ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ ν. ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ, Αρ. Αγωγής: 382/17, 15/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A453 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕYΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 382/17 Μεταξύ: XXXXX ΑΛΚΙΒΙΑΔΗ Ενάγοντας και XXXXX ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ Εναγόμενη ----------------- (Αίτηση τροποποίησης Ε/Α ημερ. 15.04.19) Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Ενάγοντα - Αιτητή: κ. Παρασκευά για Κλεόπα & Παρασκευά ΔΕΠΕ Για Εναγόμενη - Καθ'ης η αίτηση: κ. Δημητριάδης για Κώστα Π. Δημητριάδη ΔΕΠΕ ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή που καταχώρησε στις 26/01/17 με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο, ο ενάγοντας αξιώνει από την εναγόμενη γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό τροχαίο ατύχημα που επεσυνέβη στις 21/07/16 πλησίον της Λεωφόρου Λεμεσού στην Λευκωσία. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Ε/Α που καταχωρήθηκε στις 21/09/18 ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι συνεπεία του ατυχήματος έχει «απουσιάσει από την εργασία του μέχρι και την 31/8/2016 με αποτέλεσμα να απολέσει απολαβές εκ 1.356,25- ευρώ. Περαιτέρω, έκτοτε ο ίδιος αδυνατεί να εργαστεί κανονικά με πλήρη ωράριο με αποτέλεσμα να υποαπασχολείτε και να υφίσταται μείωση στις απολαβές που λαμβάνει για την οποία μείωση αξιώνει περαιτέρω γενικές αποζημιώσεις για απώλεια μελλοντικών απολαβών.υπέστη περαιτέρω έξοδα, ζημιές και απώλειες. «ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΕΙΔΙΚΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΑ» - Επισκέψεις Φυσικοθεραπείας €2.280, Έξοδα Ιατρού €500.Σύνολο: €
- περαιτέρω ο Ενάγων αξιώνει γενικές αποζημιώσεις για.απώλεια ανέσεων και/ή απολαύσεων της ζωής που έχει υποστεί και θα υφίσταται στο μέλλον. υφίσταται και έχει υποστεί απώλεια στην ανοικτή αγορά εργασίας.» (παρ.7, 10 και 11 Ε/Α). Η εναγόμενη καταχώρησε την υπεράσπιση της στις 28/09/18 και ως προς το θέμα των προαναφερόμενων κατ' ισχυρισμών ζημιών του ενάγοντα, περιορίστηκε στο δικόγραφο της να αρνηθεί και να απορρίψει τους σχετικούς δικογραφημένους ισχυρισμούς του τελευταίου και να ισχυριστεί ότι σε κάθε περίπτωση αυτές είναι υπερβολικές και/ή εξογκωμένες και ότι συνιστούν κακόπιστη προσπάθεια αδικαιολόγητης εξασφάλισης χρημάτων. Κάλεσε δε τον ενάγοντα σε αυστηρή απόδειξη των εν λόγω ισχυρισμών του. Ο ενάγοντας καταχώρησε την Απάντηση του στις 04/10/18 και την ίδια μέρα εξέδωσε την προβλεπόμενη από την Δ.30 κλήση για οδηγίες. Στα πλαίσια των σχετικών προδικαστικών οδηγιών που δόθηκαν στη συνέχεια από το Δικαστήριο, καταχωρήθηκαν, μέχρι και τις 15/04/19 που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση, εκατέρωθεν Ε/Δ αποκάλυψης εγγράφων καθώς επίσης και κατάλογος μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας από πλευράς εναγομένης. Αντίστοιχος κατάλογος και σύνοψη μαρτυρίας από πλευράς ενάγοντα, καταχωρήθηκε στις 22/05/19, ήτοι μετά την καταχώρηση της παρούσας και αφού δόθηκε σχετική παράταση από το Δικαστήριο. Με την υπό κρίση αίτηση που καταχώρησαν οι νυν δικηγόροι του ενάγοντα στις 15/04/19, οι οποίοι δικηγόροι να σημειωθεί ότι σύμφωνα με σχετική ειδοποίηση που καταχώρησαν στις 12/04/19, πρόκειται για δικηγορικό οίκο που ανέλαβε όλες τις εργασίες της δικηγόρου που εκπροσωπούσε μέχρι τότε προσωπικά τον ενάγοντα, ζητείται άδεια, στη βάση των προνοιών της Δ.25 ως αυτή ισχύει πλέον για υποθέσεις της χρονολογίας της παρούσας υπόθεσης, για τροποποίηση της Ε/Α ως εξής: Α. Να προστεθεί στην παρ. «Λεπτομέρειες Ειδικών Ζημιών» αξίωση για απώλεια απολαβών από 21/07/16 έως και 31/08/16 εκ €1.356,25, αξίωση για απώλεια απολαβών από εργασία που ο ενάγοντας, συνεπεία των τραυματισμών του δεν κατάφερε να διεκπεραιώσει από 01/09/16 εκ €7.200 και ανάλογη αναπροσαρμογή της υφιστάμενης εικόνας που παρουσιάζουν οι «λεπτομέρειες ειδικών ζημιών» και του εκεί αναφερόμενου ως συνολικού ποσού από €2.780 σε €11.336,
- Β. Διαγραφή της υφιστάμενης παρ.7 και αντικατάσταση της με νέα παράγραφο στην οποία να αναφέρεται, πρόσθετα του ισχυρισμού περί απώλειας απολαβών εκ €1.356,25, ότι «..ο ενάγων συνεπεία του τραυματισμού του δεν ήταν σε θέση να αναλάβει καθήκοντα σε νέα θέση εργασίας για την οποία επήλθε συμφωνία περί τον Ιούλιο του 2016 και στην οποία η απασχόληση του θα άρχιζε από 01/09/2016 με διάρκεια ένα χρόνο και μηνιαίες απολαβές εκ €600,-. Συνεπώς ο ενάγων απώλεσε επίσης απολαβές από 01/09/2016 εκ 7.200 ευρώ». Γ. Προσθήκη νέας παρ.12 στην Ε/Α που να αναφέρει ότι «Ο Ενάγων προ του τραυματισμού του ήταν ένα δραστήριο άτομο, ενώ ασχολείτο ενεργά με την γυμναστική, την ποδηλασία και την αναρρίχηση, δραστηριότητες με τις οποίες δεν είναι πλέον σε θέση λόγω του τραυματισμού να ασχολείται και ως εκ τούτου υφίσταται ταλαιπωρία και/ή απώλεια ανέσεων και/ή απολαύσεων της ζωής». Οι λόγοι που οδήγησαν στην καταχώρηση της παρούσας αίτησης αναπτύσσονται στην υποστηρικτική Ε/Δ ενός εκ των μετόχων και διευθυντών της δικηγορικής εταιρείας που εκπροσωπεί πλέον τον ενάγοντα. Θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς: «.μετά από μελέτη του φακέλου της παρούσας υπόθεσης, των εγγράφων του φακέλου και συγκεκριμένα της Έκθεσης Απαίτησης για σκοπούς ετοιμασίας δικογράφου ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29/3/19.μετά από συζήτηση που είχα με την κα Β. Κλεόπα (την πρώην δικηγόρο του ενάγοντα).βλέποντας την ειδοποίηση για πληρωμή στο Δικαστήριο που έγινε από τους Εναγόμενους για το ποσό των €6.000, διερωτήθηκα για ποιο λόγο η αγωγή καταχωρήθηκε στην κλίμακα €10.000 - €50.
- Την αναφερόμενη απορία μου την μετέφερα και στην συνάδελφο . η οποία μου ανέφερε ότι αυτό έγινε επειδή οι ειδικές αποζημιώσεις του Ενάγοντα θα έπρεπε να πλησιάζουν τις €10.000,- Ανατρέχοντας στην Έκθεση Απαίτησης διαπίστωσα ότι οι λεπτομέρειες που τέθηκαν εκεί δεν ανταποκρίνονταν στα όσα μου είχαν λεχθεί από τη συνάδελφο.». Αυτό που κατά τον ομνύοντα διαπιστώθηκε στη συνέχεια, όταν μαζί με την πρώην δικηγόρο του ενάγοντα ερεύνησαν τον φάκελο τους, ήταν ότι όταν συντάσσετο η Ε/Α είχαν παραπέσει από το φάκελο κάποια έγγραφα που αφορούσαν στις ζημιές που επιχειρούνται σήμερα να προστεθούν με την παρούσα αίτηση. Συγκεκριμένα, ισχυρίζεται ο ομνύοντας διαπιστώθηκε ότι είχε παραπέσει κάποιο έγγραφο που είχε τότε προσκομίσει ο ενάγοντας αναφορικά με την απώλεια απολαβών ύψους €7200 καθώς και οι προσωπικές σημειώσεις που είχε λάβει η τότε δικηγόρος του ενάγοντα στα πλαίσια των συναντήσεων που είχε μαζί του σε σχέση με τις δραστηριότητες και τα χόμπι του. Λόγω τούτου, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, έγινε αντιληπτό ότι οι λεπτομέρειες και αξιώσεις που δικογραφήθηκαν στην Ε/Α δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, ούτε συνιστούσαν την πλήρη εικόνα της υπόθεσης του ενάγοντα. Στην Ε/Δ δεν επισυνάπτονται οποιαδήποτε τεκμήρια. Στη βάση των πιο πάνω και επικαλούμενος το συμφέρον της δικαιοσύνης αλλά και των δικαιωμάτων του ενάγοντα, τα οποία η θέση είναι ότι θα επηρεαστούν δυσμενώς σε περίπτωση απόρριψης της αίτησης, ο ομνύοντας υποστηρίζει ότι η αιτούμενη τροποποίηση θα πρέπει να εγκριθεί. Στην αντίπερα όχθη η πλευρά της εναγόμενης καταχώρησε ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας συνολικά 12 λόγους ένστασης. Κεντρικό άξονα της ένστασης της εναγόμενης συνιστά το αυστηρό και περιοριστικό πλαίσιο της «νέας» Δ.25 που διέπει πλέον τα θέματα τροποποίησης καθώς επίσης και το ιστορικό της υπόθεσης, όπως αυτό αναδύεται από το φάκελο της υπόθεσης και το οποίο κατά την εναγόμενη δεν δικαιολογεί ούτε και συνηγορεί υπέρ της έγκρισης της αίτησης με την οποία ουσιαστικά επιχειρείται μια αδικαιολόγητα καθυστερημένη και ανεπίτρεπτη προσπάθεια επαναπροσδιορισμού των επίδικων θεμάτων. Προβάλλονται επίσης και ισχυρισμοί περί κατάχρησης της διαδικασίας λόγω προσπάθειας παράκαμψης και/ή καταστρατήγησης και/ή εξουδετέρωσης της διαδικασίας Payment into Court και της πληρωμής στην οποία προέβηκε η εναγόμενη. Η Ε/Δ που υποστηρίζει την ένσταση κινείται ουσιαστικά στις γραμμές που καθόρισαν οι λόγοι ένστασης και επιπρόσθετα γίνεται αναφορά στα έγγραφα που έχουν αποκαλυφθεί από πλευράς ενάγοντα στις 05/02/19, στα οποία κατά την εναγόμενη περιλαμβάνεται συγκεκριμένο έγγραφο ημερ. 15/11/16, ήτοι προγενέστερο της αγωγής, το οποίο κατά την εναγόμενη είναι το έγγραφο που χρησιμοποιήθηκε τότε από τους δικηγόρους του ενάγοντα για να απαιτηθούν από την ασφάλεια της εναγομένης οι κατ' ισχυρισμό απώλειες απολαβών του ενάγοντα. Από το εν λόγω έγγραφο, ισχυρίζεται η ομνύουσα στην ένσταση, φαίνεται ότι η μεν αξίωση των €1356,25 ήταν από τότε γνωστή στον ενάγοντα, το δε επιπρόσθετο ποσό των €7200, ουδέποτε είχε αξιωθεί. Τα στοιχεία αυτά, υποστηρίζει η πλευρά της εναγόμενης, σε συνδυασμό με το ότι η πλευρά του ενάγοντα δεν παρουσίασε αυτά τα κατ' ισχυρισμό άλλα έγγραφα που υπήρχαν και που αποδείκνυαν τις υπό κρίση αξιώσεις αλλά παρέπεσαν πριν τη σύνταξη της Ε/Α, καταδεικνύει το αβάσιμο και κακόπιστο των ισχυρισμών του ενάγοντα. Την εκατέρωθεν επιχειρηματολογία τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών την ανέπτυξαν μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Στρέφομαι τώρα στις πρόνοιες της Δ.
- Όπως δέχονται και οι δύο πλευρές, εφόσον η αγωγή καταχωρήθηκε το 2017, η παρούσα αίτηση εμπίπτει στις πρόνοιες της νέας Δ.25 ως αυτή τροποποιήθηκε και ειδικότερα στις πρόνοιες της Δ.25 Θ
(1)
(3), τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: «Δ.25 Θ1
(3)Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης.» Για να επιτραπεί συνεπώς η αιτούμενη τροποποίηση, εφόσον έχει εκδοθεί η κλήση για οδηγίες, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει είτε εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας είτε ότι, η τροποποίηση αφορά, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, σε νέα δεδομένα που δεν ήταν υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της δικογραφίας που επιχειρείται να τροποποιηθεί. Από τις εν λόγω πρόνοιες προκύπτει ξεκάθαρα ότι η δυνατότητα τροποποίησης δικογράφου γενικότερα, αλλά και η φιλελεύθερη τάση να επιτρέπεται τέτοια τροποποίηση σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ως ήταν η νομολογία πριν την τροποποίηση της Δ.25, έχει πλέον περιοριστεί και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί. Την ίδια στιγμή όμως, οι νομολογιακές αρχές που αφορούσαν στον τρόπο εφαρμογής της «παλιάς» Δ.25, μπορούν ακόμη να χρησιμοποιηθούν ως προς τον γενικότερο σκοπό για τον οποίο δύναται να δοθεί άδεια για τροποποίηση, εξουσία που ακόμη άπτεται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά, ο οποίος σκοπός δεν είναι άλλος από τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της δικαιοσύνης με γνώμονα τα εκατέρωθεν συμφέροντα των διαδίκων (βλ. Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co. Ltd (Αρ. 1)
(1990)1 AAΔ 24, Μάκης Σαββίδης ν Αυγής Π. Μαθηκολώνη - Πουργουρίδου, ΄Εφεση Αρ. 5/2016, 15/2/2018, Kayat Trading Ltd ν. Genzyme Corporation (Αρ. 2)
(2013)1 ΑΑΔ 543), Ikos Cif Ltd v. Martin Coward κ.ά., ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 137/2013 και 138/2013, 20.3.2014 και Ανδριανή Αρακελιάν, Διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Harutune L Arakelian ν Ταμείου Προνοίας του προσωπικού της Marfin Λαϊκής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ και των εξαρτημένων της εταιρειών κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A87, Πολιτική Έφεση Αρ. 51/2012, 11/2/2016 καθώς και τη νομολογία που οι εν λόγω αποφάσεις παραπέμπουν). Τα πιο πάνω μπορούν εύκολα να διαπιστωθούν και από το λεκτικό της γενικότερης πρόνοιας της Δ.25 Θ.5 σύμφωνα με τις οποίες «Το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος, το οποίο εγείρεται με ή εξαρτάται από τη διαδικασία» (έμφαση δική μου). Από τους ισχυρισμούς της ίδιας της πλευράς του ενάγοντα προκύπτει ότι η υπό κρίση περίπτωση προφανώς δεν αφορά στο δεύτερο σκέλος της Δ.25 Θ1
(3), ήτοι σε τροποποίηση στη βάση του ότι προέκυψαν «.νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής.». Αυτό λοιπόν που ενδιαφέρει, στη βάση του οποίου και θα προσεγγιστεί η παρούσα αίτηση είναι το πρώτο σκέλος της Δ.25 Θ.1
(3), ήτοι το αν η παράλειψη εξ υπ' αρχής αναφοράς στους επίμαχους ισχυρισμούς οφείλεται σε «εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας». Από τα όσα έχει ισχυριστεί η πλευρά του ενάγοντα αλλά και από απλή ανάγνωση της υφιστάμενης Ε/Α και συγκεκριμένα της υφιστάμενης παρ. 7, προκύπτει ότι η αξίωση για απώλεια απολαβών ύψους €1.356,25, υπάρχει στο δικόγραφο ως ξεχωριστή αξίωση αν και αυτή δεν έχει καταγραφεί και στο μέρος των «λεπτομερειών ειδικών ζημιών» και κατ' επέκταση δεν έχει συνυπολογιστεί στο αναφερόμενο ως συνολικό ποσό ειδικών αποζημιώσεων. Τούτο θεωρώ δύναται να θεωρηθεί ως καλόπιστο συντακτικό λάθος ώστε να δικαιολογεί αυτή την πτυχή της αίτησης, αν μη τι άλλο ώστε να μην υπάρχει οποιαδήποτε συντακτική σύγχυση ως προς το θέμα αυτό. Όσο αφορά την αιτούμενη τροποποίηση υπό στοιχείο Γ ανωτέρω, ήτοι τους ισχυρισμούς περί των δραστηριοτήτων που έκανε πριν το ατύχημα ο ενάγοντας και που δεν μπορεί πλέον να κάνει, απλή και πάλι ανάγνωση της υφιστάμενης παραγράφου 10 της Ε/Α , καταδεικνύει ότι οι προτιθέμενοι προς τροποποίηση ισχυρισμοί δεν είναι τίποτε άλλο παρά λεπτομερέστερη εξειδίκευση των υφιστάμενων ισχυρισμών του περί απώλειας «ανέσεων και/ή απολαύσεων της ζωής». Το ότι οι εν λόγω λεπτομέρειες δεν αναφέρθηκαν εξ' υπαρχής στο δικόγραφο είναι θεωρώ επουσιώδους σημασίας υπό τις περιστάσεις, αφού πέραν του ότι ο βασικός ισχυρισμός ήδη προβάλλεται στο υφιστάμενο δικόγραφο, έστω κατά γενικό τρόπο, η ίδια η πλευρά της εναγόμενης με την υπεράσπιση της έχει καλέσει τον ενάγοντα σε αυστηρή απόδειξη του εν λόγω γενικά διατυπωμένου ισχυρισμού (βλ. Kayat ανωτέρω). Άλλωστε, αυτή την λεπτομερή εξειδίκευση ενός κατά τ' άλλα γενικού ισχυρισμού, η πλευρά της εναγόμενης δικαιωματικά θα μπορούσε να τη ζητήσει να γίνει. Το ότι δεν ζητήθηκαν τέτοιες λεπτομέρειες όμως σίγουρα δεν σημαίνει ότι δεν το απαιτεί το ίδιο το συμφέρον της δικαιοσύνης, αν μη τι άλλο ώστε να υπάρχει ξεκάθαρη και αποκρυσταλλωμένη θέση του ποιες ακριβώς είναι αυτές οι γενικά προσδιοριζόμενες «ανέσεις και/ή απολαύσεις της ζωής» τις οποίες το Δικαστήριο θα κληθεί να εξετάσει αν όντως τις απώλεσε ο ενάγοντας. H κατάσταση όμως είναι πολύ διαφορετική σε σχέση με την τρίτη πτυχή της παρούσας αίτησης, ήτοι αυτή που αφορά στην προσθήκη της κατ' ισχυρισμό αδυναμίας διεκπεραίωσης εργασιών που θα απέφεραν στον ενάγοντα συνολικές απολαβές €7.200. Σύμφωνα με τις θέσεις του ίδιου του ενάγοντα, η εν λόγω προτιθέμενη πρόσθετη αξίωση δεν έχει προκύψει μετά την καταχώρηση της αγωγής ούτε και ήταν εν αγνοία του όταν συντασσόταν η Ε/Α. Αντιθέτως, λαμβανομένης υπόψη της φύσης της εν λόγω αξίωσης - αδυναμία εκτέλεσης συμφωνίας εργοδότησης Ιουλίου 2016 - λογικά ήταν από την αρχή σε γνώση του, ενώ το ύψος της εν λόγω αξίωσης, ήτοι €7.200, το οποίο είναι σχεδόν το διπλάσιο του υφιστάμενου ύψους των ειδικών ζημιών, υποδηλοί ότι συνιστούσε μία από τις σημαντικότερες κατ' ισχυρισμό ζημιές που υπέστη. Αδυνατώ συνεπώς να αντιληφθώ πώς μπορεί μια τέτοια σημαντική αξίωση να είχε «εκ παραδρομής» παραλειφθεί από την αγωγή και μάλιστα αυτό να μην έγινε αντιληπτό παρά μόνο εφτά σχεδόν μήνες αργότερα και μετά την ολοκλήρωση όλων των προδικαστικών διαδικασιών. Αν μη τι άλλο, κάποιος προβληματισμός θα έπρεπε να δημιουργηθεί ως προς το ότι ετοιμάστηκε και καταχωρήθηκε μια Ε/Α για €4.000 περίπου ειδικές ζημιές ενώ κανονικά θα έπρεπε να ήταν για €11.300, αν όχι πριν τις 21/09/18 που ετοιμάστηκε και καταχωρήθηκε η υφιστάμενη Ε/Α, τουλάχιστον μέχρι και τις 05/02/19 που συλλέγηκαν και αποκαλύφθηκαν τα έγγραφα που σχετίζονται με τις αξιώσεις του ενάγοντα. Κανένας όμως τέτοιος προβληματισμός υπήρξε και αυτό παρά το ότι ο ομνύοντας στην Ε/Δ αποκάλυψης, στην προσωπική κατοχή του οποίου δηλώθηκε ότι ήταν όλα τα σχετικά έγγραφα της υπόθεσης του ενάγοντα, είναι ο ίδιος με τον ομνύοντα στην παρούσα αίτηση. Όπως όμως επισημαίνει και η πλευρά της εναγομένης, κανένα στοιχείο και καμία ένδειξη δεν έχει παρουσιαστεί από πλευράς ενάγοντα ως προς το ποιο είναι αυτό το κατ' ισχυρισμό «άλλο» έγγραφο που υποτίθεται ότι «αποδεικνύει» την επί του προκειμένου αξίωση του ενάγοντα και το οποίο επειδή «παρέπεσε» τότε που συντάσσετο η Ε/Α, αγνοήθηκε. Δεν θα μπορούσε τέλος να μην αναφερθεί ότι η αναφορά του ομνύοντα ότι το όλο θέμα έγινε αντιληπτό κατά τη μελέτη «.για σκοπούς ετοιμασίας δικογράφου ως οι οδηγίες του Δικαστηρίου ημερομηνίας 29/03/19.» είναι το λιγότερο άστοχη εφόσον τα δικόγραφα είχαν ολοκληρωθεί από τις 04/10/18 και το μόνο που εκκρεμούσε στις 29/03/19 ήταν η καταχώρηση καταλόγου μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας. Ακόμη όμως και ο εν λόγω κατάλογος και σύνοψη που έχει καταχωρήσει η πλευρά του ενάγοντα μετά την καταχώρηση της παρούσας, καμία αναφορά δεν κάμνει στην ύπαρξη οποιασδήποτε μαρτυρίας ως προς αυτή την κατ' ισχυρισμό πτυχή της προτιθέμενης αξίωσης του. Όλα τα πιο πάνω θεωρώ δεν μπορούν να εντάξουν αυτή τη πτυχή της αίτησης στις πρόνοιες της Δ.25 Θ1
(3)και συνεπώς το μέρος αυτό της αίτησης δεν μπορεί να εγκριθεί. Με άλλα λόγια δεν έχω ικανοποιηθεί από τα όσα έχει θέσει ενώπιον μου η πλευρά του ενάγοντα ότι η μη συμπερίληψη της αξίωσης των €7.200 και των συναφών ισχυρισμών, οφείλεται σε καλόπιστο εκ παραδρομής λάθος. Ενόψει της κατάληξης μου αυτής παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε άλλου θέματος εγείρεται στην ένσταση αναφορικά με κατάχρηση της διαδικασίας από πλευράς ενάγοντα. Η αίτηση συνεπώς επιτυγχάνει μερικώς και συγκεκριμένα ως προς τις παραγράφους Α((i.)(I), Α(i.)(III) εξαιρουμένων όμως των αναφορών που αφορούν στην αξίωση των €7200 και με ανάλογη αναπροσαρμογή του συνολικού ποσού των ειδικών ζημιών ώστε να περιλαμβάνει την αξίωση των €1356,25, Α(ii.) μέχρι όμως τη φράση «.απολαβές εκ 1356.25-ευρώ», Α(iii.) και Α(iv.) και εκδίδεται σχετικό διάταγμα τροποποίησης της Ε/Α. Τροποποιημένη Ε/Α να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών και να παραδοθεί αυθημερόν στην άλλη πλευρά. Τροποποιημένη υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 15 ημερών στη συνέχεια και τροποποιημένη Απάντηση εντός περαιτέρω 7 ημερών. Τα έξοδα της αίτησης καθώς και τα σπαταληθέντα έξοδα (thrown away) επιδικάζονται υπέρ της εναγόμενης και εναντίον του ενάγοντα όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. Προτού εγκαταλείψω την απόφαση μου θα πρέπει να αναφέρω ότι δεν έχω αγνοήσει ότι το περιεχόμενο της αίτησης και ένστασης αντίστοιχα ενδεχομένως να παραβιάζουν τον κανόνα της Δ.22 Θ.7[1] και του αντίστοιχου r.6 της παλαιάς αγγλικής Order 22, όπως αυτός επεξηγείται στις σελ. 533-534 του Annual Practice 1958 με υπότιτλο «Non-disclosure of payment into Court», εφόσον, αρχής γενομένης από την πλευρά του ενάγοντα, έχει συνειδητά αποκαλυφθεί στο Δικαστήριο η ύπαρξη «πληρωμής στο Δικαστήριο». Ανάλογη πληροφόρηση έγινε και από πλευράς εναγόμενης με την ένσταση της. Αν και το γεγονός της εν λόγω πληρωμής δεν έχει αποτελέσει μέρος του σκεπτικού μου ως προς την τύχη της αίτησης, η αποκάλυψη που έγινε περί αυτής δεν μπορεί να αγνοηθεί και το ακόλουθο απόσπασμα από τη σελ. 536 του Annual Practice είναι σχετικό: «It is the duty of both Judge and counsel to observe this Rule, but if, by inadvertence or otherwise, it is broken, it is a matter for the trial Judge to determine what shall be done. If he thinks it proper, or necessary, for the due administration of justice, he may refuse to hear the action further, and direct it to be heard by another tribunal. But if he is satisfied that no injustice will be done he may allow the cause to proceed; this course, if taken, in itself affords no ground for an appeal (Millenstead v. Grosv.enor House (Park Lane),."No communication of that fact shall at the trial."—The Rule has no application" to interlocutory proceedings in the course of which it is often both necessary and desirable that the Court should know of a payment- into Court (Williams v.'Boaa
(1941), 57 T. L. R. 70, per Goddard, L.J., at p. 71).» (βλ. επίσης ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ν. ΑΝΔΡΕΑ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΙΛΟΤΤΟΥ, ECLI:CY:AD:2018:A116, Πολιτική Έφεση Αρ. 98/2012, 14/3/2018 Σημειώνω εδώ ότι η πλευρά του εναγόμενου, αν και ασχολήθηκε με αυτό το θέμα στην αγόρευση της, περιορίστηκε στο πώς αυτό θα πρέπει να αξιολογηθεί για σκοπούς της αίτησης και δεν έθεσε οποιοδήποτε θέμα δημιουργίας κωλύματος του παρόντος Δικαστηρίου να συνεχίσει να επιλαμβάνεται της υπόθεσης. Είμαι της άποψης ότι υπό τις συγκεκριμένες περιστάσεις της υπόθεσης, το ότι στο φάκελο της υπόθεσης υπάρχει πληροφόρηση για την ύπαρξη πληρωμής στο Δικαστήριο δεν δημιουργεί κώλυμα ούτε στην παρούσα σύνθεση του Δικαστηρίου αλλά ούτε και σε οποιαδήποτε άλλη σύνθεση ήθελε επιληφθεί της υπόθεσης. Αυτό γιατί, όπως προκύπτει από τις θέσεις που προβλήθηκαν από την πλευρά της εναγομένης για σκοπούς της παρούσας αίτησης, διαπιστώνεται ότι η συγκεκριμένη πληρωμή έγινε, ουσιαστικά υπό την καλόπιστη αλλά εσφαλμένη όπως έχει διαφανεί αντίληψη, ότι οι ειδικές αποζημιώσεις που αξίωνε ο ενάγοντας δεν υπερέβαιναν το ποσό των €2780. Η διαπίστωση αυτή συνεπώς καθώς επίσης και η «αλλαγή καταστάσεων» που θα επέλθει συνεπεία της εγκριθείσας με την παρούσα απόφαση τροποποίησης, δίδει έρεισμα για εφαρμογή των όσων αναφέρονται στην σελ. 522 του Annual Practice υπό τους πλαγιότιτλους «Money Paid In by Mistake» και «Change of circumstances after Payment into Court»: «It would seem that notwithstanding Malcolm v.Fullerton
(1788), 2 T. R. 645, money paid into Court by mistake can be ordered to be refunded (see Chitty's Archbold
(1856), Vol. 2, p. 1282, and Spun v. Hall
(1877)2 Q. B. D. 615, at p. 624). Money paid in after mistake of meaning of statement of claim can be ordered to be taken out (Kaprow & Co. v. Macleland & Co., [1948] 1 Κ. B. 618, C. Α.)» και «The defendant may obtain an order for payment out to him of the whole or part of the money in Court when he can show good reason, e.g., the discovery of further evidence which puts a wholly different complexion on the case or a change in legal outlook brought about by a new judicial decision (Cumper v. Pothecary, [1941] 2 All E. R. 516, at p. 522, C. A. See also (nn.) under r. 1
(3), infra.» Ασκώντας λοιπόν τις εξουσίες που μου παρέχονται από την Δ.22 Θ.8[2], διατάσσω την επιστροφή της κατατεθείσας πληρωμής στην εναγόμενη ή στους εξουσιοδοτημένους δικηγόρους της έτσι ώστε αφ' ενός να μην υπάρχει πλέον οποιοδήποτε θέμα με την αποκάλυψη του γεγονότος της εν λόγω πληρωμής και αφ' ετέρου να μπορεί η εναγόμενη, αν επιθυμεί, να προβεί προς διασφάλιση των σχετικών δικαιωμάτων της σε οποιαδήποτε νέα πληρωμή ενόψει της τροποποίησης της Έκθεσης Απαίτησης. Εννοείται ότι η οποιαδήποτε τυχόν νέα πληρωμή δεν θα πρέπει να αποκαλυφθεί στο Δικαστήριο. (Υπ.) .......... Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] 7. Except in an action to which a defence of tender before action is pleaded or in which a plea under section 23 of the Civil Wrongs Law, Cap. 9, has been filed, no statement of the fact that money has been paid into Court under the preceding Rules of this Order shall be inserted in the pleadings and no communication of that fact shall at the trial of any action be made to the Court until all questions of liability and amount of debt or damages have been decided, but the Court shall, in exercising its discretion as to costs, take into account both the fact that money has been paid into Court and the amount of such payment [2] Money paid into Court under an order of the Court or a Judge shall not be paid out of Court except in pursuance of an order of the Court or a Judge. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο