Χριστοδούλου ν. Λοΐζου κ.α., Αρ. Αγωγής: 7046/2011, 7/8/2019

Χριστοδούλου ν. Λοΐζου κ.α., Αρ. Αγωγής: 7046/2011, 7/8/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A368 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Θ. Θεοδώρου, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 7046/2011 XXXXX Χριστοδούλου Ενάγουσα -και- 1.XXXXX Λοΐζου

1. Γενικός Εισαγγελέας Εναγόμενοι Ημερομηνία: 7 Αυγούστου,
2. Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Κληρίδης. Για τους Εναγόμενους 1 και 2: κα Τσαγγάρη. ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η απαίτηση Η σύλληψη του Ενάγοντα εντός τους Αστυνομικού Σταθμού Λυκαβηττού στη Λευκωσία και η μετέπειτα κράτησή του, τόσο εντός του ίδιου σταθμού, όσο (μετέπειτα) και εντός του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμειας, αποτέλεσαν του λόγους για την καταχώρηση της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής, στη βάση κατ' ισχυρισμό κατάχρησης εξουσίας από πλευράς του Εναγόμενου 1 (ο αξιωματικός του σταθμού που προέβη στη σύλληψη, και διέταξε και τη περαιτέρω κράτηση, του Ενάγοντα), η οποία κατάχρηση είχε ως αποτέλεσμα να παραβιαστούν τα δικαιώματα του Ενάγοντα και να τύχει ταπεινωτικής μεταχείρισης, διασυρμού και εξευτελισμού. Ο Εναγόμενος 2 ενάγεται δυνάμει των προνοιών του Άρθρου 172 του Συντάγματος και του άρθρου 57 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Είναι, περαιτέρω, δικογραφημένος ισχυρισμός του Ενάγοντα ότι, οι ενέργειες του Εναγομένου 1 και κατ' επέκταση και του Εναγομένου 2, ισοδυναμούν και με παράβαση νόμιμου καθήκοντός τους έναντί του, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να παραβιαστούν τα συνταγματικά του δικαιώματα, ως τούτα προστατεύονται από συγκεκριμένα Άρθρα του Συντάγματος, στα οποία γίνεται ειδική αναφορά στην Έκθεση Απαίτησης. Η Υπεράσπιση Οι Εναγόμενοι 1 και 2, με την κοινή υπεράσπισή τους, αρνούνται τους ισχυρισμούς του Ενάγοντα, παραθέτουν τους δικούς τους ισχυρισμούς ως προς τα επίδικα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα αγωγή, και ισχυρίζονται ότι, η συμπεριφορά και γενικότερα οι ενέργειες του Εναγόμενου 1, καθώς επίσης και των λοιπών εμπλεκόμενων αστυνομικών, τόσο κατά τη σύλληψη, όσο και κατά τη διάρκεια της κράτησης του Ενάγοντα, ήταν καθόλα ορθές, εύλογες, νόμιμες, νομότυπες, ενδεδειγμένες και σύμφωνες με τη συνήθη πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Προβάλλουν, συναφώς, ότι, κανένα δικαίωμα του Ενάγοντα δεν έχει παραβιαστεί και κατά συνέπεια, κανένα δικαίωμα έχει να προωθεί την παρούσα αγωγή. Κοινώς Αποδεκτά Γεγονότα Στη βάση κοινών τοποθετήσεων από τις δύο πλευρές, συναφών δηλώσεων των συνηγόρων τους, και της αναντίλεκτης ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, τα πιο κάτω αποτελούν κοινό τόπο μεταξύ των μερών, καθώς επίσης και βάση για περιορισμό των επίδικων ζητημάτων. Στις 4.10.2011, και περί ώρα 13:30 o Ενάγοντας, όντας δικηγόρος, επισκέφθηκε, κατόπιν εντολής πελάτη του, τον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού στη Λευκωσία για να ενημερωθεί για τους λόγους που αλλοδαπός, εργοδοτούμενος του πελάτη του, βρισκόταν υπό κράτηση. Κατά την εκεί παρουσία του, και αφού προηγουμένως ρώτησε σχετικά τον επί καθήκοντι αστυφύλακα στο χώρο του Τμήματος Υποβολής Παραπόνων του σταθμού, ενημερώθηκε ότι ο συγκεκριμένος αλλοδαπός βρισκόταν υπό κράτηση κατόπιν διατάγματος που εκδόθηκε από τον αρμόδιο Υπουργό για σκοπούς απέλασής του. Συνεπεία της πληροφόρησης αυτής, ο Ενάγοντας, ευρισκόμενος εντός του αστυνομικού σταθμού Λυκαβηττού, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον πελάτη του, και αφού τον ενημέρωσε σχετικά, έτυχε εκ νέου πληροφόρησης από τον τελευταίο ότι ο αλλοδαπός βρισκόταν στην Κύπρο νόμιμα, κατέχοντας δε και άδεια να εργάζεται σ' αυτόν, και ότι, υπό τις περιστάσεις, δεν δικαιολογείτο η ύπαρξη διατάγματος απέλασής του. Στη βάση της πληροφόρησης αυτής, ο Ενάγοντας εκστόμισε (αναφορικά με το πρόσωπο προς το οποίο ο Ενάγοντας απευθυνόταν, οι δύο πλευρές προώθησαν διαφορετικούς ισχυρισμούς), διάφορες φράσεις, όπως «θα ... φκάλω τον κώλο...» και «εννά ... σάσω εγώ». Παρεμβάλλω, στο σημείο αυτό, για να σημειώσω ότι, κατά τον Ενάγοντα, οι φράσεις αυτές αναφέρθηκαν από τον ίδιο προς τον πελάτη του κατά την τηλεφωνική του συνομιλία υπό μορφή ενημέρωσής του, ότι, αν όντως ο αλλοδαπός, εργοδοτούμενός του, βρισκόταν στην Κύπρο νόμιμα, με άδεια εργασίας και, παρά ταύτα, εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα απέλασης, θα ενεργούσε με νόμιμα μέσα ώστε η αστυνομία και γενικά οι φορείς που επιδίωκαν την απέλασή του να τιμωρηθούν για την πρόθεσή τους αυτή και ότι οι ολοκληρωμένες σχετικές φράσεις του ήταν «εννά τους σάσω εγώ» και «εγώ θα τους βγάλω τον κώλο τους». Η σχετική εκδοχή των Εναγομένων, είναι ότι οι αναφορές αυτές του Ενάγοντα έγιναν προς τον επί καθήκοντι αστυφύλακα και αφορούσαν στις φράσεις «θα σας σάσω ούλλους, εννά σας φκάλω τον κώλο σας». Επανερχόμενος στα κοινώς αποδεκτά γεγονότα σημειώνω ότι, η εκστόμιση των φράσεων αυτών από πλευράς του Ενάγοντα προκάλεσαν την αντίδραση πολίτη, που τη δεδομένη στιγμή βρισκόταν στoν αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού για να δηλώσει απώλεια του δελτίου ταυτότητάς του, ο οποίος απευθυνόμενος προς τον Ενάγοντα τον παρατήρησε για τις φράσεις του αυτές. Παρεμβάλλω, εκ νέου, για να σημειώσω ότι, ως προς το ύφος, τόνο και επακριβείς αναφορές του πολίτη προς τον Ενάγοντα, οι δύο πλευρές προώθησαν διαφορετικούς ισχυρισμούς. Αναφορικά και πάλι με τα αποδεκτά γεγονότα, μετά την παρατήρηση του πολίτη προς τον Ενάγοντα, ο τελευταίος, με έντονο ύφος, απευθυνόμενος προς το συγκεκριμένο πολίτη, αμφισβήτησε το δικαίωμά του να τον παρατηρεί και θεώρησε την όλη συμπεριφορά του ως υπόδειξη ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να εκτελεί τα καθήκοντά του ως δικηγόρος, και ακολούθησε σχετική αντιπαράθεσή τους με φωνασκίες οι οποίες οδήγησαν το σταθμάρχη και βοηθό σταθμάρχη (εναγόμενο 1), να εξέλθουν του γραφείου του πρώτου που βρίσκεται στον πρώτο όροφο και να κατευθυνθούν, μέσω κλιμακοστασίου, στο ισόγειο όπου και λάμβανε χώρα το επεισόδιο. Ακολούθησε διάλογος μεταξύ του Ενάγοντα και του Εναγόμενου 1, στα πλαίσια του οποίου, μεταξύ άλλων, ο τελευταίος ζήτησε από τον πρώτο όπως ηρεμήσει, προειδοποιώντας τον ότι αν δεν το πράξει θα συλληφθεί. Ο Ενάγοντας, αντιδρώντας στην αναφορά αυτή του Εναγόμενου 1, κτύπησε το χέρι του στον πάγκο του Τμήματος Υποβολής Παραπόνων του σταθμού και απαίτησε να δει τον πελάτη του, και της ενέργειάς του αυτής ακολούθησε η σύλληψή του κατόπιν πρωτοβουλίας του Εναγόμενου 1 και με τη βοήθεια ενός αστυφύλακα. Κατά τη σύλληψή του ο Ενάγοντας δεν αντέδρασε και του τοποθετήθηκαν, οπισθάγκωνα, χειροπέδες. Παρεμβάλλω, και πάλιν, στο σημείο αυτό για να σημειώσω ότι, οι δύο πλευρές προώθησαν διαφορετικούς ισχυρισμούς ως προς τη συμπεριφορά του Ενάγοντα (ύφος, τόνος φωνής, επιθετικές κινήσεις του ή μη προς όργανο της τάξης, δύναμη με την οποία κτύπησε τον πάγκο κ.ο.κ.) ακριβώς πριν τη σύλληψή του. Μετά τη σύλληψή του, η οποία τοποθετείται χρονικά περί τις 13:40 εκείνης της ημέρας, ο Ενάγοντας οδηγήθηκε σε σημείο πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων του σταθμού σε χώρο που ήταν ορατός από τον οποιοδήποτε τυχόν επισκεπτόταν το εν λόγω γραφείο και παρέμεινε στο σημείο εκεί για τουλάχιστον μία ώρα φέροντας στα χέρια του χειροπέδες. Σύμφωνα πάντα με την κοινώς αποδεκτή μαρτυρία, είκοσι περίπου λεπτά μετά τη σύλληψή του, ο Ενάγοντας, αφού προηγουμένως του αφαίρεσαν τις χειροπέδες, υπέγραψε το Έντυπο Δικαιωμάτων Επικοινωνίας Κρατουμένων (τεκμήριο 4), και ακολούθως, του τοποθετήθηκαν, εκ νέου, οι χειροπέδες, πλην όμως με τα χέρια του να είναι εμπρός του σώματός του. Κατά την εκεί παραμονή του Ενάγοντα, το γραφείο παραπόνων του σταθμού επισκέφθηκε γνωστή του, η οποία, τον είδε πίσω από τον πάγκο να φέρει χειροπέδες. Το συμβάν αυτό έλαβε χώρα περί τις 14:30 εκείνης της ημέρας. Ακολούθως, σε χρόνο για τον οποίο οι δύο πλευρές προώθησαν διαφορετικούς ισχυρισμούς, ο Ενάγοντας μεταφέρθηκε με αστυνομικό όχημα στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, πάντα φέροντας χειροπέδες, και παραδόθηκε στους εκεί επί καθήκοντι αστυφύλακες για να παραμείνει υπό κράτηση. Τον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας περί τις 17:00, επισκέφθηκε, κατόπιν σχετικής πληροφόρησης που έλαβε, ο δικηγόρος XXXXX Λαμπίδης, όπου και παρέμεινε μαζί με τον Ενάγοντα μέχρι τις 18:
3. Περί τις 18:40 μέχρι και τις 19:30, πάντα της ίδιας ημέρας, λήφθηκε, στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ανακριτική κατάθεση από τον Ενάγοντα, και ακολούθησε, μέχρι και τις 19:52, η απαγγελία της γραπτής κατηγορίας του για το αδίκημα της πρόκλησης θορύβου και ταραχής, χωρίς εύλογη αιτία, σε δημόσιο χώρο. Ακολούθως, ο Ενάγοντας αφέθηκε ελεύθερος και μεταφέρθηκε με αστυνομικό όχημα στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, για να παραλάβει το όχημά του. Από τη σύλληψή του και μετά, καθόλη τη διάρκεια της κράτησής του, τόσο στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, όσο και στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ο Ενάγοντας ήταν ήρεμος και πλήρως συνεργάσιμος. Από τη στιγμή της παράδοσής του στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας μέχρι και την απόλυσή του ο Ενάγοντας δεν έφερε χειροπέδες, ούτε και τοποθετήθηκε σε κρατητήριο του σταθμού, ενώ του επετράπη να κινείται ελεύθερα εντός του σταθμού και να επικοινωνεί τηλεφωνικά με τρίτους. Για τα μόλις πιο πάνω αναφερόμενα κοινώς αποδεκτά γεγονότα, προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Προσδιορισμός των υπό αμφισβήτηση επίδικων ζητημάτων Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων, πλέον, του Δικαστηρίου, τα αμέσως πιο κάτω αποτελούν τα υπό αμφισβήτηση επίδικα ζητήματα. · Ποια ήταν η συμπεριφορά του Ενάγοντα ακριβώς πριν τη σύλληψή του, και κατά πόσο τούτη δικαιολογούσε την ενέργεια του Εναγομένου 1 να τον συλλάβει ή η σύλληψη του ήταν παράνομη; · Πληροφορήθηκε ο Ενάγοντας, είτε από τον Εναγόμενο 1, είτε από άλλο όργανο της τάξης το λόγο για τον οποίο συλλαμβάνετο; Αν ναι, πότε; · Υπό ποιες συνθήκες κράτησης τελούσε ο Ενάγοντας καθόλη τη διάρκεια που βρισκόταν στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, και κατά πόσο τούτες δικαιολογούν το παράπονό του για παράβαση των συνταγματικών και νομικών του δικαιωμάτων και ειδικότερα για ταπεινωτική μεταχείριση[1]; · Στη βάση της φύσης του κατ' ισχυρισμό αδικήματος που διέπραξε ο Ενάγοντας και της ανάγκης τούτο να τύχει διερεύνησης από την αστυνομία, η κράτηση του Ενάγοντα για 6½ περίπου ώρες πριν την απελευθέρωσή του κρίνεται δικαιολογημένη ή ισοδυναμεί με παράνομη κράτηση; Η Εκδοχή του Ενάγοντα Αναφορικά με τα υπό αμφισβήτηση ουσιώδη γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα αγωγή, ο Ενάγοντας προβάλλει την εξής εκδοχή: Όταν ο πολίτης τον άκουσε να συνομιλεί στο τηλέφωνο με τον πελάτη του και να αναφέρει προς αυτόν τις πιο πάνω αναφερόμενες φράσεις, με έντονο και απειλητικό, αλλά και επιθετικό ύφος άρχισε να τον παρατηρεί εις τρόπον ανεπίτρεπτο που δικαιολογούσε την από πλευράς του αντίδραση. Τούτη (η αντίδρασή του), σκοπό είχε απλά να υποδείξει στον πολίτη ότι δεν δικαιούτο να του υποδεικνύει πώς να εκτελεί τα καθήκοντά του ως δικηγόρος και ότι γενικά η συμπεριφορά του πολίτη αυτού ήταν απαράδεκτη. Λόγω της επιμονής του πολίτη να τον παρατηρεί, αντέδρασε και ο ίδιος με έντονο ύφος και έντονο τόνο φωνής και προκλήθηκε μεταξύ τους λεκτικό επεισόδιο. Όταν το επεισόδιο αυτό οδήγησε στην κάθοδο του σταθμάρχη και του Εναγόμενου 1 από τον πρώτο όροφο, ο Ενάγοντας προσπάθησε να εξηγήσει στον Εναγόμενο 1 τους λόγους που προκλήθηκε το επεισόδιο, με τον τελευταίο να μην του δίδει την ευκαιρία να τοποθετηθεί και να απαιτεί συνεχώς από τον ίδιο (τον Ενάγοντα) να ηρεμήσει και να σέβεται το χώρο του σταθμού και την στολή την οποία φορούν τα αστυνομικά όργανα. Παρά τις συνεχείς προσπάθειές του να του επιτραπεί από τον Εναγόμενο 1 να εξηγήσει ότι το παράπονό του αφορούσε αποκλειστικά στη συμπεριφορά του συγκεκριμένου πολίτη και ότι δεν διακατέχεται από οποιαδήποτε ασέβεια είτε προς την αστυνομία, ως σώμα, είτε προς τα μέλη της, ο Εναγόμενος 1 συνέχισε να τον αντιμετωπίζει ως υπεύθυνο του προηγηθέντος επεισοδίου. Στη βάση της αντιμετώπισης αυτής από πλευράς του Εναγόμενου 1, και παρά το ότι ο τελευταίος τον προειδοποίησε ότι αν δεν ηρεμήσει θα τον συλλάβει, θεωρώντας τον εαυτό του εντελώς αδικημένο από την όλη αντιμετώπιση που τύγχανε, ο Ενάγοντας, με έντονο ύφος, και κτυπώντας ελαφρά το χέρι του στον πάγκο του γραφείου παραπόνων του σταθμού απαίτησε να δει τον αλλοδαπό πελάτη του. Της πράξης του αυτής, ακολούθησε η σύλληψη του από τον Εναγόμενο 1, ο οποίος με λαβή «ζίου ζίτσου» έφερε τα χέρια του προς τα πίσω και του τοποθέτησε χειροπέδες. Πάντα κατά τον Ενάγοντα, η όλη συμπεριφορά του τη δεδομένη στιγμή δεν δικαιολογούσε τη σύλληψή του, πόσο μάλλον και την τοποθέτηση χειροπέδων. Η ηλικία του, ο σωματότυπός του, και γενικά η όλη συμπεριφορά του, δεν τον καθιστούσαν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, επικίνδυνο πρόσωπο ή πρόσωπο που έδειχνε πρόθεση ή τάση απόδρασης ή φυγής ή διάπραξης κάποιου αδικήματος, με αποτέλεσμα, ούτε η σύλληψη του, αλλά ούτε και η τοποθέτηση χειροπέδων να θεωρείται, υπό τις περιστάσεις, αναγκαία ενέργεια. Ως προς τα γεγονότα που ακολούθησαν, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή του Ενάγοντα, τούτος τοποθετήθηκε, για πέραν της μιας ώρας, πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων του σταθμού σε περίοπτη θέση και υπό συνθήκες εξευτελιστικές και ταπεινωτικές για τον ίδιο, μιας και το κάθε πρόσωπο το οποίο επισκεπτόταν τον αστυνομικό σταθμό τον έβλεπε να βρίσκεται στο σημείο και να φέρει χειροπέδες ωσάν να επρόκειτο για το μεγαλύτερο εγκληματία. Είναι δε θέση του Ενάγοντα ότι, ο αστυνομικός σταθμός Λυκαβηττού, τόσο στο ισόγειο, όσο και στον πρώτο όροφο, διαθέτει μεγάλο αριθμό γραφείων τα οποία μπορούσαν, ευκόλως, να αποτελέσουν το χώρο παραμονής του κατά τη διάρκεια της κράτησής του και να αποφευγόταν έτσι ο δημόσιος διασυρμός του. Προς τούτο ο Ενάγοντας προβάλλει ότι, καθόλη τη διάρκεια της κράτησής του στον Αστυνομικό Σταθμό Λυκαβηττού ήταν υπό την επιτήρηση συγκεκριμένου αστυφύλακα, ο οποίος αστυφύλακας, ή άλλος συνάδελφός του, θα μπορούσε να τον επιτηρεί εντός κάποιου γραφείου του σταθμού. Θεωρεί δε ότι η ενέργεια του Εναγομένου 1 και γενικά των υπαλλήλων του Κράτους να τον τοποθετούν σε περίοπτο θέση με χειροπέδες έγινε με σκοπό τη διαπόμπευση και διασυρμό του και εκδικητικά, υπό μορφή τιμωρίας, λόγω της επίμονης απαίτησής του να δει τον αλλοδαπό πελάτη του και της αμφισβήτησης τη νομιμότητα της κράτησής του. Μια άλλη θέση του Ενάγοντα είναι ότι, ανεξαρτήτως της νομιμότητας ή μη της σύλληψής του, με δεδομένη τη θέση των Εναγομένων ότι τούτος διέπραξε το αυτόφωρο αδίκημα της ανησυχίας, το οποίο συγκαταλέγεται στον κατάλογο των μικροπαραβάσεων, η αστυνομία απλά όφειλε να τον κατηγορήσει γραπτώς και να τον αφήσει αμέσως ελεύθερο και όχι να τον θέσει υπό κράτηση για 6 ½ περίπου ώρες. Προβάλλει, συναφώς, τη θέση ότι, στη βάση του δεδομένου ότι μόνο από τρεις πολίτες θα λαμβάνονταν καταθέσεις, μιας και οι υπόλοιποι αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου ήταν αστυνομικά όργανα που θα έδιδαν την κατάθεσή τους με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς τη βοήθεια του ανακριτή, η κράτησή του για έξι και πλέον ώρες διατάχθηκε από τον Εναγόμενο 1 εκδικητικά και τιμωρητικά. Όσον αφορά στην παραμονή του στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, αν και ο Ενάγοντας παραπονείται για το γεγονός ότι παρέμεινε υπό κράτηση μέχρι τις 20:00, περίπου, εντούτοις θεωρεί τη συμπεριφορά των εκεί αστυνομικών οργάνων ως πλήρως ενδεδειγμένη και ανθρώπινη και ως παρέχουσα σ' αυτόν όλα τα δικαιώματα κρατουμένου και την ευκαιρία να έλθει σε επαφή με το δικηγόρο του και γενικά δικά του πρόσωπα, δικαιώματα, τα οποία, παρά τη σχετική απαίτησή του, δεν του επετράπησαν να τα εξασκήσει, καθ' ον χρόνο βρισκόταν υπό κράτηση στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού. Τέλος, πάντα κατά την εκδοχή του Ενάγοντα, ο λόγος που τούτος αφέθηκε τελικά ελεύθερος, δεν ήταν η ολοκλήρωση των ανακρίσεων και η συμπλήρωση του μαρτυρικού υλικού, ως οι Εναγόμενοι διατείνονται, αλλά η σχετική διαταγή που δόθηκε από τον τότε Γενικό Εισαγγελέα κατόπιν παρέμβασης του Προέδρου του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου στη βάση πληροφόρησης που έλαβε από το δικηγόρο Δημήτρη Λαμπίδη μετά που ο τελευταίος έτυχε ενημέρωσης για τη σύλληψη και κράτησή του. Η Εκδοχή των Εναγομένων Κατά τους Εναγόμενους, η συμπεριφορά του Ενάγοντα ακριβώς πριν τη σύλληψη ήταν απειλητική, βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση, φωνασκούσε και δεν επεδείκνυε οποιαδήποτε τάση να ηρεμήσει. Παρά τις προσπάθειες που έγιναν από πλευράς του Εναγόμενου 1 να τον ηρεμήσει και να δοθεί τέλος στο όλο επεισόδιο, ο Ενάγοντας, όχι απλά δεν ηρέμησε, αλλά συνέχισε να φωνάζει, να απειλεί και να αγνοεί πλήρως τις συστάσεις του. Στη βάση των δεδομένων αυτών, πάντα κατά την εκδοχή των Εναγομένων, έγινε προειδοποίηση προς τον Ενάγοντα ότι αν δεν ηρεμήσει για να υπάρχει κάποιας μορφής συνεννόηση μεταξύ τους, δεν θα μπορούσε παρά να συλληφθεί. Παρά την προειδοποίηση αυτή, ο Ενάγοντας συνέχισε να φωνάζει και να κτυπά δυνατά τα χέρια του στον πάγκο του γραφείου παραπόνων του σταθμού, με απειλητικό ύφος και κατευθυνόμενος προς τον Εναγόμενο 1, προκλητικά, απαίτησε να δει τον πελάτη του, διαφορετικά, ως ανέφερε, «εν να σας σάσω». Η όλη συμπεριφορά του Ενάγοντα ισοδυναμούσε, κατά τους Εναγόμενους, με διάπραξη του αδικήματος της ανησυχίας σε δημόσιο χώρο, και κατά συνέπεια λόγω και της επιθετικότητας που επεδείκνυε τη δεδομένη στιγμή, ο Εναγόμενος 1 αποφάσισε να τον συλλάβει, όπως και έπραξε. Αμέσως μετά τη σύλληψη του, ο Ενάγοντας παραδόθηκε από τον Εναγόμενο 1 στον αστυφύλακα XXXXX Γ. Γεωργίου, με οδηγίες του πρώτου να αναλάβει ανακριτής της υπόθεσης και να τη διερευνήσει σύμφωνα με την ποινική δικονομία, και δη να λάβει όλες τις αναγκαίες καταθέσεις και το συντομότερο δυνατό να αφεθεί ελεύθερος ο Ενάγοντας, αφού προηγουμένως θα του λαμβανόταν ανακριτική κατάθεση και θα κατηγορείτο, σχετικώς, γραπτώς. Από τη στιγμή αυτή και επέκεινα, ο Εναγόμενος 1 καμία σχέση είχε με τη κράτηση του Ενάγοντα, παρά μόνο (λόγω πληρότητας των κριτηρίων του αστυνομικού σταθμού Λυκαβηττού, αφού προηγουμένως ενημερώθηκε σχετικά από τον αξιωματικό υπηρεσίας περί της ύπαρξης διαθέσιμου κρατητηρίου στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας), έδωσε εντολή για την μεταφορά του στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας. Κατά τη διάρκεια που ο Ενάγοντας βρισκόταν υπό σύλληψη στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, σύμφωνα πάντα με την εκδοχή των Εναγομένων, κατευθύνθηκε προς το γραφείο του Εναγομένου 1 και του απολογήθηκε για την όλη του συμπεριφορά ζητώντας του να μην προχωρήσει στην ποινική του δίωξη και να του γίνει απλά μια παρατήρηση για το όλο συμβάν. Έδειξε δε να κατανοεί ότι η ενέργειά του να φωνάζει και να κτυπά το χέρι του στον πάγκο δεν ήταν ορθή και ότι έπρεπε να εισακούσει τις συστάσεις που του έγιναν από τον Εναγόμενο 1 ώστε να ηρεμήσει. Ουδέποτε ο Ενάγοντας, κατά την παραμονή του στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού ζήτησε, είτε να επικοινωνήσει με οποιοδήποτε δικηγόρο, είτε να τύχει ειδικής μεταχείρισης στη βάση ασθένειάς του, ως διαβητικός, και τούτο σε αντιδιαστολή με τις σχετικές αιτιάσεις του Ενάγοντα. Η δε ανάγκη παραμονής του Ενάγοντα στο σημείο πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων, προέκυψε λόγω της πληρότητας των κρατητηρίων του σταθμού Λυκαβηττού και τούτο μόνο μέχρι να καταστεί δυνατή η μεταφορά του σε άλλο αστυνομικό σταθμό που είχε διαθέσιμο κρατητήριο. Επιπροσθέτως, πάντα στη βάση της εκδοχής των Εναγομένων, στο σημείο που βρισκόταν ο Ενάγοντας υπήρχαν γραφεία και καρέκλες και αν ο Ενάγοντας καθόταν επί αυτών των καρεκλών, αν και το πρόσωπο του θα ήταν ορατό στον όποιο τυχόν επισκεπτόταν το γραφείο παραπόνων, εντούτοις το γεγονός ότι τα χέρια του έφεραν χειροπέδες δεν θα ήταν ορατό. Μόνο αν ο Ενάγοντας περιφερόταν στο συγκεκριμένο χώρο θα μπορούσε να γίνει αντιληπτό από τρίτους ότι τούτος έφερε χειροπέδες. Με δεδομένο ότι η κατάθεση του πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε ο Ενάγοντας, λήφθηκε, τελικά, μεταξύ των ωρών 17:30 - 17:55, και με δεδομένη την ανάγκη λήψης ανακριτικής κατάθεσης από τον Ενάγοντα και ακολούθως απαγγελίας γραπτής κατηγορίας, ο Ενάγοντας αφέθηκε ελεύθερος το συντομότερο δυνατό στη βάση πάντα των προβλεπόμενων στην ποινική δικονομία και άλλων συναφών έννομων ενδεδειγμένων διαδικασιών και σύμφωνα με τις σχετικές οδηγίες του Εναγομένου 1 και κατά συνέπεια δεν νομιμοποιείται να παραπονείται για παράνομη κράτηση. Η ακροαματική διαδικασία Προς υποστήριξη της αγωγής, ο Ενάγοντας, περιλαμβανομένου του ιδίου, κάλεσε 4 μάρτυρες, ενώ για σκοπούς αναχαίτισης της, οι Εναγόμενοι, περιλαμβανομένου του Εναγόμενου 1, κάλεσαν τρεις μάρτυρες. Τούτοι έχουν ως εξής: Πρώτος από πλευράς του Ενάγοντα κατέθεσε ο ίδιος (Ενάγοντας) και ακολούθως, ο XXXXX Λαμπίδης (ΜΕ2), η XXXXX Τσιαρτσιάσση (ΜΕ3), και ο XXXXX Τσαγκάρης (ΜΕ4). Από πλευράς των Εναγομένων, πρώτος κατέθεσε ενόρκως ο Εναγόμενος 1 (Εναγόμενος 1) και ακολούθως, ο Αστυφύλακας XXXXX XXXXX Γεωργίου (ΜΥ2), και ο XXXXX Καλιάνος (ΜΥ3). Συνοπτική παράθεση μαρτυρίας επί αμφισβητούμενων γεγονότων Ενάγοντας Ο Ενάγοντας, με τη μαρτυρία του προώθησε, μεταξύ άλλων, ισχυρισμούς σύμφωνους με την πιο πάνω αναφερόμενη εκδοχή του, ισχυριζόμενος ότι η συμπεριφορά του, προ της συλλήψεώς του, δεν δικαιολογούσε την ενέργεια του Εναγόμενου 1 να τον συλλάβει, και ότι, εν πάση περιπτώσει, το κατ' ισχυρισμόν αδίκημα που διέπραξε ανήκει στα αδικήματα μικροπαραβάσεων και οι συνθήκες διάπραξής του ήταν τέτοιες, που όχι απλά δεν δικαιολογούσαν τη σύλληψή του, αλλά ούτε καν την ποινική του δίωξη και θα έπρεπε οι αστυνομικοί, και ειδικότερα ο Εναγόμενος 1 που έλαβε πρωτοβουλία να επιληφθεί του όλου επεισοδίου, να περιοριστεί απλά σε παρατήρηση προς τον Ενάγοντα. Κατά τη δια ζώσης μαρτυρία του, ξεκαθάρισε, ότι δεν απαιτεί αποζημίωση, είτε για σωματικές βλάβες, είτε για απώλεια εισοδήματος σε σχέση με το επίδικο συμβάν, και ότι, την παρούσα αγωγή την προωθεί αποκλειστικά και μόνο για την εξασφάλιση αποζημιώσεων για παράβαση των συνταγματικών και νομικών του δικαιωμάτων, τόσο στη βάση κατ' ισχυρισμό παράνομης σύλληψης, όσο και στη βάση κατ' ισχυρισμό παράνομης κράτησης, που, εν πάση περιπτώσει, ισοδυναμούσε με ταπεινωτική μεταχείρισή του. Πάντα κατά τον Ενάγοντα, κανένα παράπονο δεν έχει από τους αστυφύλακες που υπηρετούσαν στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, και το μόνο παράπονό του σε σχέση με την εκεί κράτησή του, αφορά στο αδικαιολόγητο της κράτησής του και ειδικότερα προβάλλει τη θέση ότι το όλο επεισόδιο δεν δικαιολογούσε την όποια κράτησή του, και σίγουρα δεν δικαιολογούσε την κράτησή του για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. ΜΕ2 Ο ΜΕ2 ισχυρίστηκε ότι, περί τις 16:00 της 4.10.2011, έτυχε ενημέρωσης, από τον τότε ασκούμενο δικηγόρο του Ενάγοντα, περί της συλλήψεως του τελευταίου και κράτησής του στο σταθμό Λυκαβηττού και επισκέφθηκε το ρηθέντα σταθμό αμέσως. Εκεί, συνομίλησε με αξιωματικό του σταθμού, (του οποίου ωστόσο την ταυτότητα δεν γνώριζε), ο οποίος τον ενημέρωσε ότι ο Ενάγοντας «παραφέρθηκε και έκαμε φασαρία» και για το λόγο αυτό συλλήφθηκε. Τον ενημέρωσε ακόμα ότι σύντομα θα τον απέλυαν. Μετά τη συνομιλία του με τον εν λόγω αξιωματικό, του τηλεφώνησε ο Ενάγοντας και τον ενημέρωσε ότι βρισκόταν υπό κράτηση στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας και τον παρακάλεσε όπως καταγγείλει το όλο γεγονός. Στη βάση της απαίτησης αυτής του Ενάγοντα, ο ΜΕ2 επικοινώνησε με τον Πρόεδρο του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου τον οποίο ενημέρωσε σχετικά, με τον τελευταίο να του αναφέρει ότι θα επικοινωνήσει με το Γενικό Εισαγγελέα για να ζητήσει την απόλυση του Ενάγοντα. Περί τις 17:00 της ίδιας ημέρας, ο ΜΕ2 επισκέφθηκε τον Ενάγοντα στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, όπου τον βρήκε σε μια αίθουσα/γραφείο μαζί με ένα αστυνομικό του σταθμού. Παρέμεινε στο χώρο μέχρι και τις 18:50, οπότε ένας αστυνομικός, τρέχοντας προς το σημείο που βρισκόταν ο ΜΕ2 μαζί με τον Ενάγοντα, χαρούμενος, και απευθυνόμενος προς τον τελευταίο, του ανέφερε ότι ο τότε Γενικός Εισαγγελέας διέταξε να αφεθεί αμέσως ελεύθερος. Αμέσως μετά, άλλος αστυνομικός, άρχισε να λαμβάνει κατάθεση από τον Ενάγοντα. Στο σημείο αυτό ο ΜΕ2 εγκατέλειψε το σταθμό Λακατάμειας και πήγε στην οικία του. Κατά την αντεξέτασή του, ανέφερε ότι ο αξιωματικός με τον οποίο συνομίλησε στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, του ανέφερε ότι ο Ενάγοντας, φώναζε, και παραφερόταν και ότι τον κάλεσε να ηρεμήσει χωρίς ωστόσο τούτος να ανταποκριθεί και αφού συνέχισε να φωνάζει έδωσε εντολή να συλληφθεί δια της χρήσεως χειροπέδων. Ερωτηθείς από τη συνήγορο των Εναγομένων κατά πόσο γνωρίζει αν όντως ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου επικοινώνησε με τον τότε Γενικό Εισαγγελέα, απάντησε αρνητικά, επαναλαμβάνοντας, ωστόσο, τη θέση ότι, η ενημέρωση περί διαταγής του Γενικού Εισαγγελέα για απόλυση του Ενάγοντα έγινε μέσω της αναφοράς ενός αστυνομικού περί τις 19:00 - 19:30, καθόν χρόνο ο ίδιος βρισκόταν με τον Ενάγοντα στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας. Επανέλαβε, επίσης, ότι, η λήψη της κατάθεσης του Ενάγοντα, ακολούθησε της ενημέρωσης αυτής. ΜΕ3 Η ΜΕ3, η οποία ακούει και στο όνομα XXXXX, ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει τον Ενάγοντα εδώ και χρόνια, καθότι τούτος είναι πελάτης σε κουρείο στο οποίο εργάζεται. Στις 4.10.2011 και περί τις 14:30 επισκέφθηκε τον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού για να πληρώσει ένα πρόστιμο, και ενώ βρισκόταν στο γραφείο παραπόνων, με έκπληξη της, αντίκρισε τον Ενάγοντα να βρίσκεται πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων και τα χέρια του να φέρουν χειροπέδες και να επιτηρείται από αστυφύλακα που βρισκόταν δίπλα του. Απευθυνόμενη προς τον Ενάγοντα τον ρώτησε για ποιο λόγο έφερε χειροπέδες και τούτος, ταραγμένος και ανήσυχος ως ήταν, έδειξε αμέσως ανακουφισμένος και της είπε «XXXXX ευτυχώς που με είδες, κράτα μαρτυρίαν και θα σε χρειαστώ[2]». Μόλις οι αστυνομικοί άκουσαν τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ της ίδιας και του Ενάγοντα «έσπευσαν και απομάκρυναν[3]» τον Ενάγοντα από το χώρο του γραφείου παραπόνων και τον μετέφεραν σε άλλο σημείο του σταθμού που δεν ήταν πλέον ορατός στη ΜΕ
4. Η ΜΕ3 εξέφρασε έκπληξη βλέποντας τον Ενάγοντα με χειροπέδες και τούτο στη βάση της εντύπωσης της ως προς το χαρακτήρα του Ενάγοντα, γνωρίζοντας τον για πολλά χρόνια, αναφέροντας, συναφώς, ότι, πρόκειται για εξαιρετικό πρόσωπο, με ανθρώπινο χαρακτήρα και καλά αισθήματα. Προς επίρρωση δε της γνώμης της αυτής, αναφέρθηκε σε περιστατικό που ο Ενάγοντας εξυπηρέτησε φίλη της για νομικά ζητήματα χωρίς να τη χρεώσει οποιοδήποτε ποσό. Κατά την αντεξέτασή της, ανέφερε ότι γνωρίζει τον Ενάγοντα από το 1992 και ότι ανεξαρτήτως του ύψους του πάγκου στο γραφείο παραπόνων, χωρίς καμία απολύτως δυσκολία είδε τον Ενάγοντα να βρίσκεται πίσω από τον πάγκο και να φέρει χειροπέδες. Ήταν όρθιος, στεναχωρημένος, «έτοιμος να λυγίσει[4]» με σκυφτό κεφάλι, το οποίο κουνούσε πάνω κάτω. Ως προς τη δυνατότητα του Ενάγοντα να καθίσει, η ΜΕ3 δέχθηκε θέση της συνηγόρου των Εναγομένων ότι δίπλα του είχε καρέκλα την οποία μπορούσε να χρησιμοποιήσει. Σε γενική υποβολή που της τέθηκε, ότι κατέθεσε στο Δικαστήριο ως μάρτυρας όχι για να αναφέρει με ειλικρίνεια τις θέσεις της αλλά για να βοηθήσει τον Ενάγοντα, τοποθετήθηκε αρνητικά, δηλώνοντας ότι είναι η πρώτη φορά που καταθέτει σε Δικαστήριο και η πρώτη φορά που ορκίστηκε σε ευαγγέλιο και ότι τα όσα ανέφερε ήταν η αλήθεια και μόνο η αλήθεια. ΜΕ4 Ο ΜΕ4 ισχυρίστηκε ότι, κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο, εργοδοτούσε συγκεκριμένο αλλοδαπό, ο οποίος συλλήφθηκε από την αστυνομία για πρόκληση δυστυχήματος και εγκατάλειψη της σκηνής. Σε κάποιο στάδιο ο αλλοδαπός απελύθη και επέστρεψε στην εργασία του. Κάποιες ημέρες μετά, ο αλλοδαπός επανασυνελήφθη από την αστυνομία και η πληροφορία που έφθασε στα αυτιά του, ως προς τους λόγους της επανασύλληψής του, ήταν ότι εκδόθηκε διάταγμα απέλασής του. Μέσω του αδελφού του ρηθέντος αλλοδαπού, ο ΜΕ4 βρήκε τον αριθμό τηλεφώνου του Ενάγοντα και επικοινώνησε μαζί του, ζητώντας του να επισκεφθεί τον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, στον οποίο κρατείτο ο αλλοδαπός εργοδοτούμενός του, και να ενημερωθεί για το λόγο κράτησής του. Την επόμενη ημέρα, και δη στις 4.10.2011, περί τις 13:30, ο Ενάγοντας επικοινώνησε τηλεφωνικά μαζί του και τον ενημέρωσε ότι ο εργοδοτούμενος του βρισκόταν υπό κράτηση για σκοπούς απέλασης του στη βάση σχετικού διατάγματος που εκδόθηκε από τον Υπουργό Εσωτερικών. Αμέσως ενημέρωσε τον Ενάγοντα ότι ο αλλοδαπός κατέχει όλες τις απαραίτητες άδειες για νόμιμη παραμονή στην Κύπρο με δικαίωμα εργοδότησης και εξέφρασε την απορία του γιατί, στη βάση των δεδομένων αυτών, να επιχειρείται η απέλασή του. Ο Ενάγοντας, χωρίς να διακόψει την τηλεφωνική επικοινωνία τους, ενημέρωσε τον αστυφύλακα στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού περί της κατοχής αδειών παραμονής και εργοδότησης από τον αλλοδαπό και ο ΜΕ4 άκουσε τον αστυφύλακα να αναφέρει στον Ενάγοντα ότι δεν γνωρίζει λεπτομέρειες περί της συλλήψεως του αλλοδαπού παρά μόνο ότι εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και απέλασης του από τον Υπουργό Εσωτερικών. Μετά τη στιχομυθία αυτή του Ενάγοντα με τον αστυφύλακα, ο πρώτος τον ξαναρώτησε (τον ΜΕ4) αν πραγματικά ο αλλοδαπός κατέχει άδειες παραμονής και εργοδότησης, και αφού ο ΜΕ4 τον διαβεβαίωσε εκ νέου για το θέμα αυτό, ο Ενάγοντας απευθύνθηκε προς τον αστυφύλακα και του ανέφερε ότι, μόνο αν ο αλλοδαπός έχει διαπράξει ποινικό αδίκημα μπορούν να τον συλλάβουν και να τον απελάσουν και ακολούθως, απευθυνόμενος ο Ενάγοντας προς τον ίδιο (το ΜΕ4) του ανέφερε «κύριε Τσαγκάρη μίλα καλά, αν πράγματι κατέχεις όλα τα χαρτιά θα τους σάσω καλά, θα τους βγάλω τον κώλο όπως έγινε σε μια άλλη παρόμοια περίπτωση». Τα πιο πάνω, αναφέρθηκαν από τον Ενάγοντα χωρίς ο τόνος της φωνής του να υψωθεί. Κατά το διάλογό τους αυτό, άλλο πρόσωπο άρχισε να φωνάζει δυνατά, σχεδόν ουρλιάζοντας προς τον Ενάγοντα «έβγα τώρα έξω» και ο Ενάγοντας ανταπάντησε με τη φράση «ποιος είσαι εσύ που θα μου πεις να βγω έξω. Δεν σου επιτρέπω να επεμβαίνεις στη δουλειά μου». Ακολούθως, το τρίτο αυτό πρόσωπο συνέχισε να ουρλιάζει και να επιμένει όπως ο Ενάγοντας εξέλθει του σταθμού. Εκείνη τη στιγμή διακόπηκε η τηλεφωνική συνομιλία του με τον Ενάγοντα, με τον οποίο επικοινώνησε εκ νέου την επόμενη ημέρα και ενημερώθηκε για το τι είχε συμβεί, με τον Ενάγοντα να τον προτρέπει όπως, μελλοντικά, να θέσει τον εαυτό του στη διάθεση των ανακριτικών αρχών, καθώς επίσης να διαθέσει, για τον ίδιο σκοπό, και το τηλέφωνό του ώστε να λάμψει η αλήθεια αναφορικά με το όλο επεισόδιο που έγινε στο σταθμό. Κατά την αντεξέτασή του, αναγνώρισε στο τεκμήριο 2 την υπογραφή του και ότι επρόκειτο για ανοικτή κατάθεση που του λήφθηκε από την Ανεξάρτητη Αρχή Διερεύνησης Ισχυρισμών και Παραπόνων κατά της Αστυνομίας. Με βάση το περιεχόμενο του τεκμηρίου 2, η συνήγορος των Εναγομένων του υπέδειξε ότι κάποια εκ των εκεί αναφερόμενων δεν συμβαδίζουν με τη γραπτή του δήλωση (έγγραφο Δ), και του ζήτησε να τοποθετηθεί, με τον ΜΕ4 να αναφέρει ότι, «ότι, γράφει μέσα στην κατάθεση μου και είναι υπογραμμένο από εμένα κατάθεσά τα». Του υπεδείχθη, συναφώς, ότι, στην κατάθεσή του, τεκμήριο 2, αναφέρει ότι, κατά την τηλεφωνική συνομιλία του με τον Ενάγοντα άκουσε τον τελευταίο να φωνάζει σε κάποιο τρίτο και ότι, ο Ενάγοντας ήταν το μόνο πρόσωπο το οποίο άκουσε, τη δεδομένη στιγμή, να φωνάζει και ότι δεν άκουσε το πρόσωπο προς το οποίο απευθυνόταν ο Ενάγοντας να φωνάζει ή να αντιδρά. Στην υπόδειξη αυτή, δέχθηκε ότι όντως έτσι ανέφερε στην κατάθεσή του. Σε διευκρινιστική ερώτηση που ακολούθησε ισχυρίστηκε ότι άκουσε και τους δύο να φωνάζουν και ότι, ενώ αυτοί φώναζαν, «κόπηκε η γραμμή του τηλεφώνου...». Τέλος, σε απάντηση στην υποβολή που του τέθηκε ότι ήλθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει τον Ενάγοντα και όχι για να πει την αλήθεια, ανέφερε ότι τον Ενάγοντα δεν τον γνώριζε κατά τον ουσιώδη για την παρούσα αγωγή χρόνο και ότι τον γνώρισε μετά πάροδο μεγάλου χρόνου από το συμβάν και ότι τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο είναι η αλήθεια. ΜΥ1 Ο ΜΥ1 προώθησε ισχυρισμούς ως η πιο πάνω αναφερόμενη εκδοχή των Εναγομένων. Τόνισε τη θέση του ότι ο Ενάγοντας βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση, φωνασκούσε και εκστόμιζε απειλές προς τα αστυνομικά όργανα και διακατεχόταν από επιθετικές διαθέσεις. Τόνισε επίσης ότι, προ της σύλληψής του, συνέστησε στον Ενάγοντα ότι πρέπει να ηρεμήσει και τον προειδοποίησε ότι αν δεν το πράξει και συνεχίσει να συμπεριφέρεται με τον τρόπο αυτό, θα τον συλλάβει. Ήταν δε η επιπρόσθετη, της πιο πάνω συμπεριφοράς του, ενέργειά του Ενάγοντα να κτυπήσει με δύναμη τον πάγκο στο γραφείο παραπόνων του σταθμού και να απαιτεί να δει τον αλλοδαπό πελάτη του κινούμενος προς το πρόσωπο του Εναγομένου 1 με επιθετικές διαθέσεις, που οδήγησε τον τελευταίο στην απόφασή του να τον συλλάβει και να τοποθετήσει στα χέρια του χειροπέδες. Πάντα κατά τον Εναγόμενο 1, κατά τη σύλληψη του Ενάγοντα, τούτος τον πληροφόρησε ότι συλλαμβάνεται για το αυτόφωρο αδίκημα της ανησυχίας και του επέστησε την προσοχή του στο νόμο. Μετά τη σύλληψή του, ο Ενάγοντας παραδόθηκε στο ΜΥ2, με οδηγίες από τον Εναγόμενο 1 όπως τούτος, στη βάση των προνοιών της ποινικής δικονομίας, προχωρήσει άμεσα σε διερεύνηση του όλου επεισοδίου και λάβει όλες τις αναγκαίες προς τούτο καταθέσεις και το συντομότερο δυνατό να αφήσει τον Ενάγοντα ελεύθερο, και ακολούθως ο Εναγόμενος 1 κατευθύνθηκε στο γραφείο του, από το οποίο, στην περίπτωση που η πόρτα είναι κλειστή, δεν υπάρχει ορατότητα προς το χώρο πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων. Όταν κατευθύνθηκε προς το γραφείο του, ο Ενάγοντας καθόταν σε μια καρέκλα γραφείου πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων φέροντας χειροπέδες οπισθάγκωνα. Σύμφωνα πάντα με τον Εναγόμενο 1, γνωρίζοντας ότι τα κρατητήρια του αστυνομικού σταθμού Λυκαβηττού ήταν πλήρη αναζήτησε μέσω του αξιωματικού υπηρεσίας, διαθέσιμα κρατητήρια και ενημερώθηκε ότι τέτοια υπήρχαν στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας. Ενημέρωσε προς τούτο τον ΜΥ2 και έδωσε οδηγίες όπως ο Ενάγοντας μεταφερθεί στα εν λόγω κρατητήρια. Αναφερόμενος ειδικά στο γεγονός ότι, μέχρι και την μεταφορά του στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ο Ενάγοντας παρέμεινε, φέροντας χειροπέδες, στο χώρο πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων, ισχυρίστηκε ότι τούτο έγινε λόγω έλλειψης χώρου στα κρατητήρια του σταθμού Λυκαβηττού. Ως προς τη συμπεριφορά του Ενάγοντα, καθ' ον χρόνο τούτος τελούσε υπό κράτηση στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι, εικόνα περί τούτου, είχε τη στιγμή που ο Ενάγοντας, με δική του πρωτοβουλία (του Ενάγοντα), τον επισκέφθηκε στο γραφείο του, όπου με ήρεμο τρόπο του απολογήθηκε αναγνωρίζοντας το απαράδεκτο της προγενέστερης συμπεριφοράς του και του ζήτησε να μην τον διώξει ποινικά και να περιοριστεί μόνο σε παρατήρησή του. Ερωτηθείς ειδικά αναφορικά με το κατά πόσο ο Ενάγοντας, κατά το χρόνο που τελούσε υπό κράτηση στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, ζήτησε να επικοινωνήσει με δικηγόρο ή ενημέρωσε τον οποιοδήποτε, περί του ότι πάσχει από διαβήτη, ανέφερε ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε από πλευράς του Ενάγοντα. Ως προς το λόγο που οι χειροπέδες τοποθετήθηκαν οπισθάγκωνα, ανέφερε ότι τούτο έγινε στη βάση των προνοιών των σχετικών αστυνομικών διατάξεων. Κατά την αντεξέτασή του, αποδέχθηκε ότι, τόσο στον πρώτο όροφο του σταθμού Λυκαβηττού, όσο και στο ισόγειο υπήρχε μεγάλος αριθμός γραφείων, καθώς επίσης και ότι, πρόσωπο το οποίο βρίσκεται μπροστά από τον πάγκο στο γραφείο παραπόνων με σκοπό να εξυπηρετηθεί έχει θέα σε όλο το χώρο που βρίσκεται πίσω από τον εν λόγω πάγκο. Ερωτηθείς ως προς το ύψος του πάγκου στο γραφείο παραπόνων, με περαιτέρω υπόδειξη από το συνήγορο του Ενάγοντα ότι τούτο μετρήθηκε και είναι ένα μέτρο 1.20μ., παρά την προγενέστερη αναφορά του ότι το ύψος του πάγκου ανέρχεται στο 1.40μ., ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι, αν όντως μετρήθηκε στο 1.20μ. δεν έχει οποιοδήποτε λόγο να αμφιβάλλει επί τούτου, μιας και η δική του αναφορά σε ύψος 1.40μ. έγινε κατά την προσωπική του εκτίμηση χωρίς να προβεί σε σχετική μέτρηση. Ως προς το εσωτερικό των γραφείων του σταθμού και τη δυνατότητα κάποιου προσώπου που εξυπηρετείται στον πάγκο του γραφείου παραπόνων να έχει οπτική επαφή εκεί, ο Εναγόμενος 1 δέχθηκε την υποβαλλόμενη θέση του συνηγόρου του Ενάγοντα ότι δεν υπάρχει σχετική δυνατότητα οπτικής επαφής. Ως χαρακτηριστικά ανέφερε, όλα τα γραφεία αυτά έχουν πόρτα εισόδου η οποία όταν είναι κλειστή δεν υπάρχει δυνατότητα ορατότητας από τους ευρισκόμενους εντός προς τα έξω και αντιστρόφως. Ως προς τις συνθήκες κράτησης του Ενάγοντα μετά τη σύλληψή του, καθ' ον χρόνο τούτος (ο Ενάγοντας) βρισκόταν στο χώρο του αστυνομικού σταθμού Λυκαβηττού, ο Εναγόμενος επανέλαβε τη θέση ότι δεν ήταν σε θέση να τοποθετηθεί σχετικά, καθ' ότι, ακριβώς μετά τη σύλληψή του, ο Ενάγοντας παραδόθηκε στο ΜΥ2, ενώ ο ίδιος (ο Εναγόμενος 1), εισήλθε στο γραφείο του και κάθισε σε σημείο στο οποίο δεν είχε οπτική επαφή με το χώρο στον οποίο βρισκόταν ο Ενάγοντας. Αντεξεταζόμενος ειδικά αναφορικά με τους λόγους που τον οδήγησαν στο να συλλάβει τον Ενάγοντα, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι η όλη συμπεριφορά του Ενάγοντα δημιούργησε εύλογη υποψία ότι αν δεν συλλαμβάνετο ελλόχευε ο κίνδυνος να αποδράσει, υποψία η οποία και συνυπολογίστηκε για τη λήψη της απόφασής του να προβεί σε χρήση χειροπέδων κατά τη σύλληψή του, επαναλαμβάνοντας τη βασική του θέση ότι η σύλληψη του Ενάγοντα έγινε λόγω της διάπραξης από τον τελευταίο του αυτόφωρου αδικήματος της ανησυχίας σε δημόσιο χώρο το οποίο τιμωρείται με ποινή φυλάκισης. Ως προς την απόφασή του να προωθηθεί η όλη υπόθεση για σκοπούς καταχώρησης ποινικής δίωξης εναντίον του Ενάγοντα, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι, αν δεν έπραττε έτσι, θα ισοδυναμούσε με διάπραξη του πειθαρχικού αδικήματος της αμέλειας καθήκοντος, μιας και στη βάση των όσων ο ίδιος ήταν μάρτυρας ο Ενάγοντας διέπραξε αδίκημα για το οποίο θα έπρεπε να διωχθεί ποινικά. Βρισκόμενος αντιμέτωπος με τη θέση του συνηγόρου του Ενάγοντα ότι μετά τη σύλληψη του Ενάγοντα δεν θα έπρεπε τούτος να τοποθετηθεί σε χώρο που θα αποτελούσε «θέαμα» για τον οποιοδήποτε επισκεπτόταν το σταθμό Λυκαβηττού, ο Εναγόμενος 1 περιορίστηκε απλά να αναφέρει ότι, μετά τη σύλληψη του, ο Ενάγοντας θα έπρεπε «να μεταφερθεί αμέσως σε άλλο σταθμό», λόγω πληρότητας των κρατητηρίων του σταθμού Λυκαβηττού και ότι ο μόνος λόγος που παρέμεινε στο σταθμό Λυκαβηττού ήταν μέχρι να γίνει δυνατή η μεταφορά του στα κρατητήρια Λακατάμειας και όχι με σκοπό τούτος (ο Ενάγοντας), «να γίνει θέαμα οποιουδήποτε άλλου πολίτη». Όταν δε, ο συνήγορος του Ενάγοντα του υπέδειξε ότι θα μπορούσε, κατά την παραμονή του στον αστυνομικό σταθμό Λυκαβηττού, ο Ενάγοντας να μεταφερθεί προσωρινά σε κάποιο γραφείο του σταθμού ή σε άλλο χώρο που δεν θα ήταν ορατός στους επισκέπτες του σταθμού, ο Εναγόμενος 1 ανέφερε ότι, στη βάση των προνοιών της ποινικής δικονομίας κάθε συλληφθείς μεταφέρεται άμεσα σε αστυνομικό σταθμό ή σε χώρο συγκέντρωσης συλληφθέντων. Τέλος σε υποβολή που του τέθηκε ότι η ενέργειά του να τοποθετηθεί ο Ενάγοντας σε κοινή θέα φέροντας χειροπέδες είχε ως αποτέλεσμα τούτος να τύχει ταπεινωτικής και εξευτελιστικής μεταχείρισης και να υποστεί ψυχική βλάβη και ταλαιπωρία, και ότι η ενέργεια αυτή έγινε υπό μορφή τιμωρίας προς τον Ενάγοντα, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν είχε οποιαδήποτε πρόθεση να τιμωρήσει ή να εκθέσει τον Ενάγοντα ή να του προκαλέσει οποιαδήποτε σωματική ή ψυχική βλάβη. ΜΥ2 Και ο ΜΥ2 προώθησε ισχυρισμούς σύμφωνους με την εκδοχή των Εναγομένων, προβάλλοντας τη θέση ότι η συμπεριφορά του Ενάγοντα ήταν αδικαιολόγητη, μιας και φώναζε, βρισκόταν σε έξαλλη κατάσταση και αρνείτο να συμμορφωθεί στις υποδείξεις του Εναγόμενου 1 και να ηρεμήσει. Και αυτός ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι, κατά τη σύλληψή του, στον Ενάγοντα επιστήθηκε η προσοχή στο νόμο και ενημερώθηκε ότι συλλαμβάνεται λόγω διάπραξης του αδικήματος της πρόκλησης ανησυχίας σε δημόσιο χώρο. Ως προς τις, μετέπειτα της σύλληψης του Ενάγοντα, ενέργειές του, ο ΜΥ2 ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος 1 του παρέδωσε τον Ενάγοντα με οδηγίες όπως διερευνήσει την υπόθεση δια της λήψης όλων των αναγκαίων καταθέσεων το συντομότερο δυνατό και μόλις περατώσει το έργο αυτό να κατηγορήσει τον Ενάγοντα γραπτώς και να τον απολύσει. Προς τούτο, έλαβε τα στοιχεία του πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε ο Ενάγοντας, καθώς επίσης και μιας άλλης πολίτου η οποία ήταν παρούσα στο επεισόδιο, ώστε να λάβει από αυτούς καταθέσεις. Περί τις 14:00, της συγκεκριμένης ημέρας, πληροφόρησε τον Ενάγοντα για τα δικαιώματά του, και αφού προηγουμένως του αφαίρεσε τις χειροπέδες ο τελευταίος υπέγραψε το σχετικό έντυπο. Έπειτα επανατοποθέτησε στον Ενάγοντα τις χειροπέδες, πλην όμως με τους καρπούς των χεριών του να βρίσκονται μπροστά από το σώμα του. Και αυτός ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι το ύψος του πάγκου του γραφείου παραπόνων του σταθμού έχει ύψος 1.40 μ. και ότι πίσω από τον πάγκο υπάρχουν γραφεία με ψηλό διαχωριστικό το οποίο δεν επιτρέπει σε πρόσωπο που εξυπηρετείται στον πάγκο του γραφείου παραπόνων να έχει οπτική επαφή με τα χέρια του προσώπου που κάθεται πίσω από τα γραφεία αυτά, εκτός και αν το εν λόγω πρόσωπο περιφέρεται στο χώρο των γραφείων. Ανέφερε ακόμα ότι ο Ενάγοντας, κάποια στιγμή, αφού προηγουμένως του το επέτρεψε ο ίδιος που τον επιτηρούσε, επισκέφθηκε τον Εναγόμενο 1 στο γραφείο του και απολογήθηκε για τη συμπεριφορά του, αναγνωρίζοντας ότι τούτη ήταν απαράδεκτη, τονίζοντας προς τον τελευταίο ότι η διαφορά του είναι με τον πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε και όχι με την αστυνομία. Ως προς το χρόνο κράτησης του Ενάγοντα, ο ΜΥ2 ισχυρίστηκε ότι τούτος ήταν αναγκαίος για σκοπούς συλλογής του αναγκαίου μαρτυρικού υλικού και ότι, μόλις ακριβώς κατέστη δυνατή η λήψη από τον Ενάγοντα κατάθεσης και απαγγελία της γραπτής κατηγορίας, αφέθηκε ελεύθερος. Και τούτο, πάντα κατά το ΜΥ2, στη βάση των ρητών οδηγιών του Εναγόμενου
5. Ως προς τη μεταφορά του Ενάγοντα στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ο ΜΥ2 ισχυρίστηκε ότι, περί τις 14:45 - 14:50, ο Εναγόμενος 1 του έδωσε οδηγίες να μεταφέρει τούτον στα κρατητήρια Λακατάμειας, πράγμα το οποίο και έπραξε περί τις 15:20, μιας και, λόγω τροχαίας κίνησης, χρειάστηκαν 30 περίπου λεπτά για τη μεταφορά του. Μετά τη μεταφορά του Ενάγοντα στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ο ΜΥ2 επέστρεψε στο σταθμό Λυκαβηττού και ετοίμασε τις σχετικές καταχωρήσεις στο ημερολόγιο του σταθμού και συνέλλεξε τις καταθέσεις των αστυνομικών μαρτύρων και ακολούθως, μεταξύ των ωρών 17:30 - 17:55, στο γραφείο του πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε ο Ενάγοντας, έλαβε κατάθεση από αυτόν. Αμέσως μετά, επέστρεψε εκ νέου στο σταθμό Λυκαβηττού και αφού ετοίμασε τα σχετικά λεκτικά της ανακριτικής κατάθεσης και της γραπτής κατηγορίας του Ενάγοντα σε ηλεκτρονική μορφή, μετέβηκε στο σταθμό Λακατάμειας όπου και κατέγραψε την ανακριτική κατάθεση του Ενάγοντα και τον κατηγόρησε γραπτώς. Μετά το πέρας της γραπτής κατηγορίας έδωσε οδηγίες στους συναδέλφους του στο σταθμό Λακατάμειας να απολύσουν τον Ενάγοντα, όπως και έγινε. Μετέφερε δε ο ίδιος τον Ενάγοντα, χωρίς τούτος να φέρει πλέον χειροπέδες, στο σταθμό Λυκαβηττού για να παραλάβει το όχημά του. Κατά το ΜΥ2, ο χρόνος κράτησης του Ενάγοντα αξιοποιήθηκε ορθά και δικαιολογημένα μιας και χρησιμοποιήθηκε στη ολότητά του για τη λήψη των αναγκαίων καταθέσεων και την απαγγελία της γραπτής κατηγορίας. Κατά την αντεξέτασή του, συμφώνησε με τη θέση του συνηγόρου του Ενάγοντα ότι οι αστυνομικοί μάρτυρες του επεισοδίου ετοίμασαν μόνοι τους τις καταθέσεις τους και τις παρέδωσαν στον ίδιο, χωρίς να χρειάζεται από πλευράς του η λήψη οποιωνδήποτε ενεργειών. Αποδέχθηκε ακόμα ότι, για το υπό διερεύνηση αδίκημα της πρόκλησης ανησυχίας σε δημόσιο χώρο βασικοί μάρτυρες είναι τα πρόσωπα που παρουσιάζονται να είναι παρόντες κατά τη στιγμή του επεισοδίου. Ερωτηθείς ειδικά αναφορικά με την κατάθεση που λήφθηκε από τον πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε ο Ενάγοντας, συμφώνησε με το συνήγορο του Ενάγοντα ότι τούτος (ο πολίτης) ήταν παρών κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, προσθέτοντας, ωστόσο, ότι, ο λόγος που δεν έλαβε άμεσα κατάθεση από αυτόν ήταν γιατί «εκείνη την ώρα βιάζετου ο άνθρωπος [...] και εγώ έπρεπε να προβώ σε άλλες ενέργειες...». Σε ερώτηση που του τέθηκε από το συνήγορο του Ενάγοντα ως προς το κατά πόσο ήταν αναγκαίο να ληφθούν καταθέσεις από όλους τους αυτόπτες μάρτυρες προτού κατηγορηθεί ο Ενάγοντας, ο ΜΥ2 απάντησε ότι για τον ίδιο, αναγκαίο ήταν να λάβει κατάθεση, πέραν από τους αστυνομικούς μάρτυρες, από τον πολίτη με τον οποίο διαπληκτίστηκε ο Ενάγοντας, αναγνωρίζοντας ότι από τη γυναίκα πολίτη που ήταν παρούσα στο επεισόδιο, λήφθηκε κατάθεση την επομένη, του επεισοδίου, μέρα. Ανέφερε, συναφώς, ότι, «το πιο βασικό κατ' εμένα, έπρεπε να ληφθεί κατάθεση του κύριου XXXXX Καλιάνου, από την οποία ενδεχομένως να προκύπτουν άλλα αδικήματα και με την ολοκλήρωση του ανακριτικού έργου αν έρχονταν συμπληρωματικές καταθέσεις». Αποδέχθηκε ακόμα ότι, καθ' όλον το χρονικό διάστημα, από τη σύλληψή του μέχρι και την παράδοσή του στον αστυνομικό σταθμό Λακατάμειας, ο Ενάγοντας έφερε χειροπέδες, πλην του ελάχιστου χρονικού διαστήματος κατά το οποίο τούτος υπέγραψε το έντυπο δικαιωμάτων κρατουμένων. Συμφώνησε ακόμα ότι, από τη σύλληψή του και εντεύθεν, ο Ενάγοντας ήταν πλήρως συνεργάσιμος και ήρεμος. Και αυτός ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι η τοποθέτηση του Ενάγοντα στο χώρο πίσω από τον πάγκο του γραφείου παραπόνων έγινε λόγω μη διαθεσιμότητας κρατητηρίου στο σταθμό Λυκαβηττού και μόνο για τον χρόνο μέχρι να γίνουν οι διευθετήσεις για τη μεταφορά του σε διαθέσιμο κρατητήριο. Πρόσθεσε δε ότι, λόγω του ότι επρόκειτο για κρατούμενο, ήταν αναγκαία η συνεχής επιτήρηση του Ενάγοντα από αστυφύλακα, επιτήρηση την οποία έκανε ο ίδιος. Ποτέ ο Ενάγοντας δεν ζήτησε από τον ίδιο να επικοινωνήσει με δικηγόρο, ως ο τελευταίος ισχυρίστηκε. Τέλος, σε υποβολή που του τέθηκε από το συνήγορο του Ενάγοντα ότι υπό τις περιστάσεις θα μπορούσε, ακριβώς μετά τη σύλληψή του, ο Ενάγοντας να κατηγορηθεί γραπτώς μιας και ο ίδιος (ο ΜΥ2) ήταν και αυτός (πέραν από ανακριτής) αυτόπτης μάρτυρας, ο οποίος είχε τη δεδομένη στιγμή όλους τους μάρτυρες στη διάθεσή του, παρέπεμψε στις οδηγίες του Εναγομένου 1 περί ολοκλήρωσης του ανακριτικού έργου, περιλαμβανομένης και της λήψης κατάθεσης από τον πολίτη που διαπληκτίστηκε με τον Ενάγοντα, καθώς επίσης και της λήψης κατάθεσης, αλλά και απαγγελίας γραπτής κατηγορίας στον Ενάγοντα προτού αφεθεί τούτος ελεύθερος. ΜΥ3 Ο ΜΥ3 ισχυρίστηκε ότι στις 4.10.2011 επισκέφθηκε το σταθμό Λυκαβηττού για να δηλώσει την απώλεια του δελτίου ταυτότητάς του. Περί τις 13:30 εκείνης της ημέρας και ενώ βρισκόταν στο χώρο υποδοχής του γραφείου παραπόνων του σταθμού μαζί με δύο άλλες γυναίκες πολίτες που ανέμεναν να εξυπηρετηθούν, ο Ενάγοντας, τον οποίο γνώριζε εξ όψεως, χωρίς να περιμένει τη σειρά του, ζήτησε να του επιτραπεί να δει έναν κρατούμενο με το όνομα Μουσταφά. Αμέσως ο Ενάγοντας άρχισε να φωνάζει και να απειλεί τους αστυνομικούς παρά το ότι ο επί καθήκοντι αστυφύλακας των ενημέρωσε ότι η κράτηση του εν λόγω XXXXX οφειλόταν στην έκδοση διατάγματος απέλασής του. Παρά την ορθή συμπεριφορά του αστυφύλακα προς τον Ενάγοντα, ο τελευταίος συνέχισε να φωνάζει, εκστομίζοντας φράσεις όπως «ξέρω σας πολλά καλά εγιώ» και «εν να φκάλω τον κώλο σας εγιώ». Επειδή ο ΜΥ3 ενοχλήθηκε από τη συμπεριφορά του Ενάγοντα, του έκανε παρατήρηση, αναφέροντάς του «ποιος νομίζεις ότι είσαι και μέσα στον αστυνομικό σταθμό φωνάζεις και απειλείς ότι θα φκάλεις τον κώλο των αστυνομικών;». O Ενάγοντας, αμέσως, κινήθηκε προς το μέρος του ανεμίζοντας το χέρι του και με έντονο τρόπο του ανέφερε «ποιος είσαι εσύ ρε που εν να μου κάμεις παρατήρηση;». O MY3, ακολούθως, αναφέρθηκε στην κάθοδο του Εναγομένου 1 και του σταθμάρχη στο σημείο του επεισοδίου και προώθησε ισχυρισμούς σύμφωνους με την εκδοχή των Εναγομένων. Ως προς τις δικές του επόμενες ενέργειες, ανέφερε ότι παρέμεινε στο χώρο μετά το συμβάν και κατ' αυτό το διάστημα ο Ενάγοντας έφερε χειροπέδες και ήταν ελεύθερος να κινείται. Δεν ήταν ωστόσο σε θέση ο ΜΕ3 να θυμάται αν οι χειροπέδες ήταν ακόμα τοποθετημένες οπισθάγκωνα, ως αρχικά τοποθετήθηκαν, ή αν τα χέρια του ήταν μπροστά από το κορμί του. Κατά την αντεξέτασή του, ισχυρίστηκε ότι ο Εναγόμενος 1 κατά τη σύλληψη του Ενάγοντα, πληροφόρησε τον τελευταίο περί του ότι συλλαμβάνεται λόγω διάπραξης του αδικήματος της πρόκλησης ανησυχίας. Ως προς την αναφορά του στην κυρίως εξέτασή του περί του ότι ο Ενάγοντας, μετά τη σύλληψή του, κυκλοφορούσε ελεύθερα, ισχυρίστηκε ότι τούτο το είδε ο ίδιος καθ' ον χρόνο ήταν παρών στο σταθμό πριν να εγκαταλείψει το χώρο. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι, κατά το χρόνο αυτό, ο Ενάγοντας κρατούσε τηλέφωνο και συνομιλούσε κινούμενος εντός του σταθμού, έχοντας επί των χεριών του χειροπέδες. Σε υποβολή που του τέθηκε ότι η μαρτυρία του είναι κατασκευασμένη με σκοπό να υποστηρίξει την υπόθεσή του και όχι να αναφέρει τα πραγματικά γεγονότα που έλαβαν χώρα τη συγκεκριμένη ημέρα, απάντησε ότι ο ίδιος δεν είχε οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, ούτε και σχετιζόταν με κάποιο που να επιθυμούσε να τον υποστηρίξει. Νομική πτυχή Κρίνω απαραίτητο, εξ αρχής, να σημειώσω ότι, αποτελεί κοινό τόπο μεταξύ των δύο πλευρών ότι η σύλληψη και η μετέπειτα κράτηση του Ενάγοντα, αν δεν κριθούν ως διενεργηθείσες σύμφωνα με τις πρόνοιες του Άρθρου 11 του συντάγματος και του Άρθρου 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Προάσπισης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τότε είναι παράνομες και κατά συνέπεια ο Ενάγοντας νομιμοποιείται, δια της παρούσας αγωγής, να απαιτεί αποζημιώσεις. Κατά συνέπεια, ευθύς αμέσως θα καταγράψω τα όσα αναφέρθηκαν, τόσο στη σχετική με τη σύλληψη και κράτηση νομολογία, όσο και στα συγγράμματα που ασχολήθηκαν με το θέμα. Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του Συντάγματος, το δικαίωμα στην ελευθερία και στην προσωπική ασφάλεια αναγνωρίζεται ως θεμελιώδες, και η παραβίασή του ως απαγορευμένη ενέργεια παρά μόνο στις περιπτώσεις που ειδικά αναφέρονται εκεί. Στη βάση των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, σημασίας υπέχουν οι πρόνοιες του Άρθρου 11.2(γ), οι οποίες έχουν ως εξής: «ουδείς στερείται την ελευθερία αυτού, ή μη ότε και όπως ο νόμος ορίζει στας περιπτώσεις: (α) .......................... (β) .......................... (γ) συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμων ενεργουμένης προς το σκοπό προσαγωγής αυτού ενώπιον της αρμόδιας κατά νόμον αρχής επί τη ευλόγω υπονοία ότι διέπραξεν αδίκημα ή οσάκις η σύλληψις ή η κράτησις θεωρηθή ευλόγως αναγκαία προς παρεμπόδισιν διαπράξεως αδικήματος ή αποδράσεως μετά την διάπραξιν αυτού». Επίσης, εφαρμογής τυγχάνουν, πάντα στα πλαίσια των γεγονότων που περιβάλλουν την παρούσα αγωγή, και οι πρόνοιες του Άρθρου 11.3 του Συντάγματος, οι οποίες είναι οι ακόλουθες: «εξαιρουμένου του δια θανάτου ή φυλακίσεως, ότε και όπως ο νόμος ορίζη, τηρουμένου αυτόφωρου αδικήματος, ουδείς συλλαμβάνεται, ή μη κατόπιν ητιολογημένου δικαστικού εντάλματος εκδοθέντος συμφώνως προς τους υπό του νόμου προδιαγεγραμμένους τύπους». Τέλος, σημασίας υπέχουν και οι πρόνοιες του Άρθρου 11.8 του Συντάγματος, σύμφωνα με τις οποίες: «ο κατά παράβασιν των διατάξεων του παρόντος άρθρου συλληφθής ή κρατηθής έχει αγώγιμον δικαίωμα προς αποζημίωσιν. Τέτοιο αγώγιμο δικαίωμα προκύπτει και από τις πρόνοιες του άρθρου 36