Παπαδόπουλου, διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντος Γιαμάκη ν. Παπά προσωπικά και ως διαχειριστή της περιουσίας του αποβιώσαντα Παπαδόπουλου κ.α

(1),

(2), 2 και 3 Δ.26 θ.2, 9,10,11 και 13 Δ.27 θ.3 και στη Δ.19 013,15,16,18 στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 άρθρο 42, στη διακριτική ευχέρεια και συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η παρούσα αίτηση εμφαίνονται στον φάκελο του Δικαστηρίου και είναι:- «(α) Μετά από αίτηση του Ενάγοντος και στην παρουσία του δικηγόρου των Εναγόμενων, το Δικαστήριο εξέδωσε στις 8.10.18 διάταγμα με το οποίο διέταξε όπως οι Εναγόμενοι δώσουν τις αιτηθείσες λεπτομέρειες της Υπεράσπισης όπως αυτές εκτίθεντο στην αίτηση του Ενάγοντος ημερ. 12.3.

1. (β) Το εν λόγω διάταγμα συντάχθηκε στις 8.10.18 και πιστόν αντίγραφο αυτού επιδόθηκε στις 11.10.18 στους δικηγόρους των Εναγομένων. Σχετική Ένορκη Δήλωση του Επιδότη έχει κατατεθεί στον φάκελο της παρούσας υπόθεσης. (γ) Οι δικηγόροι των Εναγόμενων κατέθεσαν στο Δικαστήριο ένα έγγραφο (χωρίς ημερομηνία), αντίγραφο του οποίου δόθηκε στους δικηγόρους του Ενάγοντος στις 29.10.
2. Το έγγραφο αυτό τιτλοφορείται ως «Ειδοποίηση για περαιτέρω και καλύτερες λεπτομέρειες της Υπεράσπισης των Εναγομένων 1-3» με κεφαλαία γράμματα. Οι υποτιθέμενες λεπτομέρειες δεν αποτελούν συμμόρφωση προς το προαναφερθέν διάταγμα του Δικαστηρίου όσον αφορά τις παραγράφους 2,3(γ), 4(α),(β),(γ),(δ) και 5 της Έκθεσης Υπεράσπισης. Για τούτο ο Ενάγων εξαιτείται τις θεραπείες που εκτίθενται στην παρούσα αίτηση». Οι Καθ'ων η Αίτηση δεν καταχώρησαν ένσταση και οι δικηγόροι τους ζήτησαν να τους επιτραπεί να ακουστούν. Ο δικηγόρος του Αιτητή συγκατατέθηκε στο αίτημα των Καθ'ων να ακουστούν παρόλο που δεν καταχώρησαν ένσταση. Στην απόφαση ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΟΛΑΚΙΔΗ

(2009)1Α Α.Α.Δ. 351 αποφασίστηκαν τα εξής, στη σελίδα 355: «Από τα ενώπιον µου γεγονότα κρίνω την παρούσα αίτηση ως πρόωρη. Η αίτηση ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου είναι ορισμένη αύριο 10.4.2009. Αν η καθ' ης η αίτηση επιθυμεί να ακουστεί, όφειλε κανονικά να είχε καταχωρήσει την ένστασή της, όπως προβλέπεται από τον Κανονισμό 11 του περί Οικογενειακών Δικαστηρίων Διαδικαστικού Κανονισμού ή σε τέτοιο χρόνο που θα ενέκρινε το Δικαστήριο. Ο Κανονισμός αυτός έμμεσα παραπέμπει στη ∆.48, θ.4 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών, που, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Σοφοκλέους v. Ταβελούδη κ.ά.

(2002)1 Α.Α.∆. 92, είναι διατακτικής μορφής. Επομένως, η πλευρά του αιτητή μπορεί να ζητήσει από το Οικογενειακό Δικαστήριο κατά την αυριανή ακρόαση όπως η καθ' ης η αίτηση µη ακουστεί, εφόσον δεν καταχώρησε ένσταση. Αν το Δικαστήριο επιτρέψει στην άλλη πλευρά να ακουστεί, χωρίς να έχει καταχωρημένη ένσταση, τότε ο αιτητής, νοουμένου ότι η απόφαση του Δικαστηρίου επί της αίτησης δεν θα είναι ικανοποιητική για τον ίδιο, μπορεί να έχει άλλη θεραπεία, δηλαδή να εφεσιβάλει την απόφαση». Στην απόφαση 1. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΜΙΧΑΗΛ κ.α. ν. Α/ΦΟΙ ΠΟΥΛΛΟΥ ΛΤΔ (Αρ. 2)

(2001)1Α Α.Α.Δ. 684 αποφασίστηκε ότι: «Δοθέντων των γεγονότων που διέπουν την αίτηση ως ανωτέρω, τα πράγματα έχουν όπως τα θέτουν οι Εφεσείοντες. Το Άρθρο 30.2 απαιτεί δημόσια ακροαματική διαδικασία. Η παράλειψη τούτη οδήγησε ακόλουθα και στην παράβαση του δικαιώματος των Εφεσειόντων να ακουσθούν σύμφωνα με το Άρθρο 30.3(β)(γ). Η μη καταχώριση ένστασης εκ μέρους των εφεσειόντων συνιστούσε δικονομική παράλειψη που όμως δεν κατάργησε την υποχρέωση δημόσιας κλήσης της υπόθεσης την ώρα που αυτή ήταν ορισμένη για να διαπιστωθεί η εμφάνιση ή μη των Εφεσειόντων και η θέση τους επί της αίτησης ή οποιουδήποτε συναφούς θέματος. Η μη καταχώριση ένστασης δεν εξυπάκουε και έλλειψη πρόθεσης εμφάνισης για διατύπωση οποιασδήποτε θέσης όσον αφορά είτε την ίδια την παράλειψη καταχώρισης ένστασης είτε την εν γένει πορεία των αιτήσεων. Στην παρούσα υπό εκδίκαση Αίτηση, η Αίτηση επιδόθηκε στους Καθ'ων, έχουν ακουστεί οι δικηγόροι τους, παρόλο που δεν καταχώρησαν ένσταση, που ήταν με την δική τους άρνηση που δεν καταχωρήθηκε και έτσι δεν έχει καταπατηθεί οποιοδήποτε συνταγματικό τους δικαίωμα. Στην απόφαση ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ν. 1 ΚΩΣΤΑΚΗ ΤΑΒΕΛΟΥΔΗ κ.α.

(2002)1Α Α.Α.Δ. 92 το Ανώτατο είπε τα εξής στις σελίδες 96-97: Ο δικηγόρος των εφεσιβλήτων παραπονέθηκε, κατά την ακρόαση της αίτησης και στη συνέχεια ενώπιον μας, ότι η ένσταση που κατέθεσε ο εφεσείων δεν εξειδίκευε τους λόγους για τους οποίους εναντιώθηκε στην έκδοση και απολυτοποίηση του προσβαλλόμενου διατάγματος, όπως υπαγορεύουν οι διατάξεις της νέας Δ.48, θ.4 του περί Πολιτικής Δικονομίας (Τροποποιητικού) (αρ. 3) Κανονισμού του 1999, που εκδόθηκε στις 4/11/99. Η Δ.48, θ.4 ορίζει ότι: "4.

(1)Αν πρόσωπο προς το οποίο επιδίδεται αίτηση προτίθεται να ενστεί, τουλάχιστο δύο ημέρες πριν από την ημερομηνία κατά την οποία ορίζεται η αίτηση για πρώτη εμφάνιση, θα καταχωρεί ειδοποίηση αυτής της πρόθεσης του σύμφωνα με τον Τύπο 47 και θα αφήνει αντίγραφο της για τον αιτητή στη διεύθυνση επίδοσης του. Η ειδοποίηση αυτή θα αναφέρεται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου ή στους συγκεκριμένους Διαδικαστικούς Κανονισμούς επί των οποίων βασίζεται η ένσταση και θα εξειδικεύει τους συγκεκριμένους λόγους της ένστασης. Οποιαδήποτε γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση τα οποία δεν είναι εμφανή από το φάκελο της διαδικασίας θα αναφέρονται σε μια ή περισσότερες ένορκες δηλώσεις οι οποίες θα συνοδεύουν την ειδοποίηση. Αντίγραφα αυτών των ένορκων δηλώσεων θα αφήνονται στον αιτητή μαζί με την ειδοποίηση.

(2).......... Ο συνήγορος ανέφερε στο πρωτόδικο δικαστήριο ότι δυσκολεύθηκε να ανιχνεύσει και να εννοήσει τους λόγους ένστασης από μια μακροσκελή, 7σέλιδη ένορκη δήλωση του εφεσείοντα, που εν πολλοίς περιέχει - και σ' αυτό συμφωνούμε - γεγονότα και ισχυρισμούς άσχετους με τη δυνατότητα έκδοσης ή μη προσωρινού διατάγματος στην περίπτωση αυτή. Είναι ακριβώς αυτού του είδους τις δυσχέρειες που απέβλεπε να αντιμετωπίσει η νέα διάταξη. Ο πρωτόδικος δικαστής αντιπαρήλθε το ζήτημα. Ο δικηγόρος των εφεσιβλήτων το επανέφερε ενώπιον μας στο πλαίσιο του επιχειρήματος του ότι δεν πρέπει να γίνει δεκτή η μαρτυρία (βλ. π.χ., έγγραφα που επισυνάπτονται στο περίγραμμα αγόρευσης) ή ισχυρισμοί που ο εφεσείων επιχειρεί να εισάξει με το περίγραμμα και που δεν περιέχει η ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της ένστασης. Προχωρεί εντούτοις να υποβάλει ότι ούτε οι ισχυρισμοί εκείνης της ένορκης δήλωσης πρέπει να ληφθούν υπόψη, αφού η ένσταση ήταν παράτυπη. Θα μπορούσε να λεχθεί στο σημείο αυτό ότι την ένσταση είχε συντάξει δικηγόρος, που χειρίστηκε την όλη υπόθεση εκ μέρους του εφεσείοντα στην πρωτόδικη δίκη. Διευκρινίζεται ότι ο εφεσείων, που είναι ο ίδιος εν ενεργεία δικηγόρος, ετοίμασε το 27σέλιδο περίγραμμα. Δεν τον απασχόλησε ωστόσο το θέμα. Οι αντιρρήσεις του δικηγόρου των εφεσιβλήτων, όπως ήδη αναφέραμε, εντάχθηκαν στο πλαίσιο ευρύτερου επιχειρήματος του ότι πρέπει να αγνοήσουμε οτιδήποτε είναι έξω από το πεδίο ισχυρισμών της ένορκης δήλωσης. Εξάλλου δεν υπήρξε αντέφεση για να φέρει το θέμα στο προσκήνιο. Έτσι λοιπόν δε θα δώσουμε συνέχεια στο ζήτημα. Θα θέλαμε όμως με αυτή την ευκαιρία να θυμίσουμε τον επιτακτικό χαρακτήρα της νέας διάταξης αναφορικά με τον καθορισμό, στο σώμα της γραπτής ένστασης, των λόγων που την υποστηρίζουν και το συναφές καθήκον του συντάκτη της να τους εξειδικεύσει. Και θα προσθέταμε με την καθαρότητα, λιτότητα έκφρασης και περιεκτικότητα, που πρέπει να χαρακτηρίζουν τη νομική γραφή. Ας μη λησμονείται ότι ο συντάκτης της ένστασης δεν έχει μόνο καθήκον να πληροφορήσει τον αντίδικο του σε ποιους ακριβώς λόγους έγκειται η ένσταση του, αλλά και ανάλογη υποχρέωση απέναντι στο δικαστήριο.» Οι Καθ'ων η Αίτηση όχι μόνον είχαν υποχρέωση να καταχωρήσουν ένταση εφόσον ενίσταντο στην Αίτηση αλλά ακόμα έπρεπε τους λόγους ένστασης, τόσο νομικούς όσο και πραγματικούς που αναπτύσσουν στην αγόρευση τους, έπρεπε να καταγράψουν στην ένσταση και να υποστηρίζονται από ένορκη δήλωση. Έπρεπε ακόμα να καταχωρήσουν ένσταση στην ειδοποίηση της οποίας να καταγράψουν τα άρθρα των Νόμων και τους Κανονισμούς πάνω στους οποίους βασίζουν την ένσταση τους. Θα προχωρήσω να εξετάσω την Αίτηση με βάση τους Θεσμούς και το Νόμο που έχει καταγράψει ο Αιτητής σ' αυτή και πάνω στις οποίες, νομοθετικές διατάξεις, έχει βασίσει την Αίτηση του. Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.48 Θ.1 έως 4 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας η οποία προβλέπει για την φύση της αίτησης στον Πρωτοκολλητή και το Δικαστήριο, τον τύπο των μονομερών αιτήσεων, ως προς τα γεγονότα που υποστηρίζουν την Αίτηση για αιτήσεις που συνοδεύονται με ένορκη δήλωση θα περιέχονται στην ένορκη δήλωση και σ' αυτές που δεν συνοδεύονται, στην ίδια την Αίτηση, ως προς την επίδοση της Αίτηση δια κλήσεως και ως προς την καταχώρηση ένστασης από τον Καθ'ου η Αίτηση. Ακόμα προβλέπει και για την καταχώρηση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η Δ.64 των ιδίων πιο πάνω θεσμών προβλέπει για τις συνέπειες μη συμμόρφωσης με τους Θεσμούς αυτούς. Η Δ.26 Θ.2,9,10,11 και 13 προβλέπει για την παράλειψη καταχώρισης δικογράφων. Η Δ.26 Θ.2 για τη μη καταχώρηση υπεράσπισης, ο Θ.9 την περίπτωση που ο Εναγόμενος παραδώσει υπεράσπιση η οποία σκοπεύει να δώσει απάντηση σε μέρος μόνον ισχυριζόμενων αιτιών της αγωγής. Το ίδιο και η Δ.26 Θ.10 και 11 αφορούν παράδοση δικογράφου. Η Δ.27 Θ.3 δίδει εξουσία στο Δικαστήριο να διατάξει διαγραφή δικογράφου για το λόγο ότι δεν περιέχει λογικό αγώγιμο δικαίωμα. Η Δ.19 Θ.13,15,16,18 προβλέπει για την παράδοση των δικογράφων, για το περιεχόμενο των δικογράφων, περιεχόμενο υπεράσπισης. Το άρθρο 42 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 αφορά εξαναγκασμό υποταγής σε διάταγμα. Τα όσα ζητά με την υπό κρίση αίτηση, παράγραφοι α και β, δεν αφορούν ούτε αποτελούν αίτημα για εξαναγκασμό υποταγής σε διάταγμα. Η Δ.48 Θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. Στην υπόθεση Χριστόφορου V. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοϊζος Ιορδανούς Λιμιτεδ

(2001)1Β Α.Α.Α. 743 υιοθετήθηκαν οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Kouppas and another V. Vassiliadis

(1981)1 JSC 120 και υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων

(1990)1 Α.Α.Α. 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης. Στην παρούσα αίτηση δεν αναφέρονται οι θεσμοί και τα άρθρα που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της Αίτησης. Η νομική βάση της Αίτησης είναι άσχετη με το αίτημα του Ενάγοντα. Για τους πιο πάνω λόγους η Αίτηση απορρίπτεται. Δεν επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Καθ'ων η Αίτηση επειδή δεν καταχώρησαν ένσταση. (Υπ.) ............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /EΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο