ΛΑΓΟΥ ν. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ κ.α., Αρ. Αγωγής: 3790/2019, 29/11/2019

(1975)1 C.L.R. 38, Constantinides v. Μακρυγιώργου κ.α.

(1978)1 C.L.R. 585, Μ. & Μ. Transport v. Εταιρεία Αστικών Λεωφορείων Λεμεσού Λτδ

(1981)1 C.L.R. 605, Odysseos v. Pieris Estates κ.α.

(1982)1 Α.Α.Δ. 557]. Τρεις είναι οι προϋποθέσεις που πρέπει να συντρέχουν για την έκδοση συντηρητικού διατάγματος με βάση την πιο πάνω νομολογία.

(1)Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση κατά τη δίκη. Αυτό δεν πρέπει να ερμηνευθεί ότι επιβάλλει οτιδήποτε πέραν από την αποκάλυψη μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα.

(2)Να εμφανίζεται πιθανότητα ο ενάγοντας να δικαιούται στην αιτούμενη θεραπεία. Επιβάλλεται στον αιτητή να δείξει ότι έχει ορατό ενδεχόμενο επιτυχίας που σημαίνει κάτι περισσότερο από απλή πιθανότητα, αλλά πάντως κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.

(3)Πρέπει να φανεί στο Δικαστήριο ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Το Δικαστήριο εξετάζει το θέμα της επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης. Επιπρόσθετα το Δικαστήριο θα πρέπει να σταθμίσει αν είναι εύλογο και δίκαιο να εκδώσει ή να διατηρήσει ένα διάταγμα, όπως αναφέρεται στην υπόθεση Bacardi v. Vinco, Π.Ε. 9295, ημερ. 18.7.1996. Το σημαντικό όμως υπόβαθρο το οποίο θα προσδώσει τη δυνατότητα έκδοσης διαταγμάτων μονομερώς είναι η πλήρωση των προϋποθέσεων του άρθρου 9

(1)του Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6. Το θέμα όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Resola ν. Χρίστου, Π.Ε. 9610, ημερ. 31.3.1998, είναι ότι η έκδοση διατάγματος ex-parte συνιστά εξαιρετικό μέτρο εφόσον παρέχεται κατά παρέκκλιση του κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης που αποκλείει την παροχή θεραπείας χωρίς την ευκαιρία στον αντίδικο να ακουστεί. Το θέμα του κατ' επείγοντος αναλύθηκε στην υπόθεση Χριστοδούλου v. Vraets, Π.Ε. 10244, ημερ. 28.9.1999, όπου με σαφήνεια τονίστηκε ότι αν δεν καταδειχθούν οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 9

(1)του Κεφ. 6 ελλείπει δικαιοδοτικός όρος που να προσδίδει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να εκδώσει διάταγμα ex-parte. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Αναφορικά με την εταιρεία Quantum Telecommunications Ltd

(2005)1 Α.Α.Δ. 901: «Με αφορμή όμως το θέμα αυτό, θα ήθελα, κλείνοντας, να επαναλάβω ορισμένες παρατηρήσεις που είχα την ευκαιρία να εκφράσω αλλού (ίδε In Re Αραβή

(1999)1 ΑΛΛ. 1, In Re Βούρου

(2003)1 Α.Δ.Δ. 1176). Η έκδοση διατάγματος ex parte δεν πρέπει να είναι ο κανόνας, ούτε καν το σύνηθες, αλλά ούτε και η εξαίρεση, παρά μόνο η σπάνια εξαίρεση. Και τούτο διότι όχι μόνο, στο επίπεδο αρχών, συνιστά παρέκκλιση (αναγκαία όντως σε πολύ ειδικές περιπτώσεις) από τον κανόνα της φυσικής δικαιοσύνης, αλλά και διότι, στο επίπεδο της εύρυθμης απονομής της δικαιοσύνης δημιουργεί περιπλοκές και καθυστερήσεις στη διαδικασία, ιδιαίτερα αν το εκδιδόμενο διάταγμα δεν ορίζεται πολύ σύντομα για ακρόαση. Πολύ πιο απλό και ωφέλιμο για το Δικαστήριο να ορίσει την ex parte αίτηση για ακρόαση σε λίγες μέρες αφού αυτή επιδοθεί και σε κάθε επηρεαζόμενο και έτσι να αποφανθεί τελεσίδικα». Το άρθρο 9 του Κεφ. 6 προνοεί ότι κάθε διάταγμα, το οποίο το Δικαστήριο έχει εξουσία να εκδώσει δύναται, όταν αποδειχθεί το κατ' επείγον ή άλλες ιδιαίτερες περιστάσεις να εκδοθεί με αίτηση του ενός από τους διαδίκους χωρίς ειδοποίηση στον άλλο. Έχω ανωτέρω αναφερθεί στα στοιχεία που αφορούν τον επίδικο πλειστηριασμό. Διαπιστώνεται ότι παρά την από την 18/09/2019 ειδοποίηση για πώληση του ακινήτου, η Ενάγουσα επέλεξε να μην προβεί σε οποιοδήποτε μέτρο παρά να συνεχίζει τις επαφές προς εξεύρεση λύσης. Αποτέλεσμα αυτής της συμπεριφοράς δεν είναι άλλο από το να μην αφήνεται περιθώριο να ακουστούν και οι δύο πλευρές επί των επιδίκων θεμάτων. Το συμπέρασμα αυτό δεν ανατρέπεται ούτε από το περιεχόμενο της επιστολής των Εναγομένων 2, ημερ. 20/11/2019. Άλλωστε η επιστολή αυτή δεν ανατρέπει την κατάσταση πραγμάτων ως ήταν προηγουμένως. Στην Πολιτική Αίτηση αρ. 138/2018 αναφορικά με την Αίτηση των 1 C.M.K METAL CONSTACTION LIMITED κ.α. ημερ. 07/11/2018, λέχθηκαν, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η απόδοση θεραπείας χωρίς να ακουστεί η άλλη πλευρά αποτελεί σοβαρή εκτροπή από θεμελιακή αρχή της φυσικής δικαιοσύνης. Κατά συνέπεια, όχι μόνο δικαιολογείται κατ' εξαίρεση στις περιπτώσεις που στοιχειοθετείται κατεπείγουσα ανάγκη, αλλά το κατεπείγον έχει αναγνωριστεί ως δικαιοδοτικός όρος. Εν προκειμένω η ουσία έγκειται στο γεγονός ότι το Επαρχιακό Δικαστήριο θεώρησε ότι δεν επληρούτο στοιχειώδης προϋπόθεση ώστε να μπορούσε να αναλάβει δικαιοδοσία επί μονομερούς αιτήσεως. Όχι μόνο δεν υπάρχει αρνησιδικία και γενικότερα πρόδηλο νομικό σφάλμα υπό την παραπάνω έννοια αλλά, έστω και αν δεν είναι αναγκαίο για τους σκοπούς της παρούσας απόφασης, θεωρώ πάντως χρήσιμο να καταγράψω τη συμφωνία μου με τον τρόπο που ο ευπαίδευτος Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής χειρίστηκε συνοπτικά μεν, ουσιαστικά δε το ζήτημα. Εν προκειμένω οι αιτητές είχαν κάθε δικαίωμα να καταχωρήσουν την έφεση μέχρι και το τελευταίο λεπτό της προβλεπόμενης προθεσμίας. Εφόσον όμως είχαν πρόθεση να καταχωρίσουν και ενδιάμεση αίτηση για αναστολή του πλειστηριασμού, θα έπρεπε να ενεργήσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να μη δημιουργήσουν συνθήκες πίεσης για το Δικαστήριο αλλά, κυρίως, για την άλλη πλευρά. Θα έπρεπε να είχε καταχωρίσουν την έφεση και την ενδιάμεση αίτηση νωρίτερα, οπότε και δεν θα υπήρχε ανάγκη για κατεπείγουσα αίτηση χωρίς ειδοποίηση. Η δέουσα, υπ' αυτή την έννοια, δικονομική συμπεριφορά των αιτητών, θα έδιδε την ευκαιρία στο Δικαστήριο να προγραμματίσει και να χειριστεί την υπόθεση ακούγοντας προηγουμένως και τις δύο πλευρές εξισορροπώντας τα εκατέρωθεν δικαιώματα και τους κινδύνους κάθε πλευράς, θέματα στα οποία αναφέρθηκε αγορεύοντας σήμερα ο ευπαίδευτος δικηγόρος των αιτητών. Θα μπορούσε σε αυτά τα πλαίσια το Δικαστήριο να εκδικάσει την ενδιάμεση αίτηση με την απαιτούμενη ταχύτητα ή να κατέληγαν τα μέρη σε εκ συμφώνου αναστολή της διαδικασίας του πλειστηριασμού με μια πρακτική μεταξύ τους διευθέτηση μέσα από συναινετικές προσεγγίσεις. Αυτές όμως είναι οι ορθές και δίκαιες δυνατότητες εξουδετερώθηκαν από τον χειρισμό των αιτητών να καταχωρίσουν την αίτησή τους στον ύστατο χρόνο που επέλεξαν να την καταχωρίσουν. Η αντιμετώπιση του θέματος από το Επαρχιακό Δικαστήριο ήταν ορθή. Ορθά θεώρησε πως το κατεπείγον της αίτησης προέκυπτε από τους χειρισμούς των ίδιων των αιτητών και συνεπώς δεν μπορούσαν να το επικαλούνται ως δικαιοδοτική προϋπόθεση της αίτησης τους. Αντίθετη προσέγγιση θα επιβράβευε τέτοιες πρακτικές προς ζημία της απονομής της δικαιοσύνης και των ταλαιπωρημένων δικαστικών διαδικασιών. Εκφράζοντας την πλήρη συμφωνία μου με τα ανωτέρω, καθίσταται αντιληπτό ότι και στην παρούσα υπόθεση, ο τρόπος που η Ενάγουσα επέλεξε να ενεργήσει, καταχωρώντας μονομερώς τέτοια αίτηση, στον ύστατο χρόνο, ενώ ο πλειστηριασμός είναι ορισμένος στις 02/12/2019, στερεί το Δικαστήριο από την ευχέρεια να χειριζόταν την αίτηση με τον ορθό τρόπο. Παράλληλα δε καθίσταται προφανές ότι ελλείπει η προϋπόθεση του κατ' επείγοντος. Είμαι της άποψης ότι, με βάση όλα τα ενώπιον μου στοιχεία, το άρθρο 9 του Κεφ. 6 δεν ικανοποιείται και συνεπώς ελλείπει δικαιοδοτικός όρος που να προσδίδει τη δυνατότητα στο Δικαστήριο να εκδώσει οποιοδήποτε από τα αιτούμενα διατάγματα μονομερώς. Ελλείπει τόσο το στοιχείο του κατ' επείγοντος αλλά επίσης δεν υφίσταται οτιδήποτε που να μπορούσε να αποτελέσει ιδιαίτερες περιστάσεις υπό το φως των όσων έχω αναλύσει ανωτέρω. Η ως άνω κατάληξη καθορίζει και το αποτέλεσμα της παρούσας αίτησης χωρίς να είναι ορθό το Δικαστήριο να εξετάσει οτιδήποτε περαιτέρω στην παρούσα αίτηση, συμπεριλαμβανομένης της μη ικανοποίησης της τρίτης ως άνω προϋπόθεσης λόγω επάρκειας της θεραπείας των αποζημιώσεων. Στη βάση όλων των ως άνω και για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω, η παρούσα αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα. (Υπ.) ............ Μ. Αμπίζας, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΑΚ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο