PAREO XPERTS XPORTS TRADING LIMITED ν. ΑΧΙΛΛΕΩΣ, Αρ. Aγ: 6774/12, 5/9/2019

(2010)1Β Α.Α.Δ.1295 και προηγουμένως Μαρσέλ κ.ά -ν- Λαϊκή Τράπεζα Λτδ

(2001)1(B) Α.Α.Δ 1858 . Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not) Στις περιπτώσεις όπου μία σύμβασης προνοεί για την πληρωμή ενός ποσού ως αντιπαροχή για την παράδοση αγαθών ή την εκτέλεση υπηρεσιών από πλευράς ενός εκ των συμβαλλομένων μερών, ή γενικότερα, για την εκτέλεση κάποιας συγκεκριμένης υποχρέωσης, τότε, το μέρος αυτό, με την εκπλήρωση της υποχρέωσης του, έχει δικαίωμα να πληρωθεί το ποσό που έχει κερδίσει. Η αποκατάσταση του σε περίπτωση αθέτησης, δεν είναι αγωγή για αποζημιώσεις βάσει παράβασης σύμβασης, αλλά αγωγή για την ανάκτηση του ποσού της σύμβασης, ως χρέους (Cutter- v -Powell [1795] EWHC KB J13 και Chr. Petrides Tradelinks Ltd -v- Παντελής Κυριάκου & Υιοί Λτδ

(1996)1 ΑΑΔ 441.) και αυτό, επειδή, η αξίωση του ενάγοντος, αφορά την ειδική εκτέλεση της κύριας υποχρέωσης του εναγομένου να εκτελέσει τα όσα έχει υποσχεθεί (βλ. Εταιρεία Πεππης Λτδ -ν- Andreas Demetriades Consulting Services Ltd

(2006)1 Α.Α.Δ. 100, J. Aristodemou Ideal Houses Ltd -ν -Γιάγκου Γλυκή

(2005)1 Α.Α.Δ. 266). Χρέος, συνεπώς, θεωρείται ότι υπάρχει, όπου ο ενάγοντας έχει εκπληρώσει όλες τις πράξεις τις οποίες, βάσει των όρων της σύμβασης, του δίδουν το δικαίωμα να πληρωθεί. Προς υποστήριξη αγωγής που καταχωρείται στο Δικαστήριο για την ανάκτηση ποσού οφειλόμενου από σύμβαση, είναι συχνό φαινόμενο να παρουσιάζονται στο Δικαστήριο και τιμολόγια. Ένα τιμολόγιο όμως, δεν είναι δελτίο πώλησης, ούτε και από μόνο του αποτελεί αποδεικτικό πώλησης. Πρόκειται για μία δήλωση της φύσης, της ποσότητας και του κόστους ή της τιμής των τιμολογούμενων πράξεων, που «συναρτάται με τη γνώση του γράφοντος γι' αυτά που κατέγραψε». Αποτελούν, ως ελέχθη από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Γεώργιος & Σπύρος Τσαππή Λτδ -v -Πολυβίου

(2009)1 Α.Α.Δ. 339, «τον έγγραφο λογαριασμό μεταξύ των διαδίκων, σε σχέση με προϊόντα παραδοθέντα στον αγοραστή, με αναφορά στην τιμή ή τη χρέωση»(βλ. και Haleko Hanseatisches Lebemsmittelkontor GMBH & Co OHG - v -L.S.E. Life Style Enterprises Ltd

(2011)1Β Α.Α.Δ. 1055). Ως εκ τούτου, αποτελεί στοιχείο μαρτυρίας, που συνδέεται με την μαρτυρία δια της οποίας παρουσιάζεται στο Δικαστήριο, που εκτιμάται από το Δικαστήριο με το σύνολο του μαρτυρικού υλικού που τίθεται ενώπιον του και δεν μπορεί, χωρίς άλλο, να εξισώνεται με την συμφωνία «από την οποία απορρέει η υποχρέωση για την οφειλή» (βλ. Θεόδωρος Θεοδώρου -ν- Χριστάκη Χ. Αντωνίου Ξυλουργικές Εργασίες Λτδ

(2003)1 Α.Α.Δ. 1492,Εμπορικά Ψυγεία Βόρειος Πόλος Λτδ -ν- Φάρμας Ρ. Χ" Ιωάννου

(2012)1 Α.Α.Δ. 1358,Κώστας Στρατής -ν- Παντελής-Εταιρείας Μωσαϊκών Λτδ

(1999)1 Α.Α.Δ. 1708, Παναγιώτης Μαστρής Λτδ -ν- Ευθύμιου Σωκράτους

(2000)1 Α.Α.Δ. 128, Δομνίκη Χριστοδουλίδου -ν- Mocassino Shoes Ltd

(2006)1 Α.Α.Δ. 294, Palatino Developments Limited -ν- Telectronics Communication Limited

(2002)1 Α.Α.Δ. 962 και Demil Imports Exports -ν- Ζήνων Η. Κωνσταντινίδης Λτδ

(2011)1Α Α.Α.Δ 462). Αξιολόγηση της Μαρτυρίας Οι μάρτυρες κρίνονται από τη συμπεριφορά και το λόγο που εκφέρουν στο εδώλιο του μάρτυρα. Το Δικαστήριο για την αξιολόγησή τους εφαρμόζει τις καθιερωμένες από τη νομολογία αρχές αξιολόγησης (βλ. Mohamed ν. Δημοκρατίας

(2010)2 ΑΑΔ 266, Βαριάνου ν. Βορκά

(2010)1 ΑΑΔ 1541, Φάρμα Ρένου Χ΄Ιωάννου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, ν. Χίννη, Πολ. Έφεση 14/2009, 20/6/2012, Mustafa ν. Κακουρή κ.α.

(2002)1 ΑΑΔ 165, Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρα

(1992)1 ΑΑΔ 1056, Ο Λόρδος Bingham σε άρθρο του "The Judge as Juror: The Judicial Determination of Factual Issues" (εκδόθηκε στο "The Business of Judging", Oxford 2000[1]), έθεσε τις εξής κατευθυντήριες γραμμές σε σχέση με την αξιολόγηση των μαρτύρων (σελ. 6 - 7): ''The main tests needed to determine whether a witness is lying or not are, I think, the following, although their relative importance will vary widely from case to case:

(1)the consistency of the witness's evidence with what is agreed, or clearly shown by other evidence, to have occurred;

(2)the internal consistency of the witness's evidence;

(3)consistency with what the witness has said or deposed on other occasions;

(4)the credit of the witness in relation to matters not germane to the litigation;

(5)the demeanour of the witness. The first three of these tests may in general be regarded as giving a useful where the truth lies. If a witness's evidence conflicts with what is clearly shown to have occurred, or is internally self-contradictory, or conflicts with what the witness has previously said, it may usually be regarded as suspect. It may only be unreliable, and not dishonest, but the nature of the case may effectively rule out that possibility. The fourth test is perhaps more arguable....... Cross examination as to credit is often, no doubt, a valuable and revealing exercise, but the fruits of even a successful cross- examination need to be appraised with some care. And so to demeanour, an important subject because it is the trial judge's opportunity to observe the demeanour of the witness and from that to judge his or her credibility, which is traditionally relied on to give the judge's findings of fact their rare degree of inviolability....." Το Δικαστήριο, αφού κρίνει μάρτυρα ως αξιόπιστο, μπορεί να επιλέξει μέρος της μαρτυρίας του και να απορρίψει άλλο.( Mohamed ν. Δημοκρατίας (πιο πάνω σελ. 278). Ωστόσο αυτή η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με προσοχή. Στην Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 AAΔ 506, ο Δ. Κωνσταντινίδης ανέφερε στη σελ. 528: «Ωστόσο η ευχέρεια του Πρωτόδικου Δικαστηρίου να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο μέρος δεν είναι απόλυτη. Υπόκειται στον εξής περιορισμό. Πρέπει να αιτιολογείται η σχετική προσέγγιση. Η έντονη πεποίθηση ότι ένας μάρτυρας είπε την αλήθεια δεν αποτελεί αιτιολογία για την απόρριψη μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα που έχει κριθεί αξιόπιστος.» M.E.1 Ο Μ.Ε.1 δεν έπεισε με τις αναφορές του το Δικαστήριο. Κατ'αρχήν εντοπίζω μια ουσιώδη αντίφαση στην μαρτυρία του. Ενώ αναφέρει ότι ο Εναγόμενος ήταν πελάτης της εταιρείας του στην παράγραφο 3 της Γραπτής του Κατάθεσης (Έγγραφο Α), δημιουργώντας την εντύπωση ότι υπήρχε μεταξύ των Εναγόντων και του Εναγομένου συνεργασία, στο στάδιο της αντεξέτασης αποδέκτηκε ότι ο Εναγόμενος δεν είχε ψωνίσει ποτέ πριν την 14/9/2005 που κατ' ισχυρισμό εκδόθηκε το δελτίο αποστολής, Τεκμήριο 1 από το κατάστημα του. Ανέφερε δε ότι υπήρχε μια κοινωνική γνωριμία και αυτή σε επίπεδο απλό (Ανέφερε συγκεκριμένα ότι τον γνώριζε «φατσικώς») χωρίς να υπάρχει ουσιαστική φιλική σχέση ενώ περαιτέρω ο μάρτυρας γνώριζε ότι ο Εναγόμενος δεν διατηρούσε εμπορικό κατάστημα , εκφράζοντας μάλιστα την πεποίθηση ότι οι αγορές που έκανε και καταγράφονται στο Δελτίο Αποστολής ήταν προσωπικές του Εναγόμενου. ότι γνώριζε ότι . Αυτή η αντίφαση οδηγεί και στο εύλογο ερώτημα γιατί ο μάρτυρας αποδέκτηκε να εκδώσει δελτίο αποστολής και όχι τιμολόγιο από την στιγμή που ο Εναγόμενος επισκεπτόταν για πρώτη φορά το κατάστημα του ιδίου και δεν υπήρχε καμιά σχέση μεταξύ τους. Ετη δε περισσότερο, που αποδέχτηκε να εκδώσει δελτίο αποστολής και να παραδώσει σημαντικής αξίας εμπορεύματα στον Εναγόμενο χωρίς να λάβει την υπογραφή του ή άλλα στοιχεία για τον ίδιο πέραν του τηλεφώνου του. Η εξήγηση που έδωσε ότι ο Εναγόμενος αρνήθηκε να υπογράψει δεν έπεισε το Δικαστήριο. Ο μάρτυρας δεν μου έδωσε την εντύπωση ατόμου που δεν έχει καλό χειρισμό της επιχείρησης της και δει των οικονομικών του θεμάτων. Τουναντίον ο μάρτυρας έδωσε την εντύπωση πεπειραμένου έμπορα. Συνεπώς η θέση του μάρτυρα ότι ξεγελάστηκε από τον Εναγόμενο ουδόλως έπεισε το Δικαστήριο. Περαιτέρω δεν μπορώ παρά να παραγνωρίσω ότι δεν δόθηκε καμία επαρκής εξήγηση για τον λόγο που για οφειλή του 2005 οι Ενάγοντες δεν έλαβαν κανένα διάβημα ειδικά δε μετά και το περιστατικό που περιέγραψε ο μάρτυρας σε σχέση με δεύτερη επίσκεψη του Εναγομένου στο κατάστημα του. Συγκεκριμένα ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο Εναγόμενος ξαναεπισκέφτηκε το κατάστημα του μετά την έκδοση του δελτίου αποστολής, Τεκμήριο 1 αναφέροντας αυτολεξεί τα ακόλουθα « Ξαναήρθε και έπιασε ένα άρωμα και σηκώστηκε και έφυγε εγέλαν και σηκώστηκε και έφυγε σαν να κοροίδευε». Διερωτώμαι γιατί ο μάρτυρας μετά και από το γεγονός αυτό επέλεξε να μην λάβει οποιοδήποτε δικαστικό μέτρο και περίμενε να παρέλθουν καταχώρησαν 7 χρόνια για να καταχωρήσει αγωγή. Γενικά η εκδοχή των γεγονότων όπως τα παρουσίασε ο μάρτυρας δεν έπεισε το Δικαστήριο και ως εκ τούτου η μαρτυρία του απορρίπτεται. Μ.Υ.1 Ο Εναγόμενος από την άλλη έπεισε με τις αναφορές του το Δικαστήριο. Επέμενε στο γεγονός ότι ο ίδιος δεν είχε υπογράψει το Τεκμήριο 1, θέμα το οποίο η πλευρά των Εναγόντων είχε διευκρινίσει από την αρχή της μαρτυρίας της ότι όντως δεν έφερε την υπογραφή των Εναγομένων. Επί τούτου μάλιστα κατέθεσε και το Τεκμήριο 4, καταγγελία στο ΤΑΕ Λευκωσίας, δημιουργώντας το γεγονός ότι ο ίδιος δεν υπόγραψε το επίδικο δελτίο αποστολής, Τεκμήριο 1, ως τον κύριο άξονα της μαρτυρίας του. Αν και γίνεται αποδεκτή η θέση του ότι με την εταιρεία της θυγατέρας του, Curvy Beauty Ltd, οι Ενάγοντες είχαν συνεργασία, αυτό το σημείο δεν θεωρώ ότι σχετίζεται με τον ίδιο αφού τα Τεκμήρια που έχει προσκομίσει, τιμολόγια 1853 και 03393 τα οποία εκδόθηκαν στο όνομα της εν λόγω εταιρείας κατά το 2005 απλά υποδεικνύουν ότι όντως υπήρχε σχέση μεταξύ της εταιρείας Curvy Beauty Ltd και των Εναγόντων και δεν αποκλείουν την ύπαρξη οποιασδήποτε σχέσης μεταξύ των Εναγόντων και του ιδίου του μάρτυρα ως ο ίδιος προσπάθησε να επιχειρηματολογήσει. Στον μάρτυρα δεν υποβλήθηκε, ως αναμένετο, κατά την αντεξέταση η θέση των Εναγόντων ότι ο ίδιος αρνήθηκε να υπογράψει το Τεκμήριο 1. Ο μάρτυρας γενικά δεν υπέπεσε σε οποιαδήποτε αντίφαση, ούτε και η μαρτυρία του παρουσιάζει οποιοδήποτε κενό που να την πλήξει και ως εκ τούτου αποδέχομαι τις θέσεις του σε σχέση με το κατ'ισχυρισμό συμβάν. Κατάληξη Με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία καταλήγω ότι δεν υπάρχει ενώπιων του Δικαστηρίου αξιόπιστη μαρτυρία που να υποστηρίζει την εκδοχή των Εναγόντων και ως εκ τούτου η αγωγή οδηγείται σε απόρριψη. Τα έξοδα της αγωγής επιδικάζονται υπέρ του Εναγομένου και εναντίον των Εναγόντων ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............... Εύη Ευθυμίου-Ανδρέου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής [1] Επανέκδοση από το Current Legal Problems, vol 38, 1985 p 1-27. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο