Ivanovich Smagin ν. Kalken Holdings Ltd κ.α., Γενική Αίτηση αρ. 601/2017, 21/11/2019

(1), 3, 4 - 7, 8, 9, 10, 11, 12 και 13, Δ.51, Δ.59 και Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 Άρθρο 3, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφάλαιο 113, Άρθρο 372 στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/1960Άρθρα 3, 6, 7 και 13, στη Σύμβαση της Χάγης ημερ. 15/11/1965 η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 40/1982 Άρθρα 2-16 αυτής, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας Άρθρα 30 και 169, στη Νομολογία, στο Κοινοδίκαιο καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Φειδογιάννη, ασκούμενης δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή. Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω τα εξής: · Στις 17/04/2018, μετά από μονομερή Αίτηση ημερ. 12/04/2018 του Αιτητή στην Κυρίως Αίτηση, εκδόθηκε Διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η υποκατάστατη επίδοση στον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 στην Κυρίως Αίτηση με επίδοση στο δικηγορικό γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. · Στις 30/04/2018, έγινε η επίδοση στο δικηγορικό γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε., ως το πρώτο διατακτικό του Διατάγματος, όπως αυτό φαίνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου. · Ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 είναι πολίτης (citizen) της Ρωσικής Ομοσπονδίας. · Όπως πηγάζει από την ένορκη δήλωση του XXXXX Αποκίδη, η επίδοση των εγγράφων που διατάζει το Διάταγμα να επιδοθούν (τα «Έγγραφα»), προωθήθηκαν από τον Αιτητή, για επίδοση στον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 στη βάση της Συνθήκης της Χάγης η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 40/

1. · Όπως πηγάζει από την ένορκη δήλωση Αποκίδη ο κύριος λόγος για τον οποίο ζητήθηκε από το Δικαστήριο η υποκατάστατη επίδοση στο δικηγορικό γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. είναι το Τεκμήριο 9 στην ένορκη δήλωση Αποκίδη. · Το Τεκμήριο 9, όπως ο ίδιος ο Κώστας Αποκίδης αναφέρει στην ένορκη δήλωσή του, είναι εμπιστευτικό έγγραφο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί, σύμφωνα με το Τεκμήριο 10, που είναι επιστολή από την δικηγορική εταιρεία Baker & McKenzie, μόνο για σκοπούς εκτέλεσης μιας απόφασης και κάποιας διαιτητικής απόφασης που δεν προσδιορίζει. Επίσης η ένορκη δήλωση Αποκίδη δεν αποκαλύπτει στο Δικαστήριο με το Τεκμήριο 10, πια είναι αυτή η απόφαση ή διαιτητική απόφαση. Η πρώτη παράβαση πηγάζει από το γεγονός ότι η παρούσα διαδικασία είναι διαδικασία εγγραφής διαιτητικής απόφασης και όχι διαδικασία εκτέλεσης και, επομένως, ο Αιτητής δεν είχε δικαίωμα χρήσης του Τεκμηρίου
2. · Επιπλέον το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης Αποκίδη είναι παραδοχή ότι (α) η Baker & McKenzie έχουν παραβεί τους όρους της εμπιστευτικότητας, με την μεταβίβαση στους κκ Michael Kyprianou LLC του Τεκμήριου 9 πριν να βεβαιωθούν ότι η παρούσα διαδικασία θεωρείται διαδικασία εκτέλεσης και όχι απλά εγγραφής διαιτητικής απόφασης και (β) ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2, ο XXXXX Αποκίδης και οι Michael Kyprianou LLC έχουν παραβεί τους όρους του περιοριστικού διατάγματος αφού, παρά τα όσα τους υποδεικνύουν οι Baker & McKenzie, έχουν αποτύχει να εξασφαλίσουν τα περιοριστικά μέτρα που θα προστάτευαν το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
3. · Όπως είναι εμφανές από την Αίτηση, καμία πρόνοια δεν έχει γίνει για προστασία των εν λόγω δεδομένων τα οποία έχουν ήδη δοθεί στην Καθ' ης η Αίτηση αρ. 1, χωρίς κανένα περιορισμό και επομένως μπορεί αυτή τη στιγμή η Καθ' ης η Αίτηση αρ. 1 να τα έχει κυκλοφορήσει και σε τρίτα πρόσωπα. · Επίσης, το Τεκμήριο 9 με τον πιο πάνω χειρισμό κατέστη προσβάσιμο στους υπαλλήλους του Πρωτοκολλητείου Λευκωσίας και του δικαστικού επιδότη που το επέδωσε στην Καθ' ης η Αίτηση αρ. 1 και πολύ πιθανό και σε άλλα πρόσωπα. · Θέση του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 είναι ότι, εάν αγνοηθεί το Τεκμήριο 9, τότε δεν υπάρχει το υπόβαθρο επίδοσης των όσων το Διάταγμα διατάζει στην Χαβιαρά & Φιλίππου ΔΕΠΕ. · Όσον αφορά την Αγωγή 711/2011, Τεκμήριο 20 της ένορκης δήλωσης Αποκίδη, ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 δεν είναι μέρος της διαδικασίας επομένως δεν θα έπρεπε να θεωρηθεί ότι υπάρχει σύνδεση αυτής της Αγωγής με εκείνον και συνακόλουθα με την Χαβιαράς & Φιλίππου Δ.Ε.Π.Ε. Eπιπλέον, η Αγωγή 711/2011 έχει από τις 30/1/2019 τερματισθεί. · Στη βάση νομικής συμβουλής της οποίας τυγχάνει η ομνύουσα, η Σύμβαση της Χάγης ημερ. 15/11/1965 η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 40/1982 δεν προβλέπει εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η επίδοση εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου. Με άλλα λόγια, το ότι μετέβηκε ο εκεί επιδότης πέντε φορές χωρίς επιτυχία δεν σημαίνει ότι η επίδοση δεν είναι εφικτή. · Επιπλέον, στο Τεκμήριο 6 της ένορκης δήλωσης Αποκίδη, ρητά αναφέρεται ότι υπάρχει δυνατότητα επανακαταχώρισης αιτήματος επίδοσης και επομένως θα έπρεπε να ακολουθηθούν η πρόνοιες της Συνθήκης. · Με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 15 της Συνθήκης δεν πρέπει να δοθεί οποιαδήποτε απόφαση που αφορά το επηρεαζόμενο πρόσωπο εκτός αν του επιδοθούν τα έγραφα σύμφωνα με τις πρόνοιες του Αμερικανικού δικαίου, στην παρούσα περίπτωση, ή σε περίπτωση που δεν είναι εφικτό το πιο πάνω το Δικαστήριο της Κύπρου, στην παρούσα περίπτωση θα πρέπει να ικανοποιηθεί πριν προωθήσει την Αίτηση ότι: (α) έχει επιτευχθεί επίδοση τουλάχιστον με ένα από τους τρόπους που προβλέπει η Συνθήκη; και (β) έχουν περάσει τουλάχιστο 6 μήνες από την εν λόγω επίδοση. · Επιπλέον, στο Άρθρο 15(β) της Συνθήκης διαλαμβάνεται ότι η επίδοση πρέπει να γίνει στον Καθ' ου η Αίτηση ή στην οικία του χωρίς να προβλέπεται οτιδήποτε άλλο. · Θέση του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 είναι ότι θα έπρεπε να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια και οι διαδικασίες της Συνθήκης πριν αποταθούν στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος επίδοσης κατά παράβαση της Συνθήκης. · Πρόσθετα η Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ έχουν εξουσιοδότηση από τον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 μόνο για σκοπούς αμφισβήτησης της παρούσας διαδικασίας επίδοσης και σε καμία περίπτωση δεν ενεργούν ως αντιπρόσωποι του ούτε τον εκπροσωπούν σε άλλες διαδικασίες στην Κύπρο ή/και αλλού. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.5, θ.θ. 1, 9 και 10, Δ.5Α, Δ.9, θ.θ. 4, 5, 10 και 11, Δ.16, Δ.39 και Δ.
4. θ.θ. 1 - 9, στο Άρθρο 3 του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα Άρθρα 1 μέχρι 6 του περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου του 2000 (Ν.121(Ι)/2000), στα άρθρα 2 και 3 του περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικό) Νόμο του 1979 (Ν. 84/1979), στα Άρθρα I έως V της Σύμβασης της Νέας Υόρκης περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων ημερ. 10/6/1958, στα Άρθρα 2, 3, 35 και 36 του περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμου (Ν.101/1987)και στο Άρθρο 21 του Περί Διαιτησίας Νόμου, Κεφ.
5. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: ð Το Διάταγμα του Ε.Δ. Λευκωσίας ημερ. 17/4/2018 ορθώς εκδόθηκε στη βάση ικανοποιητικού μαρτυρικού υποβάθρου ότι με τον εν λόγω τρόπο επίδοσης ο Αιτητής θα λάμβανε γνώση της παρούσας δικαστικής διαδικασίας. ð Αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ έχει και κατά πάντα ουσιώδη χρόνο είχε επικοινωνία με τον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 οπόταν αποδείχθηκε και εκ των γεγονότων που ακολούθησαν ότι ορθώς εκδόθηκε το Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερ. 17/4/
6. ð Αποτελεί πλέον αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 έχει λάβει πλήρη γνώση της παρούσας διαδικασίας και έχει εμφανισθεί σε αυτήν. Οπόταν το να διαταχθεί η εκ νέου επίδοση σε αυτόν δεν εξυπηρετεί οποιοδήποτε σκοπό. ð Ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 ενεργεί κακόπιστα με σκοπό να καθυστερήσει την εγγραφή της διαιτητικής Απόφασης που αναφέρεται στον τίτλο της παρούσας η οποία αδιαμφισβήτητα έχει εκδοθεί εναντίον του και με την οποία διατάχθηκε να καταβάλει στον Αιτητή σημαντικά χρηματικά ποσά. Η Απόφαση αυτή παραμένει μέχρι σήμερα ανεκτέλεστη. ð Η Αίτηση είναι καταχρηστική ενόψει του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 έχει ήδη επιχειρήσει στο παρελθόν να πετύχει την ακύρωση του επίδικου Διατάγματος του Ε.Δ. Λευκωσίας ημερ. 17/4/2018 όπου η σχετική αίτηση απερρίφθη με απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 6/3/
7. ð Η όλη δικονομική συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 είναι κακόπιστη και καταχρηστική. ð Η Αίτηση κατεχωρήθη με υπέρμετρη καθυστέρηση αφού η επίδοση των σχετικών εγγράφων στον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 δια της υποκατάστατης επίδοσης έγινε την 30/4/2018, ήτοι ένα περίπου χρόνο από σήμερα και τούτο ανεξαρτήτως του ότι ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 επέλεξε στο παρελθόν λανθασμένο τρόπο αμφισβήτησης της εγκυρότητας του Διατάγματος ημερ. 17/4/
8. ð Αφού η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ είχε και έχει επικοινωνία με τον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 η παρούσα Αίτηση θα έπρεπε εξ' αρχής να καταχωρηθεί και όχι αφού μεσολάβησε η απόρριψη της Αίτησης ημερ. 26/6/
9. ð Η όλη δικονομική συμπεριφορά του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 επηρεάζει καίρια τα δικαιώματα του Αιτητή εφόσον παραμένει η αίτηση εγγραφής της διαιτητικής Απόφασης σε στασιμότητα εδώ και έναν χρόνο. Ένορκη Δήλωση Π. Δημητρίου Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της XXXXX Δημητρίου, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή στην κυρίως Αίτηση. Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: Το υπόβαθρο γεγονότων το οποίο έλαβε υπόψη του το Δικαστήριο για να εκδώσει το Διάταγμα έχει ως εξής: i. Την 21/12/17, κατόπιν σχετικής μονομερούς αίτησης του Αιτητή στην Κυρίως Αίτηση, το Δικαστήριο εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας σε διεύθυνση του Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 στις Η.Π.Α της Γενικής Αίτησης καθώς και άλλων σχετικών δικαστικών εγγράφων και των μεταφράσεων αυτών στα αγγλικά μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης σύμφωνα με τη Σύμβαση της Χάγης της 15ης Νοεμβρίου 1965 (Τεκμήριο 3). ii. Η πλευρά του Αιτητή ακολούθησε την προβλεπόμενη διαδικασία βάσει της προαναφερόμενης Σύμβασης της Χάγης αλλά η επίδοση δεν κατέστη εφικτή παρά το ότι έγιναν πέντε προσπάθειες για να επιδοθούν τα έγγραφα στον αναφερόμενο ως Καθ' ου η Αίτηση 2 στη Γενική Αίτηση (σχετικά είναι και τα Τεκμήρια 5 και 6 στην ένορκη δήλωση Αποκίδη). iii. Η πλευρά του Αιτητή πληροφορήθηκε επίσης ότι και στα πλαίσια άλλων δικαστικών διαδικασιών ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 αποφεύγει συστηματικά την επίδοση προς αυτόν δικαστικών εγγράφων. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 24 και 25 της ένορκης δήλωσης Αποκίδη όπου αναφέρεται ότι στα πλαίσια άλλης δικαστικής διαδικασίας στις Η.Π.Α έγιναν 16 προσπάθειες επίδοσης στον αναφερόμενο ως Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 στη Γενική Αίτηση με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό. iv. Λόγω των πιο πάνω προέκυψε η ανάγκη όπως ο Αιτητής αιτηθεί διάταγμα που να επιτρέπει την υποκατάστατη επίδοση των εγγράφων, πράγμα το οποίο έπραξε την 12/4/
10. Ο Αιτητής αποτάθηκε στο Δικαστήριο αιτούμενος άδεια για υποκατάστατη επίδοση δια μέσου του γραφείου Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ καθότι είχε συντριπτικά στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η εν λόγω δικηγορική εταιρεία έχει επικοινωνία με τον Καθ' ου η Αίτηση αρ.
11. Σχετικές είναι οι παράγραφοι 30 μέχρι 34 της ένορκης δήλωσης Αποκίδη. Το Δικαστήριο επέτρεψε την αναφερόμενη Αίτηση και εκδόθηκε το Διάταγμα στις 17/4/18 (Τεκμήριο 1). v. Στις 26/6/18 το γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ καταχώρησε αίτηση με την οποία ζήτησε την ακύρωση του Διατάγματος. vi. Στις 6/3/19 το Δικαστήριο εξέδωσε Απόφαση με την οποία απέρριψε την προαναφερόμενη αίτηση ημερ. 26/6/
12. vii. Στις 20/3/19 ο Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 καταχώρησε την παρούσα Αίτηση. Το υπόλοιπο μέρος της ένορκης δήλωσης της Π. Δημητρίου, αποτελεί επανάληψη και υιοθέτηση των λόγων Ένστασης και επομένως δεν κρίνω σκόπιμο, στο παρόν στάδιο, να κάνω οποιαδήποτε αναφορά σε αυτό. Επιπλέον, η ομνύουσα εκφράζει την άποψη ότι πολύ ορθά εκδόθηκε το Διάταγμα αφού ο Αιτητής κατέδειξε ότι: Α) οι άλλοι τρόποι επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας στον Καθ' ου η Αίτηση αρ. 2 για τους οποίους εξασφάλισε άδεια κατέστησαν ατελέσφοροι και Β) η υποκατάστατη επίδοση για την οποία εν τέλει εξασφαλίστηκε άδεια αποτελούσε τον πλέον ασφαλή και αποτελεσματικό τρόπο για να επιτευχθεί η επίδοση στον Καθ' ου η Αίτηση αρ.
13. Γεγονότα όπως προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης Κρίνεται σκόπιμο όπως εξαρχής καταγραφούν τα ουσιώδη στην υπό κρίση Αίτηση γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν από το φάκελο της υπόθεσης: ▬ Στις 3/11/2017 κατεχωρήθη υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Γενική Αίτηση με την οποία επιδιώκεται η αναγνώριση, εγγραφή και εκτέλεση στην Κύπρο συγκεκριμένης διαιτητικής Απόφασης που εξέδωσε προς όφελος του Αιτητή στην Γενική Αίτηση (και Καθ΄ου η Αίτηση στην υπό κρίση Αίτηση) το Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Λονδίνου. ▬ Στις 21/12/2017, κατόπιν σχετικής μονομερούς Αίτησης του Αιτητή, εξεδόδη Διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η επίδοση της Γενικής Αίτησης και των άλλων δικαστικών εγγράφων και των μεταφράσεων αυτών στα Αγγλικά εκτός δικαιοδοσίας σε διεύθυνση του Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2 στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Διάταγμα η επίδοση θα έπρεπε να γίνει μέσω του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως της Κύπρου σύμφωνα με την Σύμβαση της Χάγης. ▬ Στις 22/3/2018 η πλευρά του Αιτητή εξασφάλισε επίσημη ειδοποίηση από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως ότι δεν κατέστη δυνατή μέσω της διαδικασίας που προβλέπεται από την Συνθήκη της Χάγης η επίδοση των εγγράφων στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.
14. ▬ Στις 12/4/2018 κατεχωρήθη Αίτηση για να επιτραπεί η υποκατάστατη επίδοση στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ. 2 μέσω επίδοσης στη δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ της Γενικής Αίτησης και των άλλων δικαστικών εγγράφων. ▬ Στις 17/4/2018 εξεδόθη από το Δικαστήριο Διάταγμα ως η πιο πάνω Αίτηση. ▬ Στις 30/4/2018 διενεργήθηκε επίδοση στη δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ βάσει του εκδοθέντος Διατάγματος. ▬ Στις 26/6/2018 κατεχωρήθη Αίτηση από την δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ με την οποία επιδιώχθηκε η ακύρωση του Διατάγματος. ▬ Στις 6/3/2019 το Δικαστήριο με ενδιάμεση Απόφαση που εξέδωσε στο πλαίσιο της πιο πάνω Αίτησης την απέρριψε στη βάση του ότι η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ δεν νομιμοποιείτο στην καταχώρηση της. ▬ Στις 20/3/2019 κατεχωρήθη η υπό κρίση Αίτηση με την οποία ο Καθ΄η Αίτηση αρ.2 επιδιώκει την ακύρωση του Διατάγματος με το οποίο επιτράπηκε η υποκατάστατη επίδοση σε αυτόν μέσω της δικηγορικής εταιρείας Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ. ▬ Στις 23/4/2019 κατεχωρήθη Ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση η οποία υποστηρίζεται ένορκη δήλωση της Π. Δημητρίου. Νομικές αρχές που διέπουν την υποκατάστατη επίδοση Η διαταγή για υποκατάστατη επίδοση, εκδίδεται μετά από μονομερή αίτηση. Διαφυλάσσεται όμως στον εναγόμενο το δικαίωμα να ακουστεί, χάριν της φυσικής δικαιοσύνης και να ζητήσει τον παραμερισμό του διατάγματος. Στα πλαίσια του αιτήματος για παραμερισμό υποκατάστατης επίδοσης, μπορεί να αμφισβητηθούν τόσον τα γεγονότα που στοιχειοθετούν το σχετικό διάταγμα, όσο και η δικαιοδοτική του βάση[1] . Η επίδοση Κλητηρίου Εντάλματος και κλήσης ή ειδοποίησης διέπεται από τις πρόνοιες των Δ.5

(2)και Δ.51

(1)των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας αντίστοιχα που διαλαμβάνουν τα εξής: Όσον αφορά τη Δ. 5

(2): 1. Every defendant named on the writ of summons shall, except a Judge otherwise orders, be served in the manner provided in Rule 2 of this Order with an office copy of the writ, and such service shall be deemed good service of the writ. 2.

(1)The service shall, whenever it is practicable, be effected by leaving the copy with the person to be served; but if he is not found at his house or at his usual place of employment, the service shall be deemed to be effected if the copy is left- (

1. i)with any member of his family of apparently 16 years and upwards then in his town or village or within the lands thereof; or (
2. ii)with any person apparently of such age and in charge of the place of his employment; or (iii) with his master in the case of a servant living with his master. Όσον αφορά τη Δ.51

(1):

1. Any summons or notice to be served or given to any person may be served or given at his address for service if he has furnished one, and if he has not then at his last known or usual place of residence or, if this is impossible, with the leave of the Court or Judge obtained ex parte, in any one of the ways in which service or notice of a writ of summons may be effected or given. And everything done on any proceeding whereof notice has been served or given according to these Rules shall be binding on a person so served or notified, whether he attends on the proceeding or not. Όπου για οποιοδήποτε λόγο δεν είναι δυνατόν να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5, θ.2, παρέχεται από τη Δ.5, θ.9 η διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση. Η Δ.5, θ.9 ορίζει συναφώς τα εξής:
2. Σε κάθε περίπτωση που ήθελε φανεί στο Δικαστήριο ότι λόγω οποιασδήποτε αιτίας δεν είναι εφικτό να επιτευχθεί εγκαίρως επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται στο θεσμό 2 της παρούσας Διαταγής, το Δικαστήριο δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα για υποκατάστατη ή άλλη επίδοση ή για την υποκατάσταση της ειδοποίησης επίδοσης με οποιοδήποτε τρόπο ήθελε φανεί σ΄αυτό δίκαιο και ορθό υπό τις περιστάσεις, περιλαμβανομένης και δημοσίευσης σε οποιοδήποτε μέσο με ηλεκτρονική μορφή, ή άλλο ευλόγως προσφερόμενο από την εκάστοτε τεχνολογία, τρόπο. Όπως έχει επισημανθεί στην υπόθεση Φραγκέσκου v. Γρηγορίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1765 το θέμα της υποκατάστατης επίδοσης διέπεται από τη Δ.5, θ.9 η οποία παρέχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει υποκατάστατη επίδοση στις περιπτώσεις όπου, για οποιοδήποτε λόγο, δεν είναι δυνατό να γίνει έγκυρη επίδοση με τον τρόπο που προβλέπεται από τη Δ.5, θ.2. Όπως δε τονίσθηκε, μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της[2]. Υπογραμμίσθηκε, ακόμη, ότι οι πρόνοιες της Δ.5, θ.9 έχουν πολύ ευρεία εφαρμογή και παρέχουν ευρεία διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Karim v. Κονιδάρη

(1994)1 Α.Α.Δ. 36 αφού επισημάνθηκε πως οι Αγγλικοί θεσμοί που διέπουν την υποκατάστατη επίδοση, ενώ δεν έχουν άμεση εφαρμογή στην Κύπρο, εντούτοις οι αρχές τους και η πρακτική των Αγγλικών Δικαστηρίων είναι διαφωτιστικές ως προς την άσκηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου για την υποκατάστατη επίδοση του κλητηρίου εντάλματος, τονίσθηκε πως το κύριο ερώτημα, σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει, κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου. Όπως αναφέρεται στην Ετήσια Δικονομική Πρακτική του 1958 (Annual Practice) στη σελ. 132 το Δικαστήριο προτού διατάξει υποκατάστατη επίδοση θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι, για οποιαδήποτε αιτία, δεν μπορεί να διενεργηθεί έγκυρη προσωπική επίδοση στον εναγόμενο[3]. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Porter v. Freudenberg [1915] 1 K.B. 857 θα πρέπει αφενός να υπάρχει πρακτική αδυναμία πραγματικής επίδοσης και αφετέρου λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, ότι ο προτεινόμενος τρόπος υποκατάστατης επίδοσης να τεθεί το κλητήριο υπόψη του εναγόμενου. Το ακόλουθο απόσπασμα στη σελ.889 είναι σχετικό: ''The judge in chambers before whom the application is made for substituted service of a writ for service out of the jurisdiction or of a notice of such writ ought to be careful before acceding to the application- (a) To satisfy himself that there exists a practical impossibility of actual service, as otherwise, inasmuch as there is always a certain amount of difficulty and delay in effecting service out of the jurisdiction under Order xi., a plaintiff will always seek to obtain an order for substituted service, with the serious risk that the defendant may never have notice of the proceedings and judgment in default of appearance may be given against him unjustly; (b) To satisfy himself for the same reason that the method of substituted service asked for by the plaintiff is one which will in all reasonable probability, if not certainty, be effective to bring knowledge of the writ or the notice of the writ (as the case may be) to the defendant''. (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει επίσης η υπόθεση Φραγκέσκου κ. ά. v. Γρηγορίου

(2000)1(Γ) Α.Α.Δ.1765, στην οποία γίνεται παραπομπή στο The Supreme Court Practice 1999, σελ. 1293 και στην υπόθεση Western etc. Building Society v. Rucklidge

(1905)3 Ch. 472 στην οποία λέχθηκε ότι κατά την έκδοση διατάγματος για υποκατάσταση επίδοση σε πρόσωπο που βρίσκεται εκτός δικαιοδοσίας το είδος της επίδοσης που διατάσσεται δεν περιορίζεται σε επίδοση εκτός δικαιοδοσίας αλλά μπορεί να είναι υποκατάστατη επίδοση εντός δικαιοδοσίας. Ότι κατά προτεραιότητα θα πρέπει να σημειωθεί, είναι η δυνατότητα του Δικαστηρίου να διατάσσει υποκατάστατη επίδοση δικαστικών εγγράφων, ακόμα και σε εναγόμενους που διαμένουν στο εξωτερικό, νοουμένου, βέβαια, ότι έχει εξασφαλιστεί ήδη άδεια για επίδοση στο εξωτερικό εγγράφων που αφορούν δικαστικές διαδικασίες που καταχωρούνται και προωθούνται εντός της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου τούτου[2] (βλ. ). Η υπόθεση Western etc. Building Society v. Rucklidge (ανωτέρω) έτυχε εφαρμογής στην υπόθεση Karim v. Κονιδάρη

(1994)1 Α.Α.Δ. 36, στην οποία αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Όπου συντρέχουν οι προϋποθέσεις για υποκατάστατη επίδοση της διαδικασίας σε διάδικο εκτός δικαιοδοσίας αυτό μπορεί να συντελεσθεί και με επίδοση του κλητηρίου εντάλματος εντός της δικαιοδοσίας (Βλ. Ford v. Shephard [1885] 34 W.R. 63 και Western etc., Building Society v. Rucklidge [1905] 2 Ch. D., 472).» Όπως έχει αναφερθεί στην απόφαση Alfred C. Toepfer International Gmbh, v. Broda Agro Trade (Cyprus) Ltd

(2012)1 Α.Α.Δ. 1473 σε σχέση με αίτηση για εγγραφή αλλοδαπής απόφασης δεν χρειάζεται να εκδοθεί διάταγμα επίδοσής της εκτός δικαιοδοσίας. Στην περίπτωση εγγραφής μιας τέτοιας αλλοδαπής απόφασης η έκδοση διατάγματος για επίδοση εκτός δικαιοδοσίας δεν είναι απαραίτητη. Υποκατάστατη επίδοση σε δικηγόρο Eίναι αποδεκτή κατά το δίκαιο μας η υποκατάστατη επίδοση σε δικηγόρο διάδικου. Στην υπόθεση Κarim v. Κονιδάρη

(1994)1 ΑΑΔ 36, λέχθηκε ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, όπως η λογική του πράγματος επιβάλλει, είναι κατά πόσον ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, το κλητήριο υπόψη του εναγομένου. Έγινε επίσης παραπομπή στην υπόθεση Αrmitage v. Fitzwilliam and Others, 1875 W.N. 238 όπου εγκρίθηκε ως μέθοδος υποκατάστατης επίδοσης, η επίδοση του κλητηρίου εντάλματος στον δικηγόρο του εναγομένου. Η επίδοση δικαστικών εγγράφων σε δικηγόρο εξετάστηκε σε έκταση από το Ανώτατο Δικαστήριο, στην Αίτηση προνομιακών ενταλμάτων Certiorari & Prohibition υπ. αρ. 152/2015 Σωτήρη Πίττα ημερ.18/11/

1. Λέχθηκε ότι η επίδοση σε δικηγόρο στην Κύπρο γίνεται ως υποκατάστατη επίδοση με βάση την Δ.5 & Δ.5Α, σε αντίθεση με την ακολουθούμενη πρακτική στην Αγγλία όπου το θέμα αυτό, ρυθμίζεται από ειδικό κανονιστικό πλαίσιο. Στην πιο πάνω απόφαση Σωτήρη Πίττα, λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής: «Στην Κύπρο, όπως άλλωστε έχει αναφερθεί και από τον ευπαίδευτο συνήγορο, δεν υπάρχει διαδικαστικός κανονισμός που να ρυθμίζει θέμα επίδοσης σε δικηγόρο. Η επίδοση σε δικηγόρο γίνεται όπως θα γινόταν εναντίον οποιουδήποτε τρίτου προσώπου μέσω του οποίου, κατ' ισχυρισμό του ενάγοντα, το κλητήριο ένταλμα θα μπορούσε να τεθεί υπόψη του εναγομένου. Επί του προκειμένου, ο ενάγων στήριξε την αίτηση για υποκατάστατη επίδοση, μεταξύ άλλων, στο ότι ο αιτητής μετά την καταχώρηση της αγωγής και την έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος εναντίον των εναγομένων 2, 3, 4 και 5, απέστειλε επιστολή στους δικηγόρους των εναγόντων, με την οποία τους πληροφορούσε ότι θα εμφανιζόταν εκ μέρους των εν λόγω εναγομένων κατά την ημερομηνία που ήταν επιστρεπτέο το ενδιάμεσο διάταγμα, πράγμα που έπραξε. Καταχώρησε, επίσης, εκ μέρους των ιδίων εναγομένων, ένσταση στα εν λόγω διατάγματα.» Εξέταση Αίτησης Προβάλλεται από τον Καθ΄ης η Αίτηση αρ. 2 ότι η Σύμβαση της Χάγης δεν προβλέπει εναλλακτικές λύσεις σε περίπτωση που δεν καταστεί δυνατή η επίδοση εντός συγκεκριμένου χρονικού πλαισίου. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προέκυψε μέσω της ένορκης δήλωσης Αποκίδη επιχειρήθηκε μέσω της διαδικασίας που προβλέπεται στη Σύμβαση της Χάγης η επίδοση σε πέντε διαφορετικές περιπτώσεις στον Καθ΄ου η Αίτηση χωρίς επιτυχία. Όπως προέκυψε ειδικότερα από την παράγραφο 23 της ένορκης δήλωσης Αποκίδη επιχειρήθηκε μέσω της διαδικασίας που προβλέπεται στη Σύμβαση της Χάγης η επίδοση των δικαστικών εγγράφων στον Καθ΄ου η Αίτηση χωρίς αποτέλεσμα. Συγκεκριμένα σύμφωνα με σχετική βεβαίωση με βάση τις πρόνοιες του Άρθρου 6 της Σύμβασης της Χάγης η οποία επισυνάφθηκε σε επιστολή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξεως της Κύπρου και αποτέλεσε το Τεκμήριο 6 στην ένορκη δήλωση Αποκίδη, έγιναν από την εταιρεία ABC Legal Services Ltd πέντε προσπάθειες επίδοσης των δικαστικών εγγράφων στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ. 2 χωρίς, όμως, αποτέλεσμα. Επιπλέον, όπως πάλι προέκυψε από την ένορκη δήλωση Αποκίδη στις παραγράφους 24-28 και στο πλαίσιο άλλης δικαστικής διαδικασίας, ο Καθ΄ου η Αίτηση αρ. 2 είχε αποφύγει την επίδοση δικαστικών εγγράφων που επιχειρήθηκε να του γίνει. Συγκεκριμένα στην περίπτωση εκείνη έγιναν 16 προσπάθειες επίδοσης δικαστικών εγγράφων χωρίς αποτέλεσμα και χρειάστηκε να εκδοθεί Διάταγμα από Δικαστήριο της Καλιφόρνια που να επιτρέπει την υποκατάστατη επίδοση των δικαστικών εγγράφων στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.
2. Η ένορκη δήλωση του δικηγόρου XXXXX H. Jackson που κατατέθηκε προς υποστήριξη της μονομερούς αίτησης για υποκατάστατη επίδοση καθώς και το Διάταγμα του Δικαστηρίου της Καλιφόρνια επισυνάφθηκαν στην ένορκη δήλωση Αποκίδη ως Τεκμήριο
3. Είναι, επομένως, αδιαμφισβήτητο ότι ο Αιτητής έχει ακολουθήσει σε πρώτο στάδιο τις πρόνοιες της Σύμβασης της Χάγης αναφορικά με την επίδοση εκτός δικαιοδοσίας των δικαστικών εγγράφων της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο υπόθεσης. Το ερώτημα που εγείρεται στο σημείο αυτό είναι κατά πόσο η Σύμβαση της Χάγης αναιρεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο τις εξουσίες του Δικαστηρίου στις κατάλληλες περιπτώσεις και υπό την προϋπόθεση της παροχής του αναγκαίου υπόβαθρου για ενάσκηση των εξουσιών που πηγάζουν από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Παρόμοιο ζήτημα εξετάστηκε από την έντιμη Τ. Ψαρά - Μιλτιάδου, Π.Ε.Δ (ως ήταν τότε), στην πρωτόδικη υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού Sergei Petrovich Poymanov v. Aletarro Ltd κ.α. Αγ. αρ. 3463/13 ημερ. 29/4/2014 Στην εν λόγω υπόθεση, έγινε επίδοση στην Ρωσική Ομοσπονδία μέσω της υπηρεσίας ταχυμεταφορών DHL. Ακολούθησε αίτηση για ακύρωση της επίδοσης ως παράτυπης για λόγους που αφορούσαν μεταξύ άλλων παράβαση της διαδικασίας επίδοσης που προβλέπει η σύμβαση μεταξύ Ρωσίας και Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Δικαστήριο αφού επανέλαβε την αρχή ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης, είναι κατά πόσο ο προσφερόμενος τρόπος θα θέσει το κλητήριο υπόψη του εναγομένου, ανέφερε χαρακτηριστικά τα εξής: «Θα συμφωνήσω δε με τους ευπαίδευτους συνηγόρους του Ενάγοντα ότι η Σύμβαση της Χάγης και η συνθήκη μεταξύ Ρωσίας και Κύπρου δεν αναιρούν τις εξουσίες του Δικαστηρίου, εφόσον βέβαια δοθεί το κατάλληλο υπόβαθρο, να ασκήσει τις εξουσίες που πηγάζουν από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας αλλά και με βάση τις συμφυείς εξουσίες. Το Δικαστήριο αυτό έπραξε, αποφασίζοντας για τη μορφή επίδοσης, η οποία υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης, θα ήταν αρκούντως γρήγορη και ικανοποιητική ως προς την πλήρωση της απαραίτητης προϋπόθεσης της γνωστοποίησης της διαδικασίας στον Εναγόμενο. Πράγμα το οποίο έχει συντελεστεί. Άλλωστε η θεώρηση μου είναι ότι η ένσταση της Ρωσίας για τον τρόπο επίδοσης με ταχυδρομείο ή άμεσα σε πολίτη της, όπως προβλήθηκε από τον Αιτητή, ακριβώς δεν ισχύει όταν υπάρχει σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου, όπως εν προκειμένω. Ωστόσο και αν ακόμη δεν είναι ορθή η πιο πάνω προσέγγιση μου και αν όντως υπήρξε λάθος ή παρατυπία στην συντελεσθείσα επίδοση, κρίνω ότι αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης, αφού ακριβώς καμία ζημιά δεν φάνηκε να προκαλείται στον Εναγόμενο (βλ. Pat Jones ν. Ξένια Δημητρίου κ.α.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1526). Άλλωστε, αναρωτιέται εύλογα κανείς τι νόημα θα υπήρχε αν ακυρωνόταν η επίδοση και λάμβαναν χώρα άλλα διαβήματα για γνωστοποίηση εκ νέου στον Εναγόμενο μιας διαδικασίας που ήδη γνώριζε. Αυτό δεν θα ήταν λογικό και θα είχε ως αποτέλεσμα απλώς την καθυστέρηση της διαδικασίας της αγωγής» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Με άλλα λόγια η τήρηση σε πρώτο στάδιο των προνοιών της Σύμβασης η οποία εν προκειμένω είχε ως αποτέλεσμα να μην καταστεί εφικτή η επίδοση των δικαστικών εγγράφων με τον τρόπο που καθορίζεται στη Σύμβαση της Χάγης δεν συνιστά ανυπέρβλητο κώλυμα για οποιοδήποτε διάδικο να ακολουθήσει οποιαδήποτε άλλη διαδικασία προβλέπεται από την εσωτερική μας νομοθεσία και κανονισμούς ώστε να επιτευχθεί τελικώς η επίδοση σε ένα αντίδικο. Προβάλλεται ακόμη ότι η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ δεν έχει εξουσιοδοτηθεί από τον Καθ΄ου η Αίτηση και ότι δεν εκπροσωπείται από αυτός σε καμία δικαστική διαδικασία. Δεν συμμερίζομαι την πιο πάνω θέση. Το ζητούμενο εν προκειμένω δεν είναι αν η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ έχει ή όχι ρητή εξουσιοδότηση του Καθ΄ου η Αίτηση για να δέχεται επιδόσεις εκ μέρους του. Εκείνο που ενδιαφέρει είναι αν με τον τρόπο αυτό θα γνωστοποιηθεί ή όχι στον Καθ΄ου η Αίτηση η ύπαρξη της παρούσας διαδικασίας. Αναφορικά με το ζήτημα της εξουσιοδότησης προς τον δικηγόρο να αποδέχεται την επίδοση δικογράφων, λέχθηκαν τα εξής στην πιο υπόθεση Σωτήρη Πίττα (ανωτέρω): «Αιτήσεις για υποκατάστατον επίδοση καταχωρούνται μονομερώς και δεν προκύπτει, είτε από τους διαδικαστικούς κανονισμούς, είτε από τη νομολογία των Κυπριακών Δικαστηρίων, υποχρέωση να ερωτηθεί το πρόσωπο προς το οποίο θα γίνει η επίδοση, ήτοι ο δικηγόρος επί του προκειμένου, κατά πόσο έχει ρητή εξουσιοδότηση να δεχθεί επίδοση. Ως εκ τούτου, δεν κρίνω ότι υπήρξε στην προκείμενη περίπτωση παράβαση των κανόνων φυσικής δικαιοσύνης για τους λόγους που επικαλείται ο αιτητής.» (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Εγείρεται επίσης το ερώτημα κατά πόσο η επίδοση των δικαστικών εγγράφων στη δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, την παρούσα Γενική Αίτηση υπόψη του Καθ΄ου η Αίτηση. Ο Αιτητής έχει θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου τα ακόλουθα γεγονότα και στοιχεία προς τεκμηρίωση της θέσης του ότι η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ έχει επικοινωνία με τον Καθ΄ου η Αίτηση. Στην προκειμένη περίπτωση η επίδοση των σχετικών εγγράφων στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2 έλαβε χώρα στο δικηγορικό γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ στις 30/4/2018 σύμφωνα με το Διάταγμα ημερ. 17/4/2018. Είναι δε αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι, τελικά, οι δικηγόροι στους οποίους έγινε η επίδοση, δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ, ενημέρωσαν τον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2 για τη δικαστική διαδικασία που τον αφορά, εξ΄ου και ο τελευταίος εξουσιοδότησε την XXXXX Φειδογιάννη, ασκούμενη δικηγόρο στην εν λόγω δικηγορική εταιρεία, να προβεί, εκ μέρους του, στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση[3]. Εν ολίγοις είναι πλέον αυταπόδεικτο ότι στη βάση των πιο πάνω δεδομένων η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ έχουν επικοινωνήσει με τον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2, τον έχουν πληροφορήσει περί της ύπαρξης της παρούσας Γενικής Αίτησης και έχουν λάβει από αυτόν οδηγίες να τον εκπροσωπήσουν. Παρεμπιπτόντως παρόμοιο θέμα εξετάστηκε και στην υπόθεση Φραγκέσκου Σταύρου ν Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου (ανωτέρω) όπου το πρωτόδικο Δικαστήριο βρήκε ότι η Αγωγή πρέπει να γνωστοποιήθηκε στους εφεσείοντες αφού η Αίτηση για παραμερισμό είχε καταχωρηθεί εκ μέρους τους και όχι εκ μέρους του προσώπου προς τον οποίο αφέθηκαν τα έγγραφα. Των πιο πάνω λεχθέντων το ζήτημα κατά πόσο η δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ ως θέμα πραγματικού γεγονότος είχε επικοινωνία με τον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2 δεν είναι πλέον σχετικό αφού αυτό έχει, εκ των πραγμάτων, επιλυθεί. Τούτου δοθέντος είναι ορθή, κατά την κρίση μου, η εισήγηση του κ. Κυπριανού ότι δεν χρήζει πλέον εξέτασης το θέμα κατά πόσο ήταν όχι επιτρεπτή η επίκληση του Τεκμηρίου 9 στην ένορκη δήλωση Αποκίδη που υποστήριζε την Αίτηση ημερ. 12/4/2018 για εξασφάλιση άδειας για υποκατάστατη επίδοση και ειδικότερα το ζήτημα του κατά πόσο το εν λόγω έγγραφο καλύπτετο από εμπιστευτικότητα και ότι θα έπρεπε να αγνοηθεί. Έχοντας λοιπόν καταλήξει ότι ο Καθ΄ου η Αίτηση αρ.2 έλαβε πλήρη γνώση της παρούσας διαδικασίας εγείρεται ευλόγως το ερώτημα τι νόημα θα υπήρχε αν ευσταθούσε η θέση του κ. Χαβιαρά και ακυρώνετο το υπό κρίση Διάταγμα επίδοσης. Όπως ορθά έχει επισημάνει ο κ. Κυπριανού, η σύγχρονη τάση στο υπό εξέταση ζήτημα, όπως διαφαίνεται από σχετική νομολογία, είναι η υιοθέτηση και εφαρμογή μιας πρακτικής και εύλογης προσέγγισης στο θέμα της επίδοσης ούτως ώστε να μην επιτρέπεται η προβολή τεχνικής φύσεως ενστάσεων όταν η ουσία του πράγματος είναι ότι έχει συντελεσθεί η επίδοση, ο εναγόμενος εκπροσωπείται πλήρως στη διαδικασία και ουδέν δικαίωμα του έχει παραβιασθεί. Στην πρωτόδικη υπόθεση του Ε.Δ. Λεμεσού Sergei Petrovich Poymanov v. Aletarro Ltd κ.α. (ανωτέρω) αποφασίστηκαν τα ακόλουθα με αναφορά και στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Sisenh Dau Π.Ε. 23/13, ημερ. 13/9/2013: «Ωστόσο και αν ακόμη δεν είναι ορθή η πιο πάνω προσέγγιση μου και αν όντως υπήρξε λάθος ή παρατυπία στην συντελεσθείσα επίδοση, κρίνω ότι αυτό δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε ακύρωση της επίδοσης, αφού ακριβώς καμία ζημιά δεν φάνηκε να προκαλείται στον Εναγόμενο (βλ. Pat Jones ν. Ξένια Δημητρίου κ.α.

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1526). Άλλωστε, αναρωτιέται εύλογα κανείς τι νόημα θα υπήρχε αν ακυρωνόταν η επίδοση και λάμβαναν χώρα άλλα διαβήματα για γνωστοποίηση εκ νέου στον Εναγόμενο μιας διαδικασίας που ήδη γνώριζε. Αυτό δεν θα ήταν λογικό και θα είχε ως αποτέλεσμα απλώς την καθυστέρηση της διαδικασίας της αγωγής. Ιδιαίτερα χρήσιμη καθοδήγηση για τα θέματα αυτά, κρίνω, προσφέρει η πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Sisenh Dau (Π.Ε. 23/13, ημερομηνίας 13.9.2013, η οποία, αν και αφορούσε μόνο επίδοση με βάση τον Ε.Κ. 1393/07, προβαίνει σε γενικότερα χρήσιμα σχόλια ως προς σειρά παρατυπιών που παρουσιάσθηκαν. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα της απόφασης αυτής: «. Πρόκειται για τυπολατρική εισήγηση που έρχεται σε αντίθεση, όχι μόνο με το όλο πνεύμα του Κανονισμού 1393/2007/ΕΚ, αλλά και με τους δικούς μας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σημασία έχει ότι τόσο το κλητήριο, όσο και η ειδοποίηση που αποτελούσαν τα εναρκτήρια έγγραφα της διαδικασίας, περιήλθαν σε γνώση των εφεσιβλήτων.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Επομένως στις περιπτώσεις υποκατάστατης επίδοσης δυνάμει του Καν. 1393/2007, η Δ.48. Θ. 13 αποκτά ιδιαίτερη δυναμική, ανάλογα με το αν η παράλειψη διασυνδέεται με ερημοδικία του εναγομένου. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπάρχει τέτοια διασύνδεση. Κατά την κρίση μας, η διαπιστούμενη παράλειψη ήταν θεραπεύσιμη, δυνάμει της Δ.64 και σύμφωνα με το πνεύμα του Καν. 1393/2007 και τους τρόπους που προβλέπονται στο Τμήμα 2 του Κανονισμού. Εναπόκειτο πλέον στους Εφεσείοντες να αιτηθούν από το δικαστήριο την κατάλληλη θεραπεία δυνάμει των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (βλ. σχ. Dasaki Entertainment Co. Ltd ν. Ιερού Ναού Παναγίας Χρυσελεούσης Στροβόλου (Αρ.2)

(2009)1 Α.Α.Δ. 356 και Olympia Designs (Properties) Limited v. Unique UK Inc.

(2010)1Β Α.Α.Δ. 1395). Στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται θέμα υποβολής αίτησης για περαιτέρω θεραπεία, αφού η μονομερής αίτηση έχει πλέον περιέλθει εις γνώσιν των Εφεσιβλήτων και στην πράξη έχει αυτοθεραπευτεί.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Βέβαια σε περίπτωση που οι Εφεσίβλητοι δεν εμφανίζονταν εγκαίρως και λόγω της παράλειψης τους εκδίδετο απόφαση εναντίον τους, τότε η παράλειψη των Εφεσειόντων να συμπεριλάβουν και μετάφραση του διατάγματος, ενδεχομένως να αποκτούσε εντελώς διαφορετική διάσταση. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . Όμως στην προκειμένη περίπτωση οι Εφεσίβλητοι δεν ερημοδίκησαν, αλλά εμφανίστηκαν ενώπιον του δικαστηρίου, έστω και υπό διαμαρτυρία. Για αυτό θεωρούμε ότι και η συγκεκριμένη παράλειψη θα μπορούσε να θεραπευθεί για τους ίδιους λόγους που έχουμε αναφέρει, με την εκ των υστέρων αποστολή πιστής μετάφρασης του διατάγματος στους Εφεσιβλήτους.» . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . «Κατά την κρίση μας τα μέρος των επτά πρωτόδικων αποφάσεων που αφορά στην ακύρωση της επίδοσης για λόγους που άπτονται παραλείψεων σε σχέση με το εθνικό δίκαιο, είναι εσφαλμένο, καθότι οι όποιες παραλείψεις θα μπορούσαν υπό τις περιστάσεις των συγκεκριμένων υποθέσεων να θεραπευθούν, σύμφωνα με το πνεύμα που καθορίζει ο ΕΚ 1393/

1. Παρά τα πολλαπλά προβλήματα που εντοπίστηκαν στον τρόπο που έγινε η επίδοση δεν προκύπτει από τα έγγραφα που αποστάληκαν για επίδοση πραγματική παραπλάνηση των Εφεσιβλήτων, αφού αυτοί εμφανίστηκαν εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου. Πέραν τούτου, οι Εφεσίβλητοι δεν προσδιόρισαν τη φύση της κατ' ισχυρισμό παραπλάνησης τους, αλλά και πιο σημαντικά τις επιπτώσεις σ' αυτούς από οποιαδήποτε πιθανή παραπλάνηση. Επομένως, δεν θα ακυρώναμε την επίδοση εκτός αν κριθεί από το ΔΕΕ ότι η επίδοση της τυποποιημένης βεβαίωσης είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση επίδοσης εγγράφων δυνάμει του ΕΚ 1393/2007 και ότι τυχόν παράλειψη επίδοσης της δεν είναι θεραπεύσιμη και συνιστά λόγο ακυρότητας της επίδοσης.» Στη βάση λοιπόν αυτής της αποκρυσταλλωμένης και καθαρής αρχής που εξηγείται στη υπόθεση Alpha Bank (ανωτέρω), δεν έχω αμφιβολία ότι και αυτή η πτυχή της αίτησης ως εντελώς τυπολατρική πρέπει να αποτύχει. Η ίδια αντίληψη φανερώνεται και στην υπόθεση V.K.C. Quality Investments Ltd v. Shammusi-Deen Alabi, Sitta Bey Πολ. Έφ. 113/2012, ημερομηνίας 4.3.2013.» Στην παρούσα υπόθεση με βάση τα όσα αναφέρθηκαν ανωτέρω σημαντικά είναι τα εξής δεδομένα: → Η επίδοση έλαβε χώρα σύμφωνα με το εκδοθέν Διάταγμα στη βάση προσαχθείσας μαρτυρίας ότι με τον προτεινόμενο τρόπο επίδοσης ο Καθ΄ου η Αίτηση αρ. 2 θα πληροφορείτο για την δικαστική διαδικασία που τον αφορά. → Η δικαστική διαδικασία περιήλθε σε γνώση του Καθ΄ου η Αίτηση αρ.
2. → Από την επίδοση δεν έχει προκληθεί οποιαδήποτε ζημιά ή βλάβη στον Καθ΄ου η Αίτηση αρ.
3. Δεν πρέπει να λησμονείται ότι το κύριο ερώτημα σε κάθε περίπτωση υποκατάστατης επίδοσης είναι το κατά πόσο ο προτεινόμενος τρόπος θα θέσει κατά λογική προοπτική, αν όχι βεβαιότητα, τη δικαστική διαδικασία υπόψη του Καθ΄ου η Αίτηση ενώ ο μοναδικός σκοπός της επίδοσης είναι η παροχή ειδοποίησης στην άλλη πλευρά για να ενημερωθεί και να είναι σε θέση να αντικρούσει εκείνο που επιδιώκεται εναντίον της. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προέκυψε, μέσω της επίδοσης των επιδίκων εγγράφων στη δικηγορική εταιρεία Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ ο εν λόγω σκοπός έχει, τελικώς, επιτευχθεί. Κατάληξη Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει κα, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται σε βάρος του Καθ΄ου η Αίτηση αρ. 2 (Αιτητή στην υπό κρίση Αίτηση) και προς όφελος των Αιτητών (Καθ΄ων η Αίτηση στην υπό κρίση Αίτηση) όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο να καταβληθούν δε στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε S.P.P. Projects Ltd v Integral Equipment Sarl

(1993)1 ΑΑΔ 762 [2] Δέστε Φραγκέσκου Σταύρου ν. Χριστίνας Γεωργίου Γρηγορίου

(2000)1 Α.Α.Δ. 1765. [3] Δέστε παράγραφο 1 της ένορκης δήλωσης Φ. Φειδογιάννη. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο