← Κύπρος

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΑΜΠΑ ΛΙΟΔΗ, Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 16/2019, 24/10/2019

ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΖΑΜΠΑ ΛΙΟΔΗ, Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 16/2019, 24/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A472 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ν.Α.Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Ειδ. Πτώχευσης: 16/2019 ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ XXXXX ΖΑΜΠΑ ΛΙΟΔΗ Χρεώστιδας ------------ Ημερομηνία: 24 Οκτωβρίου

  1. Εμφανίσεις: Για την Πιστώτρια: κα Στ. Παπαϊωάννου. Για την Χρεώστιδα: κα Μ. Βασιλείου. ------------ ΑΠΟΦΑΣΗ
  2. Με αίτηση ημερομηνίας 1/8/2019 η Πιστώτρια αιτήθηκε την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης κατά της Χρεώστιδας η οποία εκδόθηκε αυθημερόν από τον Πρωτοκολλητή. Επιδόθηκε στη Χρεώστιδα την 5/8/
  4. Σύμφωνα με την Πιστώτρια η Χρεώστιδα οφείλει, μαζί με άλλο πρόσωπο, δυνάμει τελικής απόφασης του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεως Λευκωσίας ημερομηνίας 28/2/2018, τα ακόλουθα ποσά: «.. (ι) €10370,00 οφειλόμενα ενοίκια έως Ιούλιο, 2017, εντόκως προς 3,5% ετησίως από 22.9.2017 μέχρις εξοφλήσεως. (ιι) €500,00 μηνιαίως ως ενδιάμεσα οφέλη από 1.8.2017 μέχρι παράδοσης κατοχής, εντόκως προς 3,5% ετησίως επί εκάστου ποσού εκ €500 από την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέο μέχρις εξοφλήσεως. (ιιι) €1115,00 έξοδα, εντόκως προς 3,5% ετησίως από 22.9.2017 μέχρις εξοφλήσεως, πλέον €66,00 έξοδα επίδοσης, πλέον €42,00 έξοδα εκδόσεως της παρούσης αποφάσεως, πλέον ΦΠΑ.»
  5. Επίσης το ίδιο Δικαστήριο στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης εξέδωσε την 26/9/2018 διάταγμα που επέτρεπε την έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής επιδικάζοντας έξοδα υπέρ της Πιστώτριας €360 πλέον Φ.Π.Α., πλέον €33 έξοδα επίδοσης, πλέον €42 έξοδα εκδόσεως του Διατάγματος.
  6. Πιστά αντίγραφα και των δύο αποφάσεων επισυνάπτονται στην ειδοποίηση, και στην ειδοποίηση καλεί να την Χρεώστιδα να εξοφλήσει τα ακόλουθα ποσά: «
  7. Η ως άνω χρεώστης, από την έκδοση της τελικής απόφασης εναντίον της, η οποία εξεδόθη την 28/02/2018, ουδέν ποσό έχει πληρώσει έναντι του εξ αποφάσεως χρέους της. Η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης δεν έχει ανασταλεί και η χρεώστης δεν έχει συμμορφωθεί με αυτήν και εξακολουθεί να οφείλει τα κάτωθι ποσά: α. €10.370,00 πλέον τόκο 3,5% ετησίως από 22/09/2017 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον β. €500,00 μηνιαίως, ως ενδιάμεσα οφέλη από 01/08/2017 μέχρι και την παράδοση κατοχής, ήτοι μέχρι και 04/02/2019, ημέρα κατά την οποία εκτελέσθηκε το Ένταλμα Ανάκτησης Κατοχής με αριθμό Διπλοτύπου 2XX9 και Αριθμό Σιέριφφ 130/18, ήτοι €2.500 για το έτος 2017, €6.000 για το έτος 2018, €500 για το μήνα Ιανουάριο του 2019 και €160,50 για τις ημέρες από 01/02/2019 μέχρι και 03/02/2019, ήτοι συνολικά €9.160,50, πλέον τόκο 3,5% ετησίως επί εκάστου ποσού εκ €500 από την ημερομηνία που καθίσταται πληρωτέο μέχρι εξοφλήσεως, πλέον γ. €1.115,00 έξοδα, πλέον τόκο 3,5% ετησίως από 22/09/2017 μέχρι εξοφλήσεως, πλέον €66,00 έξοδα επίδοσης, πλέον €42,00 έξοδα της απόφασης αυτής, πλέον ΦΠΑ.
  8. Περαιτέρω, η ως άνω χρεώστης, από την έκδοση της απόφασης εναντίον της, η οποία εξεδόθη την 26/09/2018 στην προαναφερθείσα Αίτηση Ενοικιοστασίου αρ. Ε99/2017 του Δικαστηρίου Ελέγχου Ενοικιάσεων Λευκωσίας, ουδέν ποσό έχει πληρώσει έναντι του χρέους της. Η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης δεν έχει ανασταλεί και η χρεώστης δεν έχει συμμορφωθεί με αυτήν και εξακολουθεί να οφείλει, πέραν των προαναφερόμενων ποσών, τα κάτωθι ποσά: α. €360,00 έξοδα της Μονομερούς Αίτησης ημερομηνίας 08/08/2018 πλέον ΦΠΑ, πλέον β. €33,00 έξοδα επίδοσης, πλέον γ. €42,00 έξοδα εκδόσεως του διατάγματος επί της προαναφερθείσας Μονομερούς Αίτησης.»
  9. Την 8/8/2019 η Χρεώστιδα καταχώρισε «Ειδοποίηση Ένστασης», προβάλλοντας τους ακόλουθους λόγους: «
  10. Η ειδοποίηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη.
  11. Η ειδοποίηση προωθείται ως καταπιεστικό και/ ή εκδικητικό μέτρο.
  12. Η Αιτήτρια παρεμποδίζεται (estopped) να προωθήσει την παρούσα ειδοποίηση.
  13. Υπάρχει δυνατότητα πληρωμής του εξ' αποφάσεως χρέους γεγονός που είναι γνωστό στην Αιτήτρια αφού έγινε πρόταση για αποπληρωμή του χρέους από την καθ' ης η Αίτηση.
  14. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης.»
  15. Η ένσταση συνοδεύεται και από ένορκη δήλωση της Χρεώστιδας στην οποία δεν κρίνω σκόπιμο να αναφερθώ.
  16. Κατά την ημέρα ακροάσεως η συνήγορος της Πιστώτριας κατέθεσε γραπτώς τις εισηγήσεις της. Επεσήμανε ότι η ο τύπος ένστασης που έχει καταχωρίσει η Χρώστιδα δεν είναι ο προβλεπόμενος επομένως δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψη. Έχει, ως εκ τούτου, διαρρεύσει ο χρόνος και διαπραχθεί η πράξη πτώχευσης. Το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα ήγειρε ζήτημα ενδεχόμενης αντικανονικότητας της ειδοποίησης επειδή αυτή εκδόθηκε σε σχέση με δύο αποφάσεις. Η συνήγορος της Πιστώτριας ανέφερε ότι από τη στιγμή που δεν υπάρχει ενώπιον του έγκυρο αίτημα ή διάβημα για παραμερισμό της δεν μπορεί η ειδοποίηση να παραμεριστεί. Ανέφερε ότι η παρούσα περίπτωση διακρίνεται από τις περιπτώσεις που η ειδοποίηση αφορά αποφάσεις από διαφορετικές αγωγές ή διαδικασίες. Στην προκειμένη περίπτωση αφορά αποφάσεις που εκδόθηκαν στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης. Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα αποτελεί απλή παρατυπία που δεν προκαλεί ακυρότητα στη διαδικασία (βλ. Σιάτη ν Λοίζου

(1994)1 ΑΑΔ 226).
  1. Η συνήγορος της Χρεώστιδας απλά υιοθέτησε την ένσταση της και επέλεξε να μην αγορεύσει.
  2. Σύμφωνα με το άρθρο 3
(1)(ε)[1] του περί Πτωχεύσεως Νόμου, Κεφ. 5, όπως τροποποιήθηκε («Κεφ. 5»), χρεώστης διαπράττει πράξει πτώχευσης αν: «(ε) αν πιστωτής εξασφαλίζει εναντίον του τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα για οποιοδήποτε ποσό, και, ενώ δεν αναστάλθηκε η εκτέλεση της απόφασης ή του διατάγματος, επέδωσε σε αυτόν στην Κύπρο ή αλλού με άδεια του Δικαστηρίου, ειδοποίηση πτώχευσης βάσει του Νόμου αυτού και μέσα σε επτά ημέρες μετά την επίδοση της ειδοποίησης σε αυτόν, σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται στην Κύπρο και σε περίπτωση που η επίδοση γίνεται αλλού μέσα στον καθορισμένο από το διάταγμα που παρέχει την άδεια για επίδοση χρόνο, ο χρεώστης είτε συμμορφώνεται με τις απαιτήσεις της ειδοποίησης, είτε ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι έχει ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί, και την οποία δεν ήταν δυνατό να προβάλει στην αγωγή ή τη διαδικασία στην οποία εξασφαλίστηκε η απόφαση ή το διάταγμα. Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατά τον εκάστοτε χρόνο νομιμοποιείται να εκτελέσει τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα, θα θεωρείται ότι είναι πιστωτής που εξασφάλισε τελεσίδικη απόφαση ή τελικό διάταγμα.» 10. Σύμφωνα με τον περί Πτωχεύσεως Διαδικαστικό Κανονισμό, Δ.Ν. Τομ. ΙΙ, σελ. 15[2], κ. 40
(2)(«ΠΔΚ»), ο χρεώστης δύναται να καταθέσει εντός της προθεσμίας που δίδεται ένορκη δήλωση στην οποία να αναφέρει ότι έχει τέτοια ανταπαίτηση, δικαίωμα συμψηφισμού ή ανταγωγή η οποία εξισώνεται ή υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους ή το ποσό που διατάχτηκε να πληρωθεί. Η ένορκη δήλωση επενεργεί ως αίτηση παραμερισμού. Αν ο χρεώστης επιθυμεί να προβάλει οποιοδήποτε άλλο λόγο παραμερισμού μπορεί να το πράξει μόνο με αίτηση δυνάμει του κ. 16 ΠΔΚ (βλ. Λαϊκή Τράπεζα Λτδ ν Δημητρίου
(2008)1Α ΑΑΔ 425).
  1. Στην προκειμένη περίπτωση η Χρεώστιδα καταχωρώντας ένσταση στην ουσία δεν έλαβε κανένα από τα δύο διαβήματα, θεωρώντας εσφαλμένα ότι η εκδοθείσα ειδοποίηση πτώχευσης αποτελεί αίτηση. Δεν αποτελεί προβλεπόμενο τρόπο παραμερισμού ειδοποίησης πτώχευσης. Ακόμη και αν λαμβανόταν μόνο υπόψη η ένορκη δήλωση, σ' αυτή δεν εγείρονται ζητήματα ανταπαίτηση, συμψηφισμού ή ανταγωγής. Ως εκ τούτου η ένσταση της δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη.
  2. Κατά τη συζήτηση όμως της υπόθεσης ηγέρθηκε από το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα κατά πόσο μπορεί να εκδοθεί ειδοποίηση πτώχευσης με βάση δύο αποφάσεις έστω και αν αυτές λήφθηκαν στην ίδια διαδικασία εναντίον του χρεώστη.
  3. Το άρθρο 3
(2)(ε) Κεφ. 5, είναι πανομοιότυπο με το άρθρο 1
(1)(g) του Bankruptcy Act
  1. Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία επί του θέματος, η εν λόγω διάταξη δεν επιτρέπει σε πιστωτή να αιτηθεί την έκδοση ειδοποίησης πτώχευσης για περισσότερες από μίας τελικής απόφασης ή τελικού διατάγματος (βλ. In re Low, Ex parte Argentine Cold Fields Ltd [1891] 1 QB 147 και In re O. C. S. (A Debtor), Ex parte the Debtor [1904] 2 KB 161 ως επίσης I.F. Fletcher, Law of Bankruptcy (Macdonald and Evans, Plymouth 1978), σελ. 29 και Halsbury's Laws of England, Vol. 2, 3rd edn, σελ.280).
  2. Ο λόγος είναι ότι η συμπερίληψη πέραν της μίας αποφάσεως δημιουργεί πρόβλημα στον χρεώστη στην προβολή ανταπαίτησης, δικαιώματος συμψηφισμού ή ανταγωγής η οποία να εξισώνεται ή να υπερβαίνει το ποσό του εξ αποφάσεως χρέους. Η συνένωση δύο αποφάσεων ή διαταγμάτων θα τον απέτρεπε να εγείρει επιτυχώς την ανταπαίτηση του σε σχέση με τη μια από αυτές. Τα όσα αναφέρθηκαν από τον Esher L.J. στην Low, ανωτέρω, είναι σχετικά (σελ. 148): «The power to join two or more judgment debts in one notice could equally have been expressed, and, as it is not, I think it must have been meant that only one judgment debt should be the subject of each bankruptcy notice. Another reason for coming to the same conclusion is that otherwise there would be taken away from the debtor a right that he undoubtedly has to satisfy one of the notices, or to raise a counter-claim, set-off, or cross-demand to it, and so prevent its being used for the presentation of a bankruptcy petition.»
  3. Έχει επίσης σημασία ότι η ειδοποίηση πρέπει να ακολουθεί αυστηρά το λεκτικό της απόφασης. Στο σύγγραμμα, Law of Bankruptcy, ανωτέρω, αναφέρονται τα ακόλουθα στη σελ. 29: «Thus, the terms the notice must be strictly in accordance with the terms of the judgment or order on which the notice is based, and any errors such a mis-statement of the true amount owing or of the person to whom it is properly payable, or of his proper name or of his proper address at which the debt can be paid, will generally render the notice bad.»
  4. Η θέση της συνηγόρου του Πιστώτρια είναι ότι οι δύο αποφάσεις αφορούν την ίδια διαδικασία, η μια την τελική σε σχέση με τη διαδικασία έξωσης, η δεύτερη αφορά διάταγμα εξόδων στα πλαίσια αιτήσεως για έκδοση εντάλματος ανάκτησης κατοχής.
  5. Ανάλογο ζήτημα ηγέρθηκε και στην αγγλική απόφαση, In re Wheeler (A Debtor) [1982] 1 WLR
  6. Σε εκείνη την υπόθεση είχε εκδοθεί προς όφελος του πιστωτή τελική απόφαση με έξοδα όπως αυτά θα υπολογίζονταν ως επίσης και σε τρείς άλλες ενδιάμεσες διαδικασίες. Τα έξοδα, αν και αφορούσαν στο σύνολο 4 διαφορετικές διαταγές, είχαν υπολογιστεί και εγκριθεί από ενιαίο κατάλογο (composite bill of costs) για το οποίο είχε εκδοθεί ένα πιστοποιητικό (certificate). Το αγγλικό Εφετείο αποφάσισε ότι λόγω της συνένωσης των ποσών σε ενιαίο κατάλογο για τον οποίο εκδόθηκε ένα πιστοποιητικό θεωρείτο ένα διάταγμα. Αναφέρθηκαν τα εξής στη σελ. 182 από τον Lawton L.J.: «Mr. Primost submitted that what had happened in this case was that the four orders made by Foster J. arising out of one action had been channelled into one order requiring the payment by the debtor and Mr. Argent of the sum of £20,000; that, as a result of that channelling into the interim certificate, there was in the end only one final order, which was for the payment of the sum of £20,000; and that as the bankruptcy notice made it clear what was the origin of the debt upon which the bankruptcy notice was based, there was compliance with the provisions of both section 1
(1)(g) and section 2 . The debtor, on the other hand, submitted that, on the face of the bankruptcy notice, there were four orders and that it followed, having regard to the decision of this court in In re Low, Ex parte Argentine Cold Fields Ltd. [1891] 1 Q.B. 147, the bankruptcy notice was bad. For the reasons I have already stated, in my judgment, those four orders were channelled into the interim certificate so as to constitute one order.»
  1. Η παρούσα περίπτωση διακρίνεται. Δεν αφορά ενιαίο κατάλογο. Το γεγονός ότι αφορούν τελική απόφαση και διαταγή εξόδων στα πλαίσια εκτέλεσης της δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι η Πιστώτρια παράτυπα έχει αιτηθεί την έκδοση ειδοποίησης στη βάση δύο δικαστικών αποφάσεων. Ως εκ τούτου η ειδοποίηση είναι παράτυπη. Το γεγονός μη έγερσης του ζητήματος από έγκυρη ένσταση δεν εμποδίζει το Δικαστήριο από το να επιληφθεί του θέματος, καθότι η ειδοποίηση δεν θα έπρεπε να είχε ευθύς εξαρχής εκδοθεί.
  2. Ως εκ τούτου η ειδοποίηση πτώχευσης παραμερίζεται και ακυρώνεται. Ενόψει του γεγονότος ότι το ζήτημα δεν αποτέλεσε μέρος της ένστασης της Χρεώστιδας η κάθε πλευρά θα επωμιστεί τα δικά της έξοδα. (Υπ.) ............... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Setting aside a Bankruptcy Notice. Αναφορά: Αστική/Παραμερισμός Ειδοποίησης Πτώχευσης. [1] Πριν την τροποποίηση του Ν.61(Ι)/2015, ήταν (ζ). [2] Bankruptcy Rules. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.