ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ PUBLIC JOINT STOCK COMPANY «UKRSOTSBANK» ν. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ALMIRA HOLDINGS (CYPRUS) LIMITED, Αίτηση Aρ.: 764/18

(1), 214

(1), 218

(2)& 333 Και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ALMIRA HOLDINGS (CYPRUS) LIMITED (Αρ. Εγγραφής ΗΕ284777) από τη Λευκωσία Και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ με τον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113 Και ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ PUBLIC JOINT STOCK COMPANY «UKRSOTSBANK», από την Ουκρανία ___________________________________ 23 Απριλίου 2019 Για την Αιτήτρια: κος Φρακάλας Για την Καθ' ης η Αίτηση: κος Κώστα ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ Α Π Ο Φ Α Σ Η (Αίτηση ημερομηνίας 15/2/2019, για Παραμερισμό και/ή Αναστολή της Αίτησης Εκκαθάρισης) Στις 28/9/2018 η εταιρεία Public Joint-Stock Company 'Ukrsotsbank' (πλέον Ukrsotsbank), καταχώρησε αίτηση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας ζητώντας την εκκαθάριση της εταιρείας Almira Holdings (Cyprus) Limited (πλέον Almira). Η πιο πάνω αίτηση εκκαθάρισης προωθείται στη βάση του άρθρου 211(ε) του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφάλαιο 113, λόγω του ότι η Almira, κατ' ισχυρισμό, είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Η παρούσα ενδιάμεση απόφαση, αφορά σε αίτηση ημερομηνίας 15/2/2019 με την οποία η Almira ζητεί τον παραμερισμό και/ή ακύρωση της πιο πάνω αίτησης εκκαθάρισης της (πλέον αίτηση παραμερισμού). Για να γίνουν όμως αντιληπτές οι παράμετροι οι οποίες θα καθορίσουν το πλαίσιο εντός του οποίου θα εξεταστεί η αίτηση παραμερισμού, κρίνω σκόπιμο να κάνω πρώτα μια εξαιρετικά συνοπτική αναφορά στα γεγονότα που περιβάλλουν την αίτηση εκκαθάρισης. Η Ukrsotsbank ζητά την εκκαθάριση της Almira, λόγω του ότι, ως ήδη αναφέρω, είναι κατ΄ ισχυρισμό ανίκανη να πληρώνει τα χρέη της. Το κατ΄ ισχυρισμό χρέος της Almira προς Ukrsotsbank έχει προκύψει από «Συμφωνία Εγγύησης» την οποία υπέγραψε η Almira, προς όφελος της ουκρανικής εταιρείας Limited Liability Company 'Gadyachyr' (πλέον πρωτοφειλέτης). Η πρωτοφειλέτης εταιρεία, είχε προχωρήσει σε σύναψη «Συμφωνίας Διευκόλυνσης» με την Ukrsotsbank και έλαβε ποσό χρημάτων ύψους $16.000.

1. Το χρέος αυτό δεν αποπληρώθηκε. Η Ukrsotsbank κινήθηκε εναντίον της πρωτοφειλέτου με διαδικασία στην Ουκρανία και εκδόθηκε απόφαση εναντίον της (πλέον η απόφαση). Στην αποτυχία της πρωτοφειλέτου να αποπληρώσει το ποσό της απόφασης, η Ukrsotsbank ζήτησε από την Almira, όπως ως η «Συμφωνία Εγγύησης» που υπέγραψε να αποπληρώσει το ποσό της απόφασης. Η Almira ουδέν ποσό κατέβαλε. Καταχωρήθηκε τότε αίτηση εκκαθάρισης στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, η οποία παραμερίστηκε ως πρόωρη. Μετά τον παραμερισμό της πιο πάνω, πρώτης, αίτησης εκκαθάρισης ακολούθησε η αποστολή επιστολής από την Ukrsotsbank προς την Almira και την πρωτοφειλέτη, με την οποία τους ενημέρωνε για την απόφαση του Δικαστηρίου στην Ουκρανία και το ύψος του ποσού και ζητούσε την από κοινού ή χωριστά πληρωμή του ποσού της απόφασης. Η Almira απόρριψε τους ισχυρισμούς της πιο πάνω επιστολής και προχώρησε σε τερματισμό της «Συμφωνίας Εγγύησης». Ακολούθησε ανταλλαγή περαιτέρω αλληλογραφίας. Τελικά, στις 4/9/2018 έγινε επίδοση στην Almira, επιστολής Απαίτησης Πληρωμής σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113 με την οποία της ζητούσε όπως εντός 21 ημερών προχωρήσει με την πληρωμή του ποσού της απόφασης. Η Almira δεν ανταποκρίθηκε στην πιο πάνω απαίτηση και καταχωρήθηκε η επίδικη αίτηση εκκαθάρισης. Η αντίδραση της Almira, υπήρξε η καταχώρηση της υπό εξέταση αίτησης, με την οποία ζητεί δύο θεραπείες ως ακολούθως: «(Α) Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου που να διατάσσει τον παραμερισμό και/ή ακύρωση και/ή αναστολή της διαδικασίας και/ή απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης και/ή διάλυσης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο λόγω κατάχρησης διαδικασίας και/ή προώθησης για παράνομους και/ή αθέμιτους και/ή αλλότριους σκοπούς καθ' ότι η καθ' ης η Αίτηση/Αιτήτρια στην Κυρίως Αίτηση (στο εξής «η Καθ΄ ης η Αίτηση») δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτησης εκκαθάρισης καθότι δεν εμπίπτει εντός του πλαισίου προσώπων που νομιμοποιούνται στην καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης και/ή δεν έχει καταστεί πιστωτής της Αιτήτριας. (Β) Διάταγμα με το οποίο να εμποδίζεται η Καθ' ης η Αίτηση από το να προχωρήσει είτε η ίδια είτε μέσω οποιουδήποτε αξιωματούχου, υπηρέτη ή αντιπροσώπου της και/ή προσώπου που ενεργεί με οδηγίες της και/ή για λογαριασμό της με την προώθηση και/ή δημοσίευση και/ή κοινοποίηση και/ή επίδοση της αίτησης εκκαθάρισης με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο ή ομοίου διαβήματος χωρίς την προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου ή όπως θα ήθελε διαφορετικά να καθορίσει το Δικαστήριο, προς αποτροπή κατάχρησης της διαδικασίας του Δικαστηρίου και/ή χρήσης της διαδικασίας του Δικαστηρίου για παράνομους και/ή αθέμιτους και/ή αλλότριους σκοπούς.» Τη νομική βάση της αίτησης αποτελούν το άρθρο 211(ε) και (στ) του Περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, ο Κανονισμός 3 των Περί Εταιρειών Κανονισμών, οι Διαταγές 27θ3, Δ.48θθ1,2,3,4 και 9(ο) του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, τα άρθρα 31 και 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/
2. Τέλος, βασίζεται στα άρθρα 23,27,29 και 31 της Συνθήκης μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα αστικού και ποινικού δικαίου και στα άρθρα 20-23 του Νόμου που κυρώνει τη Συμφωνία μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ουκρανίας για νομική συνεργασία σε αστικά θέματα, Ν.8(ΙΙΙ)/
3. Την αίτηση υποστηρίζει ένορκη δήλωση της XXXXX Φιλίππου, της οποίας αμέσως πιο κάτω ακολουθεί σύνοψη. Η ενόρκως δηλούσα ξεκινά τις αναφορές της, με μια σύντομη περιγραφή των τριών εμπλεκομένων μερών στην όλη διαφορά ήτοι των Almira, Gadyachyr (υπενθυμίζω ότι πρόκειται για την πιο πάνω περιγραφόμενη ως πρωτοφειλέτη) και Ukrsotsbank. Μεταξύ της Gadyachyr και Ukrsotsbank συνομολογήθηκε «Συμφωνία Διευκόλυνσης» και παραχωρήθηκαν στην πρώτη διευκολύνσεις ύψους $16.000.
4. Ακολούθησε η υπογραφή μεταξύ των πιο πάνω εταιρειών και της εταιρείας Almira «Συμφωνίας Εγγύησης» με την οποία εξασφαλίζονταν οι απορρέουσες από τη «Συμφωνία Διευκόλυνσης» υποχρεώσεις της Gadyachyr. Στην ένορκη δήλωση γίνεται περαιτέρω αναφορά σε μεταγενέστερες τροποποιήσεις των συμφωνιών. Ακολούθως, προχωρά και επεξηγεί τη πορεία της διαφοράς μεταξύ των Gadyachyr και Ukrsotsbank, η οποία τελικά κατέληξε στα δικαστήρια στην Ουκρανία και οδήγησε στην έκδοση απόφασης εναντίον της Gadyachyr. Μετά από την έκδοση της πιο πάνω απόφασης η Ukrsotsbank με επιστολή της ημερομηνίας 18/11/2016 ζήτησε από την Almira την υπό όρους πληρωμή του οφειλόμενου σε αυτήν από την Gadyachyr ποσού, εντός 21 ημερών από την επίδοση της επιστολής. Ακολούθησε η καταχώρηση μια πρώτης αίτησης εκκαθάρισης η οποία απορρίφθηκε στις 8/8/2018 κατόπιν σχετικού αιτήματος της Almira λόγω του ότι κρίθηκε ως πρόωρη. Στις 10/8/2018, γίνεται επίδοση δεύτερης ειδοποίησης απαίτησης σύμφωνα με το άρθρο 212(α) του Κεφ.113 και ακολουθεί η καταχώρηση της επίδικης αίτησης εκκαθάρισης. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση παραμερισμού, επισημαίνεται η παρατήρηση του Δικαστηρίου η οποία εκδίκασε την αίτηση παραμερισμού της πρώτης αίτησης εκκαθάρισης, ότι η διαδικασία εκκαθάρισης δεν είναι η διαδικασία που συμφωνείται με τη «Συμφωνία Εγγύησης». Είναι η θέση περαιτέρω της Almira, ότι η Ukrsotsbank δεν έχει προχωρήσει με διαδικασία εγγραφής, αναγνώρισης και εκτέλεσης της ουκρανικής απόφασης σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου 8(ΙΙΙ)/
5. Σε κάθε περίπτωση επισύρεται η προσοχή του Δικαστηρίου στο γεγονός ότι η απόφαση, δεν είναι εναντίον της Almira που έχει εκδοθεί. Συνεπεία των πιο πάνω η Almira δεν φέρει, ούτε και μπορεί να φέρει την ιδιότητα του πιστωτή και επομένως η αίτηση εκκαθάρισης εναντίον της είναι καταχρηστική και υποκείμενη σε απόρριψη. Στη συνέχεια της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση παραμερισμού, γίνονται επεξηγήσεις και αναφορές στην «Συμφωνία Εγγύησης», η οποία στην ουσία αποτελεί και το έρεισμα της Ukrsotsbank στην προώθηση της αίτησης εκκαθάρισης εναντίον της Almira. Εν ολίγοις, η Almira ισχυρίζεται ότι σύμφωνα με τους όρους της «Συμφωνίας Εγγύησης», ο εγγυητής έχει συγκεκριμένα δικαιώματα και ότι η Ukrsotsbank επίσης ως η «Συμφωνία Εγγύησης», είχε έναντί της συγκεκριμένες υποχρεώσεις, αμφότερα τα οποία θα έπρεπε να τηρηθούν και να προηγηθούν της παρούσας διαδικασίας. Γίνεται αναφορά σε αυτά και σε διαδικασίες που θα μπορούσαν ή θα έπρεπε να γίνουν είτε στο πλαίσιο της «Συμφωνίας Εγγύησης» είτε σύμφωνα με τον Ουκρανικό Νόμο είτε σύμφωνα με τη Σύμβαση της Νέας Υόρκης, τη οποίας τόσο η Κύπρος όσο και η Ουκρανία είναι μέρη. Η αναφορά στα πιο πάνω γίνεται προκειμένου να καταδειχθεί στο Δικαστήριο και να τεκμηριωθεί η θέση και πεποίθηση της Almira ότι η πιο πρόσφορη διαδικασία επίλυσης της όλης διαφοράς μεταξύ αυτής και της Ukrsotsbank είναι αυτής της διαιτησίας βάση των Κανονισμών του ICAC και όχι δια μέσου των Κυπριακών Δικαστηρίων. Καταλήγοντας η ενόρκως δηλούσα ισχυρίζεται ότι, η αίτηση εκκαθάρισης θα πρέπει να παραμεριστεί λόγω του ότι δεν υπάρχει δικαστική απόφαση εναντίον της Almira, λόγω του ότι η Almira δεν οφείλει κάποιο ποσό στην Ukrsotsbank, λόγω του ότι η Ukrsotsbank θα έπρεπε να συμμορφωθεί με το μηχανισμό επίλυσης διαφορών που προβλέπεται στη συμφωνία και λόγω του ότι η ειδοποίηση Απαίτησης είναι παράνομη, καταχρηστική και καταπιεστική. Η Ukrsotsbank έχει καταχωρήσει ένσταση στην αίτηση παραμερισμού. Ο πυρήνας της νομικής βάσης τόσο της επίδικης αίτησης όσο και της ένστασης είναι πανομοιότυπος, επομένως δεν υπάρχει λόγος επανάληψης. Με τους εκτενείς λόγους ένστασης, τους οποίους δεν κρίνω σκόπιμο να αναπαράξω ένα προς ένα αλλά τους μεταφέρω επιγραμματικά, η Ukrsotsbank ισχυρίζεται ότι η αίτηση παραμερισμού είναι καταχρηστική, ότι είναι παραπλανητική, ότι δεν προβάλλεται καλόπιστη αμφισβήτηση χρέους, ότι το αίτημα είναι αναιτιολόγητο, ότι γίνεται επίκληση αλλοδαπού δικαίου χωρίς να υπάρχει σχετική μαρτυρία πραγματογνώμονα, ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για παραμερισμό της αίτησης και τέλος ότι η υποχρέωση της Almira προς την Ukrsotsbank υφίσταται και είναι αυτοτελής και ανεξάρτητη από οποιαδήποτε απόφαση Δικαστηρίου στην Ουκρανία. Πιο κάτω συνοπτικά, καταγράφω τα όσα ισχυρίζεται η Ukrsotsbank με την ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση. Κατ΄ αρχάς ο ενόρκως δηλών αναπτύσσει τους λόγους ένστασης και απαντά στα επιχειρήματα που προβάλλονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για παραμερισμό σε σχέση με το ποια θα ήταν η πλέον δόκιμη διαδικασία επίλυσης της διαφοράς μεταξύ των μερών. Περαιτέρω, επισημαίνει ότι η αίτηση εκκαθάρισης ορθά προωθείται εφόσον σύμφωνα με την «Συμφωνία Εγγύησης» η Almira αφού θα λάμβανε ειδοποίηση πληρωμής του χρέους, θα όφειλε να προχωρήσει σε εξόφλησή του. Η εν λόγω ειδοποίηση της απεστάλη. Η Almira δε συμμορφώθηκε. Ακολούθησε η Απαίτηση Πληρωμής εντός 21 ημερών σύμφωνα με το Κεφάλαιο
6. Η Almira επίσης δε συμμορφώθηκε. Τελικά, καταχωρήθηκε η αίτηση εκκαθάρισης, της οποίας ζητείται ο παραμερισμός. Τα πιο πάνω περιληπτικά συνιστούν τα όσα προωθούνται και προβάλλονται μέσω των δικογράφων. Αμφότεροι οι δικηγόροι έχουν παραδώσει στο Δικαστήριο, εμπεριστατωμένες γραπτές αγορεύεις προς υποστήριξη εκατέρωθεν επιχειρημάτων. Τίς έχω διεξέλθει με προσοχή. Στο περιεχόμενο αυτών θα επανέλθω εάν και εφόσον κριθεί σκόπιμο πιο κάτω. Επειδή με την επίδικη ενδιάμεση αίτηση, εγείρονται και συμπλέκονται ζητήματα τα οποία αφορούν και ενδεχομένως να εμπίπτουν εντός της εμβέλειας της διαδικασίας της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης, κρίνω σκόπιμο προκειμένου να καταστούν εντελώς ξεκάθαρα τα επίδικα ζητήματα που αναφύονται και πηγάζουν από την όλη διαδικασία που σχετίζεται με την υπόθεση αυτή, να κάνω πρώτα εν τάχει, αναφορά στο νομοθετικό και νομολογιακό πλαίσιο το οποίο καθορίζει και ρυθμίζει αιτήσεις εκκαθάρισης εταιρείας. Η διαδικασία εκκαθάρισης εταιρείας ρυθμίζεται από τον Περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ.113, στο Μέρος V. Μεταξύ άλλων, στο άρθρο 211(ε) αναφέρεται ότι εταιρεία δύναται να εκκαθαριστεί από το Δικαστήριο εάν είναι ανίκανη να πληρώσει τα χρέη της. Στο άρθρο 212, καταγράφεται ο ορισμός της ανικανότητας πληρωμής των χρεών. Στο άρθρο 213 καταγράφονται τα πρόσωπα τα οποία μπορούν να αιτούνται και να προωθούν αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας. Η αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας σαφέστατα είναι μια δραστική διαδικασία, και επομένως σίγουρα είναι σημαντικό η ίδια η αίτηση να είναι καλόπιστη και να μην επιχειρούνται μέσω αυτής αλλότριοι σκοποί (Re a Company [1894] 2Ch.349). Στην απόφαση στην υπόθεση, Χατζηγιάννης Ανδρέας ν. C J Kyprianou Promotions Ltd,

(2010)1 AAΔ 991, καταγράφεται το διαδικαστικό πλαίσιο που τηρείται σε αιτήσεις εκκαθάρισης και τι είναι αυτό που το Δικαστήριο εξετάζει προκειμένου να εγκρίνει ή απορρίψει τέτοια αίτηση. Από τις βασικές ενστάσεις που εγείρονται σε αυτή τη διαδικασία, είναι η καλόπιστη αμφισβήτηση της οφειλής (εάν η απαίτηση δεν εδράζεται σε εκκαθαρισμένη απαίτηση ή εδράζεται πάνω σε αμφισβητούμενη απαίτηση) καθώς επίσης και η μη ιδιότητα της αιτήτριας εταιρείας ως πιστωτή (βλ. επίσης Αναφορικά με την εταιρεία G.I.P. Constructions Ltd

(1999)1A A.A.Δ. 315). Σε περίπτωση που πετύχει κάποια από τις πιο πάνω ενστάσεις, τότε αναπόφευκτα η αίτηση εκκαθάρισης είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Εφόσον τα πιο πάνω τυπικά πληρούνται, τότε κατά τη διαδικασία εκδίκασης της αίτησης εκκαθάρισης εταιρείας ό,τι ενδιαφέρει, είναι να διαπιστωθεί κατά πόσο η καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία είναι «αναξιόχρεη». Στο πλαίσιο της διαδικασίας αυτής δε χωρούν αμφισβητήσεις και ενστάσεις άλλες εκτός από τη συνδρομή/πλήρωση της επιταγής του νόμου (πχ ο αιτητής δεν είναι πιστωτής, αμφισβήτηση της οφειλής). Είναι αυτονόητο ότι οι πιο πάνω αμφισβητήσεις/ενστάσεις εγείρονται και εξετάζονται εντός του πλαισίου εξέτασης της κυρίως αίτησης και όχι έξω από αυτήν. Η διαδικασία παραμερισμού, δεν είναι πρόσφορο δικονομικό διάβημα προκειμένου το Δικαστήριο να εξετάσει και να αποφανθεί προκαταρκτικά και επί της ουσίας σε σχέση με την ίδια την αίτηση εκκαθάρισης. Έχοντας καταγράψει πιο πάνω, τη διαδικασία που ακολουθείται σε περίπτωση αίτησης εκκαθάρισης δυνάμει του συνδυασμού των άρθρων 211(ε) και 212 του Κεφ.113 και το τί είναι αυτό το οποίο εξετάζεται από το Δικαστήριο, προχωρώ στην εξέτασης της επίδικης αίτησης και επαναλαμβάνω πως έχω πάντοτε κατά νου, ότι η αίτηση εκκαθάρισης εταιρείας σαφέστατα είναι μια δραστική διαδικασία, και ως τέτοια σίγουρα είναι σημαντικό η ίδια η αίτηση να είναι καλόπιστη και να μην επιχειρεί ο αιτητής μέσω αυτής να επιτύχει αλλότριους σκοπούς. Μια ενδιάμεση αίτηση, καθορίζεται από τη νομική της βάση(βλέπε, μεταξύ άλλων, Egiazaryan Ashot κ.α. v. Denoro Investments Ltd κ.α.

(2013)1 ΑΑΔ 409, Κούππα ν. Βασιλειάδη

(1981)1 J.S.C. 120, Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 Τσεσμέλογλου ν. Σοφοκλέους,

(2013)1 Α.Α.Δ. 64, και Κοντού ν. Global Capital Ltd,

(2013)1 Α.Α.Δ. 192). Η θεραπεία που ζητείται με μια ενδιάμεση αίτηση, εξετάζεται πάντοτε σε συνάρτηση με τη νομική της βάση και τα γεγονότα των οποίων γίνεται επίκληση. Προκειμένου να δικαιολογηθεί το προωθούμενο αίτημα θα πρέπει συνδυασμένα τα δύο πιο πάνω να δύνανται να υπαχθούν σε αυτήν. Το δικαιοδοτικό υπόβαθρο για το εξεταζόμενο ζήτημα, ως αυτό υποδεικνύεται από την ίδια την αίτηση, είναι η Διαταγή 27θ3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, στην οποία προβλέπεται και καταγράφεται κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να ασκείται και να δικαιολογείται η διαγραφή δικογράφου. Η εν λόγω διαταγή ορίζει και ταυτόχρονα αναπόφευκτα περιορίζει το τι εξετάζει το Δικαστήριο προκειμένου να ασκήσει την εν λόγω διακριτική του ευχέρεια. Μεταφέρω πιο κάτω αυτούσιο το γράμμα της Δ27θ3: «3. The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.» Από τη διατύπωση και μόνο της πιο πάνω δικονομικής πρόνοιας είναι ξεκάθαρο ότι, δικόγραφο (η αίτηση εκκαθάρισης στην παρούσα περίπτωση) διαγράφεται όταν φανεί ότι είτε το δικόγραφο δεν αποκαλύπτει καλή αιτία αγωγής είτε όταν αυτή είναι μηδαμινή ή ενοχλητική (frivolous or vexatious). Η εμβέλεια και το εύρος εφαρμογής της Δ.27 θ3 για διαγραφή όλου του Δικογράφου έχει αποκρυσταλλωθεί από τη νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Εκ προοιμίου επισημαίνω ότι ως η σχετική νομολογία έχει ξεκαθαρίσει, η διαγραφή όλου του δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο το οποίο πρέπει να δίδεται από τα Δικαστήρια περιορισμένα (με λελογισμένη δαπάνη) (βλ. μεταξύ άλλων, ΝΙΚΟΣ ΣΙΑΚΟΛΑΣ ν.FEDERAL BANK OF LEBANON (SAL)

(1998)1 ΑΑΔ 1338 αλλά και Annual Practice 1958 pg 477). Σύμφωνα με τη νομολογία, οι συνιστώσες που διαμορφώνουν το πλαίσιο εφαρμογής τη εν λόγω διαταγής έχουν ως ακολούθως θα καταγράψω. Σχετικά πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο επί του ζητήματος αυτού, στην απόφαση ESQUIRE HOLDING LTD v. TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α., Πολιτική Έφεση αρ.Ε191/2015, 23/3/2016, επανέλαβε και επισήμανε όλες τις αρχές και παραμέτρους που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του κάθε πρωτόδικο Δικαστήριο κατά την εξέταση αιτημάτων αυτής της φύσεως. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι ενδεικτικό: «Με βάση τη σχετική νομολογία κάθε αίτημα για διαγραφή δικογράφου είναι εξαιρετικό μέτρο και μέρη από τη δικογραφία μπορούν να διαγραφούν όταν τείνουν να επηρεάσουν δυσμενώς, να προκαλέσουν αμηχανία, ή να καθυστερήσουν τη δίκαιη δίκη της αγωγής. Όπως έχει τεθεί από παλαιά (βλ Annual Practice 1958, σελ.477 κ.ε.) απλή πολυλογία δεν προκαλεί αμηχανία. Το Δικαστήριο δεν υποδεικνύει στα μέρη πώς θα διαμορφώσουν την υπόθεση τους εφόσον αυτά δεν παραβαίνουν τους Κανόνες. Ακόμη και αν ένα δικόγραφο περιέχει αχρείαστα ζητήματα τούτο δεν είναι αρκετό για να οδηγήσει το Δικαστήριο στη διαγραφή του εφόσον δεν προκαλείται ζημιά στον αντίδικο. » Οι πιο πάνω αρχή αναφορικά με τον περιορισμένο βαθμό που πρέπει να ασκείται η ευχέρεια διαγραφής δικογράφου, έχει επαναληφθεί, στην απόφαση στην υπόθεση ΝΑΣΑΣ ΠΑΤΑΠΙΟΥ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΟΥ ν. ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΚΥΠΡΟΥ, ECLI:CY:AD:2017:A412, Πολιτική Έφεση Αρ. 226/2012, 22/11/2017: «Πρόκειται για εξαιρετική και δραστική δικαιοδοσία η οποία πρέπει να ασκείται με φειδώ και μόνο σε προφανείς και ξεκάθαρες περιπτώσεις (βλ. Σάουρου κ.ά. ν. Φιλίππου

(2012)1Γ Α.Α.Δ. 2141) όταν, μεταξύ άλλων, δεν αποκαλύπτεται καλή και εύλογη αιτία αγωγής αλλά και όταν η ίδια η άσκηση αγωγής τείνει προς την κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.» Το απαύγασμα, θα έλεγα, του σκοπού και του τρόπου με τον οποίο το Δικαστήριο κάνει χρήση της ευχέρειας διαγραφής δικογράφου, απαντάται στο ακόλουθο απόσπασμα από τον Bowen, L.J., in Knowles v. Roberts, 38 Ch. D. p. 270, στο οποίο παραπέμπει και η απόφαση SOUTHFIELDS INDUST v. MV «ADRIATIKA K»,

(1989)1 ΑΑΔ 301: «The rule that the Court is not to dictate to parties how they should frame their case, is one that ought always to be preserved sacred. But that rule is, of course, subject to this modification and limitation, that the parties must not offend against the rules of pleading which have been laid down by the law and if a party introduces a pleading which is unnecessary, and it tends to prejudice, embarrass, and delay the trial of the action, it then becomes a pleading which is beyond his right». Από τα πιο πάνω, είναι σαφές πως η διαγραφή δικογράφου γίνεται μόνο σε ξεκάθαρες περιπτώσεις, "striking out is employed only in plain and obvious cases" (βλ. επίσης FASILI AND OTHERS v. SUN BOAT

(1984)1 CLR 679). Ως μέτρο εξαιρετικό ο μηχανισμός διαγραφής όλου του δικογράφου ως η Δ.27θ3, δεν ενεργοποιείται μόνο στη βάση ότι ισχυρισμός περιεχόμενος στο δικόγραφο είναι αχρείαστος ή αναληθής, εφόσον αυτός δεν προκαλεί αμηχανία στο διάδικο (βλ. σχετικά WILLIAMS and GLYMS BANK v. SHIP MARIA

(1984)1 CLR 821). Αντιθέτως, ο μηχανισμός της Δ.27θ3, ενεργοποιείται εκεί που το ζήτημα το οποίο εξετάζεται είναι ξεκάθαρο με αποτέλεσμα η διαγραφή του δικογράφου να είναι μονόδρομος. Εφόσον πρόκειται για τέτοια περίπτωση, ο αιτητής αυτό που ουσιαστικά κάνει με την αίτηση παραμερισμού, είναι απλά να υποδείξει στο Δικαστήριο την αναγκαιότητα της διαγραφής. Δεν χρειάζεται με την αίτηση να εξηγηθούν στο Δικαστήριο γεγονότα τα οποία καθιστούν δικόγραφο είτε ενοχλητικό ή σκανδαλώδες ή τα οποία δεν αποκαλύπτουν εύλογη αιτία αγωγής, εφόσον, προαπαιτούμενο της Δ.27θ3 είναι αυτό το «ελάττωμα» να είναι εμφανές. Επομένως, σε αυτές τις αιτήσεις θα πρέπει να είναι αρκετό να επισημαίνεται στο Δικαστήριο, ο λόγος διαγραφής. Εάν, θα πρέπει να παρατεθούν γεγονότα και ισχυρισμοί περί γεγονότων για τους οποίους το δικόγραφο, η αίτηση εκκαθάρισης στην προκείμενη, θα πρέπει να απορριφθεί, τότε σίγουρα δεν πρόκειται περί απλού και ξεκάθαρου ζητήματος, αλλά το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφανθεί στη βάση γεγονότων πλέον και επομένως, το καλύτερο διάβημα για να προωθηθούν αυτά είναι μέσω της ένστασης και όχι της αίτησης παραμερισμού. Έχοντας αναφέρει το δικονομικό πλαίσιο στο οποίο καθηκόντως θα κινηθώ, προχωρώ να καταγράψω τους λόγους πάνω στους οποίους βασίζει το αίτημά της η αιτήτρια εταιρεία. Τόσο το περιεχόμενο της αίτησης και της ένσταση όσο και τα επισυνημμένα τεκμήρια είναι ενώπιον μου, τα έχω μελετήσει και πέραν της πιο πάνω συνοπτικής αναφοράς, εάν και εφόσον χρειαστεί θα αναφερθώ περαιτέρω σε αυτά πιο κάτω. Επανέρχομαι στα της επίδικης αίτησης. Επισημαίνω κατ΄ αρχάς ότι, με την ίδια την αιτούμενη θεραπεία υπό στοιχείο (Α), ο παραμερισμός ζητείται λόγω του ότι η Ukrsotsbank «δεν νομιμοποιείται στην καταχώρηση της υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο αίτησης εκκαθάρισης καθότι δεν εμπίπτει εντός του πλαισίου προσώπων που νομιμοποιούνται στην καταχώρηση αίτησης εκκαθάρισης και/ή δεν έχει καταστεί πιστωτής της Αιτήτριας». Τα πιο πάνω επαναλαμβάνονται και με την ένορκη δήλωση για την αιτήτρια. Επισημαίνω επίσης, ότι σε κανένα σημείο δεν γίνεται αναφορά με ποιον τρόπον η αίτηση εκκαθάρισης είναι ανυπόστατη ή μηδαμινή ή ενοχλητική. Η αιτούμενη θεραπεία όπως παρουσιάζεται και όπως άγεται ενώπιον του Δικαστηρίου επιζητείται για λόγους άλλους από τους αναφερόμενους στη Δ.27θ3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού. Συνίσταται κυρίως σε επιχείρημα ότι η αίτηση εκκαθάρισης είναι καταχρηστική. Το αίτημα της Almira λοιπόν, προωθείται μάλλον, επί του ότι η αίτηση εκκαθάρισης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας και εξυπηρετεί αλλότρια κίνητρα. Επί τούτου, η σχετική αναφορά από την Almira εντοπίζεται στις παραγράφους 44 και επόμενες της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την αίτηση. Ειδικότερα, ως λόγους που να τεκμηριώνουν το πιο πάνω επιχείρημά της και δικαιολογώντας το αίτημά της για διαγραφή και/ή παραμερισμό της αίτησης εκκαθάρισης, η Almira παραθέτει και καταγράφει σειρά γεγονότων και ισχυρισμών τα οποία συνίστανται σε αντίκρουση/απάντηση/διάψευση των θέσεων που προβάλλονται από την Ukrsotsbank στην αίτηση εκκαθάρισης, τόσο σε σχέση με την απαίτηση πληρωμής εναντίον της όσο και ισχυριζόμενη πως η δόκιμη και πρόσφορη διαδικασία επίλυσης της διαφοράς θα ήταν μέσω διαιτησίας βάση των Κανονισμών του ICAC. Δε διαφεύγει, περαιτέρω, την προσοχή μου ο ισχυρισμός της Almira, ότι η Ukrsotsbank δεν έχει locus standi να προωθεί την αίτηση εκκαθάρισης και αυτό γιατί δεν μπορεί να θεωρηθεί πιστωτής της. Αυτός ο ισχυρισμός εδράζεται στο γεγονός ότι αμφισβητείται έντονα και σφόδρα η Απαίτηση της Ukrsotsbank, εφόσον ως η Almira ισχυρίζεται δεν υπάρχει απόφαση εναντίον της και ούτε υπάρχει κάποιο χρέος της έναντι της Ukrsotsbank και αυτό για τους λόγους που επεξηγούνται στην ένορκη δήλωση η οποία συνοδεύει την επίδικη αίτηση. Το θέμα της κατάχρησης της διαδικασίας και οι εξουσίες του Δικαστηρίου σε τέτοια περίπτωση έχουν καταγραφεί αναλυτικά στην υπόθεση Δ/ντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Επίσης, πιο πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο ασχολήθηκε με το ζήτημα αυτό στην Pambos Kostakis Moleskis Trading Ltd και Άλλοι ν. Melpomeni Hotel Apartments Ltd,

(2011)2 Α.Α.Δ. 365, στην οποία έχουν λεχθεί τα ακόλουθα: «Το δικαστήριο, όταν τίθεται ζήτημα κατάχρησης δικαστικής διαδικασίας, πρέπει να βεβαιώνεται ότι η περίπτωση είναι ξεκάθαρα καταχρηστικής φύσης. Εφόσον το διαπιστώσει, είτε απορρίπτει τη διαδικασία που θεωρεί καταχρηστική, είτε την αναστέλλει - (βλ. Beogradska D.D.

(1996)1 Α.Α.Δ. 911).» Σχετικές με το ζήτημα της κατάχρησης, είτε άμεσα, είτε παρεμπιπτόντως και κατ΄ αναλογία είναι οι ΚΟΙΝΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΠΑΛΑΙΟΜΕΤΟΧΟΥ ν. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΗΣ, Πoινική ΄Εφεση αρ.4/2014, 3/3/2016, ΣΑΒΒΙΔΗΣ ν. ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΛΑΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΛΤΔ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 103/2013, 27/3/2019, RASHID ν. ΠΑΠΟΡΗ, ECLI:CY:AD:2018:A274, Πολιτική Έφεση Αρ. 198/2012, 6/6/

1. Καταλήγοντας, οι πιο πάνω αρχές συνδυασμένες με τα ενώπιον μου τεθειμένα προς υποστήριξη του υπό εξέταση αιτήματος, με οδηγούν στο να αποφασίσω ότι η απάντηση στο κατά πόσο και εάν η επίδικη αίτηση εκκαθάρισης συνιστά κατάχρηση διαδικασίας ή εξυπηρετεί αλλότρια κίνητρα, είναι πως αυτό είναι κάτι το οποίο θα πρέπει διαπιστωθεί κατά την εκδίκασή της κυρίως αίτησης, εξετάζοντας πλέον την ουσία της ίδια της αίτησης εκκαθάρισης και όχι επιμέρους και προηγουμένως στο πλαίσιο μιας ενδιάμεσης αίτησης με νομική βάση τις πρόνοιες της Δ.27θ3, τις οποίας η εμβέλεια έχει ήδη αναλυθεί πιο πάνω. Τα εγειρόμενα από την Almira, είναι ζητήματα τα οποία περισσότερο εντάσσονται στο ευρύτερο πλαίσιο και ευρίσκονται εντός του δικαιοδοτικού εύρους της κυρίως αίτησης και ίσως θα μπορούσαν καλύτερα να αναδειχθούν προωθούμενα κατά την ακροαματική διαδικασία της ίδιας της αίτησης εκκαθάρισης και όχι έξω από αυτήν. Τέτοιοι ισχυρισμοί, είναι μεταξύ των υπερασπίσεων που εάν καταφέρει να αποδείξει καθ΄ ης η αίτηση εταιρεία σε τέτοια διαδικασία, τότε δικαιολογημένα δύναται να αιτείται την απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισής εναντίον της. Η διαδικασία παραμερισμού, δεν είναι πρόσφορο δικονομικό διάβημα προκειμένου το Δικαστήριο να εξετάσει και να αποφανθεί προκαταρκτικά και επί της ουσίας σε σχέση με την ίδια την αίτηση εκκαθάρισης. Με την απόφαση στην υπόθεση O.M. Investments & Finance Ltd v Lapwing Ltd, ECLI:CY:AD:2018:A448, Πολ. Εφέσεις 195/2012 και 196/2012 ημερ. 17/10/2018, έχει υπομνησθεί από τα Ανώτατο Δικαστήριο η πιο πάνω αναγκαιότητα, αιτήσεις για παραμερισμό να εξετάζονται και να αποφασίζονται αυστηρά εντός του πλαισίου της Δ.27θ
2. Οτιδήποτε άλλο το οποίο άπτεται της ουσίας της αίτησης εκκαθάρισης θα πρέπει να αποφασίζεται κατά την εξέταση της αίτησης και όχι προκαταρκτικά: «Εξετάσαμε την ενώπιόν μας περίπτωση έχοντας πάντα κατά νουν ότι η εγκυρότητα αίτησης για διάλυση εξετάζεται αποκλειστικά με βάση το περιεχόμενό της και τις αντικειμενικές συνέπειες που συνεπάγεται τεκμηρίωση των ισχυρισμών που προβάλλονται σε αυτή. Έχουμε διαπιστώσει ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο, εσφαλμένα, εξομοίωσε κατ΄ ουσίαν, την εκδίκαση της αίτησης για διαγραφή με την εκδίκαση των αιτήσεων για διάλυση. Όπως έχουμε προαναφέρει, η διαγραφή δικογράφου συνιστά εξαιρετικό μέτρο και δικαιολογείται μόνο εάν αυτό κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο. ΄Αλλως, η διαγραφή θα συνεπαγόταν και παραβίαση δικαιώματος του διαδίκου προς αναζήτηση θεραπείας από δικαστήριο στο οποίο δικαιούται να προσφύγει, δικαίωμα που κατοχυρώνεται από το ΄Αρθρο 30.1 του Συντάγματος. Συναφώς, λανθασμένα το πρωτόδικο Δικαστήριο προέβηκε, στο πρώιμο αυτό στάδιο, στην πράξη σε επιλογή εκδοχής μεταξύ των ισχυρισμών που προβάλλονται στις ένορκες δηλώσεις των διαδίκων, ζήτημα το οποίο ανάγεται στη σφαίρα της κυρίως εκδίκασης των αιτήσεων διάλυσης. Η εσφαλμένη αυτή προσέγγιση του Δικαστηρίου - η κατ΄ ουσία δηλαδή επιλογή μεταξύ αντικρουομένων εκδοχών - διαχέει ολόκληρο το σώμα της προσβαλλόμενης απόφασης και καλύπτει, μεταξύ άλλων και το ζήτημα της πώλησης των μετοχών της Gatnom Capital & Finance Limited. Επί του προκειμένου, η κατάληξη του πρωτόδικου Δικαστηρίου περί έλλειψης εννόμου συμφέροντος της εν λόγω Εφεσείουσας, παραγνωρίζει τον ισχυρισμό της πλευράς της ότι παράνομα και λόγω αυθαιρεσίας της πλειοψηφίας μειώθηκε το μετοχικό κεφάλαιο που διατηρούσε στους Εφεσίβλητους. Ισχυρισμός που σχετίζεται άμεσα με τους λόγους που προωθούνται μέσω της αίτησης για διάλυση 52/2010, περί καταπίεσης των συμφερόντων των μικρομετόχων και άνισης μεταχείρισης στην εταιρική διακυβέρνηση των Εφεσιβλήτων.» Με απλή ανάγνωση και μόνο των λόγων παραμερισμού, όπως επίσης και των όσων καταγράφονται στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να πειστώ ότι τα όσα προβάλλονται εμπίπτουν εντός της εμβέλειας της Δ.27θ3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικού Κανονισμού, ως αυτή αναλύεται πιο πάνω. Ας μη λησμονούμε ότι η νομολογία καθορίζει ότι παραμερισμός δικογράφου είναι μέτρο το οποίο ασκείται με ιδιαίτερη περίσκεψη, κατ΄ εξαίρεση και μόνο εκεί όπου τα γεγονότα είναι τόσο ξεκάθαρα που ο παραμερισμός είναι μονόδρομος, εφόσον το μέτρο αυτό συνιστά παρεκτροπή από τη συνήθη πορεία μιας υπόθεσης, όπου παρέχεται η ευχέρεια και το δικαίωμα στα διάδικα μέρη να ακουστούν και να προωθήσουν τις θέσεις τους επί της ουσίας. Ήδη αναφέρω ότι, με την ένορκη δήλωση για την αιτήτρια προωθούνται ισχυρισμοί και γεγονότα εις απάντηση των όσων καταγράφονται στην αίτηση εκκαθάρισης, χωρίς να επεξηγούνται οι λόγοι που όλη η αίτηση εκκαθάρισης ευρίσκεται εντός της εμβέλειας της Δ.27θ3 ή είναι καταχρηστική σε τέτοιο βαθμό ώστε να δικαιολογείται η διαγραφή της. Η Almira έφερε αυτό το βάρος το οποίο δεν απέσεισε. Οφείλω δε να επισημάνω πως από η στιγμή που η κατάληξη μου είναι ότι, οι λόγοι οι οποίοι εγείρονται και αναδεικνύονται με την αίτηση παραμερισμού και ειδικότερα το κατά πόσο η Ukrsotsbank μπορεί να θεωρηθεί ότι φέρει την ιδιότητα του πιστωτή, συνιστούν ζητήματα τα οποία εξετάζονται εντός της διαδικασίας εξέτασης της ίδιας της αίτησης εκκαθάρισης και όχι παρεμπιπτόντως κατά την εκδίκαση της αίτησης παραμερισμού, η οποιαδήποτε έκφραση άποψής από εμένα αναφορικά με τη βαρύτητα ή μη, την εγκυρότητα ή μη, το εύλογο ή μη τέτοιων ζητημάτων και επιχειρημάτων, θα αποτελούσε ανεπίτρεπτη, πιστεύω, έκφραση γνώμης σε σχέση με θέματα τα οποία θα εξεταστούν και αποφασιστούν κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης και για αυτό το λόγο, συνειδητά δεν προχωρώ σε σχολιασμό αυτών των θέσεων για τις οποίες θα αποφανθώ εξετάζοντας την αίτηση εκκαθάρισης. Σε σχέση με το έτερο αίτημα, ήτοι την έκδοση διατάγματος το οποίο να απαγορεύει τη δημοσίευση της αίτησης ή περίληψής αυτής, κατ΄ αρχάς σημειώνω ότι το αίτημα αυτό, πέραν της αναγραφής του ως αιτητικό Β στην υπό εξέταση αίτηση, δεν προωθείται με οποιοδήποτε άλλο τρόπο από την αιτήτρια και επομένως θεωρώ ότι η αιτήτρια έχει εγκαταλείψει το αίτημα αυτό. Παραταύτα και πέραν της πιο πάνω διαπίστωσής μου, λακωνικά επισημαίνω ότι, οδηγίες για δημοσίευση αίτησης εκκαθάρισης είναι θέμα υπαγόμενο στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου το οποίο την ασκεί «σύμφωνα με τη νομολογία, με βάση την ορθή πρακτική που ακολουθείται σε τέτοιες περιπτώσεις (K.M.C. Motors v. Jorephanco Trading

(1984)1 C.L.R. 390).» (βλ. σχετικά Αναφορικά με την Αίτηση των Urals Energy Public Company Limited, Πολιτική ECLI:CY:AD:2014:D547, Αίτηση Αρ.44/2014, 18/7/2014). Για το ζήτημα αυτό βλέπε επίσης σχετικά Buckley on Companies Act, 13 έκδοση, σελ.1022, όπου καθορίζεται η αναγκαιότητα της δημοσίευσης αίτησης εκκαθάρισης. Έχοντας αναφέρει τα πιο πάνω και παρεμπιπτόντως επισημαίνω ότι θα συμφωνήσω με τον ευπαίδευτο δικηγόρο για την Almira, ως προς την προβαλλόμενη του θέση ότι ο πνεύμα και ο σκοπός που ακολουθείται σε διαδικασίες αιτήσεων (petition) ως ζητούμενο έχει την ταχεία εκδίκαση υποθέσεων, εφόσον σε υποθέσεις αυτής της φύσης τα επίδικα ζητήματα είναι ξεκαθαρισμένα. Τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να αφορά ή να καταλήξει σε μια μακρά και περίπλοκη ακρόαση στην οποία θα εξεταστούν με λεπτομέρεια αμφισβητούμενα γεγονότα. Σε περίπτωση που υπάρχουν επίδικα ζητήματα προς διερεύνηση, τότε η διαδικασία της αίτησης εκκαθάρισης, πιθανό να μην είναι το πλέον πρόσφορο μέσο, αλλά θα έπρεπε να καταχωρηθεί αγωγή (βλ. σχετικά Αναφορικά με την αίτηση των JUNPORTINTERNATIONALLIMITEDK.A. κ.α., Πολιτική ECLI:CY:AD:2017:D295, Αίτηση Αρ. 115/2017, 15/9/2017). Κάτι τέτοιο όμως, εάν συντρέχει στην επίδικη περίπτωση θα εξεταστεί κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης εκκαθάρισης. Για τους λόγους που έχω αναφέρει η αίτηση ημερομηνίας 15/2/2019 απορρίπτεται με έξοδα εναντίον της αιτήτριας (Almira) και υπέρ της καθ΄ ης η αίτηση (Ukrsotsbank), όπως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή ως ο σχετικός Διαδικαστικός Κανονισμός και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ) .............................. Δ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο