← Κύπρος

ΨΑΛΤΗ ν. ΠΑΠΟΥΛΑ, Αρ. Αγωγής: 867/2019, 18/10/2019

ΨΑΛΤΗ ν. ΠΑΠΟΥΛΑ, Αρ. Αγωγής: 867/2019, 18/10/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A461 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: N. Α. Π. Γεωργιάδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 867/2019 ΜΕΤΑΞΥ: XXXXX ΨΑΛΤΗ Ενάγουσας και XXXXX ΠΑΠΟΥΛΑ Εναγόμενου Αίτηση για Απόφαση ημερομηνίας 11/6/2019 Ημερομηνία: 18 Οκτωβρίου,

  1. Για την Ενάγουσα: κα. Α. Ιωαννίδου για κ.κ. Σκορδής & Στεφάνου Δ.Ε.Π.Ε. Για τον Εναγόμενο: Καμία Εμφάνιση. Α Π Ο Φ Α Σ Η
  2. Με την αγωγή της η Ενάγουσα απαιτεί από τον Εναγόμενο, Γενικές, Παραδειγματικές και/ή Επαυξημένες και/ή Τιμωρητικές αποζημιώσεις για προφορική δυσφήμιση και/ή δημόσια εξύβριση και/η επιζήμια ψευδολογία λόγω σχολίων που ο Εναγόμενος έκανε σε σχέση με την ίδια σε συνεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Κύπρου την 13/3/2019 ως επίσης και για επίθεση και/ή απειλή επίθεσης που έλαβε χώρα την ίδια μέρα. Απαιτεί επίσης την έκδοση εναντίον του διαταγμάτων τα οποία να του απαγορεύουν να συνεχίζει να την δυσφημεί και να την απειλεί με επίθεση.
  3. Το Γενικά Οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα καταχωρίστηκε την 28/3/2019 και επιδόθηκε στον Εναγόμενο την 29/3/
  4. Ο Εναγόμενος δεν καταχώρισε σημείωμα εμφάνισης και η Ενάγουσα καταχώρισε έκθεση απαίτησης την 22/5/2019 και αίτηση για απόφαση την 11/6/
  5. Την 26/6/2019 καταχώρισε ένορκη δήλωση προς απόδειξη της υπόθεσης. Την 10/10/2019 η συνήγορος Υπεράσπισης παρέδωσε στο Δικαστήριο τις γραπτές εισηγήσεις της.
  6. Η μαρτυρία της Ενάγουσας κινείται στα πλαίσια της Έκθεσης Απαίτησης. Όπως αναφέρει, είναι η γραμματέας του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Κύπρου από το 2013 μέχρι και σήμερα. Διορίστηκε στη Δημόσια Υπηρεσία το 2001 ως Διοικητική Λειτουργός στο Υπουργείο Εσωτερικών. Από το 2001 μέχρι και το 2011 αξιολογούνταν ως «εξαίρετη» οπότε και προήχθη το 2011 στη θέση Διοικητικού Λειτουργού Α'. Στο Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης. Δυνάμει της σχετικής νομοθεσίας, από τον καιρό που διορίστηκε γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου, παρίσταται σε όλες τις συνεδρίες για την τήρηση ων πρακτικών. Ο Εναγόμενος είναι ο Αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών Κύπρου.
  7. Νομικός σύμβουλος του εν λόγω ιδρύματος τα τελευταία δύο έτη ήταν συγκεκριμένη δικηγορική εταιρεία. Η εν λόγω δικηγορική εταιρεία είχε αναλάβει και προσωπική υπόθεση του προέδρου του Ιδρύματος. Ο Εναγόμενος ενοχλήθηκε. Όταν τον Ιανουάριο 2019 τέθηκε θέμα επαναδιορισμού της εν λόγω δικηγορικής εταιρείας ο Εναγόμενος εκστόμισε δυσφημιστικούς χαρακτηρισμούς για την δικηγορική εταιρεία και το δικηγόρο που την εκπροσωπούσε σε συνεδρία, με σκοπό να μην επαναδιοριστούν. Η δικηγορική εταιρεία και ο δικηγόρος που την εκπροσωπούσε καταχώρισαν αγωγή για προφορική δυσφήμιση εναντίον του Εναγόμενου το Φεβρουάριο του
  8. Τον Απρίλιο 2019 απολογήθηκε γραπτώς στη δικηγορική εταιρεία και στον εν λόγω δικηγόρο.
  9. Την 13/3/2019, κατά τη συνεδρία του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος, ο Εναγόμενος δακτυλοδείχνοντας την Ενάγουσα, ψευδώς και κακόβουλα ανέφερε τα εξής: «Ποιος διέρρευσε στον Νομικό Σύμβουλο τα όσα ειπώθηκαν σε προηγούμενες συνεδρίες του Διοικητικού Συμβουλίου, με αποτέλεσμα ο νομικός σύμβουλός να καταχωρήσει αγωγή εναντίον μου για προφορική δυσφήμιση. Η κ. XXXXX Ψάλτη γεγονός. Ποιος ενημέρωσε τον επιδότη στις 26/02/19 για τη συγκεκριμένη μέρα και ώρα που θα βρισκόμουν στο ΙΚΥΚ, έτσι ώστε να με εντοπίσει και να μου επιδώσει την αγωγή. Η κ. XXXXX Ψάλτη γεγονός. Ποιος θα ευθύνεται για ότι πάθει στην υγεία της η σύζυγος μου σε περίπτωση που αυτή μάθει για την προαναφερθείσα αγωγή και εάν αυτό συμβεί να μην βρεθεί κανένας μπροστά μου σε μία τέτοια περίπτωση. Η κ. XXXXX Ψάλτη γεγονός.»
  10. Ακολούθως απευθυνόμενος στην ίδια είπε: «Θα σου κάνω πειθαρχική έρευνα για να σε διώξω από τη Δημόσια Υπηρεσία.»
  11. Στη συνέχεια απευθυνόμενος στον πρόεδρο είπε: «Να αποφασίσουμε να απαγορευτεί στην κα Ψάλτη να παρίσταται στις συνεδριάσεις του Διοικητικού Συμβουλίου.»
  12. Η δημοσιοποίηση των πρακτικών των συνεδριών απαγορεύεται. Έτυχε συμβουλής από τους συνηγόρους της ότι για σκοπούς της παρούσας επιτρέπεται η παρουσίαση τους. Παρουσιάζει τα πρακτικά που επιβεβαιώνουν τα λεχθέντα του Εναγόμενου ως Τεκμήριο
  14. Παρόντα στη συνεδρία ήταν 7 μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου. Είναι πρόσωπα με τα οποία έχει καθημερινή επαφή. Τα όσα της καταλόγισε θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ότι συμπεριφέρεται αντιεπαγγελματικά, ότι είναι κουτσομπόλα και συνωμότησε με την εν λόγω δικηγορική εταιρεία σκόπιμα για να πληγεί ο Εναγόμενος. Παράλληλα της απέδωσε τη διάπραξη πειθαρχικών αδικημάτων, ανικανότητα, ανεντιμότητα και ηθική αισχρότητα.
  15. Μετά από τα όσα της καταλόγισε η συνεδρία διακόπηκε γιατί δεν μπορούσε να συνεχίσει. Αποχώρησε κλαίοντας. Ένιωσε προσβεβλημένη και φοβήθηκε. Την ίδια μέρα επισκέφθηκε τον ιατρό της ο οποίος διαπίστωσε ότι υπέστη οριακή υπέρταση και έλαβε αναρρωτική άδεια για 4 μέρες (Τεκμήριο 2, το ιατρικό πιστοποιητικό).
  16. Ο τρόπος με τον οποίο χειρονομούσε ο Εναγόμενος και το ύφος του ήταν απειλητικό. Αναφέρει τα εξής στην ένορκη δήλωση της (παρ. 23): «Συγκεκριμένα, ο εναγόμενος δακτυλοδείχοντας με, βλέποντας προς το πρόσωπο μου και κουνώντας απειλητικά προς το μέρος μου το δάκτυλο του, μου είπε με έντονο και απειλητικό ύφος ότι θα ευθύνομαι σε περίπτωση που η σύζυγος του πάθει οτιδήποτε, χρησιμοποιώντας στο τέλος τα εξής λόγια: «εάν αυτό συμβεί να μην βρεθεί κανένας μπροστά μου σε μία τέτοια περίπτωση.» ... προφανώς εννοούσε εμένα αφού έβλεπε προς το μέρος μου και απευθυνόταν σε μένα. Πραγματικά φοβήθηκα από τις απειλές του Εναγόμενου προς το πρόσωπο μου και για τις επόμενες ημέρες δεν ήμουν σε θέση να πάω στην εργασία μου, μήπως και τον συναντήσω και παρέμεινα για 4 ημέρες κλειδωμένη στο σπίτι μου.»
  17. Από εκείνη τη μέρα τον φοβάται και αποφεύγει να είναι μόνη της μαζί του. Όταν του επιδόθηκε η αγωγή μπήκε στο γραφείο της και της ρώτησε, «τι λογαριάζεις να κάνεις με τούτη την αγωγή;» οπότε και του είπε θα συνεχίσει. Ακολούθως αυτός αποχώρησε.
  18. Η συνήγορος Υπεράσπισής με αναφορά στο άρθρο 17

(3)του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 («Κεφ. 148»), τη Δρουσιώτης ν Παπαδόπουλος,
(2012)1Α ΑΑΔ 102 και την Α.Ι. κ.α. ν Π.Φ. κ.α., ECLI:CY:AD:2019:D402, Πολιτική Έφεση 283/2012, 27/9/2019, εισηγήθηκε ότι έχει αποδειχθεί το αστικό αδίκημα της προφορικής δυσφήμισης. Εισηγήθηκε επίσης ότι οι περιγραφόμενες ενέργειες του Εναγόμενου συνιστούσαν επίθεση δυνάμει του άρθρου 26, Κεφ. 148, αφού απείλησε την Ενάγουσα με βία, προκαλώντας της φόβο. Με αναφορά στο σύγγραμμα, Αρτέμης και Ερωτοκρίτου, Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις, 2003, Τόμος 1, σελ. 92 - 94, και στην αγγλική απόφαση Wilkinson v Downton [1897] 2 QB 57, εισηγήθηκε ότι αποδείχθηκε το αδίκημα της επίθεσης. Η απουσία της από την εργασία λόγω υπέρτασης, εισηγήθηκε, αρκεί για απόδειξη ζημιάς από λεκτική επίθεση. 14. Σύμφωνα με το άρθρο 17, Κεφ. 148: «17.-
(1)Η δυσφήμηση συvίσταται στη δημoσίευση από oπoιoδήπoτε πρόσωπo με έvτυπo, γραπτό, ζωγραφιά, oμoίωμα, χειρovoμίες, λόγια ή άλλoυς ήχoυς, ή με κάθε άλλo μέσo oπoιασδήπoτε φύσης, περιλαμβαvόμεvης και της εκπoμπής με ασύρματη τηλεγραφία, δημoσιεύματoς τo oπoίo- (α) απoδίδει σε άλλo πρόσωπo έγκλημα͘ ή (β) απoδίδει σε άλλo πρόσωπo αvάρμoστη συμπεριφoρά σε δημόσια θέση͘ ή (γ) εκ φύσεως τείvει στo vα βλάψει ή vα επηρεάσει με δυσμέvεια τηv υπόληψη άλλoυ πρoσώπoυ στo επάγγελμα, επιτήδευμα, τηv εργασία, απασχόληση, ή τη θέση τoυ͘ ή (δ) εvδέχεται vα εκθέσει άλλo πρόσωπo σε γεvικό μίσoς, περιφρόvηση ή χλεύη͘ ή (ε) εvδέχεται vα πρoκαλέσει τηv απoστρoφή ή απoφυγή oπoιoυδήπoτε πρoσώπoυ από άλλoυς. Για τoυς σκoπoύς τoυ εδαφίoυ αυτoύ "έγκλημα" σημαίvει πoιvικό αδίκημα ή άλλη αξιόπoιvη πράξη βάσει oπoιoυδήπoτε voμoθετήματoς πoυ ισχύει στη Δημoκρατία, καθώς και πράξη πoυ τελέστηκε oπoυδήπoτε η oπoία, αv τελείτo στη Δημoκρατία, θα ήταv αξιόπoιvη σε αυτή.» (Έμφασις δική μου)
  1. Στη Δρουσιώτης, ανωτέρω, στη σελ. 108, υιοθετήθηκε από την πρωτόδικη απόφαση το ακόλουθο απόσπασμα ως προς τον τρόπο που αξιολογείται ένα δημοσίευμα, το οποίο ισχύει κατ' αναλογία και για προφορικές δηλώσεις: «Το κατά πόσον ένα δημοσίευμα είναι δυσφημιστικό, κρίνεται από το Δικαστήριο και αποφασίζεται ως ζήτημα πραγματικό, με απόδοση στις λέξεις ή φράσεις, της συνήθους φυσικής τους έννοιας, με γνώμονα το μέτρο του μέσου λογικού πολίτη. Δεν έχει σημασία το κατά πόσον ένας αναγνώστης ή ακόμη και ο ίδιος ο ενάγων, δυνατόν να θεωρήσει το δημοσίευμα δυσφημιστικό, ούτε και έχει σημασία η μαρτυρία που τυχόν δίδεται για το πώς ένα δημοσίευμα έγινε αντιληπτό σε σχέση με το νόημα και τη γενική του έννοια. Ο ενάγων, δε μπορεί να αποδώσει ο ίδιος δυσφημιστική έννοια στο δημοσίευμα και να θεωρήσει τον εαυτό του θιγμένο, αν το κείμενο είναι δεκτικό και άλλων αθώων ερμηνειών. Κατά την εξέταση του κειμένου το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη, όχι μόνον την ετυμολογία συγκεκριμένων λέξεων αλλά και το σύνολο του περιεχομένου του, με αναφορά στο χρόνο και τόπο του δημοσιεύματος καθώς και στην ισχύουσα κοινή γνώμη για το θέμα, με την επισήμανση, ότι κάποια μομφή δυνατόν να είναι δυσφημιστική, ανεξαρτήτως αν γίνεται πιστευτή από αυτούς στους οποίους δημοσιοποιείται. Οι λέξεις στις οποίες αποδίδεται δυσφημιστικό περιεχόμενο πρέπει να ερμηνεύονται στο σύνολό τους. Είναι δυνατόν η μια ή η άλλη διατύπωση σε ένα κείμενο, να θεωρείται δυσφημιστική, όπως είναι εξίσου δυνατόν, να υπάρχουν εκεί και άλλες φράσεις ή προτάσεις οι οποίες να απομακρύνουν από την πρώτη εντύπωση (βλ. Gatley On Libel and Slander, 10η έκδ., 2004, παρα. 3.12 - 3.17).»
  2. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα δέχομαι ότι η απόδοση στην Ενάγουσα κατηγορίας ότι διέρρευσε τα πρακτικά συνεδρίας ενώπιον του Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος ήταν δυσφημιστικό σχόλιο αφού, λόγω της θέσης της ως γραμματέα, έτεινε, στο μέτρο του μέσου λογικού πολίτη, να επηρεάσει δυσμενώς την υπόληψη της σε σχέση με την εκτέλεση των καθηκόντων της, ότι δηλαδή ενήργησε ανέντιμα διαρρέοντας τα πρακτικά με σκοπό να πλήξει τον Εναγόμενο.
  3. Ως προς το ζήτημα της επίθεσης το άρθρο 26, Κεφ. 148 προβλέπει τα ακόλουθα: 26.-
(1)Επίθεση συvίσταται στηv εκ πρoθέσεως χρήση κάθε είδoυς βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ, είτε με κτύπημα, επαφή, μετακίvηση είτε άλλως πως, είτε άμεσα είτε έμμεσα, χωρίς τη συvαίvεση τoυ, ή με τη συvαίvεση τoυ αv η συvαίvεση για αυτό λήφθηκε με απάτη, ή κατόπι απόπειρας ή απειλής με πράξη ή χειρovoμία χρήσης τέτoιας βίας κατά τoυ πρoσώπoυ άλλoυ αv τo πρόσωπo πoυ απoπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας πρoκαλεί στov άλλo πεπoίθηση η oπoία εδραιώvεται σε εύλoγη αιτία, ότι αυτός έχει κατά τov εv λόγω χρόvo τηv πρόθεση και τηv ικαvότητα για πραγμάτωση τoυ σκoπoύ τoυ.
(2)Για τoυς σκoπoύς τoυ άρθρoυ αυτoύ, η έκφραση "χρήση βίας" περιλαμβάvει και τη χρήση θερμότητας, φωτός, ηλεκτρικής εvέργειας, αερίoυ, oσμής ή oπoιασδήπoτε άλλης oυσίας ή πράγματoς, αv χρησιμoπoιoύvται σε τέτoιo βαθμό ώστε vα πρoκαλείται ζημιά. 18. Στο σύγγραμμα, Αστικά Αδικήματα Δίκαιο και Αποφάσεις, ανωτέρω, αναφέρονται τα εξής σε σχέση με το εν λόγω αστικό αδίκημα (σελ. 92): «Φύση και συστατικά - Το αδίκημα της επίθεσης περιλαμβάνει τα δύο συναφή αδικήματα του κοινού δικαίου της απειλής χρήσης βίας (assault) και της εφαρμογής βίας (battery)[1] Τα συστατικά του αδικήματος είναι: (
  1. i)η απειλή χρήσης βίας ή η χρήση βίας, (
  2. ii)η ύπαρξη πρόθεσης και (iii) η έλλειψη συναίνεσης. Απειλή χρήσης βίας. Αν κάποιος, με οποιαδήποτε πράξη ή χειρονομία αποπειράται ή απειλεί τη χρήση βίας εναντίον άλλου ώστε να του δημιουργείται εύλογα ή πεποίθηση ότι έχει αυτός την πρόθεση και ικανότητα πραγμάτωσης του σκοπού του, τότε διαπράττεται το αδίκημα. Παραδείγματα είναι η απόπειρα να κτυπήσεις κάποιο, έστω και αν αποτύχεις, το να τραβήξεις απειλητικά μαχαίρι ή το να απειλήσεις κάποιο με όπλο προτάσσοντας το, έστω και αν είναι άδειο αν ο άλλος δεν το γνωρίζει[2]. Λόγια από μόνα τους όμως δεν συνιστούν επίθεση[3] γιατί η πρόθεση πρέπει να εκδηλώνεται μέσα από πράξεις[4]. Τα λόγια όμως που συνοδεύουν μια πράξη μπορεί να είναι τέτοια που να εμποδίζουν την πράξη να ισοδυναμεί με επίθεση. Έτσι, όπου ο εναγόμενος έβαλε το χέρι στο σπαθί του απειλητικά, αλλά ταυτόχρονα είπε στον ενάγοντα "αν δεν ήταν εποχή του κακουργιοδικείου, δεν θ' ανεχόμουν τέτοια γλώσσα από σένα", θεωρήθηκε ότι δε διαπράχθηκε το αδίκημα[5].» (Έμφασις δική μου) 19. Στην προκειμένη περίπτωση ο Εναγόμενος καταφέρθηκε λεκτικά εναντίον της Ενάγουσας. Η αναφορά του, «.και εάν αυτό συμβεί να μην βρεθεί κανένας μπροστά μου σε μία τέτοια περίπτωση» αναιρούν το ενδεχόμενο επικείμενης επίθεσης τη δεδομένη στιγμή. Καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω αρχές δεν θεωρώ ότι διαπράχθηκε επίθεση, όσο προσβλητική και να ήταν η συμπεριφορά του Εναγομένου. Ως εκ τούτου σε σχέση με το εν λόγω αστικό αδίκημα η αγωγή δεν μπορεί να πετύχει. 20. Ως προς το ζήτημα των αποζημιώσεων καθοδηγήθηκα σχετικά από την απόφαση Α.Ι., ανωτέρω, στην οποία αναφέρθηκαν τα εξής: «Στο δίκαιο της δυσφήμισης ο προσδιορισμός του ύψους των αποζημιώσεων είναι θέμα πολύπλοκο και γίνεται με βάση τη συνεκτίμηση διαφόρων παραμέτρων. Παρά την ιδιομορφία που καλύπτει τις περιπτώσεις υποθέσεων λιβέλου, εφαρμόζονται οι γενικές αρχές για τον καθορισμό αποζημιώσεων που υιοθετούνται σε όλες τις υποθέσεις αστικών αδικημάτων. Ως θέμα αρχής η αποζημίωση πρέπει να είναι δίκαιη και εύλογη. Δίκαιη υπό την έννοια να αποκαθιστά, ουσιαστικά, το θύμα της δυσφήμισης, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό, με μέτρο αποκατάστασης το χρήμα. Να βρίσκει δε, ως εύλογη, αντικειμενικό έρεισμα στον κοινωνικό χώρο (Λουκαϊδης κ.α. ν. Εκδοτική Εταιρεία Αλήθεια Λτδ κ.α.
(2003)1 Α.Α.Δ. 22). Οι παράγοντες που επηρεάζουν το ύψος των αποζημιώσεων συναρτώνται, μεταξύ άλλων, από τη θέση του ενάγοντα στην κοινωνία, την έκταση και μορφή του δημοσιεύματος και τη γενικότερη συμπεριφορά του εναγομένου πριν και μετά τη δυσφήμιση, τον τρόπο διεξαγωγής της Υπεράσπισης, την τυχόν απολογία, το στάδιο που αυτή δίδεται και την επανάληψη της δυσφήμισης. .. Η νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων ακολουθεί τα τελευταία χρόνια μια σταθερά αυξητική τάση στην απόδοση αποζημιώσεων - όπως συμβαίνει και με τις αγωγές για σωματικές βλάβες - ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι το αντικείμενο της δικαστικής προστασίας είναι η προσωπικότητα και η αξία του ανθρώπου (Ηνωμένοι Δημοσιογράφοι Δίας Λτδ κ.α. ν. Σταύρου Ναθαναήλ
(1993)1 Α.Α.Δ. 893, Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ κ.α. ν. Αλωνεύτης
(2002)1 Α.Α.Δ. 1864. Στην υπόθεση Αλήθεια Εκδοτική Εταιρεία Λτδ ν. Νικολάου
(1993)1 Α.Α.Δ. 285, εντοπίζεται ότι το μέτρο των αποζημιώσεων συναρτάται με τη φύση, το χαρακτήρα και την έκταση της προσβολής της υπόληψης του ανθρώπου.» 21. Έλαβα υπόψη μου ότι ο Εναγόμενος προέβη στην πιο πάνω αναφορά ενώπιον μικρού αριθμού προσώπων, ταυτόχρονα όμως την απουσία οποιασδήποτε απολογίας και ότι υπήρχε από πλευράς του και κάποια προσπάθεια εκφοβισμού της, έστω και αν τα λόγια του δεν συνιστούσαν επίθεση. Η Ενάγουσα είχε και κάποιες επιπτώσεις στην υγεία της αφού αναστατώθηκε και χρειάστηκε να απουσιάσει από την εργασία της για περίοδο 4 ημερών. 22. Ως προς το ζήτημα επιδίκασης τιμωρητικών αποζημιώσεων στο σύγγραμμα, Duncan and Neill on Defamation, 3rd edn (LexisNexis, London 2009) σελ. 283, αναφέρονται τα ακόλουθα: «23.33 As has already been stated, the basic rule of common law is that in civil actions damages are awarded as compensation for injury, not as punishment for wrongdoing. There are two principal sets of circumstances, however, in which exemplary (or punitive) damages may be awarded: (
  1. a)where the claimant has been injured by oppressive, arbitrary or unconstitutional action by servants of the government; (
  2. b)where the defendant has deliberately committed a tort with the intention of gaining some advantage which he calculates will outweigh any sum which he will have to pay to the claimant by way of compensation.» 23. Στην προκειμένη περίπτωση απουσιάζουν τα πιο πάνω στοιχεία. Δεν θεωρώ ότι οι περιστάσεις είναι τέτοιες που να δικαιολογούν επιδίκαση τέτοιων αποζημιώσεων χωρίς να παραγνωρίζω τον ιδιαίτερα προσβλητικό χαρακτήρα των λεχθέντων του Εναγομένου. 24. Στο ίδιο σύγγραμμα, γίνεται αναφορά και στις περιπτώσεις που κρίνεται κατάλληλη η έκδοση διατάγματος (σελ. 295): «24.14 In addition to an award of damages the court may award a claimant who succeeds at trial an injunction preventing the defendant from further publishing the words complained of or any similar words defamatory of the claimant. An injunction will be appropriate only where the court is satisfied that there are grounds for apprehending that the defendant will repeat those defamatory allegations. A claimant who seeks an injunction should specify that fact in the claim form.» 25. Στην προκειμένη περίπτωση έχοντας κατά νου ότι τα όσα αναφέρθηκαν ήταν προφορικά, για συγκεκριμένο συμβάν κατά τη διάρκεια συγκεκριμένης συνεδρίας δεν βλέπω πως ο Εναγόμενος πρόκειται να επαναλάβει ανάλογο ισχυρισμό. Δεν έχει καταδειχθεί κίνδυνος επανάληψης. 26. Με βάση τα πιο πάνω δεδομένα κρίνω ότι μόνο γενικές αποζημιώσεις μπορούν να επιδικαστούν προς όφελος της Ενάγουσας, πλέον τα έξοδα και νόμιμος τόκος. Υπό τις περιστάσεις έχοντας κατά νου όλα τα δεδομένα της υπόθεσης όπως τα περιέγραψα στη παρ. 21 πιο πάνω καταλήγω ότι κατάλληλη αποζημίωση για τη δυσφήμιση της Ενάγουσας είναι το ποσό των €4000 το οποίο και επιδικάζω υπέρ της. 27. Εκδίδεται απόφαση υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου για το ποσό των €4000 με νόμιμο τόκο από την καταχώριση της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως. Τα έξοδα της αγωγής, ως θα υπολογιστούν στην ανάλογη κλίμακα, επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου με νόμιμο τόκο από την καταχώριση της αγωγής μέχρι εξοφλήσεως πλέον Φ.Π.Α. (Υπ.) ............... Ν. Α. Π. Γεωργιάδης, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Action/Interim/Defamation. Αναφορά: Αστικά/Αγωγή/Ενδιάμεση/ Δυσφήμιση. [1] Rasid v Braybrook (1972 8 JSC 1082. [2] R v St. George
(1840)9 C. & P. 483. [3] Όπως αναφέρει το σύγγραμμα, υπάρχουν όμως συγκρουόμενες αγγλικές αποφάσεις: Meade's Case
(1823)1 Lew C.C 184, R v Wilson
(1955)1 WLR 493. [4] Wilson v Pringle
(1986)2 All ER 440. [5] Tuberville v Savage
(1669)1 Mod. 3 (''If it were not assize time I would not take such language from you''). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.