Ανδρέου ν. Key Partners Consultants κ.α., Αρ. Αγωγής: 771/2016, 2/7/2019

(1), Δ.26 θθ2-10, Δ.48 θθ1-4 και 9(η), Δ.57, Δ.

1. Τα γεγονότα στα οποία βασίζεται η Αίτηση εμφαίνονται στην ένορκη δήλωση της XXXXX Παπαϊωάννου, ημερομηνίας 7.3.
2. Μεταξύ άλλων, η ενόρκως δηλούσα αναφέρει τα εξής αναφορικά με τον ισχυρισμό για τους λόγους που η Απάντηση δεν κατέστη εφικτό να καταχωρηθεί εντός των προθεσμιών των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας: «(ε) Σε αρκετά σημεία της Έκθεσης Υπεράσπισης κρίθηκε από πλευράς των Δικηγόρων του Ενάγοντα απαραίτητη η τοποθέτηση και τα σχόλια του, συνεπεία και της περιπλοκότητας της υπόθεσης. (ζ) Για τον πιο πάνω λόγο, το δικηγορικό γραφείο Χριστοφή & Συνεργάτες ΔΕΠΕ, απέστειλε την Έκθεση Υπεράσπισης στον Ενάγοντα, ζητώντας τα σχόλια του επί ορισμένων σημείων και συνάντηση προς συζήτηση αυτών, με σκοπό τη σύνταξη πλήρους Απάντησης στην Υπεράσπιση. (η) Κρίθηκε απαραίτητη η μελέτη και συλλογή εγγράφων και η διεξαγωγή συναντήσεων με τον Ενάγοντα, προς συζήτηση του δικογράφου της Απάντησης στην Υπεράσπιση. (θ) Ακολούθησε συνάντηση, ανταλλαγή αλληλογραφίας, και τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ενάγοντα και συλλογή και μελέτη εγγράφων πριν την ολοκλήρωση του δικογράφου της Απάντησης στην Υπεράσπιση. (ι) Στις 13/3/2017, στάλθηκε, μέσω φαξ, στο γραφείο μας, επιστολή/ειδοποίηση από του δικηγόρους των Εναγομένων 1-6, αναφέροντας μας πως έχουμε παραλείψει να εκδώσουμε κλήση για οδηγίες και όπως πράξουμε τούτο εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης, η οποία όπως φαίνεται είχε καταχωρηθεί στο Δικαστήριο, στις 8/03/
3. (κ) Το γραφείο μας, δια μέσω φαξ, απέστειλε επιστολή/απάντηση, την οποία επισυνάπτω ως ΤΕΚΜΗΡΙΟ 1 στην πιο πάνω ειδοποίηση των δικηγόρων των Εναγομένων 1-6, αναφέροντας τους πως η έκδοση κλήσης για οδηγίες είναι πρόωρη καθώς εκκρεμεί από την πλευρά του Ενάγοντα, η καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση. Η μη απάντηση στην πιο πάνω επιστολή του γραφείου μας, την είχαμε εκλάβει ως αποδοχή. (λ) Μεσολάβησε φόρτος εργασίας εκ μέρους των δικηγόρων του Ενάγοντα-Αιτητή και η καλοκαιρινή περίοδος, όπου οι δικηγόροι που χειρίζονται την υπόθεση απουσίαζαν από το γραφείο.» Οι εναγόμενοι 1-6 - Καθ΄ ων η Αίτηση, έφεραν ένσταση στην Αίτηση, στη βάση των πέντε λόγων που αναφέρουν στο σώμα της ένστασής τους και τους οποίους υποστηρίζουν με τα λεγόμενα του εναγόμενου 2 στην ένορκή του δήλωση ημερομηνίας 21.6.
4. Ο ενόρκως δηλών προβάλλει τους λόγους για τους οποίους ισχυρίζεται ότι η Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Η ακροαματική διαδικασία της παρούσας Αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων και οι δύο συνήγοροι έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου γραπτώς την αγόρευσή τους. Δεν θα εξυπηρετούσε επανάληψη των λεγόμενών τους, αφού, άλλωστε, αυτά θα αποτελέσουν το αντικείμενο του τι ακολουθεί. Μπορεί φυσικά να λεχθεί ότι σημαντικό μέρος της αγόρευσης του συνηγόρου των εναγομένων έχει ως αντικείμενο τις πρόνοιες της Δ.30 και την εισήγησή του ότι η παρούσα αγωγή θα πρέπει να θεωρηθεί εγκαταλειφθείσα. Για σκοπούς της παρούσας απόφασης, βοηθητική θα ήταν μια αναδρομή στο ιστορικό της υπόθεσης. Το γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρήθηκε την 12.2.2016 και η έκθεση απαίτησης την 12.9.
5. Η έκθεση υπεράσπισης καταχωρήθηκε την 20.1.
6. Η επόμενη καταχώρηση στο φάκελο του Δικαστηρίου ήταν στις 8.3.2019, όταν οι εναγόμενοι 1-6 ειδοποίησαν τον ενάγοντα ότι παρέλειψε να εκδώσει την κλήση για οδηγίες και συνεπώς καλείτο να πράξει τούτο εντός τριάντα ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης. Κατά το εν λόγω χρονικό σημείο, η εν ισχύ Δ.30 προνοούσε στο θ1(γ) ότι: «(γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, επιδίδεται ειδοποίηση προς τον ενάγοντα που εκδίδει ο εναγόμενος στον συνημμένο τύπο με την οποίαν τον ενημερώνει για την παράλειψη και τον καλεί όπως εντός 30 ημερών από την επίδοση της ειδοποίησης καταχωρήσει την αίτηση για οδηγίες. Σε περίπτωση μη συμμόρφωσης σε οποιαδήποτε από τις πιο πάνω πρόνοιες η αγωγή ή η ανταπαίτηση θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και θα απορρίπτεται από το Δικαστήριο στη λήξη της περιόδου των 60 ημερών, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα ως θα είναι η περίπτωση.» Προκύπτει ότι οι δικηγόροι του ενάγοντα, με επιστολή τους ημερομηνίας 13.3.2017 ενημέρωσαν τον συνήγορο των εναγομένων 1-6 ότι: «Επικοινωνούμε μαζί σας αναφορικά με την πιο πάνω υπόθεση και σε σχέση με την ειδοποίηση που λάβαμε μέσω φαξ, στις 13/03/2017, από το γραφείο σας, με την οποία μας καλείτε να εκδώσουμε κλήση για οδηγίες σημειώστε ότι αυτή είναι πρόωρη, καθ΄ ότι εκκρεμεί από την πλευρά μας, η καταχώριση υπεράσπισης και απάντησης στην υπεράσπιση.» Ο φάκελος της υπόθεσης ουδέποτε τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου για απόρριψη της αγωγής ως εγκαταλειφθείσας. Η επόμενη σχετική εξέλιξη αφορά την τροποποίηση της Δ.30, θ.1(γ) στις 28.7.2017, ώστε να προνοεί ότι: «(γ) Σε περίπτωση που ο ενάγων αμελήσει ή παραλείψει να εκδώσει την προνοούμενη στην παράγραφο (α) πιο πάνω κλήση για οδηγίες, ο εναγόμενος δύναται, εντός περαιτέρω 15 ημερών, να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής και το Δικαστήριο δύναται επιλαμβανόμενο τέτοιας αίτησης είτε να απορρίψει την αγωγή με τέτοιους όρους όπως ήθελε κρίνει δίκαιο είτε να θεωρήσει την αίτηση ως κλήση για οδηγίες δυνάμει της παρούσας διαταγής. Νοείται ότι, σε περίπτωση που παρέλθουν άπρακτες οι παραπάνω προθεσμίες, η αγωγή θα θεωρείται ως εγκαταλειφθείσα και το Πρωτοκολλητείο θα θέτει το φάκελο της υπόθεσης ενώπιον του Δικαστηρίου το συντομότερο δυνατό προς απόρριψή της, με έξοδα εναντίον του ενάγοντα.» Επί της υπόθεσης, το τι ακολούθησε ήταν η καταχώρηση, στις 6.10.2017, Απάντησης στην Υπεράσπιση, καθώς επίσης Κλήσης για Οδηγίες. Στις 25.10.2017 οι εναγόμενοι 1-6 καταχώρησαν το Παράρτημά τους στο οποίο περιλαμβανόταν αίτημα για εκδίκαση του προδικαστικού σημείου υπεράσπισης (αφορά το ποσό της αξίωσης και θέμα κλίμακας αγωγής και δικαιοδοσίας) και θέμα μη συμμόρφωσης με τη Δ.
7. Εξετάζοντας το υπό κρίση ζήτημα, σημείο αφετηρίας θα πρέπει να είναι ότι η παρούσα αγωγή δεν έχει σε οποιοδήποτε στάδιο απορριφθεί από το Δικαστήριο. Είναι συνεπώς ζωντανή. Με την τροποποίηση δε της Δ.30 θ1(γ) στις 28.7.2017, πλέον άλλαξε και το καθεστώς της εν λόγω διάταξης, αφού, ως διαδικαστική πρόνοια, ισχύει στην τρέχουσά της μορφή. Άλλωστε, σ΄ αυτό συνηγορεί και η καταχώρηση Παραρτήματος από τους εναγόμενους 1-
8. Με τα δεδομένα, ως έχουν, κρίνω ότι δεν τίθεται θέμα απόρριψης της αγωγής ως εγκαταλειφθείσας. Η καταχώρηση Απάντησης από τον ενάγοντα, σαφώς θα έπρεπε να είχε γίνει μέχρι τις 27.1.2017 (εντός επτά ημερών από την καταχώρηση της Υπεράσπισης). Η μη καταχώρησή της εμπρόθεσμα, καθιστά παράτυπη την καταχώρησή της στις 6.10.2017, χωρίς προηγουμένως να έχει παραταθεί ο χρόνος για καταχώρησή της. Εφόσον δε, η πλευρά των εναγομένων 1-6 δεν συγκατατέθηκε στο να αρθεί η παρατυπία, κάτι τέτοιο ζητά η παρούσα Αίτηση με την αιτούμενη παράταση. Βάση για ένα τέτοιο διάβημα αποτελεί η Δ.57, η οποία στο θ.2 προνοεί ότι: «
9. A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed: provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order.» Ως αναφέρεται στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Λυσιώτης v. Κυπριακής Δημοκρατίας

(2000)1 ΑΑΔ 364: «Το θέμα της παράτασης της προθεσμίας στην κρινόμενη περίπτωση διέπεται από την Δ.57 θ.2 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών. Ο θεσμός αυτός παρέχει εξουσία στο δικαστήριο να χορηγήσει παράταση της προθεσμίας που προβλέπεται από τους θεσμούς. Έχει επανειλημμένα εξεταστεί από τη νομολογία μας. Από την επισκόπηση της σχετικής νομολογίας προκύπτουν οι πιο κάτω αρχές: 1. Η προεξάρχουσα αρχή είναι ότι η σχετική εξουσία του δικαστηρίου αποτελεί ζήτημα διακριτικής ευχέρειας (Loizou v. Konteatis

(1968)1 C.L.R. 291, 293 και Schafer v. Blyth [1920] 3 K.B. 143). Η εξουσία αυτή πρέπει να ασκείται δικαστικά και να λαμβάνονται υπόψη όλα τα ουσιώδη περιστατικά της υπόθεσης. Ανάμεσα στα περιστατικά πρωτεύουσα θέση κατέχει η ύπαρξη ή όχι ικανοποιητικής δικαιολογίας για την παράλειψη του αιτητή να κάμει μέσα στις καθορισμένες προθεσμίες αυτό που τώρα επιζητεί να κάμει (Λυρατζής ν. Χαραλάμπους κ.α.

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ., 193, Loizou (πιο πάνω), Cyprian Seaway Agencies v. Republic

(1981)3 C.L.R. 271). 2. Οι τασσόμενες προθεσμίες αποτελούν βασικό υποστήριγμα του νομικού μας συστήματος για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης (Μιχαηλίδης v. Χρίστου

(1996)1(B) A.A.Δ. 1190, Κληρίδης ν. Σταυρίδη

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1348 και Βαρδιάνου ν. Richards

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 698). Όπου ο νομοθέτης θέτει προθεσμίες για τη λήψη διαδικαστικών μέτρων οι πρόνοιες αναφορικά με τις προθεσμίες πρέπει να εφαρμόζονται αυστηρά. Η τήρηση τους εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Πρόκειται για ζήτημα που συνδέεται με το δημόσιο συμφέρο για την τελεσιδικία και επηρεάζει άμεσα τα συμφέροντα των διαδίκων. Από τη συμμόρφωση προς τα χρονοδιαγράμματα που τάσσονται από τους θεσμούς εξαρτάται η απρόσκοπτη απονομή της δικαιοσύνης. Διαφορετική αντιμετώπιση θα δημιουργούσε επικίνδυνα ρήγματα στην απονομή της δικαιοσύνης (Χόππης ν. Παναγή

(1993)Α.Α.Δ. 140, Βαρδιάνου (πιο πάνω) και Cyprus Import Corporation Ltd v. Σενέκη

(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 1108). 3. Ειδικές περιστάσεις όπως υπερβολική αργοπορία δυνατόν να πείσουν το δικαστήριο να αρνηθεί την παράταση της προθεσμίας (Eaton v. Storer 22 Ch. D. 92, C.A. και Phylactou v. Michael

(1982)1 C.L.R. 904).

1. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτελεί αποκλειστικό οδηγό για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση της προθεσμίας (Χόππης (πιο πάνω), σελ.
2. Βλ. και Ιωάννου ν. Θεοδούλου κ.ά.,

(2000)1 Α.Α.Δ. 7 στην οποία έχουν επισημανθεί τα εξής: "Ο προσδιορισμός των συμφερόντων της δικαιοσύνης σε κάθε περίπτωση, είναι έργο σύνθετο. Αντισταθμίζονται, αφενός, οι συνέπειες της παρεκτροπής από τα θέσμια, τα επακόλουθα τους στα δικαιώματα του αντιδίκου και, αφετέρου, οι συνέπειες άρνησης του αιτήματος στα συμφέροντα του αιτητή. Όπως εξηγείται στη Χοππής, σελ. 143: "Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολό των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης" (Βλ. επίσης Δημοκρατία ν. Χριστοδούλου

(1997)3 Α.Α.Δ. 241 και Πισσούριου ν. Golden Hand Co. Ltd

(1999)1 Α.Α.Δ. 257).» Ο ενάγων θέτει τους λόγους που οδήγησαν στην αναγκαιότητα ενός τέτοιου διατάγματος, στη βάση των όσων παρατίθενται ανωτέρω από την ένορκη δήλωση της XXXXX Παπαϊωάννου. Με δεδομένες τις ως άνω νομολογιακές αρχές, λαμβάνω υπόψη το χρόνο που διέρρευσε μέχρι την καταχώρηση του δικογράφου, αλλά και της παρούσας Αίτησης. Όμως, το θέμα δεν εξαντλείται εδώ. Η όλη πορεία της υπόθεσης (στην οποία φαίνεται ότι ουδείς ήταν συνεπής με τις δικονομικές υποχρεώσεις του), οι εξηγήσεις που δίδονται για τις ενέργειες που απαιτήθηκαν από την πλευρά του ενάγοντα, και τους λόγους που οδήγησαν στην καθυστέρηση, το ότι τυχόν απόρριψη της Αίτησης θα οδηγούσε σε περισσότερη καθυστέρηση, αφού ενδεχομένως να οδηγούσε σε άλλα δικονομικά διαβήματα για τροποποίηση υφισταμένων δικογράφων, το ότι η έγκριση της Αίτησης θα οδηγήσει στην πλήρη παράθεση των δικογραφημένων θέσεων, καθώς επίσης το ότι δεν παραβλάπτονται τα δικαιώματα των εναγομένων, με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το συμφέρον της δικαιοσύνης στην παρούσα υπόθεση θα εξυπηρετηθεί με την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υπέρ της Αίτησης. Δεν θεωρώ ότι οι προβαλλόμενοι λόγοι ένστασης έχουν έρεισμα. Στη βάση των ως άνω, και για όλους τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η Αίτηση εγκρίνεται ως η Παράγραφος Α αυτής. Σε τήρηση της Δ.57 θ.2, τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων 1-6 και εναντίον του ενάγοντα, ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Να καταβληθούν στο τέλος. [Υπ.] .............. Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο