← Κύπρος

ΛΑΓΟΥ κ.α. ν. ARION ENGINEERING (CYPRUS) LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2835/2018, 30/10/2019

ΛΑΓΟΥ κ.α. ν. ARION ENGINEERING (CYPRUS) LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2835/2018, 30/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A490 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2835/2018 ΜΕΤΑΞΥ:

  1. XXXXX ΛΑΓΟΥ
  2. XXXXX ΚΑΚΑ
  3. XXXXX ΚΑΚΑ Ενάγοντες και ARION ENGINEERING (CYPRUS) LIMITED Εναγόμενης ------------------ Αίτηση ημερομηνίας 17/10/2018 των Εναγόντων για Ενδιάμεσα Διατάγματα Ημερομηνία: 30 Οκτωβρίου,
  4. Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες - Αιτούντες: κα. Α. Κατσούρη για κ.κ. Ζήνων Χρ. Κατσούρης & Συνεργάτες. Για την Εναγόμενη - Καθ' ης η Αίτηση: κ. Β. Παρπαρίνος για κ.κ. Λούκας και Βίας Λ. Παρπαρίνος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ [ Ι ]
  5. Με την αγωγή τους οι Ενάγοντες αξιώνουν εναντίον της Εναγομένης την έκδοση διατάγματος ανάκτησης κατοχής αποθήκης στην οδό XXXXX στο XXXXX («το ακίνητο»), καθυστερημένα ενοίκια ύψους €24290, ενδιάμεσα οφέλη εκ €1000 μηνιαίως μέχρι την παράδοση κενής κατοχής, έξοδα και τόκο.
  6. Ταυτόχρονα με την αγωγή καταχώρισαν και αίτηση δια κλήσεως με την οποία αιτούνται διάταγμα με το οποίο να απαγορεύεται στην Εναγομένη ή στους αντιπροσώπους της να εισέρχονται και/ή να διαμένουν και/ή κατέχουν και/ή χρησιμοποιούν και/ή επεμβαίνουν στο ακίνητο και διάταγμα παράδοσης της κατοχής του εντός 7 ημερών από την έκδοση του διατάγματος.
  7. Η αίτηση που Εναγόντων συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Λαγού, πατέρα της Εναγομένης 1 και παππού των Εναγομένων 2 και
  9. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, ήταν ο ιδιοκτήτης του ακινήτου μέχρι το έτος 2002 οπότε και το μεταβίβασε τους Ενάγοντες. Συνέχισε όμως να διαχειρίζεται το ακίνητο ως εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος τους. Μεταξύ άλλων, τον εξουσιοδότησαν όπως διαχειρίζεται ζητήματα της ενοικίασης και είσπραξης ενοικίων.
  10. Η Εναγομένη κατείχε το ακίνητο ως ενοικιαστής «από παλαιότερα» με συμφωνημένο ενοίκιο το ποσό των €14400 ετησίως το οποίο κατέβαλλαν σε δόσεις ύψους €1200 μηνιαίως την 1η ημέρα κάθε μήνα.
  11. Κατόπιν αιτήματος της Εναγομένης, αρχές του 2013 το ενοίκιο μειώθηκε στα €1000 μηνιαίως, ενώ συμφωνήθηκε να μην καταβάλλεται το ενοίκιο του μηνός Ιανουαρίου. Το αίτημα της Εναγομένης οφειλόταν σε δυσκολίες που αντιμετώπιζε εξαιτίας της οικονομικής κρίσης.
  12. Η Εναγομένη όμως, από το 2012 και μετά, δεν ήταν συνεπής όμως στην καταβολή του ενοικίου. Κατέβαλε την περίοδο 2012 - 2018 συνολικά το ποσό των €54110 αντί του ποσού των €
  13. Οφείλει επομένως €
  14. Προβλήθηκαν διάφορες δικαιολογίες.
  15. Με επιστολή του συνηγόρου τους ημερομηνίας 29/8/2018 (Τεκμήριο 1) απαίτησαν από την Εναγομένη να επιλύσουν το ζήτημα εξωδικαστικά. Η Εναγομένη δεν ανταποκρίθηκε. Με επιστολή ημερομηνίας 25/9/2018 (Τεκμήριο 2), η οποία δόθηκε δια χειρός, τερμάτισαν την ενοικίαση και κάλεσαν την Εναγομένη να παραδώσει την κατοχή του ακινήτου. Παρά τον τερματισμό της ενοικίασης συνεχίζει να κατέχει παράνομα το ακίνητο.
  16. Κατά την άποψη του, η οικονομική κατάσταση της Εναγομένης είναι τέτοια που δεν θα μπορέσουν να εισπράξουν το λαβείν τους. Αν τους παραδοθεί η κατοχή του ακινήτου θα μειώσουν τη ζημιά τους αφού θα βρουν νέο ενοικιαστή (Τεκμήριο 3, Βεβαίωση Κτηματομεσίτη) αφού αποθήκες αυτής της φύσεως είναι περιζήτητες. [ ΙΙ ]
  17. Η Εναγομένη φέρει ένσταση στην αίτηση. Προβάλλει 11 συνολικά λόγους ένστασης. Η θέση της είναι ότι η αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη ούτε αποκαλύπτεται συζητήσιμη υπόθεση (λόγοι 1, 4, 7, 9 και 10), ότι ουσιώδη γεγονότα έχουν τύχει απόκρυψης (λόγοι 2 και 8), ότι η αίτηση έχει προωθηθεί για αλλότριους σκοπούς και/ή είναι καταχρηστική και/ή εκδικητική (λόγος 3), ότι ζητούνται τελικές θεραπείες πράγμα ανεπίτρεπτο (λόγος 6) και ότι δεν τεκμηριώνεται ισχυρισμός για αφερεγγυότητα της Εναγομένης (λόγος 5). Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ τη μη έκδοσης των διαταγμάτων (λόγος 11).
  18. Η ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Παπαγιάννη, ο οποίος είναι ένας εκ των διευθυντών της Εναγομένης. Δέχεται ότι η Εναγόμενη κατέχει το ακίνητο, αρνείται όμως την ύπαρξη συμβατικής σχέσης με τους Ενάγοντες. Σύμφωνα με τη δική του εκδοχή, την 1/7/2010 η Εναγόμενη συνήψε συμφωνία με κάποια κα XXXXX Καμένου (Τεκμήριο 1, αντίγραφο του ενοικιαστηρίου εγγράφου). Η ενοικίαση ήταν διάρκειας 5 ετών με ημερομηνία έναρξης την 1/7/2010 και ημερομηνία λήξης την 30/7/
  19. Οι Ενάγοντες, τους είναι άγνωστοι. Δεν πληροφορήθηκαν για οποιαδήποτε αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Μετά τη λήξη του ενοικιαστηρίου συνέχισαν την καταβολή ενοικίων, και η κα Καμένου δεν εξέφρασε οποιοδήποτε παράπονο. Λόγω της οικονομικής κρίσης του 2013, το ενοίκιο μειώθηκε στα €850 μηνιαίως από την 1/1/
  20. Η Εναγομένη έχει προβεί σε βελτιώσεις ύψους €
  21. Είχε συμφωνηθεί η αποκοπή του ποσού αυτού από το ενοίκιο. Η Εναγομένη χρησιμοποιεί το ακίνητο για τη διεξαγωγή των εργασιών της και αν εκδοθούν τα διατάγματα θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη. Η θέση του είναι ότι σκοπός της αίτησης είναι η εξασφάλιση ψηλότερου ενοικίου. [ ΙΙΙ ]
  22. Και οι δύο συνήγοροι υπέβαλαν γραπτώς τις θέσεις τους στο Δικαστήριο. Προέβησαν και σε εκτενείς αναφορές στη νομολογία επί του θέματος.
  23. Η συνήγορος των Εναγόντων ανέφερε ότι έχει καταδειχθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής. Απαιτούνται οφειλόμενα ενοίκια λόγω παράβασης συμφωνίας ενοικίασης. Μετά τον τερματισμό της η Εναγόμενη κατέχει πλέον παράνομα το ακίνητο κατά παράβαση του άρθρου 43 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  24. Το γεγονός αυτό δίδει δικαίωμα στους Ενάγοντες να αιτηθούν ως θεραπεία προστακτικό διάταγμα παράδοσης του ακινήτου. Η οικονομική αδυναμία της Εναγομένης, η οποία είναι παραδεκτή ενόψει και του αιτήματος της για μείωση του καταβαλλόμενου ενοικίου, και η μη καταβολή ενοικίων καταδεικνύει ότι οι Ενάγοντες θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα. Η Εναγομένη όφειλε να παραθέσει στοιχεία για την οικονομική δυνατότητα της να προβεί σε αποζημίωση, κάτι που δεν έπραξε. Το ισοζύγιο της ευχέρειας επομένως κλίνει υπέρ των Εναγόντων, αφού η Εναγομένη κατέχει το ακίνητο χωρίς να καταβάλλει ενοίκιο. Το status quo, ενόψει του τερματισμού έχει παύσει να υφίσταται και οι Ενάγοντες δεν έχουν άλλο τρόπο να μετριάσουν τη ζημιά τους.
  25. Ο συνήγορος της Εναγομένης ανέφερε ότι ο κ. Λαγός από τη μια, δήλωσε ότι μεταβίβασε το ακίνητο στους Ενάγοντες το 2002, από την άλλη, η Εναγομένη σύναψε ενοικιαστήριο έγγραφο το 2012 με την κα. Καμένου, το οποίο ο κ. Λαγός επιμαρτυρεί με την υπογραφή του. Οι Ενάγοντες δεν έχουν παρουσιάσει επαρκή μαρτυρία ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς του ακινήτου, ώστε ο τερματισμός να θεωρείται νόμιμος. Δεν έχουν καταδείξει συζητήσιμη υπόθεση. Οι αναφορές του ενόρκως δηλούντα για οικονομική αδυναμία της Εναγομένης αφορά απλό ισχυρισμό. Ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι έχουν καταδείξει συζητήσιμη υπόθεση το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει προς όφελος της Εναγομένης, αφού τυχόν έκδοση των διαταγμάτων θα έχει ως αποτέλεσμα την οικονομική της καταστροφή. [ IV ]
  26. Οι αρχές έκδοσης παρεμπίπτοντος διατάγματος με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου του 1960, Ν.14/60είναι οι ακόλουθες:

(1)Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση,
(2)Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και
(3)Η πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα. (βλ. Odysseos v Pieris Estates and others
(1982)1 CLR 557, 568 και Papapetrou Bros Ltd v Παπαπέτρου
(2003)1 ΑΑΔ 741, 745). 16. Η ύπαρξη των τριών θεσμικών προϋποθέσεων δεν είναι αρκετή. Στο τελικό στάδιο το Δικαστήριο πρέπει πρόσθετα να σταθμίσει πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ένα τέτοιο διάταγμα (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 570, και Κουνούνα v C. & A. Simonos Ltd
(2002)1 ΑΑΔ 1361, 1366). Δεν υπάρχουν αυστηρά οριοθετημένα πλαίσια, μέσα στα οποία ασκείται η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Η κάθε περίπτωση κρίνεται υπό το φως των δικών της γεγονότων και περιστατικών, με γνώμονα πάντοτε το κατά πόσο η έκδοση του διατάγματος είναι αναγκαία, για να καταστεί δυνατή η απονομή της δικαιοσύνης σε κάθε στάδιο, περιλαμβανομένου και αυτού της ικανοποίησης της απόφασης, που τυχόν ήθελε εκδοθεί (βλ. Καλογήρου ν C.C.F Credit Capital Finance Ltd
(2005)1B ΑΑΔ 1237, 1244).
  1. Η πρώτη προϋπόθεση, η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση, ικανοποιείται με την αποκάλυψη συζητήσιμης υπόθεσης (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 569).
  2. Η δεύτερη προϋπόθεση, η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, έχει ερμηνευθεί ως κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά κάτι πολύ λιγότερο από «το ισοζύγιο των πιθανοτήτων» που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Odysseos, ανωτέρω, σελ. 569). Εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd ν Microsoft Corporation
(2002)1Γ ΑΑΔ 1802, 1809 και Parico Aluminium Designs Ltd v Muskita Aluminium Co Ltd
(2002)1Γ ΑΑΔ 2015, 2039). Το Δικαστήριο εξετάζει τη μαρτυρία με σκοπό να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο ή όχι να εκδοθεί το διάταγμα, αποφεύγοντας να υπεισέλθει στην ουσία της υπόθεσης. Θα πρέπει απλά να ικανοποιηθεί ότι υπάρχει συζητήσιμη υπόθεση και ότι υπάρχει πιθανότητα επιτυχίας (βλ. Επίσημος Παραλήπτης κ.α. ν Nicantony Trading Co. Ltd
(1998)1Γ ΑΑΔ 1653, 1659). Το Δικαστήριο δεν απαιτείται, αλλά ούτε και πρέπει, να εξετάζει την ενώπιον του μαρτυρία και να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με συγκρουόμενα γεγονότα, κάτι που θα έχει το καθήκον να πράξει στο τελικό στάδιο της υπόθεσης. Στο αρχικό αυτό στάδιο πρέπει να περιοριστεί στη διαπίστωση ύπαρξης ή μη κάποιας προοπτικής επιτυχίας (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v Alpha Panareti Public Ltd
(2013)1Β AAΔ 1235, 1243). 19. Η προοπτική επιτυχίας και η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας. Η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας (βλ. Κυτάλα κ.α. ν Χρυσάνθου κ.α.
(1996)1 ΑΑΔ 253, 257). Αυτό που εξετάζεται είναι κατά πόσο έχουν ικανοποιηθεί οι προϋποθέσεις του άρθρου 32. Το Δικαστήριο, κατά την εκδίκαση αίτησης για προσωρινό διάταγμα, πρέπει να αποφεύγει να καταλήγει σε συμπεράσματα αναφορικά με την πλήρη εξέταση του πραγματικού και νομικού καθεστώτος της υπόθεσης. Αυτό εναπόκειται στην κρίση του πρωτόδικου Δικαστηρίου, κατά τη δίκη της ουσίας της υπόθεσης (βλ. Jonitexo Ltd v Adidas
(1984)1 CLR 263, 267 και 268 και Γρηγορίου κ.ά. ν Χριστόφορου κ.ά.
(1995)1 AAΔ 248, 270). 20. Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση, το Δικαστήριο εξετάζει την πιθανότητα να υποστεί ο ενάγων ανεπανόρθωτη ζημιά αν δεν εκδοθεί το διάταγμα ή αν θα είναι αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Πλήρης δικαιοσύνη σημαίνει την απόδοση στον ενάγοντα των θεραπειών που δικαιούται σύμφωνα με το νόμο (βλ. Παναγίδου κ.α. ν Παναγίδου κ.α.
(2001)1A ΑΑΔ 396, 404). Κριτήριο για την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος, είναι η αδυναμία απονομής πλήρους δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημίας αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του αιτητή (βλ. M. & Ch. Mitsingas Trading Ltd v Timberland Co.
(1997)1Γ AΑΔ 1791, 1799). 21. Στην προκειμένη περίπτωση οι Ενάγοντες ζητούν προστακτικά διατάγματα. Το Δικαστήριο εκδίδει ενδιάμεσο προστατικό διάταγμα σπανίως και με φειδώ και αφού σταθμίσει τα δεδομένα της υπόθεσης και κρίνει ότι από την απαίτηση φανερώνεται μία ασυνήθιστα δυνατή και καθαρή περίπτωση (βλ. Τσιερκέζου v Dragon Tourist Enterprises Ltd
(2009)1Α AAΔ 734, με αναφορά στην Shepherd Homes v Sandham [1971] Ch 340 και στο σύγγραμμα του David Bean, Injunctions, 8th edn, σελ. 35 - 37, παρ. 3.33 - 3.37, ως επίσης Starport Nominees Ltd κ.α (Αρ. 1)
(2010)1Β ΑΑΔ 1271, 1282).
  1. Συνήθως εκδίδονται όταν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις ή για να υποβοηθήσουν την ορθή απονομή της δικαιοσύνης ή ως επικουρικά του έργου του Δικαστηρίου για να διασφαλιστεί η αποτελεσματικότητα άλλου διατάγματος ή απόφασης του Δικαστηρίου (βλ. Γ. Ερωτοκρίτου & Π. Αρτέμης, Διατάγματα, 2016, σελ. 92, με αναφορά στην Maclaine Watson & Co Ltd v International Tin Council (No. 2) [1988] 3 All ER 257). [ V ]
  2. Προχώρησα και εξέτασα αν πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Ν. 14/60 και της νομολογίας που παρέθεσα.
  3. Οι Ενάγοντες έχουν καταδείξει με την ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Λαγού καλή αιτία αγωγής. Απαιτούν από την Εναγομένη οφειλόμενα ενοίκια και την παράδοση της κατοχής του ακινήτου. Είναι γεγονός ότι το ακριβές πλαίσιο της συμφωνίας είναι ασαφές. Σημειώνω ότι αν η συμφωνία ανανεωνόταν ετήσια ή από μήνα σε μήνα τότε ενδεχομένως να προκύπτει ζήτημα με τον τερματισμό στον οποίο έχουν προβεί (βλ. Τεκμήριο 3). Αυτό όμως είναι ζήτημα ουσίας (βλ. Ηαdjisolomou Bros Constructions Ltd ν A & N China House Restaurants Ltd κ.α., ECLI:CY:AD:2019:A435, Πολιτική Έφεση 296/2013, 22/10/2019).
  4. Όσον αφορά την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας, και χωρίς να υπεισέρχομαι σε αξιολόγηση της μαρτυρίας ή σε εξαγωγή οποιουδήποτε συμπεράσματος, κρίνω ότι με το υπόβαθρο μαρτυρίας που έχουν παραθέσει οι Ενάγοντες ότι έχουν καταδείξει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Στο παρόν στάδιο οι Ενάγοντες είχαν υποχρέωση να παραθέσουν στο Δικαστήριο υπόβαθρο μαρτυρίας που να δικαιολογεί την έκδοση παρεμπίπτοντος διατάγματος. Η αξιολόγηση του Δικαστηρίου αναφορικά με τα γεγονότα σταματά όπου διαπιστώνεται ύπαρξη ή ανυπαρξία κάποιας προοπτικής επιτυχίας. Τα όσα επικαλείται η Εναγομένη είναι ζητήματα που θα εξεταστούν στα πλαίσια εκδίκασης της ουσίας της υπόθεσης.
  5. Το ποσό που αξιώνεται είναι σεβαστό. Η Εναγομένη, από τη στιγμή που διατείνεται ότι καταβάλλει τα ενοίκια σε κάποιο πρόσωπο, αναμενόταν ότι θα παρουσίαζε κάποια στοιχεία καταβολής του. Είναι γεγονός ότι ο ισχυσρισμός για την αφερεγγυότητα της Εναγομένης τέθηκε γενικά. Η ίδια όμως αποδέχεται ότι η μείωση του ενοικίου ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης. Αυτό σε συνδυασμό με τη μη προσκόμιση στοιχείων για καταβολή ενοικίου προσμετρά προς όφελος των Εναγόντων, ότι δηλαδή η Εναγομένη δεν έχει τη δυνατότητα να τους αποζημιώσει, και ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά.
  6. Υπό τις περιστάσεις όμως της παρούσας υπόθεσης, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κρίνω ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας δεν κλίνει υπέρ της έκδοσης των διαταγμάτων. Τα αιτητικά αφορούν τελικές θεραπείες. Έχοντας κατά νου τη νομολογία επί του θέματος (βλ. Άκης (Μεταφορές Δεμάτων Εξπρές) Λτδ ν C. Koukkouris Trading Ltd
(1998)1 ΑΑΔ 149 Αβερκίου ν Θεο Κτηματική Λτδ κ.α.
(2013)1Α ΑΑΔ 222, Zena Company Ltd ν Demenian Catering Ltd
(2011)1Γ ΑΑΔ 1848 και Avila Management Services Ltd v Stepanek
(2012)1Β ΑΑΔ 1403), δεν έχει τεθεί ενώπιον μου πως θα μπορούσε σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας να εκδοθεί διάταγμα ανάκτησης κατοχής χωρίς να έχουν προηγουμένως διαγνωστεί τελικώς τα επίδικα θέματα. Στην προκειμένη περίπτωση θα πρέπει να διαπιστωθεί το ακριβές πλαίσιο της ενοικίασης ώστε να κριθεί και η νομιμότητα του τερματισμού. 28. Δεν μου διαφεύγει ότι το επίδικο ακίνητο χρησιμοποιείται από την Εναγομένη για σκοπούς λειτουργίας της επιχείρησης της. Έξωση της σ' αυτό το στάδιο της διαδικασίας θα δημιουργούσε μη αναστρέψιμα τετελεσμένα σε βάρος της. Δεν αφορά περίπτωση που οι Ενάγοντες είχαν την κατοχή και λόγω των ενεργειών της Εναγομένης την απώλεσαν. Η έκδοση επομένως του διατάγματος δεν αφορά τη διατήρηση του status quo ante, αλλά αντίθετα την ανατροπή του. Τα όσα αναφέρθηκαν στην Κοσμά ν Χατζηκυπρή κ.α.
(2000)1Α ΑΑΔ 169, είναι σχετικά (σελ. 175 - 176): «Ο εφεσείων με την αίτηση του ζητούσε βέβαια να απαγορευθεί στους εναγόμενους να επεμβαίνουν στο διαμέρισμα. Νοουμένου όμως ότι ουδέποτε είχε ο ίδιος κατοχή, στην ουσία, όπως ορθά παρατήρησε επ' αυτού ο ευπαίδευτος Πρόεδρος, επεδίωκε την ειδική εφαρμογή της συμφωνίας ώστε να του εδίδετο η κατοχή την οποία ισχυρίζετο ότι εδικαιούτο δυνάμει της συμφωνίας, είναι δε αξιοσημείωτο ότι το αίτημα του για την έκδοση του διατάγματος δεν περιορίζετο καν χρονικά μέχρι την εκδίκαση της αγωγής. Η έννοια του ενδιάμεσου διατάγματος όμως είναι, υπό συνήθεις συνθήκες, η διατήρηση του status quo ante μέχρι της εκδίκασης της υπόθεσης και όχι η προκατάληψη της έκβασης της υπόθεσης επί της ουσίας. Αυτό είναι που διαφοροποιεί και την προκειμένη περίπτωση από την Odysseos v. Pieris Estates Ltd
(1982)1 C.L.R. 557 στην οποία βασίζεται ο κ. Ιωαννίδης για να εισηγηθεί ότι, αφ' ης στιγμής καταδειχθεί λανθασμένη η προσέγγιση του ευπαίδευτου Προέδρου, το διάταγμα πρέπει να εκδοθεί. Στην υπόθεση εκείνη ο ενάγων είχε την κατοχή η οποία και του στερήθηκε από τους εναγομένους, εξ ου και του εδόθη πίσω η κατοχή με το ενδιάμεσο διάταγμα ώστε να αποκατασταθεί το status quo ante, ιδιαίτερα αφού η νόμιμη κατοχή του μπορούσε, σύμφωνα με τις αρχές της επιείκειας και εφ' όσον ο ενάγων αποδείκνυε τελικά τους ισχυρισμούς του, να του δημιουργούσε και δικαίωμα να συνεχίσει να έχει κατοχή έστω και αν δεν μπορούσε να επιτύχει ειδική εκτέλεση της συμφωνίας ώστε να αποκτούσε την ιδιοκτησία. Ενώ, από την άλλη, η στέρηση της κατοχής μπορούσε να του στερήσει τα δικαιώματα κατοχής που απόρρεαν, σύμφωνα με τις αρχές της επιείκειας, από την κατοχή του. Η διατήρηση της κατοχής από τον ενάγοντα, μέσω του ενδιάμεσου διατάγματος, ήταν έτσι θεμελιακής σημασίας προς διατήρηση και του status quo ante. Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο εφεσείων δεν στερήθηκε τέτοιας κατοχής, αφού ποτέ δεν την είχε, και η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν θα συνιστούσε συντήρηση του status quo ante, ούτε η μη έκδοση του θα του στερούσε οποιαδήποτε δικαιώματα απορρέοντα από την πραγματική νόμιμη κατοχή την οποία ποτέ δεν είχε. ... Στην προκειμένη περίπτωση, η έγκριση του αιτούμενου διατάγματος θα ισοδυναμούσε με απόδοση κατοχής στον εφεσείοντα και έτσι ανατροπή αντί διατήρηση του status quo ante με την ουσιαστική ικανοποίηση της θεραπείας που κατά κύριο λόγο επιδιώκεται με την ίδια την αγωγή, πράγμα που θα μπορούσε να γίνει μόνο επ' ακροάσει των θέσεων των μερών επί της ουσίας εφ' όσον ο εφεσίβλητος προβάλλει ουσιαστική υπεράσπιση.» (Έμφασις δική μου) 29. Ως εκ τούτου η Αίτηση των Εναγόντων δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, επιδικάζονται υπέρ της Εναγομένης και εναντίον των Εναγόντων και θα είναι καταβλητέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) ............... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Interim Order Αναφορά: Αστική/Προσωρινό Διάταγμα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.