← Κύπρος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1964/19, 29/10/2019

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ κ.α. ν. ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ κ.α., Αρ. Αγωγής: 1964/19, 29/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A478 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Λ. ΠΑΣΧΑΛΙΔΗ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1964/19 Μεταξύ:

  1. XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ
  2. XXXXX ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ Ενάγοντες -και-
  3. XXXXX ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
  4. XXXXX ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
  5. XXXXX ΝΙΚΟΛΑΟΥ Εναγόμενοι ----------------------------------------- (Ενδιάμεση αίτηση εναγόντων ημερ. 26.07.19 για προσωρινά διατάγματα ) Ημερομηνία: 29 Οκτωβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για ενάγοντες - αιτητές: κα Ιωαννίδου για Σκορδή και Στεφάνου ΔΕΠΕ Για εναγόμενους - καθ' ων η αίτηση: κ. Μιχαηλίδης για Χρίστο Τριανταφυλλίδη ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο που καταχώρησαν οι ενάγοντες στις 26/07/19, αξιώνουν από τους εναγόμενους €8000 αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση και/ή ζημία σε περιουσία και/ή παράβαση συνταγματικών δικαιωμάτων «..(ιδιωτικής ζωής κτλ).» καθώς επίσης και διατάγματα που να απαγορεύουν στους τελευταίους από του να «.παρεμβαίνουν με οιονδήποτε τρόπο (και δη ρητώς μεταξύ άλλων με τη διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος και/ή λοιπών παροχών και/ή την κατεδάφιση υποστατικών και/ή άλλως πως) στην ομαλή και ειρηνική κατοχή και κάρπωση του επίδικου ακινήτου/οικίας με αριθμό XXXXX στην οδό XXXXX 90 στον Στρόβολο από τον ενάγοντα 1.» και «.από του να επεμβαίνουν και/ή προκαλούν ζημιές και/ή βλάβες στην περιουσία των εναγόντων». Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής, οι ενάγοντες καταχώρησαν και την υπό κρίση αίτηση, την οποία υποστήριξαν με δύο Ε/Δ του ενάγοντα 1 (η μία είναι συμπληρωματική Ε/Δ η οποία καταχωρήθηκε κατόπιν άδειας Δικαστηρίου στις 30/07/19) και με την οποία αίτηση ζήτησαν μονομερώς την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων πανομοιότυπου λεκτικού με αυτά που ζητούνται με το κλητήριο ένταλμα - αιτητικά (α) και (β) στην αίτηση. Η αδελφή Δικαστής που επιλήφθηκε της αίτησης στις 30/07/19, έκρινε στη βάση των όσων είχαν τεθεί ενώπιον της από πλευράς εναγόντων ότι, «πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση κάποιων εκ των ζητούμενων διαταγμάτων» οπόταν και εξέδωσε μόνο το διάταγμα που απαγόρευε προσωρινά στους εναγόμενους να επεμβαίνουν στο ακίνητο που αναφέρεται πιο πάνω, ως το λεκτικό που χρησιμοποιείται στο υπό στοιχείο (α) αιτητικό της αίτησης. Όρισε δε το εν λόγω διάταγμα επιστρεπτέο καθώς επίσης και το άλλο αιτητικό της αίτησης για επίδοση στην άλλη πλευρά στις 07/08/
  6. Κατ' εκείνη την ημερομηνία, όλοι οι εναγόμενοι εμφανίστηκαν μέσω κοινού δικηγόρου και αφού ζήτησαν και έλαβαν χρόνο για να καταχωρήσουν την ένσταση τους, η υπόθεση ορίστηκε για οδηγίες στις 17/09/
  7. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, όταν η υπόθεση τέθηκε ενώπιον μου για πρώτη φορά, ζητήθηκε χρόνος από αμφότερες τις πλευρές λόγω του ότι η πλευρά των εναγομένων είχε μόλις την προηγούμενη ημέρα καταχωρήσει την ένσταση της και επιθυμούσε να υποβάλει γραπτώς άδεια για αντεξέταση του ομνύοντα των εναγόντων. Το αίτημα εγκρίθηκε οπόταν και η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 09/10/19 με οδηγίες όπως τυχόν αίτηση καταχωρηθεί και οριστεί μέχρι τις 23/09/
  8. Τελικά οι εναγόμενοι καταχώρησαν αίτηση για να αντεξετάσουν τον ομνύοντα των εναγόντων, πλην όμως η εν λόγω αίτηση, για άγνωστο λόγο ορίστηκε στις 09/10/19, οπόταν εκ των πραγμάτων, η ακρόαση της ουσίας της κυρίως αίτησης επαναορίστηκε για τις 15/10/19 ώστε να μπορέσει να εξεταστεί και αποφασιστεί πρώτα η αίτηση των εναγομένων για αντεξέταση. Εκείνη η αίτηση δικάστηκε στις 11/10/19 και απορρίφθηκε από το Δικαστήριο αυθημερόν με ενδιάμεση ex tempore απόφαση οπόταν και στις 15/10/19 ολοκληρώθηκε η ακρόαση της υπό κρίση αίτησης, με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους των μερών. Συνοψίζω τις θέσεις που προβάλλονται στις Ε/Δ που υποστηρίζουν αίτηση και ένσταση αντίστοιχα, ήτοι των δύο δηλώσεων του ενάγοντα 1 και της μιας του εναγόμενου
  9. Ο ενάγοντας 1 ισχυρίζεται ότι στο επίμαχο ακίνητο, η διεύθυνση του οποίου καταγράφεται ως XXXXX 43 ή XXXXX 90 ή XXXXX 90, ιδιοκτήτης του οποίου σήμερα φέρεται να είναι ο εναγόμενος 1, ο ίδιος βρίσκεται ως «νόμιμος, αδειούχος ενοικιαστής του . από το έτος 1988 οπότε και έλαβα την κατοχή, δηλαδή όταν το αγόρασα ουσιαστικά από τον προηγούμενο αδειούχο καταβάλλοντας το σχετικό τίμημα». Θέση του είναι ότι πριν τον εναγόμενο 1, μοναδικός ιδιοκτήτης του ακινήτου ήταν η Ιερά Μονή Κύκκου και ότι από τον καιρό που ο ίδιος εισήλθε νόμιμα στο ακίνητο και ανέλαβε την κατοχή του, ανήγειρε σε αυτό κατοικία, η οποία μέχρι και σήμερα συνιστά την κατοικία του. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του ότι όντως κατέχει και διαμένει στο εν λόγω ακίνητο για χρόνια και δη νόμιμα, ο ενάγοντας 1 παρουσίασε αποδείξεις που έχουν εκδοθεί στο όνομα του από τον Δήμο Στροβόλου σε σχέση με τέλη αποκομιδής σκυβάλων που κατέβαλλε για την επίμαχη κατοικία ως φορολογούμενος δημότης μέχρι και σήμερα καθώς επίσης και αλληλογραφία που αντάλλαξε με την Επαρχιακή Διοίκηση για απαίτηση που είχε υποβάλει το 2004 για να αποζημιωθεί για ζημιές που υπέστη τότε η επίμαχη κατοικία του λόγω θεομηνίας (Τεκ.1 και 3 Ε/Δ.30/07/19). Σύμφωνα με τον ενάγοντα 1, οι διαφωνίες που προέκυψαν μεταξύ του ιδίου και του εναγόμενου 1 ως προς το νόμιμο ή μη της κατοχής και διαμονής του στο επίμαχο ακίνητο, αποτελούν το αντικείμενο της εκκρεμούσας αγωγής υπ. αρ. 255/16 του Ε.Δ. Λ/σιας, την οποία καταχώρησε εναντίον του ο εναγόμενος 1 περί το 2016, ζητώντας δήλωση του Δικαστηρίου ότι αυτός, δηλαδή ο ενάγοντας 1, διαμένει και κατέχει παράνομα και άνευ αδείας του το επίμαχο ακίνητο καθώς επίσης και διάταγμα άμεσης έξωσης του (βλ. Τεκ. 4 Ε/Δ.30/07/19). Παρά την εκκρεμοδικία του θέματος όμως, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, στην οποία ο ίδιος θωρεί ότι έχει καλή υπόθεση εναντίον του εναγόμενου 1 και της αιτούμενης έξωσης, ο τελευταίος, μαζί με τη σύζυγο του εναγόμενη 2, προσπαθούν εδώ και καιρό να τον εκδιώξουν δια της βίας από το ακίνητο χρησιμοποιώντας παράνομους και ενοχλητικούς τρόπους, όπως είναι μεταξύ άλλων οι ανεπιτυχείς προσπάθειες τους να διακόψουν την παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στο υποστατικό και κάποιο περιστατικό που έγινε στις 16/12/18 όταν η εναγόμενη 2 ήρθε στο ακίνητο με τον εναγόμενο 3, οδηγό τρακτέρ και κατεδάφισε την περίφραξη και το λάκκο αποχέτευσης της επίμαχης κατοικίας. Για το εν λόγω περιστατικό, αναφέρει ομνύοντας, έχει προβεί σε σχετική καταγγελία στην αστυνομία. Αποκορύφωμα της όλης κατάστασης σύμφωνα με τον ομνύοντα, ήταν η πρόσφατη προσωρινή επιτυχία των εναγομένων 1 και 2 να πείσουν την ΑΗΚ να διακόψει την παροχή ρεύματος στην επίμαχη κατοικία, η οποία παροχή όμως τελικά επανασυνδέθηκε μετά από μία μέρα κατόπιν έντονων παραστάσεων του ενάγοντα 1 και υποδείξεων στην ΑΗΚ των προηγούμενων παρόμοιων ανεπιτυχών προσπαθειών των εναγομένων 1 και 2 καθώς και το περιστατικό που ακολούθησε αμέσως μετά, στις 21/07/19, ήτοι πέντε μέρες πριν την καταχώρηση της αγωγής. Κατά την εν λόγω ημερομηνία, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, ενόσω αυτός απουσίαζε από το ακίνητο, «.οι ενάγοντες 1 και 2 έδωσαν εντολές στον εναγόμενο 3 ο οποίος με το τρακτέρ του κατεδάφισε το γκαράζ που είχα κατασκευάσει δίπλα από την επίδικη οικία.», καταστρέφοντας ταυτόχρονα και διάφορα προσωπικά αντικείμενα του θείου του ενάγοντα 1, ήτοι του ενάγοντα 2, τα οποία φυλάσσονταν προσωρινά εκεί (Τεκ.1 Ε/Δ.26/07/19 - φωτογραφικό υλικό). Είναι ξεκάθαρο, κατά την πλευρά των εναγόντων, ότι υπό αυτές τις περιστάσεις, δικαιολογείται και η έκδοση όλων των αιτούμενων διαταγμάτων καθώς και η οριστικοποίηση του διατάγματος που έχει ήδη εκδοθεί. Στην αντίπερα όχθη οι εναγόμενοι επέλεξαν όπως η κοινή ένσταση τους υποστηριχθεί μόνο μέσω της Ε/Δ του εναγόμενου 1, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος να το πράξει τούτο τόσο από την εναγόμενη 2 σύζυγο του όσο και από τον εναγόμενο
  10. Σύμφωνα με τον ομνύοντα στην ένσταση, αυτός αγόρασε το ακίνητο το 1999 από την Ιερά Μονή Κύκκου και έκτοτε είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης του. Προς επίρρωση του ισχυρισμού του αυτού, ο ομνύοντας παρουσίασε αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας που κατέχει τόσο σε σχέση με το επίδικο ακίνητο όσο και με το διπλανό ακίνητο ως Τεκ. 4 και
  11. Θέση του ομνύοντα είναι ότι δεν μπορεί ο ενάγοντας 1 να ισχυρίζεται ότι κατέχει νόμιμα το ακίνητο από το 1988 ως ισχυρίζεται, διότι σύμφωνα με την ημερομηνία γέννησης που καταγράφεται στο αντίγραφο της ταυτότητας που ο τελευταίος επεσύναψε ως Τεκ.2 στην Ε/Δ.30/07/19, τον τότε καιρό αυτός ήταν μόλις 10 χρονών ενώ ούτε ο ισχυρισμός του ότι η κατοικία που έχει ανεγερθεί στο υποστατικό είναι η μόνη του κατοικία δύναται να ευσταθεί, εφόσον από πληροφορίες που ισχυρίζεται ότι κατέχει ο ομνύοντας, ο ενάγοντας 1 έχει και αλλού κατοικίες. Επί του παρόντος, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, όντως ο ενάγοντας 1 κατέχει και εκμεταλλεύεται το ακίνητο διατηρώντας και κατοικία εντός αυτού, όχι όμως νόμιμα ως αυτός ισχυρίζεται. Για το θέμα αυτό, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, οι δικηγόροι του είχαν στείλει επιστολή στον ενάγοντα 1 στις 30/11/15, ήτοι πριν την καταχώρηση της αγωγής 255/16, με την οποία ειδοποιούσαν τον τελευταίο ότι κατέχει παράνομα το ακίνητο και απαιτούσαν όπως το εκκενώσει πλήρως μέχρι τις 02/01/16 χωρίς όμως αυτός ποτέ να συμμορφωθεί, εξ' ου και η καταχώρηση της αγωγής 255/
  12. Με την ίδια επιστολή, οι δικηγόροι του εναγόμενου 1 ενημέρωναν τον ενάγοντα 1 και ότι «.εις περίπτωση που ήθελε θεωρηθεί ότι κατέχετε το εν λόγω ακίνητο με άδεια τότε η τελευταία τερματίζεται την 2/1/2016.» αλλά και ότι σε περίπτωση που αυτός δεν εγκατέλειπε το ακίνητο εντός της καθορισθείσας προθεσμίας, ο εναγόμενος 1 θα τερμάτιζε όλες τις παρεχόμενες υπηρεσίες ύδρευσης και ηλεκτροδότησης (Τεκ. 1). Δέχεται ο εναγόμενος 1 ότι είχε στο παρελθόν δώσει οδηγίες στον εναγόμενο 3 όπως εισέλθει με το τρακτέρ του εντός του ακινήτου, ισχυρίζεται όμως ότι αυτό έγινε για το σκοπό καθαρίσματος αγριόχορτων και ακαθαρσιών που είχε τοποθετήσει ο ενάγοντας 1 και αφού ο ίδιος, ο εναγόμενος 1 δηλαδή, κλήθηκε γραπτώς από το Δήμο Στροβόλου στις 14/01/2019 να το πράξει (Τεκ.3). Επειδή όμως ο ενάγοντας 1, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, αρνήθηκε να επιτρέψει την πρόσβαση του τρακτέρ στο οικόπεδο, το καθάρισμα έγινε μόνο στο διπλανό οικόπεδο του ενάγοντα 1 χωρίς να όμως να κατεδαφιστεί οποιαδήποτε περίφραξη ή οποιοσδήποτε λάκκος αποχέτευσης. Όσον αφορά την πρόσφατη προσωρινή διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, ο ομνύοντας αρνείται ότι οι εναγόμενοι είχαν οποιαδήποτε σχέση με το θέμα αυτό και ισχυρίζεται ότι αν υπήρχε οποιαδήποτε τέτοια διακοπή ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας 1, «.αυτή επεσυνέβη κατόπιν ενεργειών και εργασιών της ΑΗΚ, η οποία προέβη σε αντικατάσταση του παλιού μετρητή ρεύματος». Αναφορικά δε με τα κατ' ισχυρισμό γεγονότα της 21/07/19, στην Ε/Δ του ο εναγόμενος 1 περιορίζεται ουσιαστικά να εκφράσει την πλήρη άγνοια και άρνηση του για το εν λόγω κατ' ισχυρισμό συμβάν, επισημαίνοντας αφ' ενός έντονα ότι στην Ε/Δ του ενάγοντα 1 ο τελευταίος αναφέρει ότι είναι «.οι ενάγοντες 1 και 2 (που) έδωσαν εντολές στον εναγόμενο 3.» και αφ' ετέρου ότι «.εάν ο Ενάγοντας 1 εννοεί τους Εναγόμενους 1 και 2.ως με πληροφόρησε ο Εναγόμενος 3 αυτός την 21/07/2019 ευρισκόταν στον Πρωταρά». Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίζεται ο εναγόμενος 1, επειδή στο ακίνητο του δεν υπάρχει οποιοδήποτε γκαράζ, δεν υπήρχε κανένας λόγος αυτός να δώσει οδηγίες για να κατεδαφιστεί ένα τέτοιο γκαράζ. Στις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις τους, πέραν από την ενασχόληση με τις νομικές αρχές που περιβάλλουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων δυνάμει του αρ.32 Ν.14/60επί του οποίου εδράζεται η αίτηση, οι συνήγοροι ασχολήθηκαν και με την αναφορά που γίνεται στην Ε/Δ του ενάγοντα 1 ότι οι οδηγίες κατεδάφισης προς τον εναγόμενο 3 δόθηκαν από τους ενάγοντες και όχι τους εναγόμενους 1 και 2, με την μεν κα Ιωαννίδου να υποστηρίζει ότι υπό το φως του συνόλου των ισχυρισμών των εναγόντων φαίνεται καθαρά ότι πρόκειται για τυπογραφικό λάθος και το δε κ. Μιχαηλίδη ότι αν όντως επρόκειτο για τέτοιο λάθος έπρεπε να γίνουν ενέργειες ώστε να διορθωθεί και εφόσον δεν έγιναν, η εν λόγω αναφορά δεσμεύει τους ενάγοντες. Εξέτασα με προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Οι σχετικές νομολογιακές αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων στη βάση του αρ.32 Ν.14/60, είναι καλά γνωστές και έχουν πολύ πρόσφατα εύστοχα συνοψισθεί στις υποθέσεις ΚΟΖΑΚΟΥ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. E127/2013, 13/6/2019 και Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. Ε7/2018, ημερ. 21.3.
  13. Παραθέτω το αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της Λοϊζίδου που υιοθετήθηκε στη Νικολάου: «Στο άρθρο 32

(1)αποτυπώνονται οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, προκειμένου να θεμελιώνεται η εξουσία προς έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η πρώτη αφορά το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και συνδέθηκε, αρχικά από την καθοριστική επί του ζητήματος υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others
(1982)1 CLR 557, με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα. Θεωρήθηκε ότι ο όρος στα πλαίσια του άρθρου 32 δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι απαιτεί ο,τιδήποτε πέραν της αποκάλυψης «συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων». Εν τέλει, η εξέταση στο στάδιο αναζήτησης προσωρινού διατάγματος της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 περιορίζεται στη δύναμη των δικογράφων και στα όσα αντικειμενικά προκύπτουν από αυτά. Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό, καθώς αναμένεται από τον Ενάγοντα μέσα από τα δικόγραφά του να εγείρει το αγώγιμο δικαίωμά του το οποίο, ως ισχυρίζεται, παραβιάζει η αντίδικη πλευρά. Η πιθανότητα επιτυχίας, η δεύτερη δηλαδή προϋπόθεση του άρθρου 32, χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο» και το Δικαστήριο προχωρά στην εξέτασή του στην περίπτωση και μόνο όπου έχει ικανοποιηθεί ότι συντρέχει το πρώτο κριτήριο του εν λόγω άρθρου. Η υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), ερμηνεύοντας το υπό αναφορά κριτήριο, καθόρισε ότι στο πλαίσιο της νομοθετικής διάταξης του άρθρου 32, δεν θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης του Ενάγοντα. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32
(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις................ ..................................... Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32
(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, το Δικαστήριο θα πρέπει να προσεγγίσει την εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία με γνώμονα αποκλειστικά το τι είναι αναγκαίο για σκοπούς της υπό κρίση αίτησης και εντός των αυστηρά περιορισμένων πλαισίων που καθορίστηκαν από τη σχετική με το αρ. 32 Ν.14/60νομολογία. Με δεδομένο ότι στην παρούσα υπόθεση τα επακριβή περιουσιακά δικαιώματα των μερών (proprietary rights) στο επίμαχο ακίνητο αποτελούν αντικείμενο της αγωγής 255/16, στην οποία θα αποφασιστεί και το αδειοδοτημένο και κατ' επέκταση νόμιμο ή μη καθεστώς της κατοχής και χρήσης του ακινήτου από το ενάγοντα 1 αλλά και το αν θα πρέπει τελικά αυτός να εγκαταλείψει το ακίνητο, η ουσία της παρούσας αγωγής, η οποία αφορά και σε διηνεκές διάταγμα αλλά και σε αποζημιώσεις για παράνομη επέμβαση, έγκειται μόνο στο κατά πόσο συντρέχουν τέτοιοι λόγοι που θα πρέπει να απαγορευτεί στους εναγόμενους να επεμβαίνουν στην κατοχή και χρήση που ο ενάγοντας 1 έχει επί του ακινήτου καθώς και στην περιουσία που διατηρεί εκεί, ενώ η ουσία της παρούσας αίτησης, είναι το κατά πόσο θα πρέπει να δοθούν παρόμοιας φύσης θεραπείες από το παρόν προσωρινό στάδιο μέχρι να αποφασιστεί κατά πόσο όντως οι εναγόμενοι προέβηκαν και προβαίνουν στις κατ' ισχυρισμό επεμβάσεις. Δεν παραγνωρίζω συνεπώς ότι η παρούσα αγωγή και αίτηση σε κάποιο βαθμό καλύπτονται από τα επίδικα θέματα της αγωγής 255/16, υπό την έννοια ότι αν σε εκείνη την αγωγή διαταχθεί η έξωση του ενάγοντα 1 αυτό αναπόφευκτα θα επηρεάσει και το τελικό διάταγμα που ο τελευταίος αξιώνει με την παρούσα αγωγή όμως την ίδια στιγμή, η έκβαση εκείνης της αγωγής ουδόλως θα επηρεάσει το αν οι εδώ ενάγοντες δικαιούνται ή όχι σε αποζημιώσεις για την κατ' ισχυρισμό καταστροφή της περιουσίας τους από τους εναγόμενους. Σε κάθε περίπτωση όμως, οι διάδικοι είναι ελεύθεροι να επιχειρήσουν, αν αυτό είναι εφικτό, να συνενώσουν τις δύο αγωγές ώστε να απλουστεύσουν την όλη διαδικασία. Ως εκ των πιο πάνω και για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και ενδείκνυται να ασχοληθεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης με τα εκατέρωθεν περιουσιακά δικαιώματα των μερών ή το νόμιμο ή μη της κατοχής του επίμαχου ακινήτου από τον ενάγοντα 1, εφόσον κάτι τέτοιο όχι μόνο θα συνιστούσε επέμβαση στα επίδικα θέματα της αγωγής 255/16 αλλά και θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων των μερών αναφορικά με το εν λόγω ακίνητο (Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita - Aluminium Co Limited και Άλλων
(2002)1 ΑΑΔ 2015). Αντιθέτως, για σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος του ενάγοντα αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation
(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Επισημαίνω συνεπώς τα εξής: Από τη μαρτυρία που η ίδια η πλευρά των εναγομένων έχει παρουσιάσει και ειδικότερα από τον τίτλο ιδιοκτησίας του επίμαχου ακίνητου, προκύπτει ως ημερομηνία εγγραφής του εναγόμενου 1 ως ιδιοκτήτη του επίμαχου ακινήτου η 30/12/14, στοιχείο που συνάδει και με την αναφορά που γίνεται στην έκθεση απαίτησης που καταχώρησε ο τελευταίος στα πλαίσια της αγωγής 255/16, ήτοι ότι η επιστολή του προς τον ενάγοντα 1 ημερ. 30/11/15, στάληκε «.μετά την έκδοση του τίτλου ιδιοκτησίας επ' ονόματι του.». Από την εν λόγω επιστολή της 30/11/15 δε, την οποία επίσης παρουσίασε η πλευρά των εναγομένων και ειδικότερα από την αναφορά που κάνει εκεί ο εναγόμενος 1 στο ενδεχόμενο ο ενάγοντας 1 να κατέχει και να χρησιμοποιεί το ακίνητο δυνάμει κάποιας άδειας, την οποία μάλιστα ο πρώτος προχωρεί να τερματίσει, προκύπτει τουλάχιστο ότι ο εναγόμενος 1 γνώριζε από τότε ότι ο ενάγοντας 1 ήδη κατείχε και χρησιμοποιούσε το επίμαχο ακίνητο καθώς και το ότι ενδέχετο ο τελευταίος να είχε λάβει από πριν κάποια άδεια γι' αυτή την κατοχή και χρήση και δη προτού ο εναγόμενος 1 καταστεί εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου. Ό,τι δηλαδή, ισχυρίζεται ο ενάγοντας 1 ότι είναι τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι με την αγωγή που καταχώρησε ο εναγόμενος 1 εναντίον του ενάγοντα 1, ήτοι την αγωγή 255/16, αξιώνεται και η έξωση του ενάγοντα 1 αλλά και δήλωση του Δικαστηρίου ότι ο τελευταίος κατέχει και χρησιμοποιεί το επίμαχο ακίνητο άνευ αδείας τουλάχιστο από τις 02/01/16 που του ζητήθηκε να το εγκαταλείψει, υποδηλοί αφ' ενός ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια τουλάχιστο και μέχρι σήμερα, ο ενάγοντας 1 εξακολουθεί να κατέχει και να χρησιμοποιεί το ακίνητο, κάτι που άλλωστε δεν φαίνεται να αμφισβητείται και αφ' ετέρου ότι ενδέχεται η εν λόγω κατοχή και χρήση να προήλθε από κάποια νόμιμα δοθείσα άδεια και να έχει συνεπεία τούτου, μέχρι το θέμα να ξεκαθαρίσει μέσω της αγωγής 255/16, δημιουργήσει περιουσιακά δικαιώματα προς όφελος του εναγόμενου 1 (βλ. κατ' αναλογία τα γεγονότα της Odysseos ανωτέρω). Την ίδια στιγμή, από την επιστολή της 30/11/15 προκύπτει ότι για να πετύχει την έξωση του ενάγοντα 1 και την ανάκτηση της κατοχής του ακινήτου, ο εναγόμενος 1 ήταν από τότε διατεθειμένος, ως ο ίδιος προειδοποίησε, να προβεί, πέραν από τη λήψη νομικών μέτρων, και σε διακοπή μεταξύ άλλων της ηλεκτροδότησης του ακινήτου. Φαίνεται τέλος να είναι επίσης κοινώς αποδεκτό ότι ο εναγόμενος 3 δεν είναι άσχετος με την υπόθεση και τους εναγομένους 1 και 2 αφού ήταν ο οδηγός τρακτέρ στον οποίο ο εναγόμενος 1 έδωσε οδηγίες στο παρελθόν να εισέλθει στο ακίνητο ώστε να διεξάγει σχετικές εργασίες και αυτό ασχέτως του αν υπάρχει διαφωνία ως προς το τι ακριβώς ήταν οι εργασίες αυτές. Στρεφόμενος τώρα στα γεγονότα που κατά τον ισχυρισμό του ενάγοντα 1 έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της παρούσας αγωγής και αίτησης, παρατηρώ κατ' αρχή ότι όσον αφορά την κατ' ισχυρισμό διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος, αυτή φαίνεται να συνάδει με τις ενέργειες στις οποίες ο εναγόμενος 1 προειδοποίησε τον ενάγοντα 1 με την επιστολή της 30/11/15 ότι θα προέβαινε αν αυτός δεν εκκένωνε το υποστατικό. Την ίδια στιγμή, η πλευρά των εναγομένων δεν ήταν ξεκάθαρη επί αυτού του θέματος αφού από τη μια προβλήθηκε από μέρους της άρνηση στο ότι υπήρξε τέτοια διακοπή και από την άλλη ότι μπορεί να υπήρξε, αλλά θα οφείλετο σε αλλαγή του ηλεκτρικού μετρητή, ισχυρισμός όμως πολύ συγκεκριμένος για να προβάλλεται διαζευκτικά και χωρίς οποιαδήποτε περαιτέρω εξειδίκευση. Παρόμοια όμως είναι και η εικόνα που παρουσιάζουν οι θέσεις των εναγομένων αναφορικά με την κατ' ισχυρισμό είσοδο του εναγόμενου 3 στο ακίνητο με το τρακτέρ του. Από τη μια ο εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι επειδή δεν υπάρχει γκαράζ στο ακίνητο δεν είχε κανένα λόγο να δώσει τέτοιες οδηγίες στον εναγόμενο 3, από την άλλη ότι εφόσον ο ενάγοντας 1 αναφέρει στη Ε/Δ του ότι είναι οι ενάγοντες που έδωσαν οδηγίες στον εναγόμενο 3, αν έγινε τέτοιο συμβάν, οι εναγόμενοι 1 και 2 καμία εμπλοκή ή σχέση είχαν με αυτό και ταυτόχρονα, για να καλύψει και το ενδεχόμενο ο ενάγοντας 1 να προέβη σε φραστικό και/ή τυπογραφικό λάθος και να εννοούσε ότι είναι οι εναγόμενοι 1 και 2 που έδωσαν οδηγίες, ισχυρίζεται ότι από πληροφόρηση που έλαβε από τον εναγόμενο 3, αυτός βρισκόταν στον Πρωταρά εκείνη τη μέρα και επομένως δεν θα μπορούσε να προβεί στις ενέργειες που του αποδίδει ο ενάγοντας
  1. Και όλα αυτά όμως, τη στιγμή που το μεν φωτογραφικό υλικό που παρουσίασε ο ενάγοντας 1 ως τεκμήριο αποκαλύπτει εκ πρώτης όψεως ότι κάποια κατεδάφιση έλαβε χώρα στο ακίνητο στα πλαίσια της οποίας κάποια αντικείμενα καταστράφηκαν, και ο δε εναγόμενος 1 παραδέχεται ότι στο παρελθόν έδωσε οδηγίες στον εναγόμενο 3 να εισέλθει με το τρακτέρ του εντός του ακινήτου, ισχυριζόμενος ότι αυτό δεν κατέστη δυνατό λόγω του ότι ο ενάγοντας 1 ήταν παρών και αντέδρασε έντονα. Δεν θα μπορούσε βέβαια εδώ να αγνοηθεί για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας και το ότι ο φερόμενος ως άμεσα εμπλεκόμενος εναγόμενος 3 επέλεξε να μην προβεί ο ίδιος σε οποιαδήποτε Ε/Δ για να δώσει τη δική του θέση στο όλο θέμα, είτε για να αντικρούσει τον ενάγοντα 1 είτε τουλάχιστο για να βεβαιώσει την κατ' ισχυρισμό πληροφόρηση που ο εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι του έδωσε. Στο σημείο αυτό σημειώνω ότι υπό το φως του συνόλου των ισχυρισμών του ενάγοντα 1, η αναφορά του στις Ε/Δ του ότι είναι οι ενάγοντες που έδωσαν οδηγίες στον εναγόμενο 3 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι αντικατοπτρίζει την πραγματική του πρόθεση ως υποστηρίζει η πλευρά των εναγομένων αφού αν μη τι άλλο, η εν λόγω αναφορά γίνεται στα πλαίσια παράθεσης των ενεργειών που κατά τον ενάγοντα 1 προβαίνουν οι εναγόμενοι 1 και 2 για να τον εκδιώξουν δια της βίας από το επίδικο ακίνητο (βλ. παρ. 4 Ε/Δ.26/07/19). Η αναφορά του δε στην παρ. 4 της Ε/Δ.26/07/19 ότι η «τακτική» των εναγομένων 1 και 2 «.τον τελευταίο καιρό έχει ενταθεί σε τεράστιο βαθμό.», την οποία ακολουθούν στις επόμενες παραγράφους οι φράσεις «μεταξύ άλλων» (παρ.5), «περαιτέρω» (παρ.6) και καταληκτικά η φράση «έτι χειρότερο» με την οποία ξεκινά η παρ. 7 στην οποία βρίσκεται η επίμαχη αναφορά στον εναγόμενο 3, καταδεικνύει του λόγου το αληθές. Σε κάθε περίπτωση όμως, και οι ίδιοι οι εναγόμενοι φαίνεται να αντιλήφθηκαν ότι πιθανόν να επρόκειτο για φραστικό και/ή τυπογραφικό λάθος του ενάγοντα 1 αφού στη δική του Ε/Δ, ο εναγόμενος 1 προχωρεί να δώσει και την εκδοχή των εναγομένων ως προς αυτό τον ισχυρισμό του ενάγοντα 1 επισημαίνοντας ότι το πράττει τούτο «.εάν ο Ενάγοντας 1 εννοεί τους Εναγόμενους 1 και 2.». Είναι συνεπώς φανερό ότι αυτό που όλοι αντιλήφθηκαν ότι εννοούσε ο ενάγοντας 1 με την επίμαχη αναφορά είναι ότι είναι οι εναγόμενοι 1 και 2 που έδωσαν οδηγίες στον εναγόμενο 3 και το γεγονός ότι αυτό δεν καταγράφηκε επακριβώς στην Ε/Δ καμία σημασία έχει υπό τις περιστάσεις. Στη βάση όλων των πιο πάνω συνεπώς, κρίνω κατά πρώτο ότι καταδεικνύεται ότι το δικαιοδοτικό στοιχείο του κατεπείγοντος υπήρχε κατά το χρόνο έκδοσης του μονομερούς διατάγματος στις 30/07/19, εφόσον οι κατ' ισχυρισμό επεμβάσεις των εναγομένων και η καταστροφή της περιουσίας των εναγόντων παρουσιάζεται να έγινε περί τις 26/07/19, ήτοι λίγες μέρες πριν την καταχώρηση της αγωγής και ενόσω εκκρεμούσε η αγωγή 255/
  2. Ο ισχυρισμός δε των εναγομένων ότι οι ενάγοντες απέκρυψαν ουσιώδη στοιχεία από το Δικαστήριο κατά την μονομερή έκδοση του ενός από τα αιτούμενα διατάγματα ουδέποτε εξειδικεύτηκε και παρέμεινε μέχρι τέλους ένας απλός γενικός και αόριστος ισχυρισμός ο οποίος δεν μπορεί παρά να απορριφθεί - (βλ. επίσης σχετική αναφορά στην ενδιάμεση απόφαση της 11/10/19). Κατά δεύτερο, όλα τα πιο πάνω στοιχεία είναι αρκετά θεωρώ για να καταδείξουν, αποκλειστικά για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ότι ο ενάγοντας 1, ως κάτοχος και χρήστης του επίμαχου ακινήτου υπό τις συνθήκες που αναφέρονται ανωτέρω και ο ενάγοντας 2, ως πρόσωπο του οποίου τα αντικείμενα βρίσκονταν στο ακίνητο υπό τη φύλαξη του ενάγοντα 1, και καλή συζητήσιμη υπόθεση αποκαλύπτουν αλλά και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής εναντίον όλων των εναγομένων σε σχέση με τις ενέργειες και πράξεις των τελευταίων, οι οποίες αφορούν σε κατ' ισχυρισμό επέμβαση στην κατοχή και χρήση του ακινήτου αλλά και σε καταστροφή περιουσίας. Σίγουρα το κατά πόσο οι εναγόμενοι όντως προέβηκαν στις κατ' ισχυρισμό επίδικες ενέργειες είναι θέμα που θα αποφασιστεί κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης ενώ τα ουσιαστικά δικαιώματα των μερών ως προς το νόμιμο ή μη της κατοχής του ακινήτου από τον ενάγοντα 1, θα αποφασιστούν στα πλαίσια της αγωγής 255/
  3. Το ότι όμως οι εδώ κατ' ισχυρισμό επίδικες ενέργειες των εναγομένων φαίνεται να συνάδουν με τις προθέσεις που ο εναγόμενος 1 εξέφρασε με την επιστολή της 30/05/11, ενισχύουν, για σκοπούς τουλάχιστο της παρούσας διαδικασίας, τη θέση του ενάγοντα 1 ότι υπάρχει ο κίνδυνος οι εν λόγω ενέργειες να επαναληφθούν στο μέλλον και προτού αποφασιστούν τελεσίδικα όλα τα ουσιαστικά θέματα που προέκυψαν μεταξύ των μερών και αυτό εντάσσει την παρούσα υπόθεση στις περιπτώσεις όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εφόσον εδώ πρόκειται για επίκληση παραβίασης περιουσιακών δικαιωμάτων, με την επικαλούμενη ζημιά να ενδέχεται να επαναληφθεί με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Για τον ίδιο λόγο και που κρίνεται ότι υπό τις περιστάσεις, το γεγονός ότι οι θεραπείες που ζητούνται με την παρούσα αίτηση προσομοιάζουν με κάποιες από αυτές της αγωγής, δεν συνιστά λόγο για απόρριψη της αίτησης και αυτό πέραν και ανεξάρτητα του ότι με την αγωγή ζητούνται και συγκεκριμένες αποζημιώσεις αλλά και διατάγματα στο διηνεκές (βλ. ΧΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ κ.α. ν. ΔΗΜΟΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. Ε 68/2013, 24/3/2015, Zena Company Ltd ν. Demenian Catering Ltd ,
(2011)1 Α.Α.Δ. 1848 και Κυρισάββα v. Κύζη
(2001)1(Β) Α.Α.Δ. 1245). Πληρείται επομένως και η τρίτη προϋπόθεση του αρ.32. Τέλος, το ότι εις γνώση του εναγόμενου 1, ο ενάγοντας 1 κατέχει και χρησιμοποιεί το ακίνητο για τα τελευταία τέσσερα χρόνια τουλάχιστο και αυτό ενδεχομένως δυνάμει άδειας που εξασφάλισε προτού ο πρώτος καταστεί εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του ακινήτου, καθώς επίσης και το ότι υπό αυτές τις συνθήκες, ενδεχομένως να έχουν δημιουργηθεί δικαιώματα προς όφελος του ενάγοντα 1 ως και ο ίδιος ο εναγόμενος 1 φαίνεται να αναγνωρίζει εξ' ου και η προσφυγή στο Δικαστήριο με την αγωγή 255/16, έχει κατά την άποψη μου δημιουργήσει μία κατάσταση πραγμάτων (status quo) προς όφελος του ενάγοντα 1, η οποία επιχειρείται να ανατραπεί με τις κατ' ισχυρισμό ενέργειες και πράξεις των εναγομένων και η οποία καθιστά εύλογη και δίκαιη την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Πρόσθετα δε, το ότι ο εναγόμενος 1 έχει ήδη, μέσω της δικής του αγωγής, καταφύγει στη δικαιοσύνη για να ξεκαθαρίσει το καθεστώς του ενάγοντα 1 οπόταν και αν πετύχει στις εκεί αξιώσεις του, θα καταφέρει δια της νόμιμης οδού την έξωση του τελευταίου, συγκλίνει υπέρ του ότι η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα προκαλέσει στους εναγόμενους οποιαδήποτε ουσιαστική ή δυσανάλογη ζημιά. Οι εναγόμενοι 2 και 3 άλλωστε, κανένα συμφέρον δεν έχουν επί του επίμαχου ακινήτου και συνεπώς καμία ουσιαστική ζημιά θα τους προκαλέσουν τα αιτούμενα διατάγματα. Συνεπώς, η οριστικοποιήση αφ' ενός του ήδη εκδοθέντος διατάγματος και αφ' ετέρου η έκδοση του διατάγματος που ζητείται με το δεύτερο αιτητικό, κρίνεται υπό τις περιστάσεις και δίκαιη αλλά και πρόσφορη. Η αίτηση συνεπώς επιτυγχάνει και το προσωρινό διάταγμα που εκδόθηκε μονομερώς στις 30/07/19 καθίσταται απόλυτο ενώ εκδίδεται περαιτέρω και προσωρινό διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους εναγόμενους και/ή στους εκπροσώπους και/ή στους υπαλλήλους τους από του να επεμβαίνουν και/ή προκαλούν ζημιές και/ή βλάβες στην περιουσία των εναγόντων η οποία βρίσκεται εντός του ακινήτου που αναφέρεται στην αίτηση. Αμφότερα τα προσωρινά διατάγματα θα ισχύουν μέχρι εκδίκασης της παρούσας αγωγής και/ή νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Για σκοπούς αποφυγής οποιασδήποτε παρεξήγησης ή ασυνεννοησίας και λαμβανομένου υπόψη τις αδιαμφισβήτητες αναφορές των μερών στις διάφορες ονομασίες της οδού στην οποία βρίσκεται το επίμαχο ακίνητο (XXXXX, XXXXX, XXXXX, XXXXX), οι αναφορές που γίνονται στα ανωτέρω διατάγματα σε «ακίνητο» θα σημαίνουν και θα αφορούν στο ακίνητο με αρ. εγγραφής 0/1XXX7, Φ/Σχέδιο 21/53Ε2, Τμήμα 4, Τεμάχιο 4X0 στο Στρόβολο, ανεξαρτήτως της ονομασίας της οδού στο οποίο αυτό βρίσκεται. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης, αυτά επιδικάζονται προς όφελος των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............. Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Interim Αναφορά: Παράνομη επέμβαση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.