← Κύπρος

AMSTESO ELECTRIC LTD ν. M.T.P. TRADING LIMITED κ.α., Αριθ. Αγωγής: 6036/12, 6038/12, 6039/12, 6032/12, 6033/12, 6034/12, 6035/12, 6037/12, 6035/12, 60

AMSTESO ELECTRIC LTD ν. M.T.P. TRADING LIMITED κ.α., Αριθ. Αγωγής: 6036/12, 6038/12, 6039/12, 6032/12, 6033/12, 6034/12, 6035/12, 6037/12, 6035/12, 6036/12, 6037/12, 6138/12, 15/11/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A516 EΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ. Μεταξύ: Αριθ. Αγωγής: 6036/12 AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6038/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6039/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Αριθ. Αγωγής: 6032/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6033/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6034/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Αριθ. Αγωγής: 6035/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6037/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6035/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ Αριθ. Αγωγής: 6036/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6037/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Αριθ. Αγωγής: 6138/12 Μεταξύ: AMSTESO ELECTRIC LTD ΕΝΑΓΟΝΤΕΣ - και - 1.M.T.P. TRADING LIMITED 2.XXXXX ΠΙΤΤΑΤΖΙΗ ΕΝΑΓΟΜΕΝΩΝ ------------------------------------ Ημερομηνία: 15 Νοεμβρίου, 2019 Εμφανίσεις: Για τους Ενάγοντες: ΠΕΤΡΟΣ Α. ΜΙΧΑΗΛ ΔΕΠΕ Για τους Εναγομένους: κα Α. Αναξαγόρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ AΠΟΦΑΣΗ Η ενάγουσα έχει καταχωρήσει 12 αγωγές εναντίον των ίδιων εναγόμενων 1 και

  1. Στις 13 Οκτωβρίου 2014 με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου κατόπιν υποβολής αίτησης των εναγόμενων αποφασίσθηκε όπως εκδοθεί διάταγμα συνένωσης της παρούσας αγωγής με τις αγωγές 6038/12, 6139/12, 6032/12, 6033/12,6034/12, 6035/12, 6037/12, 6135/12,6136/12, 6137/12, και 6138/
  2. Η κύρια αγωγή θα είναι η αγωγή 6036/12 αφού αυτή είναι η αγωγή με το ψηλότερο ποσό επιταγής και που προηγείται χρονικά και αριθμητικά άλλης με το ίδιο ποσό. Η εν λόγω διαταγή είχε εκδοθεί «ενόψει των κοινών γεγονότων και νομικών θεμάτων που υπάρχουν στις 12 αγωγές καθώς και κοινής μαρτυρίας με την συνένωση αυτών αποφεύγεται η πολλαπλότητα διαδικασιών και επιτυγχάνεται η εξοικονόμηση Δικαστικού χρόνου και εξόδων. Τυχόν μη έγκριση του αιτήματος θα έχει ενδεχομένως αποτέλεσμα να πρέπει να ακουστούν επανειλημμένα οι ίδιοι μάρτυρες για τα ίδια επίδικα θέματα.» Η αξίωση της ενάγουσας στην αγωγή 6036/12 αφορά το ποσό των €25000.00 για παράβαση συμφωνίας και αδικαιολόγητο πλουτισμό και έχει καταχωρηθεί στην κλίμακα ύψους 10000-50000 ευρώ. Η απαίτηση στις άλλες υποθέσεις βασίζεται σε σχεδόν πανομοιότυπα ουσιώδη γεγονότα, ήτοι γραπτή συμφωνία ημερομηνίας 11.7.2012 που υπέγραψε η εναγόμενη 1 για την παροχή και προμήθεια παραγγελθέντων εμπορευμάτων. Τα πραγματικά γεγονότα των αγωγών διαφοροποιούνται μόνο σε σχέση με τον αριθμό της επιταγής στην κάθε μία η οποία έχει καταβληθεί από την εναγόμενη 1 έναντι νόμιμου ανταλλάγματος προς εξόφληση και/ή έναντι ποσού καταβληθέντος βάσει συμφωνίας πώλησης και αγοράς εμπορευμάτων. Σε κάθε αγωγή καταγράφεται η αντίστοιχη επιταγή στην παράγραφο 3 της αντίστοιχης απαίτησης της κάθε αγωγής και γίνεται αναφορά ότι δεν τιμήθηκε για λόγους που οφείλονται στην εναγόμενη
  3. Τα ποσά των επιταγών ισοδυναμούν με το ποσό της απαίτησης στην κάθε αγωγή μαζί με την κλίμακα καταχώρησης της κάθε αγωγής ως ακολούθως: Αρ. Αγωγής Ποσό επιταγής Κλίμακα Αγωγής
  4. 6036/12 €25.000 €10.000-€50.000
  5. 6034/12 €5.000 €2.000-€10.000
  6. 6038/12 €40.000 €10.000-€50.000
  7. 6139/12 €25.000 €10.000-€50.000
  8. 6035/12 €5.000 €2.000-€10.000
  9. 6037/12 €5.000 €2.000-€10.000
  10. 6138/12 €5.000 €2.000-€10.000
  11. 6137/12 €5.000 €2.000-€10.000
  12. 6032/12 €5.000 €2.000-€10.000 10.6033/12 €5.000 €2.000-€10.000 11.6136/12 €5.000 €2.000-€10.000 12.6135/12 €5.000 €2.000-€10.000 Κατά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας διαπιστώθηκε ότι το συνολικό ποσό που απαιτεί η ενάγουσα από τους εναγόμενους (ήτοι το άθροισμα των απαιτήσεων των 12 αγωγών) ως προκύπτει από τις έγγραφες παραστάσεις των μερών είναι το ποσό των 150,197.00 ευρώ. Κατά την κυρίως εξέταση του ΜΕ1 δηλώθηκε ενόρκως ότι ζητείται απόφαση από το Δικαστήριο ως το αιτητικό μέρος των Εκθέσεων Απαιτήσεως των συνεκδικαζόμενων αγωγών μειωμένο κατά 15000.00 το οποίο έχει καταβληθεί μετά την έγερση των αγωγών. Στο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας των αγωγών αυτές έχουν συνενωθεί δυνάμει της διαταγής 14 των θεσμών της Πολιτικής Δικονομίας. Με την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας η πλευρά του ενάγοντα αμφισβήτησε την καθ' ύλην αρμοδιότητα του Δικαστηρίου επειδή το συνολικό ύψος της διαφοράς μεταξύ των μερών ως το άθροισμα των συνενωμένων αγωγών υπερβαίνει το ποσό των 100,000.00 ευρώ. Η θέση των εναγόμενων είναι ότι Επαρχιακός Δικαστής δεν στερείται αρμοδιότητας να εκδικάσει την συνενωμένη αγωγή. Επειδή τίθεται θέμα αναρμοδιότητας του Δικαστηρίου κάλεσα και τις δύο πλευρές να αναπτύξουν τις θέσεις τους σ' αυτό το αρχικό στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας ώστε εάν πράγματι τίθεται θέμα αναρμοδιότητας μου να αντιμετωπισθεί το συντομότερο. Ήταν θέση του κ. Μιχαήλ ότι εκείνο που έχει αποφασισθεί από το Δικαστήριο στα πλαίσια της ενδιάμεσης απόφασης είναι συνένωση των 12 αγωγών (consolidation ) σε μία αγωγή που σημαίνει ότι το Δικαστήριο θα εκδώσει μία απόφαση στην αγωγή ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι κατά τον χρόνο της τελικής ετυμηγορίας του Δικαστηρίου θα γίνει μνεία του τίτλου της κάθε αγωγής ξεχωριστά διαμοιρασμό του ποσού της απόφασης σε κάθε αγωγή ξεχωριστά ως προσδιορίζεται από τις γραπτές παραστάσεις των μερών. Με παρέπεμψε στο Halsbury's Laws Of England 3 έκδοση τόμος 16 σελίδα αναφορικά με το νομικό αποτέλεσμα της συνένωσης που πραγματοποιείται με βάση την Δ.49 κ. 8 των Αγγλικών Θεσμών πολιτικής δικονομίας ως είχαν ισχύ μέχρι το
  13. Στο εν λόγω απόσπασμα αναφέρονται τα ακόλουθα 'After the order to consolidate the actions proceed as one action and one judgment is pronounced in the consolidated action.' Αντίθετη ήταν η θέση της κας Αναξαγόρα η οποία ανέφερε ότι παρά την ύπαρξη της διαταγής για συνένωση η κάθε αγωγή διατηρεί τον ανεξάρτητο της χαρακτήρα και την αυτοτέλεια της ως προς τα δικαιώματα του διαδίκου που πηγάζουν από αυτή και ότι η συνένωση αφορά μόνο το στάδιο της εκδίκασης νομικών και πραγματικών ζητημάτων που είναι κοινά μεταξύ των αγωγών που γίνεται για λόγους εξοικονόμησης του χρόνου του Δικαστηρίου. Με το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας το Δικαστήριο οφείλει να εκδώσει ξεχωριστή απόφαση για την κάθε αγωγή. Εάν έχουν έτσι τα πράγματα τότε το Δικαστήριο έχει την υποχρέωση στην ουσία να εκδώσει 12 αποφάσεις οπότε δεν μπορεί να τίθεται θέμα αναρμοδιότητας Επαρχιακού Δικαστή αφού θα μπορούσε θεωρητικά να εκδικάσει και τις 12 αγωγές ξεχωριστά αφού το ύψος της διαφοράς της κάθε μίας δεν υπερβαίνει της δικαιοδοσίας του. Η αρμοδιότητα Επαρχιακού Δικαστή καθορίζεται από το νόμο άρθρο 22

(3):
(3)Έκαστoς Αvώτερoς Επαρχιακός Δικαστής ή Επαρχιακός Δικαστής έχει αρμoδιότητα vα ακoύει και vα απoφασίζει για- (α) Οπoιαδήπoτε αγωγή στηv oπoία τo αμφισβητoύμεvo πoσό ή η αξία της επίδικης διαφoράς δεv υπερβαίvει πρoκειμέvoυ περί Αvώτερoυ Επαρχιακoύ Δικαστή τις πεντακόσιες χιλιάδες ευρώ (€500.000,00) και πρoκειμέvoυ περί Επαρχιακoύ Δικαστή τις εκατόν χιλιάδες ευρώ (€100.000,00). ...................
(4)Παρά τας διατάξεις oιoυδήπoτε άλλoυ vόμoυ και παρά τo ότι τo υπό αμφισβήτησιv πoσόv ή η αξία της επιδίκoυ διαφoράς υπερβαίvει τηv αvατιθεμέvηv εις αυτόv δικαιoδoσίαv, Αvώτερoς Επαρχιακός Δικαστής ή Επαρχιακός Δικαστής θα έχη εξoυσία- (α) vα εκδίδη απόφασιv εις oιαvδήπoτε αγωγήv εv τη oπoία- (αα) o εvαγόμεvoς παραλείπει vα καταχωρίση εμφάvισιv εvτός της πρoθεσμίας διά τηv τoιαύτηv εμφάvισιv, ή (ββ) εκάτερoς τωv διαδίκωv παραλείπει vα εμφαvισθή κατά τηv ακρόασιv της αγωγής, ή (γγ) εκάτερoς τωv διαδίκωv παραλείπει vα παραδώση oιασδήπoτε εγγράφoυς πρoτάσεις εvτός της πρoθεσμίας της πρoβλεπoμέvης υπό τoυ διαδικαστικoύ καvovισμoύ τoυ αφoρώvτoς εις τηv κατά καιρόv ισχύoυσαv πoλιτικήv δικovoμίαv, ή (δδ) έχει καταχωρισθή αίτησις διά συvoπτικήv απόφασιv δυvάμει τoυ διαδικαστικoύ καvovισμoύ τoυ αφoρώvτoς εις τηv κατά καιρόv ισχύoυσαv πoλιτικήv δικovoμίαv, ή (εε) η απαίτησις oιoυδήπoτε διαδίκoυ είvαι παραδεκτή εv όλω ή όταv είvαι παραδεκτή εv μέρει, ως πρoς τo παραδεκτόv μέρoς (β) vα εκδίδη oιovδήπoτε διάταγμα εv oιαδήπoτε αγωγή, μη διαγιγvώσκov τηv oυσίαv της αγωγής.
(5)Τηρoυμέvoυ τoυ διαδικαστικoύ καvovισμoύ τo αμφισβητoύμεvov πoσόv ή η αξία της επιδίκoυ διαφoράς, ως αvωτέρω αvαφέρεται, θα είvαι τo πoσόv ή η αξία η πραγματικώς εv αμφισβητήσει μεταξύ τωv διαδίκωv ως απoκαλύπτεται αύτη εις τας εγγράφoυς πρoτάσεις, ή είvαι παραδεκτή υπό τωv διαδίκωv καθ' oιαvδήπoτε στάσιv της διαδικασίας, ή επί αιτήσει έχει απoφασισθή υπό τoυ δικαστηρίoυ, παρά τo ότι τo αξιoύμεvov πoσόv ή η εv τη αγωγή πρoβαλλoμέvη αξία της επιδίκoυ διαφoράς υπερβαίvει τo πoσόv τoύτo ή τηv αξίαv ταύτηv: ................... Αυτό που προσδιορίζει την δικαιοδοσία Επαρχιακού Δικαστή ως προνοεί το άρθρο 22
(3)(α) είναι το ύψους της διαφοράς της αγωγής. Σε σχέση με τον ορισμό του ύψους της διαφοράς της αγωγής σχετικό είναι το εδάφιο
(5). Εκείνο που προκύπτει από το λεκτικό του εδάφιου
(5)είναι ότι το ύψος της πραγματικής διαφοράς είναι ως αποκαλύπτεται από τις έγγραφες προτάσεις. Σε σχέση με το τι σημαίνει η πραγματική απαίτηση των μερών ως το εδάφιο
(4)(β) βοηθητική είναι η υπόθεση Central Co-operative Bank Ltd. v Cyems Ltd 1 ΑΑΔ 435
(1984)στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: In Smith v. Smith, [1925] 2 K.B. 144, an action was brought in the County Court t to recover a money claim under an agreement and also for a declaration as to future payments under the agreement. It was held that the County Court had no power to make a declaration which might involve the payment of sums of money by the defendant in excess of the limit of £100 prescribed b s.56 of the County Courts Act, 1888. Scrutton, L.J., said a p. 150:- "A country court judge is a judge of limited jurisdiction; he cannot deal with money claims of over £100; and how, as he cannot deal with money claims of over £100, he can hold that a defendant is liable to pay £240 a year for the lifetime of the plaintiff, I do not understand. It seems to me clear that the judge exceeded his jurisdiction when he made as declaration that that was a liability of the defendant". The declaration was set aside by the Court of Appeal for lack of jurisdiction of the County Court. Επίσης βοηθητική για το πώς προσδιορίζεται το ύψος της διαφοράς στην αγωγή είναι η υπόθεση Σοφοκλέους ν Λαϊκή Σπορτιγκ Κλαπ 1 ΑΑΔ 69
(1994)διότι επεξηγείται ότι το ύψος της διαφοράς δεν προκύπτει ως συνέπεια της κλίμακας της αγωγής που μπορεί να αυξομειωθεί αλλά από το ποσό της απαίτησης ως δηλώνεται στο κλητήριο ένταλμα της αγωγής. Εφόσον η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστή περιορίζεται στο ποσό των 100,000.00 ευρώ και ότι αυτό καθορίζεται από το ύψος της διαφοράς που αναφέρεται στην κάθε αγωγή ως προκύπτει από τις έγγραφες προτάσεις είναι φανερό ότι στην περίπτωση που οι αγωγές είναι αυτοτελής δεν δημιουργείται κώλυμα εκδίκασης τους μαζί εφόσον το Δικαστήριο έχει την δικαιοδοσία να εκδικάσει την κάθε μία ξεχωριστά. Το ζητούμενο είναι να αποσαφηνισθεί ποια είναι η επίδραση στην αυτοτέλεια της αγωγής με την συνένωση των αγωγών με βάση την Δ.14 Κ.
  1. Είναι σωστή η θέση ότι παύει να υπάρχει η κάθε αγωγή υπό την έννοια της συγχώνευσης με την οδηγό αγωγή με αποτέλεσμα να υπάρχει μόνο μία αγωγή και μία δικαστική απόφαση ή πρόκειται για μέτρο καθαρά διαδικαστικό που γίνεται για σκοπούς ευκολίας εξοικονόμησης του χρόνου και που αφήνει τις αγωγές ανέπαφες να συμβαδίζουν και να συνεκδικάζονται μέχρι την ώρα που θα εκδοθούν ξεχωριστές αποφάσεις στην κάθε μία; Το λεκτικό της διαταγής 14 Κ.2 παρέχει κάποια καθοδήγηση. ORDER 14 : CONSOLIDATION OF ACTIONS ...................
  2. When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.
  3. Application for consolidation under the last preceding Rule may be made by a party to any of such actions as are therein mentioned upon notice to the other parties to such actions.
  4. Any order under Rule 2 of this Order shall, save for special reasons to be therein stated, direct that the plaintiff or plaintiffs who first commenced proceedings shall have the conduct of the consolidated action.
  5. Where at the trial of consolidated action it appears that the claims of the plaintiffs in the actions before consolidation or the defences of the defendants therein, as the case may be, are not conflicting, only one set of costs subsequent to the order for consolidation shall as a general Rule be allowed. Η συνένωση των αγωγών θα διαταχθεί σύμφωνα με την διαταγή μόνο όταν εκείνο που έχουν κοινό είναι μεγάλης σπουδαιότητας σε σύγκριση με τα υπόλοιπα ζητήματα των αγωγών που δεν είναι κοινά. Επίσης στην Δ.14 στον Κ.5 γίνεται αναφορά σε μία αγωγή συνενωμένη (trial of consolidated action). Παράλληλα αφήνεται να νοηθεί ότι στην περίπτωση που προκύπτει ζήτημα ασυμβίβαστων απαιτήσεων ή υπερασπίσεων υπάρχει το δικαίωμα των διαδίκων σε ξεχωριστή εκπροσώπηση σε σχέση με τα ζητήματα που διαφέρουν στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας. Ομοίως ο Κ. 4 κάνει αναφορά σε μία συνενωμένη αγωγή του χειρισμού της οποίας στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας θα την έχει ο διάδικος που καταχώρησε την διαδικασία ενώπιον Δικαστηρίου πρώτος. Εκείνο που δεν είναι καθαρό είναι κατά πόσο τα actions που γίνονται consolidated action διατηρούν την διακριτή τους οντότητα ως ξεχωριστές αγωγές ή κατά πόσο προκύπτει ένα νέο σχήμα αγωγής βάση της οποίας θα προκύψει μία απόφαση που μπορεί να εφεσιβληθεί. Σε σχέση με την συνένωση εφέσεων δυνάμει της Δ.35 Κ. 28 για σκοπούς συνεκδίκασης υπάρχει καθαρή καθοδήγηση του Εφετείου στην υπόθεση Μακρίδης ν Μιχαηλίδου 1 ΑΑΔ 416
(1990)ότι τα επίδικα θέματα των εφέσεων διατηρούν την αυτοτέλεια τους και δεν συνεπάγεται συγχώνευση. Σκοπός της συνένωσης στην περίπτωση εφέσεων είναι η περίσωση του χρόνου και δαπάνης η αποφυγή επαναλήψεων και ευχερέστερη κατανόηση των επίδικων θεμάτων. Όμως το λεκτικό της Δ.35 Κ. 28 διαφέρει από αυτό της Δ.14 Κ.2 διότι προβλέπεται ρητώς συνένωση των εφέσεων για σκοπούς συνεκδίκασης σε αντίθεση με την Δ.14 κ. 2 βάσει της οποίας προκύπτει συνενωμένη αγωγή (consolidated action ). Ως προς τις συνέπειες της συνένωσης σχετική είναι η υπόθεση Hadjianastasiou v Parperides 1 AAΔ.401
(1975)στην οποία επεξηγήθηκε ότι αυτό που εννοείται με την συνένωση των αγωγών ως προνοείται από την Δ.14 κ. 2 είναι εκδίκαση των αγωγών ως μία αγωγή και ταυτόχρονη οριστική επίλυση όλων των θεμάτων που προκύπτουν από την συνενωμένη αγωγή. Δηλαδή πρόκειται για οριστική επίλυση της διαφοράς ως αυτή προκύπτει από τις γραπτές παραστάσεις των μερών. Συνεκδικάζονται ως μία αγωγή διότι το Δικαστήριο ασκεί την διακριτική του εξουσία εκεί όπου διαπιστώνει ότι όλα τα ζητήματα που αφορούν τις αγωγές θα μπορούσαν να είχαν ενσωματωθεί σε μία αγωγή σε ένα κλητήριο ένταλμα. That the power of the Court to allow the joinder is unquestionable, has been laid down in a number of cases, and we think the case of Payne v. British Time Recorder Co [19211 2 K.B. 1 provides the answer This was a case where the plaintiff sued two defendants in the one case for the price of goods sold and in the other for damages, and both the statement of claim and the defence were filed before an application for consolidation was made Scrutton, L.J., dealing with the construction of r. 4 of Order 16 said at pp 15- 16:- " . where there are common questions of law or fact defendants sued in respect of different causes of action may be joined Thomas v. Morre [1918] 1 K.B. 555 is one of the latest of such decisions, and since that case was decided there has been the decision in In re Beck, 87 L.J. (Ch.) 335. The result of the later decisions is that you must look at the language of the rules and construe them liberally, and that where there are common questions of law or fact involved in different causes of actions you should include all parties in One action, subject to the discretion of the Court, if such inclusion is embarrassing to strike out one or more of the parties. It is impossible to lay down any rule as to how the discretion of the Court ought to be exercised Broadly speaking, where claims by or against different parties involve or may involve a common question of law or fact bearing sufficient importance in proportion to the rest of the action to render it desirable that the whole of the matters should be disposed of at the same time the Court will allow the joinder of plaintiffs or defendants, subject to its discretion as to how the action should be tried." Σε κάποιες περιπτώσεις προκύπτουν θέματα διαφορετικά που αφορούν την κάθε ξεχωριστή αγωγή όμως φαίνεται ότι αυτά τα ζητήματα σύμφωνα με την, πιο πάνω, απόφαση επιλύονται και αυτά οριστικά στα πλαίσια της συνενωμένης αγωγής. Θα πρέπει, επί παραδείγματι, να γίνει ξεχωριστή αναφορά στην απόφαση για το ζήτημα των αποζημιώσεων ειδικά όταν είναι δυστύχημα και το πόσο θα πληρωθεί σε διαφορετικούς ενάγοντες και το ύψος των αποζημιώσεων θα πρέπει να καθορισθεί ξεχωριστά για κάθε ενάγοντα. Όμως ο τρόπος με τον οποίο θα επιλυθεί το ζήτημα των αποζημιώσεων καθορίζεται με οδηγίες του Δικαστηρίου στα πλαίσια του διατάγματος της συνένωσης. In Healey v. A. Waddington & Sons Ltd., [1954] 1 Weekly Law Reports, 688, (relied upon by counsel for the defendant) consolidation was ordered up to determination of liability before the statements of claim were delivered and separate representation was allowed as to the question of damages. It appears from the headnote of this case that:- "Eight legally aided plaintiffs claiming damages arising from an accident in a pressure chamber during mining operations under the sea issued separate writs against three defendants, who were respectively the contractors employing the workmen killed or injured in the accident, a firm of technical consultants to the occupiers, and the occupiers, the National Coal Board The defendants applied to the master in chambers for an order for consolidation and trial of all the actions together, and the master made that order, providing that one statement of claim should be delivered on behalf of one of the plaintiffs, to include the special damages of each of the other plaintiffs, with separate issues as to damages On appeal from that order by one of the plaintiffs, the judge in chambers set it aside and ordered that the action of another plaintiff be tried first as a test action, all the other actions to be stayed meanwhile On appeal by the technical consultants from that order:- Ordered, with consent of all the parties, that all the actions should be consolidated until V determination of liability, with liberty to each plaintiff to apply in the consolidated action for separate representation if any question arose which appeared to put him or her in a position different from the other plaintiffs; that particulars as to injuries and damage of each plaintiff should be delivered with the consolidated statement of claim that if the plaintiff succeeded in the consolidated action against any or all of the defendants, the Court should fix a date to deter mine the quantum of damages for each plaintiff, in respect of which each might be separately represented and that the costs of the appeal should be costs in the cause, and should include special allowances for solicitors attending without consent. Order of Gerrard J. varied." When the Court of Appeal heard the contentions of counsel, the Court, without, giving a reasoned judgment, apparently because as it appears from the headnote the order was made with the consent of all the parties that all the actions should be consolidated, made this order:- "
(1)That Actions 1953 M No 172 1953 M No 171; 1953 T. No. 82; 1953 T No 81; 1953 D. No. 80; 1953 H. No 143; 1953 J. No 960 be consolidated with Action 1953 H. No. 144 up to determination of liability.
(2)Liberty to apply in the consolidated action for separate representation if any question arises which appears to put one plaintiff in a different position from other plaintiffs.
(3)Particulars as to injuries and damage of each plaintiff to be delivered with statement of claim in consolidated actions within 28 days.
(4)When, liability determined if plaintiff succeeds against all or any defendants, the Court to fix a date to determine question of quantum of damages for each plaintiff, in respect of which each plaintiff may be separately represented.
(5)That the costs of this appeal be costs in the cause, such costs to include special allowances for, solicitors attending without counsel.
(6)Liberty to apply in chambers. Η πιο πάνω φόρμουλα φαίνεται να ακολουθήθηκε πρόσφατα στην υπόθεση Αναφορικά με την μονομερή αίτηση Χρυσάνθου Πολιτική ECLI:CY:AD:2018:D296, Αίτηση αρ. 55/18 ημερομηνίας 20.6.2018 όταν η αποσύνδεση των υπόλοιπων αγωγών στο στάδιο των αποζημιώσεων κρίθηκε ότι δεν θα μπορούσε να συνιστά κατανομή των υποθέσεων σε άλλους δικαστές για ξεχωριστή εκδίκαση των υποθέσεων σε εκείνο το στάδιο. Από την άλλη δεν φαίνεται ότι το αποτέλεσμα της συνενωμένης αγωγής να έχει ως αποτέλεσμα την απόλυτη συγχώνευση των αγωγών υπό την έννοια ότι αυτές χάνουν τον ξεχωριστό τους χαρακτήρα. Στην υπόθεση Lukoıl Cyprus Ltd v Μυλωνά 1 ΑΑΔ 1962
(2011)επιτράπηκε η συνένωση των αγωγών πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και η συνένωση των αγωγών δεν απέκλειε τον καθορισμό στην ολότητα τους των επίδικων θεμάτων και μετά την συνένωση. Εφόσον οι εναγόμενοι θα είχαν αυτό το δικαίωμα ακόμη και μετά την συνένωση και αυτό σε κάθε αγωγή σημαίνει ότι τα μέρη δεν είχαν απωλέσει κανένα τους δικαίωμα ως αυτό θα υπήρχε εάν δεν είχε μεσολαβήσει το ζήτημα της συνένωσης. Επειδή δεν έχω εντοπίσει άλλη απόφαση που να ξεκαθαρίζει το ζήτημα της δικαιοδοσίας έχω ανατρέξει και στον Αγγλικό κανονισμό ως αυτό είχε ισχύ κατά τον χρόνο που οι δικοί μας οι θεσμοί είχαν μεταφερθεί από τους Αγγλικούς θεσμούς. Order XVI., r. 1, "All persons may be joined in one action as plaintiffs, in whom any right to relief in respect of or arising out of the same transaction or series of transactions is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative where if such persons brought separate actions any common question of law or fact would arise." .... That relates to the joinder of plaintiffs. The rule relating to defendants is Order XVI., r. 4: "All persons may be joined as defendants against whom the right to any relief is alleged to exist, whether jointly, severally, or in the alternative." Οι πιο πάνω κανονισμοί αφορούν την συνένωση αγώγιμων δικαιωμάτων και διαδίκων σε ένα κλητήριο ένταλμα και ο κανονισμός 8, πιο κάτω, αφορά το δικονομικό διάβημα ώστε να επιτευχθεί η συνένωση ώστε όλα τα θέματα που θα μπορούσαν να είχαν ενσωματωθεί σε ένα κλητήριο ένταλμα καθώς και οι επηρεαζόμενοι διάδικοι να ακουσθούν μαζί σε μία διαδικασία. Order XLIX., r. 8,: "Causes or matters pending in the same Division may be consolidated by order of the Court or a Judge in the manner in use immediately before November 1, 1875, in the Superior Courts of Common Law." Εφόσον ο κανονισμός 8 αφορούσε εκκρεμούσες αγωγές νοείται ότι το στάδιο της συνένωσης αφορούσε το στάδιο της εκδίκασης των αγωγών και όχι άλλο στάδιο της διαδικασίας. Η συνένωση είναι ο μηχανισμός διά του οποίου επιλύονται τα διάφορα νομικά και πραγματικά ζητήματα των μερών «Much greater latitude is allowed in making these orders, with the object of avoiding multiplicity of actions and, where various interests in one common subject matter are involved all the parties concerned, within reasonable limits, may now be joined as parties so that the Court may adjudicate upon their various rights and interests. Consequently Lee v. Arthur
(2)has ceased to be a binding authority, together with a number of other cases which decided that certain parties and causes of action could not be joined in the same writ; and the learned judge was wrong in considering himself bound to follow that case.(βλ.Baily v Marchioness Curzon [1932]2 KB 392 )". Όμως η συνένωση των αγωγών για σκοπούς εκδίκασης τους με σκοπό την οριστική επίλυση της διαφοράς για σκοπούς εξοικονόμησης του δικαστικού χρόνου δεν φαίνεται να καταργεί κανένα δικαίωμα των μερών. Στην υπόθεση Brady v Mcdonald [1931] NI 137 Δικαστήριο της Βόρειας Ιρλανδίας εξέδωσε διαταγή συνένωσης που προνοούσε όπως ΄the actıons trıed together as one actıon wıth separate ıssues as to damages'. Αφορούσε δυστύχημα με δύο ενάγοντες εναντίον του ίδιου εναγόμενου σε σχέση με μία σύγκρουση. Ο κάθε ενάγοντας είχε τον δικό του δικηγόρο και το Δικαστήριο σημείωσε ότι ο κάθε ενάγοντας είχε δικαίωμα σε ξεχωριστή εκπροσώπηση παρόλο ότι το Δικαστήριο είχε την εξουσία να διατάξει να εκδικασθούν έξοδα μόνο για ένα δικηγόρο. Στην υπόθεση Brıton v Lıfe Assurance [1889] 60 LT 637 εκδόθηκε μία τελική απόφαση στα πλαίσια συνενωμένης αγωγής εναντίον πολλών εναγόμενων και δεν ήθελε ο εναγόμενος της υπόθεσης που ήταν οδηγός των άλλων αγωγών να καταχωρήσει έφεση. Εκδόθηκε διάταγμα με το οποίο δόθηκε δικαίωμα στον εναγόμενο που ήθελε να καταχωρήσει έφεση να τροποποιήσει τον τίτλου της έφεσης ώστε εκείνος ο διάδικος να προωθήσει την έφεση. Επίσης στην υπόθεση Horwood v Statesman Publıshıng Co [1929] ALL ER REp 554 δίδεται η ευχέρεια στο Δικαστήριο να προβεί σε συνένωση αγωγών ακόμη και στην περίπτωση που υπάρχουν ζητήματα πραγματικά που διαφέρουν μεταξύ των αγωγών φτάνει οι αγωγές μεταξύ τους να έχουν 'some common measure of fact ın the two or more cases whıch ıt ıs desıred to consolıdate' πράγμα που σημαίνει ότι οι αγωγές δεν χάνουν τον χαρακτήρα τους ως ξεχωριστή οντότητα εφόσον ο μηχανισμός της συνένωσης γίνεται για σκοπούς ευκολίας και εξοικονόμησης του χρόνου με γνώμονα την εξισορρόπηση των αντίστοιχων δικαιωμάτων των μερών. Το Ανώτατο Δικαστήριο Νέο Δελί στην υπόθεση SC Jain Bindeshwari Devi C.R. No 335 of 1997 καταπιάστηκε διεξοδικά με το ζήτημα της συνένωσης των αγωγών με καθοδήγηση από το Αγγλικό δίκαιο (Halsburys Laws Of England 4 έκδοση Vol. 37 paragraphs 69 ,71) και επεξήγησε ότι πρόκειται για Δικαστικό εργαλείο που εφαρμόζεται ex debıto justıcıa ανάλογα με τα δεδομένα της κάθε υπόθεσης διότι πουθενά δεν φαίνεται να υπάρχει νομική ερμηνεία σε σχέση με τον όρο "consolidated" που να καθορίζει τις νομικές συνέπειες της συνένωσης. Par 69 Halsburys Laws of England: «Consolıdatıon ıs a process by whıch 2 or more causes or matters are by order of the court combıned unıted treated as one cause or matter. The maın purpose of consolıdatıon ıs therefore to save costs tıme and effort and to make the conduct of several actıons more convenıent by treatıng them as one actıon. Jurısdıctıon to consolıdate arıses where there are 2 or more causes or matters pendıng ın the same dıvısıon and ıt appears to the court
  1. that some common questıon of law or fact arıses ın both or all of them or
  2. that the rıght to relıef ıf claımed ın them are ın respect of arıse out of the same transactıon or serıes of transactıons
  3. or that for some other reason ıt ıs desırable to make an order consolıdatıng them or an order alternatıve to consolıdatıng them. In these cırcumstances the court may under those causes or matters make order ın such terms as ıt thınks just. The cırcumstances ın whıch actıons may be consolıdated are broadly sımılar to those ın whıch the partıes may be joıned ın one actıon. Accordıngly actıons relatıng to the same subject matter between the same plaıntıff and the same defendant or between the same plaıntıff and dıfferent defendants or between dıfferent plaıntıffs and dıfferent defendants or between dıfferent plaıntıffs and the same defendants may be consolıdated on the applıcatıon of eıther plaıntıff or a defendant. On the other hand there may be cırcumstances whıch make ıt undesırable or even ımpossıble or at least ımpratıcable to make an order for consolıdatıon. Thus where there are several actıons by dıfferent plaıntıffs each of them has a separate claım for damages for personal ınjurıes the actıon may be consolıdated on the ıssue of lıabılıty but thereafter each plaıntıff ıs left to pursues hıs separate claım for damages ındependenlty. The court has the power to deconsolıdate actıons whıch have been consolıdated ın other words to restore the separate ıdentıty of each of the actıons comprısed of the consolıdatıon order". Στην σκέψη 21.2 της απόφασης δίδεται παράδειγμα περίπτωσης συνένωσης που απολήγει σε συγχώνευση δηλαδή της απώλειας της ξεχωριστής οντότητας των αγωγών. "Consolıdatıon of suıts ın entırety results ınto merger of the 2 suıts ınto one the 2 suıts losıng theır ındependent exıstence for all practıcal purposes after an order of consolıdatıon. Take for example a suıt for the recovery of rent fıled by the same landlord agaınst the same tenant ın respect of the same property and the same tenancy but for dıfferent perıods say 3 years each or the case of 2 suıts attractıng applıcabılıty of order 2 rule 2 CPC but havıng been fıled on the same day Consolıdatıon of suıts may enable a court strıkıng out consolıdated ıssues. The 2 suıts can be dısposed of by one common judgment followed by one decree". Στην παρούσα περίπτωση η ενάγουσα έχει καταχωρήσει 12 αγωγές εναντίον του ίδιου εναγόμενου και ζητεί στην κάθε υπόθεση εκκαθαρισμένο ποσό χρημάτων σε σχέση με οφειλή που προέκυψε κατ' ισχυρισμό του ενάγοντα συνέπεια συμφωνίας μεταξύ των μερών η ενάγουσα να προμηθεύει την εναγόμενη με διάφορα εμπορεύματα τα οποία η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι τα παρέδωσε έναντι τιμήματος και για τα οποία έλαβε επιταγή από την εναγόμενη για την αξία των εμπορευμάτων που είχαν παραδοθεί. Στην συνέχεια υπάρχει ισχυρισμός ότι συνομολογήθηκε και γραπτή συμφωνία μεταξύ των μερών στις 11.7.
  4. Οι επιταγές δεν πληρώθηκαν και η κάθε αγωγή αφορά μία επιταγή ή αριθμό επιταγών που δεν πληρώθηκαν σε σχέση με οφειλή που προέκυψε μεταξύ της ενάγουσας και της εναγόμενης 1 με εγγυητή τον εναγόμενο
  5. Η συνένωση διατάχθηκε επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των πραγματικών ζητημάτων στις αγωγές είναι τα ίδια και αφορά κατ' ισχυρισμό οφειλές που προέκυψαν ως συνέπεια του κοινού πλέγματος γεγονότων. Πιθανότητα να είναι η περίπτωση αφού ακούσω όλη την μαρτυρία της υπόθεσης να εκδώσω μία απόφαση για ένα ποσό χρημάτων που να διαμοιράζεται στις 12 αγωγές που απαρτίζουν την συνενωμένη αγωγή. Το ερώτημα είναι κατά πόσο στερούμαι δικαιοδοσίας να επιληφθώ της συνενωμένης αγωγής για τον πιο πάνω σκοπό εφόσον είναι δεδομένο ότι υπάρχει δικαιοδοσία να εκδικάσω την κάθε μία αγωγή ξεχωριστά. Η επισήμανση του Ινδικού Δικαστηρίου είναι ότι η συνένωση σε τέτοια περίπτωση έχει το πρακτικό αποτέλεσμα της συγχώνευσης των αγωγών. Όμως εκείνο που επισημαίνεται στην ίδια απόφαση είναι ότι δεν υπάρχει νομικός ορισμός της λέξης συνένωσης και έτσι δεν είναι γνωστό κατά πόσο η συνενωμένη αγωγή είναι το νομικό αποτέλεσμα της απώλειας της ξεχωριστής οντότητας των αγωγών αντί μηχανισμός που απλά διευκολύνει την κοινή εκδίκαση των αγωγών προς εξοικονόμηση του χρόνου και αποφυγή πολλαπλών και αντιφατικών αποφάσεων για το ίδιο θέμα. Δεν έχω εντοπίσει Δικαστικό προηγούμενο που να διασαφηνίζει την νομική σημασία της λέξης 'consolıdatıon΄ στα πλαίσια της συνένωσης των αγωγών. Η σημασία της λέξης είναι αμφιλεγόμενη ως προς τις νομικές συνέπειες της. Το πιο ψηλό Δικαστήριο των ΗΠΑ ασχολήθηκε με το ζήτημα πρόσφατα στην υπόθεση Hall v Hall S.Ct. 1118
(2018)και σημείωσε ότι το εργαλείο της συνένωσης αγωγών έχει ιστορία από το 1813 και έχει την προέλευση του αποφάσεις του Lord Mansfıeld της Αγγλίας που πρωτοπόρησε επί του θέματος. Στην συνέχεια το δικονομικό εργαλείο της συνένωσης έγινε και μηχανισμός εύκολης συνεκδίκασης των αγωγών και στα Δικαστήρια των ΗΠΑ. Ο κανονισμός 42(α) που αφορά τα ομόσπονδα Δικαστήρια των ΗΠΑ έχει παρόμοιο λεκτικό με την δική μας διαταγή 14 και προβλέπει συνένωση αγωγών στην περίπτωση που τα «actıons before the court ınvolve a common questıon of law or fact». Στην υπό κρίση υπόθεση υπήρχαν δύο υποθέσεις που είχαν συνενωθεί με διάδικους αντίστροφα (vıa versa) και oı ένορκοι είχαν εκδώσει απόφαση στην περίπτωση του trust που αφορούσαν τον ένα διάδικο αλλά σε σχέση με τις άλλες υποθέσεις που είχαν κινηθεί εναντίον του άλλου διαχειριστή-διάδικου ονομαστικά και για τις οποίες είχε εκδοθεί μόνο μία απόφαση και υπήρχε διαταγή για δικαίωμα νέας δίκης σε σχέση με άλλη αγωγή το Ανώτατο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι υπήρχε δικαίωμα έφεσης στην υπόθεση του trust παρόλο που στις άλλες συνεκδικαζόμενες αγωγές δεν υπήρχε τελική απόφαση. Διαφώνησε με την θέση του εφεσιβλητου ότι το αποτέλεσμα της συνένωσης αγωγών είχε ως αποτέλεσμα 'the abılıty to merge cases that have been consolıdated for all purposes ınto a sıngle undıfferetıated case one appealable only when all ıssues ın each formerly dıstınct case have been dedıded...to joın them ınto a sıngle case or meld them ınto a sıngle unıt,. H συνένωση των αγωγών δεν έχει αυτό το αποτέλεσμα διότι δεν χάνεται ο ξεχωριστός χαρακτήρας των αγωγών και κατά συνέπεια δεν χάνονται τα δικαιώματα που απορρέουν από την ύπαρξη της κάθε αγωγής ξεχωριστά. Παρέθεσε ως παράδειγμα το γεγονός ότι για την ανάληψη της δικαιοδοσίας του Ανώτατου Δικαστηρίου απαιτείται χρηματικό υπόβαθρο ένα ελάχιστο ποσό χρημάτων. Δεν αξιολογείται το ύψος του ποσού ως προκύπτει από την συνενωμένη αγωγή αλλά λαμβάνεται υπόψη η αξία της κάθε αγωγής ξεχωριστά και εξήγησε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει αρνηθεί να ακούσει τις υποθέσεις που είχαν διαφορά πιο μικρή από το ελάχιστο ποσό παρόλο που είχαν συνενωθεί για να είναι μέρος του συνόλου. Παρέθεσε παράδειγμα άλλης υπόθεσης όπου το δικαίωμα του κάθε διάδικου να επιλέξει και να απορρίψει αριθμό ενόρκων δεν περιοριζόταν επειδή οι αγωγές είχαν συνενωθεί. Ο αριθμός των peremptory challenges των ενόρκων διατηρείται για κάθε αγωγή ξεχωριστά. Κατά συνέπεια οι αγωγές δεν χάνουν την νομική τους αυτοτέλεια επειδή έχουν συνενωθεί και η απόφαση του Δικαστηρίου ήταν ότι 'constıtuent cases retaın theır separate ıdentıtıes at least to the extent that a fınal decısıon ın one ıs ımmedıately appealable by the losıng party. That ıs after all the poınt at whıch by defınıtıon a dıstrıct court dıssassocıates ıtself from a case. Είναι καθαρό από το λεκτικό της ενδιάμεσης απόφασης ότι η συνένωση των αγωγών διατάχθηκε ώστε να συνεκδικασθούν μαζί ως μέτρο δίκαιο για τους εναγόμενους, για την εξοικονόμηση δικαστικού χρόνου και για την αποφυγή πολλαπλών αποφάσεων για το ίδιο θέμα. Η συνένωση δεν είχε το αποτέλεσμα της κατάργησης των νομικής αυτοτέλειας των αγωγών ώστε να συμβιβαστεί ή να καταργηθεί κάποιο δικαίωμα των διαδίκων επειδή διατάχθηκε η συνένωση τους ως μηχανισμός εύκολης εκδίκασης της διαφοράς. Το άρθρο 22(α) καθορίζει την δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστή ανάλογα με το αμφισβητούμενο ποσό της αγωγής. Η Δ.34 Κ. 3 προβλέπει ότι κατά τον χρόνο έκδοσης της απόφασης καταγράφεται ο ολοκληρωμένος τίτλος της αγωγής. «Every judgment when entered shall be entitled with the full title and amended title (if any) of the action in which it is given. It shall show which of the parties were present or represented by advocate at the hearing or trial, and whether any of the parties were not so present or represented. It shall state as concisely as possible the judgment of the Court, and, where it shall seem to the Court necessary or advisable, the grounds of the judgment". Εφόσον η συνενωμένη αγωγή είναι απλά εργαλείο ή μηχανισμός με το οποίο μπορεί να επιλυθούν τα διάφορα ζητήματα που εγείρονται με τις ξεχωριστές αγωγές χωρίς να χάνεται η αυτοτέλεια τους δεν θεωρώ ότι η διαταγή της συνένωσης επηρεάζει την δικαιοδοσία που είχε Επαρχιακός Δικαστής να επιλύσει την διαφορά της κάθε αγωγής κατά τον χρόνο της καταχώρησης της κάθε αγωγής ξεχωριστά ως ορίζει ο νόμος. Αυτές οι αγωγές καταχωρήθηκαν στο Επαρχιακό Δικαστήριο πριν από επτά χρόνια και εξαιτίας της συνένωσης έγινε κατορθωτό επιτέλους να εκδικασθούν μαζί προς οριστική επίλυση της κάθε αγωγής. Δεν είναι δυνατόν η συνένωση των αγωγών που αποτελεί ένα διαδικαστικό εργαλείο στα χέρια του Δικαστή προς διευκόλυνση της διαδικασίας και που δεν είναι ουσιαστικό δίκαιο να αποτελέσει η αιτία για περισσότερη ταλαιπωρία των διαδίκων αντί για οριστικής επίλυσης των αγωγών. Γι' αυτό ορίζεται η αγωγή για συνέχεια της ακρόασης διότι δεν θεωρώ ότι τίθεται θέμα δικαιοδοσίας. (Υπ.)............. Ν. Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΑΙ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.