ELLINAS FINANCE PUBLIC COMPANY LTD ν. ΚΑΪΖΕΡ, Αρ. Αγωγής: 6920/2010, 5/7/2019

(1999)1 Α.Α.Δ. 1938). Ο εναγόμενος μετά την προς αυτό επίδοση της αίτησης της ενάγουσας ημερομηνίας 10.1.2019 καταχώρησε στις 28.1.2019 την παρούσα αίτηση με την οποία αιτείται τα ακόλουθα: (α) «Διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση χρόνου για την καταχώρηση ειδοποίησης έφεσης και δει δια 3 ημερών από της εκδόσεως του διατάγματος» και (β) Τα έξοδα πλέον Φ.Π.Α.». Η αίτηση του εναγομένου βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.21 Θ.1

(1), Δ.35 ΘΘ.2 και 39, Δ.57 Θ.2, Δ.48 και Δ.64, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στηρίζεται επί των γεγονότων που φαίνονται στην ένορκη δήλωση του ιδίου η οποία επισυνάφθηκε στην αίτηση. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: είναι ηλικίας 63 ετών και έχει διάφορα προβλήματα υγείας. Η απόφαση του Ε.Δ. Λευκωσίας στην παρούσα αγωγή εκδόθηκε στις 8.10.2018 και ο ίδιος αμέσως μετά την έκδοσή της έδωσε οδηγίες στον τότε δικηγόρο του κ. Πολυκάρπου να προχωρήσει στην καταχώρηση έφεσης. Ο δικηγόρος του αφού μελέτησε την απόφαση μετά από λίγες μέρες τον συμβούλευσε ότι έχει καλούς και βάσιμους λόγους έφεσης αλλά όταν κατάλαβε τον όγκο της εργασίας και δεδομένου ότι λίγες μέρες μετά θα παντρευόταν και θα έφευγε για το εξωτερικό τον ενημέρωσε ότι δεν μπορούσε να αναλάβει την υπόθεση και του υποσχέθηκε ότι θα τον βοηθούσε να εξεύρει άλλο δικηγόρο για να την αναλάβει. Ο εναγόμενος ισχυρίζεται επίσης ότι λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε στις 21.11.2018 μετέβηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο για νοσηλεία και η παραμονή του εκεί διήρκεσε 10 ημέρες. Μετά την επιστροφή του προσπάθησε να επικοινωνήσει με τον κ. Πολυκάρπου, μάταια όμως ως ισχυρίζεται, καθότι εκείνος αρχικά απουσίαζε στο γαμήλιό του ταξίδι, στη συνέχεια ήταν απασχολημένος και τέλος λόγω του ότι απουσίαζε από το γραφείο του με άδεια ασθενείας. Μετά τα πιο πάνω επικοινώνησε με δικηγόρο στην Πάφο η οποία τον παρέπεμψε σε δικηγορικό γραφείο της Λευκωσίας για να χειριστεί την υπόθεσή του. Πριν επικοινωνήσει με το εν λόγω γραφείο μετέβηκε εκ νέου στην Αγγλία για κηδεία συγγενικού του προσώπου και παρέμεινε εκεί από τις 14.1.2019 και για περίοδο 6 ημερών. Μόλις επέστρεψε προγραμμάτισε συνάντηση με το δικηγορικό γραφείο Μάριος Γεωργίου Δ.Ε.Π.Ε. τους οποίους συνάντησε στις 24.1.2019 ημέρα Πέμπτη. Του εξήγησαν ότι για να καταχωρηθεί έφεση έπρεπε προηγουμένως να εξασφαλιστεί διάταγμα του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης έφεσης και στις 28.1.2019 ημέρα Δευτέρα καταχώρησε την παρούσα αίτηση. Ισχυρίζεται τέλος ότι από τη νομική συμβουλή την οποία έλαβε πληροφορήθηκε ότι θα ήταν άδικο να απολέσει το δικαίωμά του να καταχωρήσει έφεση αφού η καθυστέρηση στην εμπρόθεσμη καταχώρησή της δεν οφείλεται σε δική του αβλεψία ή παράλειψη αλλά σε παράγοντες εκτός του δικού του ελέγχου. Η ενάγουσα καταχώρησε ένσταση στην αίτηση του εναγομένου προβάλλοντας 7 λόγους για την απόρριψη της αίτησης. Ισχυρίζεται μεταξύ άλλων ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη και δεν πληροί τις προυποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, ο αιτητής δεν απέδειξε βάσιμο λόγο που να δικαιολογεί την έγκριση της αίτησης, δεν δίδεται ικανοποιητική μαρτυρία για την παράλειψη του αιτητή ή των δικηγόρων του να καταχωρήσουν εμπρόθεσμα την έφεση και ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος επηρεάζει την τελεσιδικία και/ή την έγκαιρη διάγνωση των δικαιωμάτων της ενάγουσας. Η ένσταση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 ΘΘ.1 και 2, Δ.48 ΘΘ.1-9, Δ.57 Θ.2, Δ.63 και Δ.64 Θ.1, στη νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η ένσταση εμφαίνονται στην ένορκο δήλωση του κ. XXXXX Σέρβου η οποία περιλαμβάνει τους ακόλουθους μεταξύ άλλων ισχυρισμούς: ο εναγόμενος δεν εξηγεί καθόλου γιατί άφησε να παρέλθει ανεκμετάλλευτη η προθεσμία για καταχώρηση της έφεσης η οποία έληξε στις 19.11.2018. Ισχυρίζεται πως το γεγονός ότι ο δικηγόρος του εναγομένου απουσίαζε στο εξωτερικό δεν αποτελεί λόγο για την παρατηρηθείσα καθυστέρηση και ότι η υπόθεση θα μπορούσε να ανατεθεί σε άλλο δικηγόρο χωρίς τη βοήθεια του πρώτου. Ισχυρίζεται επίσης ο κ. Σέρβος πως ο αιτητής δεν αναφέρει πότε αναζήτησε άλλο δικηγόρο μετά την επιστροφή του από την Αγγλία, δεν επέδειξε την δέουσα επιμέλεια για την εμπρόθεσμη καταχώρηση έφεσης ούτε και ενήργησε άμεσα για να ζητήσει παράταση του χρόνου. ΑΚΡΟΑΜΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ Κατά την ακρόαση της αίτησης οι διάδικοι προσκόμισαν στο Δικαστήριο γραπτό κείμενο με το οποίο καθένας τους υποστηρίζει και προωθεί τις θέσεις του. Έχω υπόψη μου τις θέσεις και εισηγήσεις τους και θα κάνω αναφορά σε αυτές όταν και όπου κρίνω ότι αυτό είναι αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ ΤΗΣ ΕΠΙΔΙΚΗΣ ΑΙΤΗΣΗΣ Σχετική με το επίδικο θέμα είναι η Δ.35 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal». Στην υπόθεση Θεόδωρος Χόππης ν. Ιάκωβου Παναγή

(1993)1 Α.Α.Δ. 140 λέχθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα ακόλουθα αναφορικά με τους παράγοντες οι οποίοι λαμβάνονται υπόψη του Δικαστηρίου σε αιτήσεις παρόμοιας φύσης με την επίδικη: «Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος». Στην υπόθεση Μιχαλάκη Αλεξάνδρου ν. Λευτέρη Ελευθερίου, Πολιτική ECLI:CY:AD:2016:B31, Αίτηση Αρ. 113/2015, ημερομηνίας 25.1.2016, λέχθηκαν από το Ανώτατο Δικαστήριο τα ακόλουθα: «η διακριτική ευχέρεια για αποδοχή αιτημάτων της εξεταζόμενης φύσεως θα πρέπει να ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις ώστε να μην πλήττεται η αρχή της τελεσιδικίας». Προκύπτει συνεπώς από τα πιο πάνω ότι το θέμα ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου η οποία ασκείται προς το συμφέρον της Δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους Θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης και η τήρησή τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Η εν λόγω διακριτική ευχέρεια ασκείται με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις ώστε να μην πλήττεται η αρχή της τελεσιδικίας. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του εναγομένου αυτός αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης έδωσε οδηγίες στον δικηγόρο του, ο οποίος ως προκύπτει από τον δικαστικό φάκελο, ήταν ο ίδιος που τον είχε εκπροσωπήσει στην εκδίκαση της ουσίας της αγωγής, να προχωρήσει στην καταχώρηση έφεσης. Ο εν λόγω δικηγόρος μετά από λίγες μέρες τον συμβούλευσε ότι έχει καλούς λόγους έφεσης. Ο εναγόμενος δεν αναφέρει όμως πότε ο δικηγόρος του τον ενημέρωσε ότι πλέον δεν μπορούσε να αναλάβει την υπόθεση και αυτή η παράλειψη κρίνω ότι αφορά σε ένα κρίσιμο θέμα για την εξέταση της παρούσας αίτησης. Ελλείψει τούτου ο αιτητής στερεί από το Δικαστήριο σημαντικά στοιχεία για την κρίση του σε ό,τι αφορά την παρούσα αίτηση κάτι το οποίο βεβαίως επενεργεί εις βάρος του αφού εκείνος έχει το βάρος να δείξει ότι η άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης ήταν δικαιολογημένη υπό τις περιστάσεις. Διαπιστώνω περαιτέρω ότι σύμφωνα πάλι με τους ισχυρισμούς του εναγομένου αυτός αναχώρησε για το Ηνωμένο Βασίλειο στις 21.11.

1. Η αναχώρησή του έγινε σε χρόνο δηλαδή μετά τη λήξη της προθεσμίας των 6 εβδομάδων για την καταχώρηση έφεσης. Κρίνω ότι το θέμα υγείας το οποίο επικαλέστηκε ο εναγόμενος δεν αποτελεί ικανοποιητικό λόγο για τη μη έγκαιρη καταχώρηση της έφεσης αφού δεν είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να επηρεάσει την έγκαιρη καταχώρησή της λόγω του ότι η ετοιμασία της έφεσης αποτελεί νομική εργασία την οποία είχε ήδη αναθέσει σε δικηγόρο. Σύμφωνα με τους δικούς του ισχυρισμούς είχε δώσει οδηγίες για την καταχώρηση έφεσης ήδη από τις 8.10.2018, ημέρα έκδοσης της απόφασης του Δικαστηρίου, συνεπώς η μετάβασή του στο εξωτερικό μετά την παρέλευση της εν λόγω προθεσμίας δεν μπορούσε να επηρεάσει την έγκαιρη καταχώρηση της έφεσης ούτε να αποτελέσει λόγο για την επιδιωκόμενη παράταση του χρόνου αυτού. Διαπιστώνω επίσης ότι ο εναγόμενος παρά το γεγονός ότι η προθεσμία καταχώρησης έφεσης έληξε στις 19.11.2018 και ο ίδιος επανήλθε από το Ηνωμένο Βασίλειο 10 μέρες μετά την αρχική μετάβασή του δεν έδειξε οποιαδήποτε φροντίδα για την καταχώρηση της παρούσας αίτησης παρά μόνο μετά που του επιδόθηκε η αίτηση της ενάγουσας ημερομηνίας 10.1.
2. Στην παρούσα υπόθεση ο χρόνος που διέρρευσε από την εκπνοή της προθεσμίας καταχώρησης της έφεσης μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ήταν πέραν των 2 μηνών. Έχοντας υπόψη μου τον ισχυρισμό του εναγομένου ότι είχε δώσει οδηγίες για την καταχώρηση έφεσης αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης (8.10.2018) κρίνω ότι υπό τις περιστάσεις το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την καταχώρηση της παρούσας αίτησης ήταν υπό τις περιστάσεις υπερβολικά μακρύ σε σημείο που από μόνο του να ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες αποδοχής του αιτήματός του. Σε κάθε περίπτωση τα όσα αναφέρει ο εναγόμενος σε σχέση με τη μετάβασή του στο εξωτερικό έλαβαν χώρα μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την καταχώρηση της έφεσης, κρίνω ότι δεν αποτελούν εξαιρετικές περιστάσεις και λόγω τούτου ο εναγόμενος δεν μπορεί βάσιμα να τα επικαλεστεί για να πετύχει παράταση της σχετικής προθεσμίας. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω κρίνω ότι η αίτηση του εναγομένου δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα της παρούσας αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου. (Υπ.) ............ Γιώργος Χρ. Φούλιας Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο