← Κύπρος

Αλωνεύτη κ.α. ν. Χριστοφή κ.α., Αγωγή αγ. 1551/2018, 9/7/2019

Αλωνεύτη κ.α. ν. Χριστοφή κ.α., Αγωγή αγ. 1551/2018, 9/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A345 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ. Αγωγή αγ. 1551/2018 Μεταξύ:

  1. XXXXX Αλωνεύτη
  2. XXXXX Αλωνεύτη
  3. XXXXX Μιχαηλούδη Εναγόντων-Αιτητών και
  4. XXXXX Χριστοφή
  5. Redbox Fashion Ltd Eναγομένων-Καθ' ων η αίτηση Αίτηση ημερομηνίας 11.06.2018 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος Ημερομηνία : 09.07.2019 Εμφανίσεις : Για Αιτητές : κα Μπαγιαζίδου. Για Καθ' ων η αίτηση: κ. Βασιλακκάς. Ενδιάμεση Απόφαση Εισαγωγή Οι Αιτητές στην υπό κρίση αίτηση με κλητήριο ειδικώς οπισθογραφημένο καταχώρησαν Αγωγή εναντίον των Εναγόμενων με την οποία αξιώνουν την έκδοση διατάγματος άρσης της παράνομης επέμβασης, παράδοσης του επίδικου ακινήτου και αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση. Ακολούθως οι Αιτητές με την υπό κρίση αίτηση, ημερομηνίας 11.6.2018, ζήτησαν την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος : Διάταγμα του Δικαστηρίου διατάττον τους Εναγόμενους, όπως σταματήσουν να επεμβαίνουν, ή και λειτουργούν ή και νέμονται, και να εκκενώσουν και παραδώσουν εντός μίας εβδομάδας από της έκδοσης του Διατάγματος στους Ενάγοντες, ελεύθερη κατοχή του καταστήματος το οποίο βρίσκεται επί της XXXXX, 17 Α και Β στη Λευκωσία (το υποστατικό) με στοιχεία πιστοποιητικού εγγραφής: - Επαρχία : Λευκωσία - Ενορία : Τρυπιώτης - Αριθμό εγγραφής : 25/5XX5 - Τεμάχιο : 1XX2 - Φύλλο/Σχέδιο : 21/460504 Η υπό κρίση αίτηση εδράζεται στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ 6, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 32, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.26 Θ. 2-10, Δ.48, ΘΘ1-8, Δ.39, Θ.1&2, στο Σύνταγμα άρθρα 15, 16 και 23, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, και στις γενικές εξουσίες του Δικαστηρίου. Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ενάγοντα
  6. Ο ομνύων δήλωσε ότι οι Ενάγοντες είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του επίδικου ακινήτου. Οι Eνάγοντες ενοικίασαν το επίδικο υποστατικό στην εταιρεία A.R.S Tuetur Agency Ltd, δυνάμει ενοικιαστηρίου εγγράφου, ημερομηνίας 21.06.
  7. Επεσύναψε το σχετικό ενοικιαστήριο έγγραφο ως Τεκμήριο
  8. Το εν λόγω ενοικιαστήριο ήταν διάρκειας δυο χρόνων και περιελάμβανε όρο περί αυτόματης ανανέωσής του. Ο Εναγόμενος 1 ήταν διευθυντής της εταιρείας A.R.S Tuetur Agency Ltd. Οι Αιτητές μέσω επιστολής του δικηγόρου τους, ημερομηνίας 8.08.2017, τερμάτισαν την επίδικη σύμβαση ενοικίασης. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι πληροφορήθηκε από τον Εναγόμενο 1 ότι η πιο πάνω εταιρεία διαλύθηκε. Παρόλα αυτά, περί τις 22.05.2018 περιέπεσε στην αντίληψη του ομνύοντος ότι στο επίδικο υποστατικό ασκούσε εργασίες κάποια άλλη εταιρεία. Κατόπιν έρευνας διαπίστωσε ότι η εταιρεία, η οποία εμπορεύεται στο επίδικο υποστατικό είναι η Εναγομένη 2 εταιρεία. Ακολούθως, διαπίστωσε, κατόπιν έρευνας στο αρχείο του εφόρου εταιρειών, ότι ο Εναγόμενος 1 είναι διευθυντής της εναγομένης
  9. Επεσύναψε σχετικά, ως Τεκμήριο 8, αντίγραφο έρευνας από την διαδικτυακή ιστοσελίδα του εφόρου εταιρειών. Στις 19.10.2018 οι Εναγόμενοι Καθ' ων η αίτηση καταχώρησαν ειδοποίηση περί πρόθεσης ένστασης. Οι λόγοι ένστασης παρατίθενται αυτούσιοι κατωτέρω : «
  10. Οι Ενάγοντες- αιτητές απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη και/η πραγματικά γεγονότα και/η στοιχεία της υπόθεσης ούτως ώστε για να επιτύχουν από το Δικαστήριο τα αιτηθέντα Διατάγματα.
  11. Τα εκτεθέντα γεγονότα και/η στοιχεία της υπόθεσης δεν δικαιολογούν την έκδοση των αιτηθέντων διαταγμάτων.
  12. Δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 για την έκδοση των ζητηθέντων διαταγμάτων και δεν δικαιολογείται η έκδοση τους αφού τίποτε το επείγον δεν υπάρχει και η παρούσα αίτηση των αιτητών όπως και η αγωγή είναι άνευ αντικειμένου.
  13. Η Ένορκη Δήλωση του κ. XXXXX Αλωνεύτη είναι πλήρης αντιφάσεων και εικασιών που δεν οδηγούν εις ασφαλές συμπέρασμα του περιεχομένου της και/η δεν επιτρέπει την έκδοση των αιτηθέντων διαταγμάτων.
  14. Οι Ενάγοντες δεν έχουν καταδείξει εκ πρώτης όψεως συζητήσιμη υπόθεση εναντίον των Εναγομένων 1 και 2 ούτε εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και οι Ενάγοντες ουδεμία πιθανότητα επιτυχίας έχουν.
  15. Οι Ενάγοντες/αιτητές δεν έχουν προσέλθει με καθαρά χέρια.
  16. Η αίτηση στερείται οποιοσδήποτε ορθού νομικού και πραγματικού υπόβαθρου είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, αντινομική και αντικανονική.
  17. Δεν υπάρχει περίπτωση υπό τις περιστάσεις οι Ενάγοντες να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά και τα όσα αναφέρουν ότι πιθανόν να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά είναι αόριστοι και αβάσιμοι ισχυρισμοί χωρίς αντίκρισμα και τεκμηρίωση.
  18. Οι ενάγοντες - αιτητές ζητούν τελική θεραπεία και/ή θεραπεία που αποφασίζει την ουσία στην αγωγή ως ενδιάμεσο διάταγμα, πράξη δικονομικά και νομικά ανεπίτρεπτη.
  19. Υπάρχει αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της αίτηση και αγωγής.
  20. Οι Ενάγοντες - αιτητές δεν αποκαλύπτουν τη πηγή πληροφόρησης τους και ως αποτελέσμα οι ισχυρισμοί τους θα πρέπει να αγνοηθούν και/ή απορριφθούν απο το Δικαστήριο.
  21. Δεν μπορεί ο Καθ'ής η αίτηση αρ.1 να διαταχθεί ως το αιτούμενο διάταγμα καθώς δεν υπάρχει αγώγιμο δικαιώμα εναντίων του προσωπικά καθώς κάτοχος του υποστατικού αποκλειστικά η εναγόμενη αρ. 2.» Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Εναγομένου
  22. Ο Εναγόμενος 1 δήλωσε ότι η εταιρία A.R.S Tuetur Agency Ltd εξακολουθεί να υφίσταται ως νομική οντότητα. Αμφισβήτησε, επίσης, την νομιμότητα του επίδικου τερματισμού. Παραδέχτηκε, όμως, την λήψη του τεκμηρίου
  23. Αναφέρθηκε ακολούθως σε νομικούς ισχυρισμούς περί της νομιμότητας του επίδικου τερματισμού και περί της απουσίας των αναγκαίων διαδίκων από την διαδικασία. Κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου οι Αιτητές καταχώρησαν στις 09.02.2019 συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Η συμπληρωματική ένορκη δήλωση κατατέθηκε από τον Ενάγοντα 1 Αιτητή. Επί της συμπληρωματικής ενόρκου δηλώσεως επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο 2 επιστολή της ΑΗΚ, ημερομηνίας 09.11.
  24. Επιπλέον στις 26.02.2019 καταχωρήθηκε και πάλι κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου συμπληρωματική ένορκη δήλωση εκ μέρους του Εναγομένου
  25. Διαδικασία - Γεγονότα Το Δικαστήριο με ενδιάμεση απόφασή του, ημερομηνίας 19.3.2018, απέρριψε το αίτημα των Εναγόντων για έκδοση διατάγματος αντεξέτασης. Συνακόλουθα, η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη στη βάση των ενόρκων δηλώσεων. Συνεπώς για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις καταχωρηθείσες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης έκαστης πλευράς. Σχετικές είναι οι αποφάσεις, Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ

(1992)1(Β) Α.Α.Δ 1453 , Iacovou brothers (constructions) Ltd v. Fashionwise ltd
(2000)1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd,
(2012)1 Α.Α.Δ. 1460 και Α Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα Πολ. Έφεση 277/2007, ημερ. 18.2.2010 . Κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων και ικανών γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Νομική Πτυχή Η εξουσία του Δικαστηρίου να εκδίδει ενδιάμεσα διατάγματα πηγάζει από το Δίκαιο της Επιείκειας και η δικαιοδοσία για έκδοσή τους υπό το Κυπριακό Δίκαιο παρέχεται από το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960. Στο σύγγραμμα Injunctions, των David Bean, Isabel Parry, Andrew Burns 12η έκδοση παράγραφος 1-01 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς την έννοια του όρου διάταγμα ( injunction) : «An injunction is an order of a court requiring a party either to do a specific act or acts (a mandatory or positive injunction) or to refrain from doing a specific act or acts (a prohibitory or negative injunction).» Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τον πιο πάνω ορισμό, τα διατάγματα, ανάλογα με τη φύση τους, διακρίνονται σε προστακτικά και απαγορευτικά. Ως προς την έννοια του προστακτικού διατάγματος διαφωτιστικά είναι τα όσα καταγράφονται στο σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη Διατάγματα Injunctions, όπου στην σελ 10 καταγράφεται ότι : «Προστακτικό είναι κάθε διάταγμα το οποίο με σαφή τρόπο προστάσσει τον εναγόμενο να τελέσει κάποια συγκεκριμένη πράξη.» Παράλληλα, όπως έχει νομολογηθεί, είναι δυνατή η έκδοση παρεμπίπτοντος προστακτικού διατάγματος, αλλά τέτοια διατάγματα δίδονται σπάνια, με φειδώ και με εξαιρετική περίσκεψη Starport Nominees Ltd και Άλλη (Aρ. 1),
(2010)1 Α.Α.Δ. 1271. Περαιτέρω, στο σύγγραμμα Snell's Principles Of Equity 27th έκδοση σελ 641 καταγράφονται τα ακόλουθα ως προς τη δυνατότητα έκδοσης παρεμπιπτόντων προστακτικών διαταγμάτων : «Mandatory Injunctions: The Court has jurisdiction to grant a mandatory injunction on an interlocutory application but it will very seldom do so, the Court usually requires a high degree of assurance that at the trial it will appear that the injunction was rightly granted.» Προκύπτει από τα ανωτέρω ότι, για την έκδοση παρεμπίπτοντος προστακτικού διατάγματος πέραν των προϋποθέσεων του άρθρου 32, ο Αιτητής θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την ύπαρξη υψηλής πιθανότητας κατά την ακρόαση να διαφανεί ότι το διάταγμα ορθώς δόθηκε. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/1960 Τόσο η έκδοση προστακτικού όσο και απαγορευτικού διατάγματος διέπεται από το άρθρο 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου, σύμφωνα με το οποίο ο αιτητής πρέπει να ικανοποιήσει το δικαστήριο ότι : α) υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση β) ύπαρξη πιθανότητας να δικαιούται ο ενάγων σε θεραπεία γ) είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, εκτός αν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις έχουν καταστεί αντικείμενο ενδελεχούς νομολογιακής ανάλυσης από το Ανώτατο Δικαστήριο. Ενδεικτικά παραπέμπω στις Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ
(557)και Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 CLR 263. Στη θεμελιακή απόφαση στην υπόθεση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ
(557)το Ανώτατο Δικαστήριο αναλύοντας τις προϋποθέσεις που τίθενται από το άρθρο 32 του 14/1960 έκρινε τα ακόλουθα σχετικά:
  1. «Η προϋπόθεση για σοβαρό ζήτημα προς ακρόαση δεν υπάρχει λόγος να ερμηνευθεί ότι εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων.
  2. Η έννοια της πιθανότητας επιτυχίας περικλείει κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.
  3. Η Τρίτη προϋπόθεση σχετίζεται με την επάρκεια της θεραπείας των αποζημιώσεων υπό το φως των γεγονότων της κάθε υπόθεσης.» Η συνδρομή των τριών πιο πάνω προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, αλλά το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα. Σχετική είναι η απόφαση Ιπποδρομιακή Αρχή v. Χατζηβασίλη
(1989)1 Α.Α.Δ 152 και Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ κ.ά.
(2013)1 Α.Α.Δ. 222. Στην απόφαση Άκης, άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου και άλλοι ν. Χριστίνας Σταύρου Χριστοφόρου και άλλων,
(1995), 1 Α.Α.Δ. 248, έχει τονισθεί ότι το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης. Στην απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου κ.ά. ν. Πέτρου Σιακόλα κ.ά Πολιτική Έφεση Ε 143/2015 ημερ 27/3/2017 επαναεπιβεβαιώθηκε η θέση ότι κατά το στάδιο εκδίκασης αίτησης για έκδοση ή οριστικοποίηση ενδιάμεσου διατάγματος το δικαστήριο δεν υπεισέρχεται σε αξιολόγηση και ευρήματα επί της ουσίας πέραν του ό,τι είναι αναγκαίο για τους περιορισμένους σκοπούς της διαδικασίας που συνίστανται στη διαπίστωση του κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 και οι σχετικές αρχές της νομολογίας. Η συνδρομή των προϋποθέσεων του άρθρου 32 στην παρούσα. Σοβαρό Ζήτημα προς εκδίκαση Η προϋπόθεση για κατάδειξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση δεν εξυπακούει οτιδήποτε περισσότερο από την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων. Στην απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου κ.ά ν. Πραξούλλα Αντωνιάδου Κυριάκου Πολ. Έφεση Ε301/16, ημερομηνίας 26.9.2017, με αναφορά στο σύγγραμμα Διατάγματα (ανωτέρω ) υποδείχθηκε ότι : «με την πρώτη προϋπόθεση εισάγεται η υποχρέωση στο Δικαστήριο να βεβαιωθεί ότι υφίσταται αγώγιμο δικαίωμα αναγνωρισμένο από τον Νόμο ή το Δίκαιο της Επιείκειας, προτού προχωρήσει στην έκδοση απαγορευτικού διατάγματος». Ο όρος δικόγραφα δεν χρησιμοποιείται υπό την τεχνική του έννοια αλλά χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια. Σχετική είναι η απόφαση Resola (Cyprus) Ltd v. Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598. Εν πάση περιπτώσει στην υπό κρίση υπόθεση έχει καταχωρηθεί και η Έκθεση Απαίτησης των Εναγόντων. Στην υπό κρίση υπόθεση η αίτηση καταχωρήθηκε από τον εγγεγραμμένο κύριο του επίδικου ακινήτου εναντίον των πρόσωπων που κατέχουν το επίδικο υποστατικό και επιδιώκεται η έκδοση διατάγματος για παράδοση κενής και ελεύθερης της κατοχής του. Μέσα από την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση προκύπτει ότι η απαίτηση των Εναγόντων βασίζεται σε ισχυρισμούς περί παράνομης επέμβασης των Εναγομένων στο επίδικο υποστατικό. Από την Έκθεση Απαίτησης αλλά και την υπό κρίση αίτηση σε συνδυασμό με την ένορκη δήλωση που τη συνοδεύει προκύπτει ότι, για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας, εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ως εκ τούτου πληρούται η πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Ορατή Πιθανότητα επιτυχίας Η δεύτερη προϋπόθεση του άρθρου 32 συσχετίζεται με την αποδεικτική δύναμη της υπόθεσης του εκάστοτε Αιτητή. Η αξιολόγηση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με αναφορά στις ένορκες δηλώσεις, όπου αναμένεται η εκεί μαρτυρία να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Γενικές αναφορές εν είδει κατάληξης δεν επαρκούν για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας. Σχετική είναι η απόφαση Ανδρέας Σάββα Κυτάλα (ανωτέρω) και Lawford Ltd κ.ά ν. Χατζηγαβριήλ κ.ά,
(2004)1 Α.Α.Δ.818. Ασφαλώς, όπως έχει κριθεί επανειλημμένα σε ενδιάμεση διαδικασία για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του. Σχετική είναι η απόφαση T. A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν. Microsoft Corporation
(2002)1 ΑΑΔ 1802 και το σύγγραμμα των Ερωτοκρίτου & Αρτέμη Διατάγματα σελ 127-128. Για την κρίση επί των πιο πάνω το Δικαστήριο προβαίνει σε κάποια πρωταρχική αξιολόγηση της μαρτυρίας, ώστε να μπορέσει να συνεκτιμήσει την αποδεικτική δύναμη της κάθε πλευράς. Σχετική είναι η απόφαση Σεβαστού Μαίρη Νίκου ν. Εμμανουήλ Νίκου Σεβαστού
(2002)1 Α.Α.Δ 1980. Όπως έχει εξηγηθεί στην πρόσφατη απόφαση Κωνσταντίνου Λόρδου (ανωτέρω) δεν αρκεί η υιοθέτηση της εκδοχής της μιας πλευράς μόνο, αλλά απαιτείται κάποια αξιολόγηση για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας. Σχετική επίσης είναι η απόφαση Αθανάσιος Κυριάκου (ανωτέρω). Το απαύγασμα της σχετικής νομολογίας κατατείνει στο συμπέρασμα ότι για την κατάδειξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας θα πρέπει να προκύπτουν από την ένορκη δήλωση του Αιτητή συγκεκριμένα γεγονότα, τα οποία να παρέχουν ενδείξεις περί της ύπαρξης του ουσιαστικού δικαιώματος. Η έρευνα, όμως, του Δικαστηρίου αναφορικά με τη διακρίβωση της συνδρομής της δεύτερης προϋπόθεσης, θα πρέπει να σταματά στο σημείο όπου επιτρέπεται η διαπίστωση της ύπαρξης ή ανυπαρξίας της ορατής πιθανότητας επιτυχίας, για τους περιορισμένους πάντα σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Στην υπό κρίση υπόθεση εγείρονται ισχυρισμοί ότι οι Εναγόμενοι κατέχουν το επίδικο ακίνητο χωρίς να υφίσταται εν ισχύ σχετικό ενοικιαστήριο συμβόλαιο. Στον αντίποδα οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η αίτηση λέγουν ότι η επίδικη σύμβαση ενοικίασης δεν τερματίστηκε. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση υφίσταται σαφής αναφορά σε επιστολή τερματισμού τη επίδικης σύμβασης ενοικίασης. Οι Εναγόμενοι παραδέχονται ότι επιδόθηκε η επίδικη επιστολή τερματισμού. Αυτό που ουσιαστικά αμφισβητούν είναι την εγκυρότητα του κατ' ισχυρισμόν τερματισμού και το κατά πόσο στην αγωγή συνενώθηκαν όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι. Επιπλέον, παραδέχονται ότι η Εναγομένη 2 κατέχει το επίδικο υποστατικό, πλην όμως ισχυρίζονται ότι κατέχει αυτό νόμιμα. Η ύπαρξη σύμβασης ενοικίασης για την οποία υφίσταται ισχυρισμός ότι τερματίσθηκε μέσω της επιστολής, Τεκμήριο 5, και η διατήρηση της κατοχής του επιδίκου υποστατικού από τους Εναγομένους, γεννά τις απαιτούμενες ενδείξεις περί της ύπαρξης του αγώγιμου δικαιώματος. Τα ζητήματα που εγείρουν οι Εναγόμενοι περί το ότι η επίδικη επιστολή δεν συνιστά νομότυπο τερματισμό ή ότι δεν συνενώνονται όλοι οι αναγκαίοι διάδικοι στην αγωγή, αποτελούν ζητήματα που θα αποφασισθούν κατά το στάδιο της εκδίκασης της υπόθεσης επί της ουσίας. Για τους περιορισμένους σκοπούς της παρούσας, όμως, αναδύονται μέσα από τις εκατέρωθεν ένορκες οι απαιτούμενες ενδείξεις περί της ύπαρξης του ουσιαστικού αγώγιμου δικαιώματος, ήτοι της παράνομης επέμβασης. Συνακόλουθα, χωρίς το Δικαστήριο να υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς, κρίνει ότι αναδύονται οι απαιτούμενες ενδείξεις υπό την έννοια που έχει εξηγηθεί στην απόφαση Οδυσσέως v. Pieris Estates 1982 1 Α.Α.Δ
(557). Η Τρίτη Προϋπόθεση Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου συνδέεται με την επάρκεια των αποζημιώσεων, χωρίς όμως οι αποζημιώσεις να αποτελούν τη μοναδική παράμετρο κρίσης του Δικαστηρίου. Σχετική είναι η απόφαση Όξυνου Iωάννης Kυριάκου και Άλλη ν. Mαρίας Pόλη Λου,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1066. Σύμφωνα με την πιο πάνω απόφαση η έννοια της ζημίας δεν συναρτάται με την υλική ζημία αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του προσώπου που αιτείται την ενδιάμεση θεραπεία. Σχετικές, επίσης, είναι οι αποφάσεις Papastratis v. Pierides
(1979)1 C.L.R. 231, M & CH Mitsingas Trading Ltd v. The Timberland Co
(1997)1 A.A.Δ. 1791 και Κώστας Κυρίσαββας κ.ά ν. Χάρη Κύζη
(2001)1Β Α.Α.Δ. 1245. Σημειώνεται ότι για την ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 δεν αρκούν γενικοί ισχυρισμοί, αλλά όπως έχει εξηγηθεί στην απόφαση Aνδρέου Aντώνης ν. Colossos Signs Ltd (Aρ. 2),
(2008)1 Α.Α.Δ. 626, στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση πρέπει να παρέχονται λεπτομέρειες που να υποστηρίζουν και να αιτιολογούν τον ισχυρισμό περί ανεπανόρθωτης βλάβης. Στην υπό κρίση υπόθεση αυτό που προβάλλεται είναι ότι οι Αιτητές στερούνται του δικαιώματος να απολαμβάνουν την περιουσία τους. Η απόλαυση της περιουσίας των Αιτητών είναι θεμελιακό τους δικαίωμα, ενώ παράλληλα ουδείς δικαιούται να επεμβαίνει παράνομα επ' αυτής. Συνακόλουθα προκύπτει ότι πληρούται και η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32. Το ισοζύγιο της δικαιοσύνης Η κατάληξη στο ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου δεν οδηγεί αυτόματα στην έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Το Δικαστήριο έχει καθήκον να σταθμίσει το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι δίκαιη και πρόσφορη. Στην υπόθεση Metaquotes Software Ltd κ.ά. ν. Dababou, Πόλ Έφεση Ε324/2016, ημερομηνίας 14.11.2018, υποδείχθηκε ότι πιο δόκιμος όρος για τον ισοζυγισμό των επιπτώσεων από την έκδοση ή μη ενδιάμεσου διατάγματος είναι ο όρος ισοζύγιο της δικαιοσύνης. Το ζήτημα αυτό εξετάστηκε στην πρόσφατη απόφαση Κοινοτικό Συμβούλιο ν. Σουλή, Πολ. ΄Έφεση Ε75/2015, ημερομηνίας 7.12.2018, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά : «Κατά την άσκηση που το δικαστήριο διενεργεί, στο πλαίσιο εφαρμογής της αρχής του ισοζυγίου της ευχέρειας, η προσοχή του εστιάζεται, όλως ιδιαιτέρως, στο «να ισοζυγίσει τον κίνδυνο αδικίας η οποία θα προκύψει αν φανεί ότι η απόφασή του που δόθηκε στο ενδιάμεσο στάδιο ήταν εσφαλμένη». Σχετική, επίσης, είναι η απόφαση Ευστρατίου ν. Ouzounian and Company Ltd , Εμπορευόμενη με την επωνυμία Lexus Cyprus, ECLI:CY:AD:2014:A38, Πολιτική Έφεση Αρ. 292/2010, 20.1.2014 , όπου υποδείχθηκαν τα ακόλουθα : «Ο κίνδυνος αυτός εναποθέτει στο Δικαστήριο το καθήκον όπως, κατά την άσκηση της διακριτικής του εξουσίας, ισοζυγίζει τα ενώπιον του στοιχεία και υιοθετεί εκείνη την πορεία η οποία φαίνεται να ενέχει τους λιγότερους κίνδυνους αδικίας (βλ. Bacardi & Co. Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) A.A.Δ. 788, η οποία υιοθέτησε τα λεχθέντα από το Δικαστή Hoffman στην Films Rover International Ltd v. Cannon Film Sales Ltd[1987] 1 W.L.R. 670).» Περαιτέρω, όπως υποδείχθηκε στη θεμελιακή απόφαση Bacardi & co v. Vinco Ltd 1996 1 Α.Α.Α.Δ 788, ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν το ζήτημα του ισοζυγίου της ευχέρειας είναι η διατήρηση του status quo. Περαιτέρω, στα πλαίσια του ισοζυγισμού των επιπτώσεων από την έκδοση ή μη του αιτούμενου διατάγματος το Δικαστήριο σταθμίζει και το κατά πόσο η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων θα επιφέρει την ουσιαστική αποπεράτωση της διαφοράς. Σχετική είναι η απόφαση Αβερκίου ν. ΘΕΟ Κτηματική Λτδ (ανωτέρω). Όμως, όπως έχει υποδειχθεί στην απόφαση Avila Management Services Limited και άλλος ν. Frantisek Stepanek και άλλων
(2012)1 ΑΑΔ 1403, το ανεπιθύμητο δεν εξισούται με απαγόρευση. Μια τέτοια ενέργεια δεν απαγορεύεται όταν το αιτούμενο ενδιάμεσο διάταγμα είναι ένα ασφαλιστικό μέτρο διαρκούσης της εκκρεμοδικίας και όχι στο διηνεκές. Σχετική επί του προκείμενου είναι η απόφαση Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848. Σχετική με τα υπό εξέταση υπόθεση είναι η απόφαση Τσιερκέζου Κατερίνα ν. Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1 ΑΑΔ 734, όπου με την αγωγή ζητείτο τόσο διάταγμα για παράδοση κενής και ελεύθερης της κατοχής όσο και αποζημιώσεις. Οι Εφεσίβλητοι καταχώρησαν ενδιάμεση αίτηση με την οποία ζητούσαν την έκδοση διατάγματος για παράδοση κενής και ελεύθερης κατοχής. Το Εφετείο έκρινε εσφαλμένη την έκδοση διατάγματος παράδοσης κενής και ελεύθερης κατοχής στο ενδιάμεσο στάδιο αναφέροντας τα ακόλουθα σχετικά : «Περαιτέρω είναι φανερό ότι με την έκδοση του επίδικου διατάγματος το πρωτόδικο Δικαστήριο στην πράξη εκδίκασε και την ουσία της αγωγής, κάτι το οποίο είναι άκρως ανεπιθύμητο και αντίθετο με την ανάγκη έκδοσης προσωρινού και μόνο μέτρου.» Από τα πιο πάνω προκύπτει ότι εάν με το αιτούμενο διάταγμα επιζητείται η έκδοση διατάγματος, το οποίο δεν είναι προσωρινής φύσης, αλλά τυχόν έκδοση του αποπερατώνει την ουσία της διαφοράς το ισοζύγιο της δικαιοσύνης κλίνει προς τη μη έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Επιπλέον, το γεγονός ότι ζητούνται και αποζημιώσεις με την αγωγή δεν μεταβάλλει τα πράγματα εάν η έκδοση του διατάγματος στην ενδιάμεση διαδικασία έχει συνέπιες στο διηνεκές και διεκπεραιώνει την ουσία της αγωγής. Στην υπό κρίση υπόθεση προκύπτει ότι με την ενδιάμεση αίτησή τους ζητούν την έκδοση προστακτικού διατάγματος με το οποίο να διατάσσονται οι Εναγόμενοι να παραδώσουν κενή και ελεύθερη την κατοχή του επίδικου υποστατικού. Η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν είναι προσωρινό μέτρο, αλλά αναπτύσσει έννομες συνέπειες στο διηνεκές. Συνεπώς, τυχόν έκδοσή του θα αποπερατώσει την ουσία της διαφοράς. Συνακόλουθα, κρίνω ότι το ισοζύγιο της δικαιοσύνης κλίνει υπέρ της μη έκδοσης του αιτούμενου προστατικού διατάγματος. Κατάληξη Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω ανωτέρω η υπό κρίση αίτηση απορρίπτεται, με έξοδα υπέρ των Καθ' ων η αίτηση ως αυτά υπολογιστούν από το Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. ............ Μ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.