Πολυβίου ν. The Scanner Unithome Suites Ltd, υπό εκκαθάριση, Αρ. Αγωγής: 6600/2009, 29/11/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A564 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Γ. Στυλιανίδη, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 6600/2009 Μεταξύ: XXXXX Πολυβίου Ενάγουσας και The Scanner Unithome Suites Ltd, υπό εκκαθάριση Εναγομένων ----------------------------- Αίτηση ημερομηνίας 21 Ιουνίου 2019 29 Νοεμβρίου, 2019. Για την Αιτήτρια: κ. Α. Γεωργίου. Για τους Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Κ. Παντελή Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση η Αιτήτρια ζητά όπως της δοθεί η άδεια από το Δικαστήριο για διακοπή της πιο πάνω με αριθμό και τίτλο αγωγής εναντίον των εναγομένων, με επιφύλαξη του δικαιώματος της ενάγουσας να επανέλθει με νέα αγωγή εναντίον τους. Και, δεύτερο, διαταγή του Δικαστηρίου όπως τα έξοδα της παρούσας αγωγής επιβαρύνουν τους εναγόμενους ή όπως η κάθε πλευρά επιβαρυνθεί τα δικά της έξοδα και όπως ανεξάρτητα από το ποιος θα επιβαρυνθεί τα έξοδα, αυτά να είναι πληρωτέα, αν και εφόσον καταχωρηθεί νέα αγωγή από την ενάγουσα. Θέμα ένστασης και συζήτησης αποτέλεσε το δεύτερο αίτημα, αυτό των εξόδων. Για το πρώτο αίτημα, αυτό της διακοπής της διαδικασίας, ουδεμία ένσταση υπεβλήθη. Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της ίδιας της ενάγουσας στην οποία, μεταξύ άλλων, η ενάγουσα λέει και τα ακόλουθα: Οι πράξεις και παραλείψεις της εναγομένης έφεραν τα πράγματα σε ένα σημείο που καθιστούν, ως έχουν τώρα τα δεδομένα, άνευ αντικειμένου την αγωγή της. Αφενός, αν της αποδοθούν αποζημιώσεις, δεν υπάρχει απολύτως καμία περιουσία ή περιουσιακό στοιχείο για να της καταβληθούν τέτοιες αποζημιώσεις από την εναγομένη, και, αφετέρου, αν της αποδοθεί διάταγμα ειδικής εκτέλεσης, δεν θα μπορεί να εκτελεστεί εφόσον προηγείται η υποθήκη από πλευράς Ελληνικής Τράπεζας. Ακριβώς γι΄ αυτό είναι στις σχετικές διαπραγματεύσεις με την Ελληνική Τράπεζα. Ο λόγος που αιτείται διακοπή της αγωγής είναι διότι ναι μεν από πλευράς τράπεζας της αναφέρθηκε ότι έχουν την εξουσία οι ίδιοι να προχωρήσουν με μεταβίβαση του ακινήτου διαμερίσματος, παρά ταύτα, ιδιοκτήτες παραμένουν οι εναγόμενοι. Έτσι, σε περίπτωση που απαλειφθεί η σχετική υποθήκη, θα δύνανται οι εναγόμενοι να της προκαλέσουν προβλήματα ως εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος. Σε τέτοια περίπτωση, προς διασφάλιση των δικαιωμάτων της, θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να επανέλθει με αγωγή, ως η παρούσα, για αξίωση στη βάση ειδικής εκτέλεσης. Είναι τέτοιες οι περιστάσεις, τα έξοδα και κόστος που έχει τόσα χρόνια επωμιστεί, που είναι ορθό και δίκαιο όπως μη επωμιστεί οποιαδήποτε έξοδα προς όφελος των εναγομένων. Δεν αποκομίζει οποιοδήποτε πλεονέκτημα έναντι των εναγομένων, τους εξόφλησε το διαμέρισμα, και απλά εκμεταλλεύονται τις συνθήκες που οι ίδιοι δημιούργησαν με υποθήκευση του διαμερίσματος και επιδιώκουν να εξασφαλίσουν δικηγορικά έξοδα και άλλα οφέλη μέσω της παρούσας διαδικασίας. Η επιδίκαση εξόδων σε δικαστική διαδικασία, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά. Στην απόφαση Όμηρος Σάβα Χαψή κ.ά. v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας
(1997)1Γ Α.Α.Δ. 1403, το Ανώτατο αποφάσισε τα εξής, στη σελίδα 1406: «Είναι παγιωμένο ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, ως προς τα έξοδα, ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου συνιστά το αποτέλεσμα. Η δικαίωση δεν πρέπει, όπως επισημαίνεται στην Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, να επάγεται την καταβολή δαπάνης. Δεν χωρεί στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου υποδεικνύεται στην Georgios E. Glykys ν. Ioannis Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, η επίδραση παραγόντων άλλων από εκείνων που σχετίζονται με την ουσία του αποτελέσματος. Διατυπώνεται η θέση ότι, "feelings of kindness are not, of course, the correct criterion in deciding the question of costs". To ακόλουθο απόσπασμα από την Θρασυβούλου ν. Arto Estates Ltd
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, τείνει να διαφωτίσει το πλαίσιο άσκησης της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. «Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων.» Απόκλιση από τον κανόνα ότι τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, όπως επισημαίνεται σε άλλο απόσπασμα της πιο πάνω απόφασης, "Δικαιολογείται μόνον εφόσον συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους." Ανάλογες θέσεις υιοθετούνται και στην Αρέστη ν. Λαδόκονου, Πολιτική Έφεση 8870, ημερομηνίας 11 Ιουνίου, 1996.» Στην απόφαση Αρέστη v. Λαδόκονου
(1996)1Α Α.Α.Δ. 646, το Δικαστήριο είπε τα εξής στη σελίδα 650: «Η απόφαση του Δικαστηρίου σε σχέση με τα έξοδα κρίνεται εσφαλμένη. Η διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου ως προς τα έξοδα πρέπει, όπως είναι θεμελιωμένο, να ασκείται δικαστικά. Γνώμονα για την άσκηση της διακριτικής αυτής εξουσίας του δικαστηρίου αποτελούν τα γεγονότα της υπόθεσης, κυρίως το αποτέλεσμα. Η δικαίωση του διαδίκου επιμαρτυρεί το δικαιολογημένο των εξόδων, στην απουσία αποχρώντων λόγων περί του αντιθέτου. Είναι γι' αυτό το λόγο που τα έξοδα ακολουθούν, κατά κανόνα, το αποτέλεσμα της απόφασης. Όπως υποδεικνύεται στη Θρασυβούλου ν. Arto Estates Limited
(1993)1 Α.Α.Δ. 12, απόκλιση από τον κανόνα αυτό "δικαιολογείται μόνο εφόσο συντρέχουν ικανοί λόγοι που ανάγονται στη γενεσιουργό αιτία της πρόκλησης των εξόδων της δίκης ή μέρους τους". (Βλ., επίσης, Χάσικος και Άλλοι ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389. Στη Georghios Ε. Glykys ν. Ioanais Stylianou Ioannides 24 C.L.R. 220, το Εφετείο επεσήμανε ότι η επίδειξη καλής προαίρεσης (kindness) από το δικαστήριο προς τον αποτυχόντα διάδικο, προς μετριασμό των οποιωνδήποτε αισθημάτων πικρίας, δε συνιστά κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για τη μη επιδίκαση εξόδων.» Στην απόφαση Επίσημος Παραλήπτης v, Δημήτρη Δημητρίου
(2011)1Γ Α.Α.Δ. 1985, στη σελίδα 1992 επί θέματος που αφορούσε διακοπή της διαδικασίας, σελίδα 1992, το Ανώτατο αποφάσισε τα εξής αναφορικά με την επιδίκαση εξόδων: «Η επιδίκαση εξόδων της δίκης και ο επιμερισμός τους, όπως συνάγεται από τη Δ.59, θ. 1, των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών και τη νομολογία* - ανήκουν στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου, η οποία ασκείται δικαστικά. Εάν, βέβαια, υπάρχει σχετική συμφωνία, αυτή λαμβάνεται υπόψη. Σε περιπτώσεις διακοπής της διαδικασίας, ο εναγόμενος, χωρίς η βασική αρχή ότι η επιδίκαση των εξόδων ανήκει στη διακριτική εξουσία του δικαστηρίου να καταργείται, δικαιούται στα έξοδα. Όταν το δικαστήριο, κατά την άσκηση της εξουσίας του αυτής, ακολουθεί τον κανόνα ότι ο επιτυχών διάδικος δικαιούται στα έξοδα της δίκης, δε δίδει λόγους γι' αυτό, αφού αυτοί εξυπακούονται, κάτι, όμως, που δεν ισχύει στην αντίθετη περίπτωση.» Η ενάγουσα όταν καταχωρούσε την αγωγή ήξερε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η περιουσία που αγόραζε ήταν δεσμευμένη με υποθήκη, υποθηκευμένη. Τα έξοδα που υπέστη τόσα χρόνια και το κόστος δεν είναι παράγοντες που θα βαρύνουν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ενόψει όλων των πιο πάνω η αγωγή διακόπτεται με δικαίωμα της ενάγουσας να καταχωρήσει νέα αγωγή. Ως προς τα έξοδα, αυτά ενόψει των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω και της νομολογίας, ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία κρίνω ότι θα πρέπει να τα επιβαρυνθεί η πλευρά της ενάγουσας. Συνεπώς επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Για την καταχώρηση νέας αγωγής, πάνω στην ίδια βάση, η καταβολή των εξόδων της παρούσας θα αποτελεί προϋπόθεση. [Υπ.] .............. Γ. Στυλιανίδης, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Χ.Θ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο