← Κύπρος

PASENIH ν. BERONATA SERVICES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 142/18, 14/10/2019

PASENIH ν. BERONATA SERVICES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 142/18, 14/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A448 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 142/18 Μεταξύ: XXXXX PASENIH Ενάγοντα και BERONATA SERVICES LIMITED Εναγομένης --------------------- Αίτηση για παραμερισμό κλητηρίου εντάλματος 14 Οκτωβρίου 2019 Για Εναγομένη/Αιτήτρια: κα Χρυσοστόμου Για Ενάγοντα/Καθ' ου η αίτηση: κος Χατζηδάκης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Η αίτηση που εδώ ενδιαφέρει είναι ημερομηνίας 05/12/2018 και προωθείται από την εναγομένη εταιρεία. Το αιτητικό τούτης έχει ως ακολούθως: « α) Διάταγμα Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται και/ή παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται και/ή αναστέλλεται εξ' ολοκλήρου το Κλητήριο Ένταλμα και/ή η Έκθεση Απαίτησης και/ή Αγωγή που καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα αγωγή, προς όφελος αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Harju της Δημοκρατίας της Εσθονίας, επί της οδού Liivalaia 24, 10134, Ταλίν, Εσθονία. β) Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η ως άνω με αριθμό και τίτλο αγωγή απορριφθεί και/ή διαγράφει και/ή παραμεριστεί και/ή ακυρωθεί και/ή ανασταλεί ως παράνομη ή/και παράτυπη ή/και ανεπίτρεπτη ή/και αντίθετη με τους θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, λόγω της ύπαρξης ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας προς όφελος του Δικαστηρίου. Harju της Δημοκρατίας της Εσθονίας επί της οδού Liivalaia 24, 10134, Ταλίν, Εσθονία. γ) Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να διατάσσεται η διαγραφή (Strike της παρούσας αγωγής ως καταχρηστική ή/και ενοχλητική ή/και σκανδαλώδης ή/και ανεπίτρεπτη ή/και οποία προκαλεί δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα της Εναγόμενης, βάσει ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας προς όφελος του Δικαστηρίου Harju της Δημοκρατίας της Εσθονίας επί της οδού Liivalaia 24, 10134, Ταλίν, Εσθονία. δ) Διαζευκτικά, Διάταγμα Δικαστηρίου με το οποίο να διαγράφεται και/ή απορρίπτεται και/ή παραμερίζεται και/ή ακυρώνεται και/ή αναστέλλεται εξ' ολοκλήρου το Κλητήριο Ένταλμα και/ή η Έκθεση Απαίτησης και/ή Αγωγή που καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα/Καθ' ης η Αίτηση στην παρούσα αγωγή, προς όφελος αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Harju της Δημοκρατίας της Εσθονίας επί της οδού Liivalaia 24, 10134, Ταλίν, Εσθονία, που ρητά προνοείται στην επίδικη σύμβαση, δυνάμει του Άρθρου 25 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού με αρ. 1215/2012 για τη Διεθνή Δικαιοδοσίας την Αναγνώριση και την Εκτέλεση Αποφάσεων σε Εμπορικές και Αστικές Υποθέσεις. ε) Διάταγμα του Δικαστηρίου όπως η διαδικασία στην παρούσα αγωγή ανασταλεί και/ή σταματήσει (Stay of Proceedings) για όση περίοδο ορίσει το Δικαστήριο. στ)Οποιαδήποτε άλλη διαταγή που το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει δίκαιη και εύλογη υπο τις περιστάσεις. ζ) Έξοδα.» Ως νομική βάση της αίτησης φέρονται οι περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί Δ.19, κ.κ4, 26, Δ.20 κ.κ1, 2, Δ.27, κ.κ2, 3, Δ.48, κ.κ1, 2, 3, 4, 7 και 9· το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, άρθρο 30· ο περί Δικαστηρίων Νόμος, άρθρα 21, 29, 30 και 31· ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1215/2012, άρθρο 25· και η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι αποφάσεις των Αγγλικών Δικαστηρίων και οι συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Η αίτηση τυγχάνει υποστήριξης από ένορκη δήλωση του XXXXX Καραολή, συνεργάτη δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία που εκπροσωπεί την εναγομένη. Στον αντίποδα ο ενάγων αντιτίθεται στο αίτημα και σχετική είναι η καταχωρισθείσα ειδοποίηση για πρόθεση ένστασης. Αναφέρεται εκεί ότι· «Α. Η αίτησις είναι νόμω και ουσία αβάσιμος, λανθασμένη και περαιτέρω, ελλείπει το πραγματικό, νομικό ή και ουσιαστικό υπόβαθρο. Β. Η Αίτηση αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος ή και γενικότερα της διαδικασίας. Γ. Η αιτήτρια κωλύεται να προβεί στην παρούσα Αίτηση, αφού έχει δια της συμπεριφοράς 'της υπαχθεί σαφώς και ελεύθερα και με δική της βούληση , στη εξουσία και δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων. Συγκεκριμένα η εναγόμενη και/ή δικηγόροι της που προνοεί ο Νόμος, οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας και η Νομολογία σε σχέση με την εμφάνιση υπό διαμαρτυρία και δεν έχουν επιδιώξει τον παραμερισμό της επίδοσης της Αγωγής και περαιτέρω έχουν καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισεως στις 02.04.2018 και έθεσαν τα θέματα της αίτησης του στις 05.12.2018 ήτοι 8 μήνε μετά και μετά από αρκετές εμφανίσεις δημιουργώντας έτσι κώλυμα δια της συμπεριφοράς τους. Δ. Η αίτηση και οι αιτούμενες θεραπείες είναι κατά παράβαση της Οδηγίας 2011/83/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 25ης Οκτωβρίου 2011 , σχετικά με τα δικαιώματα των καταναλωτών, την τροποποίηση της οδηγίας 93/13/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 1999/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου και την κατάργηση της οδηγίας 85/577/ΕΟΚ του Συμβουλίου και της οδηγίας 97/7/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ. Ε. Η αίτηση και οι αιτούμενες θεραπείες είναι κατά παράβαση του Κανονισμού (ΕΕ) αριθ. 1215/2012 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 12ης Δεκεμβρίου 2012 , για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις, και συγκεκριμένα των άρθων 6, 17, 18

(1), 19
(3)αυτής. ΣΤ.Σε κάθε περίπτωση το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αποτελεί το μόνο βολικό , ενδεδειγμένο και αρμόδιο δικαστήριο για την εκδίκαση της υπόθεσης, αφού θα χρειαστεί να δοθεί μαρτυρία από λειτουργούς της εναγόμενης καθώς και από τον ενάγοντα. Ζ. Η αίτηση και το περιεχόμενο αυτής αντίκειται τόσο στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας αναφορικά με την αρμοδιότητα των δικαστηρίων, τόσο στον Περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60)Άρθρο
  1. Η. Τόσο η Αίτηση αλλά και η Ένορκη Δήλωση που την συνοδεύει αναφέρεται στην ουσία της αγωγής και όχι στο αίτημα αυτό κάθε αυτό.» Η ένσταση εδράζεται σε νομική βάση ανάλογη με εκείνη της αίτησης. Απλώς προστίθεται εκεί και η Ευρωπαϊκή Οδηγία 2011/83/ΕΕ και ο Ευρωπαϊκός Κανονισμός 1393/
  2. Και σε αυτή την περίπτωση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση. Ομνύων είναι ο XXXXX Δανός, ο οποίος δηλώνει ότι είναι στην υπηρεσία των συνηγόρων του ενάγοντα. Οι ισχυρισμοί των ομνυόντων τις δύο ένορκες δηλώσεις δεν διαφέρουν. Εν προκειμένω αποτελεί γεγονός ότι η εναγομένη είναι εταιρεία που έχει την έδρα της και ασκεί τις εργασίες της στην Κύπρο. Ο αριθμός τούτης είναι ΗΕ322545, όπως αναφέρει η πλευρά του ενάγοντα και επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του τεκμηρίου 1 στην ένσταση, που είναι το προϊόν έρευνας στον έφορο εταιρειών. Περαιτέρω, κοινό τόπο συνιστά και το ότι την 02/11/2012 οι διάδικοι συνεβλήθησαν. Την εν λόγω συμφωνία επικαλούνται και οι δύο πλευρές. Τα γεγονότα που προηγήθηκαν της σύμβασης, καθώς και η διαδικασία σύναψης τούτης, εξηγούνται από την πλευρά της εναγομένης και έχουν ως εξής. Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο η εναγομένη διαχειριζόταν δύο ιστοσελίδες. Τούτες είναι οι bongacams.com και bongacash.com. Υπό αυτή την ιδιότητα καλούσε παν ενδιαφερόμενο πρόσωπο να συνάψει συμφωνία συνεργασίας μαζί της, με σκοπό το εν λόγω πρόσωπο να της παρέχει ηλεκτρονικές υπηρεσίες (online services). Στην τελευταία εξ αυτών των ιστοσελίδων διατηρούσε αναρτημένο το κείμενο της συμφωνίας συνεργασίας, δηλαδή το τεκμήριο 3 στην αίτηση. Ανάλογο, σε πλήρη όμως μορφή είναι και το τεκμήριο 2 στην ένσταση. Τα τεκμήρια 1 και 2 στην αίτηση μεταφέρουν την εικόνα που είχε η αρχική σελίδα καθεμιάς εκ των δύο ιστοσελίδων. Ο κάθε ενδιαφερόμενος για συνεργασία με την εναγομένη μπορούσε να συμπληρώσει τα στοιχεία του στα ενδεδειγμένα πεδία κάτω από τον τίτλο BongaSignUp και να τα αποστείλει πατώντας την ένδειξη 'create account'. Αντίγραφο της εικόνας της ιστοσελίδας www.bongacash.com, κάτω από τον τίτλο BongaSignUp, είναι το τεκμήριο 3 στην αίτηση όπου φαίνονται οι όροι συνεργασίας. Ο ενάγων αυτή τη διαδικασία είναι που ακολούθησε την 02/11/2012, με αποτέλεσμα να συμβληθεί με την εναγομένη. Δεν παραγνωρίζεται ότι ο ομνύων την ένσταση αρνείται γενικά τους ισχυρισμούς της αίτησης. Εν τούτοις και η πλευρά του ενάγοντα προσκομίζει τους όρους συνεργασίας, δηλαδή το τεκμήριο 2 στην ένσταση. Η διαφορά αυτού του εγγράφου από το τεκμήριο 4 στην αίτηση, έγκειται σε αυτό που λέχθηκε από την πλευρά της εναγομένης. Το τεκμήριο 2 στην ένσταση είναι οι γενικοί όροι συμμετοχής, ενώ το τεκμήριο 4 στην αίτηση είναι αυτή ακριβώς η συμφωνία μεταξύ των μερών. Όπως υποδεικνύεται από την πλευρά της εναγομένης, στο τεκμήριο 4 στην αίτηση ο ενάγων περιγράφεται με το κωδικό όνομα 'XXXXX', δηλαδή όπως η εναγομένη αρχειοθέτησε τα στοιχεία του αμέσως μετά τη σύναψη της συμφωνίας. Προσθέτει δε ότι επιβεβαίωση τούτης της θέσης συνιστά και το γεγονός ότι η ημερομηνία του εγγράφου είναι 02/11/2012, που και ο ενάγων δέχεται ότι συνάφθηκε η σύμβαση, καθώς και το τιμολόγιο τεκμήριο 5, δηλαδή πληρωμές της εναγομένης προς τον XXXXX Pasenih, δηλαδή το πλήρες όνομα του ενάγοντα, όπου επίσης αναγράφεται ότι το όνομα του λογαριασμού τούτου είναι XXXXX@gmx.de. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι τα πιο πάνω, ισχυρισμοί που ούτως ή άλλως δεν απαντήθηκαν από την πλευρά του ενάγοντα, επιβεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές. Άλλωστε και ο ενάγων δέχεται ότι συνεμβλήθη με την εναγομένη. Προσθέτω ότι και στο τεκμήριο 6 στην αίτηση, δηλαδή την επιστολή τερματισμού, ο παραλήπτης και πάλιν περιγράφεται ως XXXXX@gmx.de, γεγονός που επιβεβαιώνει ό,τι έχει προαναφερθεί. Καταλήγω συνεπώς ότι αυτό το τεκμήριο 4 είναι η συμφωνία των διαδίκων, ημερομηνίας 02/11/2012, που και οι δύο άλλωστε επικαλούνται. Παρά την πληθώρα αιτητικών στην αίτηση της εναγομένης, είναι αντιληπτό ότι επί της ουσίας ένα είναι το ζητούμενο, εν προκειμένω ο παραμερισμός του κλητηρίου εντάλματος λόγω αποκλειστικής δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου Harju της Δημοκρατίας της Εσθονίας. Η εναγομένη επικαλείται τις διατάξεις του άρθρου 25 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1215/2012, τις οποίες συναρτά με το περιεχόμενο του τεκμηρίου 4 στην αίτηση, δηλαδή τη συμφωνία που οι διάδικοι συνομολόγησαν. Και εξηγώ· στη συμφωνία των διαδίκων (τεκμήριο 4 στην αίτηση), εντοπίζεται ο όρος 13 (clause 13) που φέρει τον τίτλο 'Applicable Law and Jurisdiction'. Ακολούθως οι όροι 13.1 και 13.2, αναφέρουν ότι· «13.
  3. The parties will irrevocably submit to the exclusive jurisdiction of the Harju County Court of Estonian Republic located at Liivalaia 24, 10134 Tallinn, Estonia, for the purposes of hearing and determining any dispute arising out of this Agreement. 13.
  4. This Agreement and all matters arising from it and any dispute resolutions referred to above will be governed by and construed in accordance with the laws of Estonian Republic notwithstanding conflict of law provisions and other mandatory legal provisions.» Πριν οτιδήποτε άλλο σημειώνεται πως ο ενάγων δέχεται πως η συμφωνία των μερών περιέχει τη σχετική ρήτρα, εξού και διατείνεται ότι είναι καταχρηστική και αντίκειται στις διατάξεις του Ν.93(Ι)/1996 και της σχετικής Ευρωπαϊκής Οδηγίας 93/13/ΕΟΚ. Εν πάση περιπτώσει, η εναγομένη επικαλείται το άρθρο 25 του Κανονισμού 1215/2012, που άπτεται παρέκτασης διεθνούς δικαιοδοσίας όπως εναργώς αναφέρεται στον τίτλο του, και καταλήγει ότι εφόσον οι διάδικοι εξ αρχής συμφώνησαν τη χώρα και το Δικαστήριο που θα αποφασίσει τις τυχόν διαφορές τους, ουδέν άλλο Δικαστήριο κέκτηται δικαιοδοσία εκδίκασης της διαφοράς που προέκυψε. Αν και η ένσταση του ενάγοντα είναι πολυσχιδής, είναι κατανοητό πως το βασικό επιχείρημα τούτου εδράζεται σε κώλυμα. Ό,τι επικαλείται ο ενάγων ως κώλυμα της εναγομένης είναι τη μέχρι πρότινος συμπεριφορά τούτης, που σύμφωνα με τον ίδιο δηλοί υπαγωγή στη δικαιοδοσία των Κυπριακών Δικαστηρίων. Το γεγονός, αναφέρει η πλευρά του ενάγοντα, ότι η εναγομένη καταχώρισε σημείωμα εμφανίσεως χωρίς καμία επιφύλαξη σε σχέση με τη δικαιοδοσία, οδηγεί σε συμπέρασμα υπαγωγής στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και εν πάση περιπτώσει αφαιρεί από την εναγομένη το δικαίωμα να την αμφισβητήσει. Η δικαιϊκή αρχή που επικαλείται ο ενάγων είναι καλά εδραιωμένη στο νομικό σύστημα της χώρας μας. Εις απόδειξη τούτου αρκεί να μνημονευθεί αυτό που αναφέρεται στο Annual Practice του 1958 στη σελίδα 199, κάτω από τον τίτλο Effect of Unconditional Appearance. Αναφέρεται εκεί ότι· « In Wilkinson v. Barking Corporation, [1948] 1 K. B. 721, in which defendants entered an unconditional appearance and pleaded no cause of action for lack of jurisdiction, Asquith, I.J., stared at p. 725: 'The Supreme Court may by statute lack jurisdiction to deal with a particular platter. . It has, however, jurisdiction to decide whether or not it has jurisdiction to deal with such matters, and by entering an unconditional appearance a litigant submits to the former jurisdiction (which exists) but not to the latter (which does not).» Στο κοινοδίκαιο ανέκαθεν εφαρμόζετο η αρχή υπαγωγής στη δικαιοδοσία ενός Δικαστηρίου. Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτόματη εξουδετέρωση του αιτήματος. Εκείνο που πρέπει τώρα να εξεταστεί είναι το κατά πόσο αυτή η αρχή παρέμεινε αναλλοίωτη ή έχει διαφοροποιηθεί λόγω του Κανονισμού 1215/
  5. Επί του προκειμένου καθ' όλα διαφωτιστικές είναι οι υποθέσεις The Cyprus Phassouri Plantations Co Ltd v Hapag-Lloyd, ECLI:CY:AD:2018:D299, Αγωγή Ναυτοδικείου 38/2016, ημερομηνίας 21/06/2018 και η Open Joint Stock Company κ.α. ν Proscento Trading Limited, ECLI:CY:AD:2018:A138, Πολ. Έφ. 253/12, 29/03/
  6. Στην πρώτη εκ των δύο υιοθετήθηκαν τα λεχθέντα στο σύγγραμμα Ζητήματα από την εφαρμογή του Κανονισμού 44/2001 για τη Διεθνή Δικαιοδοσία και την Εκτέλεση αποφάσεων, όπου αναφέρθηκε ότι· « Ο χαρακτήρας γενικής αρχής που έχει ο ανωτέρω κανόνας διεθνούς δικαιοδοσίας, κανόνας που αποτελεί έκφραση της αρχής actor sequitur forum rei, εξηγείται, όπως επισημαίνει το ΔΕΚ, από το γεγονός ότι ο κανόνας αυτός καθιστά δυνατόν, στον εναγόμενο, να αμυνθεί ευκολότερα[5]. Μόνο κατά παρέκκλιση από τη θεμελιώδη αυτή αρχή της διεθνούς δικαιοδοσίας των δικαστηρίων του κράτους στο έδαφος του οποίου ο εναγόμενος έχει την κατοικία ή την έδρα του, ο κανονισμός προβλέπει περιπτώσεις, περιοριστικά απαριθμούμενες, στις οποίες ο εναγόμενος πρέπει, όταν η κατάσταση εμπίπτει σε κανόνα αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας (π.χ., για τα ακίνητα) ή όταν πρόκειται για παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας, να μην εναχθεί ενώπιον δικαστηρίου του κράτους της κατοικίας του.»» Περιττό να λεχθεί ότι ο κανονισμός 1215/2012 αποτελεί συνέχεια του κανονισμού 44/2001 που αναφέρεται στο πιο πάνω απόσπασμα και συνεπώς οι αποφάσεις καθώς και τα συγγράμματα που ερμηνεύουν τον εν λόγω κανονισμό, είναι απολύτως σχετικά και βοηθητικά. Περαιτέρω, στην υπόθεση The Cyprus Phassouri Plantations, ανωτέρω, υπεδείχθη ότι· « Από το πνεύμα και το γράμμα των συνδυασμένων προνοιών του Κανονισμού, άρθρου 4
(1)ανωτέρω, προκύπτει ότι ο Κανονισμός δεν εφαρμόζεται μόνο στις ακόλουθες περιπτώσεις: αν ο εναγόμενος δεν έχει την κατοικία του στο έδαφος κράτους μέλους, σε περίπτωση συντρέχουσας αποκλειστικής διεθνούς δικαιοδοσίας ή εκεί όπου προκύπτει παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας, άρθρα 24 και 25 του Κανονισμού.» Καίτοι ο κανονισμός 1215/2012 άπτεται της δικαιοδοσίας, για να εξακριβωθεί το πεδίο στο οποίο εμπίπτει η εκάστοτε διαφορά επιβάλλεται να διαγνωστεί η αιτία αγωγής. Αυτό γιατί ως προκύπτει από τον ίδιο τον κανονισμό και επιβεβαιώνεται από την υπόθεση The Cyprus Phassouri Plantations πιο πάνω, κάποιες βάσεις αγωγής τυγχάνουν διαφορετικής αντιμετώπισης από άλλες. Για παράδειγμα ασφαλισμένοι, καταναλωτές και εργαζόμενοι βάσει ατομικών συμβάσεων εργασίας, αντιμετωπίζονται αλλιώς, εξού και τυγχάνουν δικαστικής προστασίας αλλαχού παρά στην κατοικία του εναγομένου, διά το λόγο ότι ο κανονισμός θεωρεί αυτές τις κατηγορίες προσώπων ως ασθενέστερο μέρος. Ας σημειωθεί ότι εδώ ο ενάγων δεν είναι εργαζόμενος της εναγομένης. Αφενός δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, αφετέρου το τεκμήριο 2 στην ένσταση του ρητά αποκλείει τούτου. Στη δεύτερη σελίδα του τεκμηρίου 2, κάτω από τον τίτλο Terms & Conditions, αναφέρεται ότι· « Also, please note that nothing contained in the present Agreement shall be seen as creating any partnership, joint venture, franchise, agency, sales representation, or employment relationship between you and Bongacash. You do not have and will not have any authority, express or implied, to make, accept, or negotiate any offers or representations on behalf of Bongacash.» (η υπογράμμιση δική μου) Συνεπώς ο ενάγων δεν συνήψε ατομική σύμβαση εργασίας με την εναγομένη και ως εκ τούτου οι διατάξεις των άρθρων 20 έως και 23 του κανονισμού 1215/2012 δεν τυγχάνουν εφαρμογής. Εδώ ο ενάγων επικαλείται σύμβαση παροχής υπηρεσιών. Για συμβάσεις σχετικό είναι μόνο το άρθρο 7 του κανονισμού, το οποίο όμως αρχίζει ως εξής· « Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος» Αξιοσημείωτη παρατήρηση αποτελεί και το ότι το άρθρο 7 του κανονισμού δεν θέτει αποκλειστική δικαιοδοσία. Απλώς εξειδικεύει κάποιες περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να διαφοροποιηθεί ο γενικός κανόνας του άρθρου 4, δηλαδή πως η αγωγή εγείρεται στον τόπο διαμονής του εναγομένου. Εν τούτοις δεν θέτει αποκλειστική δικαιοδοσία, όπως λόγου χάριν το άρθρο 23 που στην περίπτωση εργαζομένου δεν επιτρέπει παρέκκλιση, πλην όπως εκεί αναφέρεται. Αυτή όμως η διαπίστωση σε ό,τι αφορά το άρθρο 7 του κανονισμού μας οδηγεί στο άρθρο 25 που επικαλείται η εναγομένη. Το άρθρο 25 αναφέρει ότι· «
  1. Αν τα μέρη, ανεξαρτήτως του τόπου κατοικίας τους, συμφώνησαν ότι ένα δικαστήριο ή τα δικαστήρια κράτους μέλους θα δικάζουν τις διαφορές που έχουν προκύψει ή που θα προκύψουν από συγκεκριμένη έννομη σχέση, το δικαστήριο αυτό ή τα δικαστήρια του κράτους αυτού έχουν διεθνή δικαιοδοσία, εκτός αν η συμφωνία είναι άκυρη ως προς την ουσιαστική της ισχύ της βάσει της νομοθεσίας του οικείου κράτους μέλους. Αυτή η δικαιοδοσία είναι αποκλειστική εκτός αν τα μέρη συμφώνησαν άλλως. Η συμφωνία διεθνούς δικαιοδοσίας καταρτίζεται: α) είτε γραπτά είτε προφορικά με γραπτή επιβεβαίωση· β) είτε υπό μορφή ανταποκρινόμενη στην πρακτική που έχουν καθιερώσει οι συμβαλλόμενοι στις μεταξύ τους σχέσεις· ή γ) είτε, στο διεθνές εμπόριο, υπό μορφή ανταποκρινόμενη στις συνήθειες τις οποίες τα μέρη γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν και οι οποίες είναι ευρέως γνωστές σ' αυτού του είδους την εμπορική δραστηριότητα και τηρούνται τακτικά από τους συμβαλλόμενους σε συμβάσεις του είδους για το οποίο πρόκειται στη συγκεκριμένη εμπορική δραστηριότητα.
  2. Κάθε διαβίβαση διά της ηλεκτρονικής οδού που επιτρέπει μεταγενέστερη πρόσβαση στο περιεχόμενο της συμφωνίας λογίζεται ότι έχει καταρτισθεί «γραπτά».
  3. Το δικαστήριο ή τα δικαστήρια ενός κράτους μέλους στα οποία απονέμει διεθνή δικαιοδοσία η συστατική πράξη ενός trust έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία ως προς αγωγές κατά του ιδρυτή, του trustee ή του δικαιούχου ενός trust, αν πρόκειται για σχέσεις μεταξύ των προσώπων αυτών ή για δικαιώματα ή υποχρεώσεις τους από το trust.
  4. Οι συμφωνίες διεθνούς δικαιοδοσίας, καθώς και οι ανάλογες ρήτρες της συστατικής πράξεως του trust δεν παράγουν αποτελέσματα, αν είναι αντίθετες προς τις διατάξεις των άρθρων 15, 19 ή 23 ή αν τα δικαστήρια τη διεθνή δικαιοδοσία των οποίων αποκλείουν έχουν αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα με το άρθρο
  6. Συμφωνία καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας που αποτελεί στοιχείο σύμβασης λογίζεται ως συμφωνία ανεξάρτητη από τους λοιπούς όρους της σύμβασης. Η εγκυρότητα μιας συμφωνίας καθορισμού της διεθνούς δικαιοδοσίας δεν επιδέχεται προσβολής εκ μόνου του λόγου ότι η σύμβαση δεν είναι έγκυρη.» Σημειώνεται πως το λεκτικό τούτου είναι πανομοιότυπο με εκείνο που έφερε το άρθρο 25 του κανονισμού 44/2001 το οποίο έτυχε σχολιασμού στην υπόθεση Open Joint Stock Company, πιο πάνω. Αναφέρθηκε εκεί ότι· « Σε τέτοιες δε περιπτώσεις, ακόμη και στην περίπτωση που ένας διάδικος εκούσια υπαχθεί στη δικαιοδοσία άλλου δικαστηρίου, το άλλο δικαστήριο δεν αποκτά δικαιοδοσία εκδίκασης της υπόθεσης. Παραθέτουμε επί του προκειμένου το πιο κάτω απόσπασμα από τις σελ. 382-383 του συγγράμματος του Σπυρίδωνα Βρέλλη «Ιδιωτικό Διεθνές Δίκαιο», Γ΄ Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, το οποίο υιοθετείται πλήρως για τους σκοπούς της παρούσας. «Β. Σιωπηρά παρέκταση. Αν ο εναγόμενος παραστεί σε δικαστήριο Κράτους μέλους, χωρίς να αμφισβητήσει εγκαίρως τη διεθνή δικαιοδοσία του, το δικαστήριο αυτό αποκτά (και μόνον εξ αυτού του λόγου) διεθνή δικαιοδοσία. Εξαίρεση υπάρχει, δηλ. δεν χωρεί παρέκταση σε μια τέτοια περίπτωση, όταν κάποιο άλλο δικαστήριο έχει αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία σύμφωνα με το άρθρο 22 Καν. ή με το άρθρο 16 Σύμβ. (άρθρο 25 Καν., άρθρο 18 Συμβ.). Χωρεί όμως σιωπηρά παρέκταση, ακόμη και αν οι διάδικοι είχαν προηγουμένως προσδιορίσει συμβατικώς το αρμόδιο δικαστήριο (με ρητή δηλ. συμφωνία παρεκτάσεως). Γεννήθηκε το ζήτημα, κατά πόσον η επικουρική προβολή ισχυρισμών επί της ουσίας της υποθέσεως μετά την κύρια προβολή ενστάσεως ελλείψεως διεθνούς δικαιοδοσίας εξουδετερώνει την ένσταση και επάγεται σιωπηρά παρέκταση. Ορθότερη είναι η αρνητική απάντηση»» Τα λεχθέντα στην υπόθεση Open Joint Stock Company ανωτέρω δεν αφήνουν καμία αμφιβολία ότι δυνάμει των προνοιών του κανονισμού 1215/2012, εκεί όπου τα μέρη προαποφασίζουν το Δικαστήριο που επιθυμούν να τους δικάσει, τότε αυτό το Δικαστήριο κέκτηται αποκλειστική δικαιοδοσία και δεν νοείται παρέκκλιση από αυτή. Αυτό είναι που εξυπηρετεί η φράση στο άρθρο 25 ότι «Αυτή η δικαιοδοσία είναι αποκλειστική εκτός αν τα μέρη συμφώνησαν άλλως». Δηλαδή η συμφωνία για παρέκταση διεθνούς δικαιοδοσίας οδηγεί σε αποκλειστική δικαιοδοσία, εκτός αν η συμφωνία των μερών προβλέπει κάτι άλλο. Περιπλέον, έχει κριθεί ότι η αποκλειστική δικαιοδοσία δεν επηρεάζεται, εν προκειμένω δεν διαφοροποιείται, από δικονομικά ζητήματα. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Open Joint Stock Company, πιο πάνω· « Απομένουν προς εξέταση τα παράπονα της εφεσίβλητης ότι οι επίδικες αιτήσεις θα έπρεπε να απορριφθούν στη βάση ότι οι εφεσείοντες έχουν υπαχθεί εκούσια στην δικαιοδοσία κυπριακού Δικαστηρίου και ότι στην αγωγή συμπεριλήφθησαν και ημεδαποί εναγόμενοι εφόσον διαδραματισθέντα γεγονότα διαδραματίστηκαν και στην Κύπρο. Δεν μας βρίσκουν σύμφωνους οι υπό αναφορά αιτιάσεις. Πρώτο γιατί, όπως ήδη έχει σημειωθεί, ο κανόνας της εκούσιας υπαγωγής στη δικαιοδοσία ενός Δικαστηρίου δεν εφαρμόζεται όπου υπάρχει άλλο Δικαστήριο - εδώ Ουκρανικό - με αποκλειστική διεθνή δικαιοδοσία (άρθρο 24 του Κανονισμού).» Το άρθρο 26 του κανονισμού που ο ενάγων επικαλείται για να δικαιολογήσει τη θέση περί υπαγωγής της εναγομένης στη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου, δεν διαφοροποιεί τη νομική θεώρηση του πράγματος. Όπως εκεί αναφέρεται· «
  7. Πέραν των περιπτώσεων όπου η διεθνής δικαιοδοσία απορρέει από άλλες διατάξεις του παρόντος κανονισμού, το δικαστήριο κράτους μέλους ενώπιον του οποίου ο εναγόμενος παρίσταται αποκτά διεθνή δικαιοδοσία.» (η υπογράμμιση δική μου) Δηλαδή, χωρεί υπαγωγή στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου που ο διάδικος εμφανίζεται, εν τούτοις αυτό επιτρέπεται μόνο στις περιπτώσεις που ο ίδιος ο κανονισμός δεν προβλέπει άλλως πως. Για παράδειγμα, στην περίπτωση ατομικής σύμβασης εργασίας ρητά προβλέπεται η δικαιοδοσία (άρθρο 21) και δεν μπορεί να αλλάξει, παρά μόνο ως προβλέπεται στο άρθρο
  8. Το δε άρθρο 24 μνημονεύει περιπτώσεις αποκλειστικής δικαιοδοσίας και ούτε αυτό μπορεί να αλλάξει. Το ίδιο όμως προβλέπει και το άρθρο 25 σε σχέση με τη συμφωνία των μερών. Καθιστά τη συμφωνηθείσα δικαιοδοσία αποκλειστική, εκτός αν άλλως συμφωνήθηκε, πράγμα που εδώ δεν έγινε. Συνεπώς το άρθρο 25, όπως και τα άλλα που έχουν υποδειχθεί (άρθρα 21 και 24), εκφεύγουν των διατάξεων του άρθρου 26, όπως άλλωστε εκεί αναφέρεται, δηλαδή ότι καλύπτει τις περιπτώσεις που δεν διέπονται από άλλη ειδική ρύθμιση. Συνεπώς το γεγονός ότι η εναγομένη καταχώρισε σημείωμα εμφανίσεως χωρίς επιφύλαξη, δεν μπορεί να αλλοιώσει τη δικαιοδοσία που εδώ προέκυψε ως απόρροια της συμφωνίας των μερών και που δυνάμει του άρθρου 25 του κανονισμού καθίσταται αποκλειστική. Ως εκ των πιο πάνω οι αιτιάσεις του ενάγοντα πως η εναγομένη έχει υπαχθεί στη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου κρίνονται αβάσιμες και ανίκανες να αναχαιτίσουν τη διαπίστωση ότι αποκλειστική δικαιοδοσία εκδίκασης της διαφοράς έχει το προμνησθέν Δικαστήριο της Εσθονίας και όχι το παρόν Δικαστήριο. Ο ενάγων επικαλείται τις διατάξεις του περί Καταχρηστικών Ρητρών σε Καταναλωτικές Συμβάσεις Νόμου, Ν.93(Ι)/1996και της σχετικής Ευρωπαϊκής Οδηγίας 93/13/ΕΟΚ. Υποστηρίζει ότι η επίδικη ρήτρα δικαιοδοσίας επιβλήθηκε στον ενάγοντα χωρίς σοβαρό λόγο ή δυνατότητα άρνησης και γι' αυτό είναι καταχρηστική και άκυρη. Δεν συμφωνώ με τις σχετικές αιτιάσεις του ενάγοντα. Αποδοχή τούτων οδηγεί σε ακύρωση του κανονισμού 1215/
  9. Είναι αυτός ο κανονισμός 1215/2012 που προβλέπει για συμφωνία ορισμού δικαιοδοσίας. Συνεπώς καταρτισμός τέτοιας συμφωνίας αναφορικά με τη δικαιοδοσία, ως προβλέπεται στον κανονισμό, δεν μπορεί να κριθεί καταχρηστική και άκυρη. Ο ενάγων επικαλείται ακόμη το άρθρο 21 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν.14/60και τις αρχές του forum non convenience, ώστε να υποστηρίξει ότι το παρόν Δικαστήριο είναι εκείνο που έχει αρμοδιότητα, ενώ παραπομπή της υπόθεσης στην Εσθονία θα επηρεάσει την απονομή της δικαιοσύνης και τα δικαιώματα του ενάγοντα. Επί του προκειμένου αντί άλλης απάντησης παρατίθεται αυτούσιο απόσπασμα από την υπόθεση The Cyprus Phassouri Plantations πιο πάνω, το οποίο απαντά τη σχετική θέση. Λέχθηκε ότι· « Εν όψει των ανωτέρω, παρέλκει και η εξέταση της ένστασης που εισάγουν οι εναγόμενοι του forum non-convenience και για τον επιπρόσθετο λόγο όπως αποφασίστηκε στην υπόθεση ΔΕΚ, C-281/02, 1.3.2005, Owusu κατά Jackson: δεν τυγχάνει εφαρμογής ο Αγγλικός θεσμός του forum non-convenience, ως θεσμός μη συμβατός με το ισχύον σύστημα των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας και κατά συνέπεια απορριπτέος.» Συνάγεται λοιπόν ότι άπαξ και διαπιστωθεί ότι άλλο Δικαστήριο κράτους μέλους έχει αποκλειστική δικαιοδοσία, η διερεύνηση τερματίζεται και δεν εξαρτάται από οικείες πρόνοιες ή διατάξεις. Συνεπώς οι αιτιάσεις του ενάγοντα δεν ευσταθούν και απορρίπτονται. Ως εκ των πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει και εκδίδεται διάταγμα ως το (α) και (δ) της αίτησης. Συνεπώς η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα, ως θα υπολογιστούν από τον πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, υπέρ της εναγομένης και εις βάρος του ενάγοντα. (Υπ)..................................... Λ.Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΔ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.