← Κύπρος

Φουκαρίδης και Σία Λτδ ν. Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 2214/2012, 20/12/2019

Φουκαρίδης και Σία Λτδ ν. Χρίστου, Αρ. Αγωγής: 2214/2012, 20/12/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A598 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΠΑΝΤΑΖΗ - ΛΑΜΠΡΟΥ, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2214/2012 ΜΕΤΑΞΥ: Φουκαρίδης και Σία Λτδ Ενάγουσας και XXXXX Χρίστου Εναγομένου Και δια ανταπαίτησης XXXXX Χρίστου Εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα και

  1. Φουκαρίδης και Σία Λτδ
  2. XXXXX Φουκαρίδης Εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενους Ημερομηνία: 20 Δεκεμβρίου, 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα - εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια και για εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενο 2 - Αιτητή: κ. Χρίστος Χριστοδούλου, για Μ. Ξ. Ιωάννου & Συνεργάτες Για Εναγόμενο - εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενο: κα Χριστίνα Παρασκευά, για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αναφορικά με την ενδιάμεση αίτηση ημερ. 4.6.2019 Στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή, η οποία καταχωρήθηκε στη βάση γενικά οπισθογραφημένου κλητηρίου και στην οποία η Ενάγουσα δικογράφησε λεπτομερώς τους ισχυρισμούς που στηρίζουν την απαίτηση της με Έκθεση Απαίτησης που καταχωρήθηκε στις 30/4/2012, ο Εναγόμενος καταχώρησε Υπεράσπιση στις 4/2/13 και ήγειρε συγχρόνως Ανταπαίτηση εναντίον δύο προσώπων όπως κατονομάζονται στον τίτλο της ανταπαίτησης ανωτέρω. Ουσιαστικά η Ενάγουσα κατέστη εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενη αρ. 1 και ο Διευθυντής αυτής, κ. XXXXX Φουκαρίδης, προστέθηκε ως Εξ ανταπαίτησεως Εναγόμενος αρ.
  3. Ακολούθησε η καταχώρηση Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση στις 28/3/
  4. Κατά τη δικάσιμο ημερ. 5/7/18 και ενώ η υπόθεση ήταν ορισμένη για ακρόαση, ο συνήγορος της Ενάγουσας - εξ' ανταπαιτήσεως Εναγόμενης υπέβαλε αίτημα αναβολής για να προβεί σε Τροποποίηση της Απάντησης στην Υπεράσπιση και Υπεράσπισης στην Ανταπαίτησης. Το αίτημα αυτό, παρά την ένσταση των αντιδίκων, έγινε αποδεκτό από το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) και δόθηκε προθεσμία 15 ημερών για καταχώριση σχετικής αίτησης τροποποίησης, με οδηγίες η εν λόγω αίτηση να οριστεί 10/9/
  5. Αντί της καταχώρησης αίτησης τροποποίησης, η Ενάγουσας - εξ' ανταπαιτήσεως Εναγόμενης καταχώρησε κατευθείαν στις 20.7.2018 τροποποιημένο δικόγραφο ως το αίτημα που είχε υποβάλει στις 5.7.
  6. Ακολούθησε, στις 7.11.2018, αίτηση διαγραφής του, εφόσον είχε καταχωρηθεί χωρίς να προηγηθεί γραπτή αίτηση η οποία να εγκριθεί από το Δικαστήριο και την 1.3.2019 εκδόθηκε εκ συμφώνου το σχετικό διάταγμα διαγραφής του εν λόγω δικογράφου. Στο παρόν στάδιο, υπό κρίση είναι η αίτηση ημερ.4.6.2019 με την οποία η Ενάγουσα - Εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενη αρ. 1 και ο Εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενος αρ. 2 αιτούνται από το Δικαστήριο τα εξής: Α. Άδεια του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται σε αυτούς να τροποποιήσουν την Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας - Εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενης . Β. Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να επιτρέπεται σε αυτούς να προσθέσουν στην Έκθεση Απαίτησης και στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση τις πιο κάτω παραγράφους: «Συμπληρωματική Υπεράσπιση του Εξ' Ανταπαιτήσεως Εναγόμενη 2:
  7. Ο εναγόμενος εκμεταλλευόμενος την θέση του ως εκπρόσωπος των Δημοσίων Έργων εξαπάτησε την ενάγουσα και του παρέδωσε προσωπικά του έργα και την καλούσε να παρανομήσει και να τα χρεώσει και να τα εισπράξει από το κράτος πρόταση που αρνηθεί η ενάγουσα και άμεσα τον κατήγγειλε στο Τμήμα Ελέγχου των Δημόσιων Έργων.
  8. Ο εναγόμενος εκδικητικά γιατί καταγγέλθηκε στο Τμήμα Ελέγχου των Δημοσίων Έργων απόκρυψε τα πραγματικά μέτρα των προσφορών 3/08 και 15/08 και σκόπιμα προκάλεσε κακόβουλη ζημιά στην ενάγουσα εν αγνοία της.
  9. Ο εναγόμενος εκμεταλλευόμενος την θέση του και το χρόνο ως δημόσιος υπάλληλος πλούτιζε από εργασίες που έπαιρνε και τις ολοκλήρωνε η ενάγουσα χωρίς να δουλεύει και εξαγόρασε τον δικηγόρο της Η. Στεφάνου και έγινε δικηγόρος του με περισσότερα λεφτά.
  10. Ο εναγόμενος εκμεταλλευόμενος τη θέση του και την οικονομική του άνεση εξαγόρασε και τον 20ν δικηγόρο της ενάγουσας Λ. Λουκαϊδη και αποσυρθεί.
  11. Εσφαλμένα το κράτος είχε τον εναγόμενο ως επιστάτη και ως μηχανικό χωρίς να έχει τη γνώση και τα προσόντα και εν αγνοία της ενάγουσα την εκμεταλλεύθηκε.». και «Απάντηση στην Ανταπαίτηση:
  12. Αρνούνται η ενάγουσα και ο Σ. Φουκκαρής ότι αποχώρησαν από την εργασία που τους ανέθεσε ο εναγόμενος χωρίς να ολοκληρωθεί και αρνούνται τους ισχυρισμούς του στην παράγραφο 3(Ζ) της υπεράσπισης του.
  13. Αρνείται η ενάγουσα και ο Σ. Φουκκαρής ότι δε διεκπεραίωσαν οποιαδήποτε συμφωνηθείσα με τον εναγόμενο εργασία ή ότι ήταν υπεύθυνη για οποιεσδήποτε κακοτεχνίες όπως ισχυρίζεται ο εναγόμενος στην παράγραφο 3(H) της υπεράσπισης του.
  14. Αρνούνται η ενάγουσα και ο Σ. Φουκκαρής ότι τερμάτισαν με οποιοδήποτε τρόπο ή για λόγο της μεταξύ τους και του εναγόμενου σύμβασης όπως ισχυρίζεται ο εναγόμενος στην παράγραφο 3(Θ) ή άλλως πως της υπεράσπισης.
  15. Αρνούνται η ενάγουσα και ο Σ.Φουκκαρής και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς του εναγόμενου της υπεράσπισης στις παρ. Α

(1), Β(1,2,3 (Α, Β, Γ, Δ, Ε, ΣΤ, Η, Η, Θ) και Β
(4).
  1. Αρνούνται η ενάγουσα και ο Σ. Φουκκαρής και απορρίπτουν τους ισχυρισμούς του εναγόμενου της Ανταπαίτησης στην παρ.1 (Α, Β, Γ, Δ, Ε).
  2. Για τους πιο πάνω λόγους η ενάγουσα και ο Σ. Φουκκαρής απορρίπτουν την υπεράσπιση και ανταπαίτηση του εναγόμενου και αξιούν έξοδα για όλη την υπόθεση.». Γ. Διαταγή και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρησης τροποποιημένης Έκθεσης Απαίτησης από τους Ενάγοντες εξ' ανταπαιτήσεως Εναγόμενους. Δ. Διαταγή και/ή Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται η προθεσμία τροποποίησης της Έκθεσης Υπεράσπισης των εξ' ανταπαιτήσεως Εναγόμενων για περίοδο 30 ημερών από την σύνταξη του Διατάγματος και/ή από τότε που ήθελε ορίσει το Δικαστήριο. Ε. Οιανδήποτε άλλη θεραπεία το Δικαστήριο κρίνει δίκαιη και/ή εύλογη υπό τις περιστάσεις. Η αίτηση βασίζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς Δ.25 θ.θ.1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, Δ.48 θ.θ. 1, 2 και 3, όπως αυτοί τροποποιήθηκαν και στη Δ.57 και Δ.
  3. Τα πραγματικά γεγονότα πάνω στα οποία στηρίζεται η αίτηση αυτή αναφέρονται στην επισυνημμένη Ένορκη Δήλωση, ημερ. 4.6.2019, του κ. XXXXX Ιωάννου, ο οποίος δηλώνει ενόρκως ότι είναι ασκούμενος δικηγόρος στο Δικηγορικό Γραφείο του κ. Μ. Ξ. Ιωάννου και Συνεργάτες, δικηγόρων της Ενάγουσς - εξ' ανταπαιτήσεως Εναγομένων και έχει πλήρη γνώση των γεγονότων που αφορούν την παρούσα υπόθεση και δύναται να προβεί στην ένορκη δήλωση εκ μέρους των πελατών τους. Αυτό το οποίο ισχυρίζεται ο κ. Ιωάννου είναι ότι όταν εδόθησαν οδηγίες από την Ενάγουσα για αλλαγή δικηγόρου της, οι νέοι δικηγόροι που χειρίζονται την υπόθεση διαπίστωσαν ότι εκ παραδρομής δεν αναφέρθηκαν τα γεγονότα ορθώς και/ή δόθησαν λανθασμένες πληροφορίες αναφορικά με την υπεράσπιση της Ενάγουσας στην ανταπαίτηση και/ή είχε ήδη καταχωρηθεί το δικόγραφο χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου. Υπό τις συνθήκες αυτές, είναι η θέση του κ. Ιωάννου ότι είναι δίκαιο και εύλογο να ζητηθεί η τροποποίηση της Έκθεσης Υπεράσπισης των εξ' ανταπαιτήσεως Εναγομένων, καθ' ότι με την αιτούμενη τροποποίηση θα γίνει ορθή παράθεση των γεγονότων την υπόθεσης και θα μπορέσει έτσι το Δικαστήριο να απονέμει δικαιοσύνη βάσει όλων των περιστατικών της υπόθεσης. Είναι συγχρόνως η θέση του κ. Ιωάννου ότι από την αιτούμενη τροποποίηση ο Εναγόμενος και εξ' ανταπαιτήσεως Ενάγων δε θα περιέλθει σε δυσμενέστερη θέση και δεν επηρεάζονται τα δικαιώματα του. Ο Εναγόμενος - εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγων ενίσταται στην αίτηση τροποποίησης. Οι λόγοι ένστασης δικογραφήθηκαν στην Ειδοποίηση Ένστασης, ημερ. 17.10.2019, ως εξής: 1) Η πιο πάνω Αίτηση υποβλήθηκε πολύ καθυστερημένα με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της διαδικασίας εις βάρος των συμφερόντων του Εναγομένου/εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα στην παρούσα Αγωγή. 2) Η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι δεν επικαλούνται και/ή δεν στοιχειοθετούν και/ή δεν αποδεικνύουν κανέναν απολύτως «καλό λόγο» και/ή δεν παρέχουν την οποιαδήποτε εξήγηση για το καθυστερημένο υποβολής του αιτήματος τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση τους. 3) Η τροποποίηση είναι δυνατόν να επιφέρει βλάβη στα δικαιώματα του Εναγόμενου / εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα και ιδίως στο δικαίωμα τους για διεξαγωγής της δίκης εντός ευλόγου χρόνου. 4) Η Αιτούμενη Τροποποίηση δεν είναι αναγκαία για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και στην διαπίστωση των θέσεων των διαδίκων. Οι Αιτούμενες προσθήκες στην έκθεση απαίτησης και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση τους είναι αβάσιμες και/ή περιττές αφού δεν προσφέρουν και/ή αναφέρουν τίποτα καινούριο στους ήδη καταχωρημένους ισχυρισμούς. 5) Η Αιτούμενη Τροποποίηση έχει ως μοναδικό της σκοπό να εκτροχιάσει τη δίκη και να διασώσει τους λανθασμένους δικονομικούς χειρισμούς του Ενάγοντας καθώς με αυτή στην ουσία διαφοροποιούνται πλήρως τα επίδικη θέματα. 6) Οι ισχυρισμοί που επιθυμούν να προσθέσουν η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι είναι σκανδαλώδεις και/ή ψευδείς και/ή προϊόν μεταγενέστερων σκέψεων για διαστρέβλωση της πραγματικότητας και/ή επιχειρούν να τεθούν με σκοπό την δημιουργία ψευδών και/ή προσβλητικών ισχυρισμών κατά παράβαση των υπερασυνταγματικώς και συνταγματικώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του Εναγόμενου / εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα αλλά και τρίτων προσώπων τα οποία δεν είναι διάδικοι στην Αγωγή. 7) Η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμη, παράτυπη και αντικανονική. 8) Η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι ενεργούν κακόπιστα (mala fide) και επηρεάζονται δυσμενώς τα συμφέροντα του καθ' ού η αίτηση. 9) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις του Νόμου για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Η ένσταση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και ειδικά στις Δ.25 και Δ.48 θ.θ. 1, 2, 3, 4
(1), 4
(2), 4
(3), 7, 8 και 9, στα άρθρα 42 και 47 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στο άρθρο 15 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ), στα άρθρα 6
(1)και 10
(1)της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις Αρχές της Φυσικής Δικαιοσύνης και της Δίκαιης Δίκης, την Αρχή της ισότητας των όπλων, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν. 14/1960, στο κοινοδίκαιο, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο δίκαιο και στις αρχές της επιείκειας, στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και στην διακριτική εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Η ένσταση υποστηρίζεται με ένορκη δήλωση, ημερ. 17.10.2019, της κας Παναγιώτας Δημητρίου από τη Λευκωσία, η οποία είναι δικηγόρος και εργάζεται στο Δικηγορικό Γραφείο Λ. Παπαφιλίππου & Σια, Δ.Ε.Π.Ε., δικηγόρων του Εναγόμενου - εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα. Τα γεγονότα που παραθέτει ορκίζεται ότι τα γνωρίζει προσωπικά, από μελέτη του φακέλου, αλλά και από ενημέρωση που έλαβε από τον Δικηγόρο που τη χειρίζεται. Είναι πλήρως και δεόντως εξουσιοδοτημένη από τον Εναγόμενο / εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα να προβεί στην Ένορκο Δήλωση. Έχει διαβάσει την αίτηση τροποποίησης και την επισυνημμένη σε αυτή Ένορκη Δήλωση και, ειλικρινά πιστεύει ότι η αίτηση πρέπει να απορριφθεί. Αφού παραθέτει χρονικά την πορεία που ακολούθησαν τα δικόγραφα, όπως έχει εκτεθεί και από το Δικαστήριο στην Εισαγωγή της παρούσας απόφασης, η κα Δημητρίου προχωρεί και υιοθετεί τους λόγους ένστασης, αναπτύσσοντάς τους στην παρα. 10 της Ε/Δ της κας Δημητρίου) και εστιάζοντας ουσιαστικά την προσοχή του Δικαστηρίου στα εξής σημεία: Ότι τα δικόγραφα έχουν συμπληρωθεί από το
  1. Ότι για πέραν του ενός έτους, η Ενάγουσα και εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι δεν εκπροσωπούντο και/ή δεν εμφανίζονταν και/ή δεν προωθούσαν την Απαίτηση τους. Όταν εμφανίστηκαν ενώπιον του Σεβαστού Δικαστηρίου ζήτησαν να τροποποιήσουν τα δικόγραφα τους και με αυτό το τρόπο καθυστερούν περαιτέρω την εκδίκαση της επίδικης Αγωγής. Ότι η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι δεν επικαλούνται και/ή δεν στοιχειοθετούν και/ή δεν αποδεικνύουν κανέναν απολύτως«καλό λόγο» και/ή δεν παρέχουν την οποιαδήποτε εξήγηση για το καθυστερημένο υποβολής του αιτήματος τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης και υπεράσπισης στην ανταπαίτηση τους. Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την επίδικη αίτηση, τίποτα απολύτως δεν αναφέρεται για τον λόγο που καθυστέρησαν πέραν των 6 χρόνων να καταχωρήσουν την επίδικη αίτηση και/ή τον λόγο γιατί από το 2018 που ανέφεραν για πρώτη φορά ότι επιθυμούν να τροποποιήσουν το δικόγραφο τους δεν έλαβαν τα σχετικά δικονομικά μέτρα για το σκοπό αυτό, αντιθέτως καταχώρησαν την αίτηση τους πολύ καθυστερημένα και μάλιστα στις 04/06/
  2. Ότι καμία αναφορά δε, δεν υπάρχει αναφορικά με τον λόγο που, αυτά που επιδώκουν τώρα να εισάξουν, δεν περιλήφθηκαν αρχικά στο δικόγραφο τους και/ή δεν ανέφεραν πώς οι ισχυρισμοί αυτοί σχετίζονται με την παρούσα Αγωγή. Ότι η τροποποίηση είναι δυνατόν να επιφέρει βλάβη στα δικαιώματα του Εναγόμενου / εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα και ιδίως στο δικαίωμα του για διεξαγωγής της δίκης εντός ευλόγου, χρόνου. Η εκδίκαση της Αγωγής έχει ήδη καθυστερήσει και μια επιπλέον τροποποίηση θα κωλυσιεργήσει επιπλέον τη διαδικασία. Με δεδομένο ότι η Αγωγή έχει καταχωρηθεί το 2012 και έχουν παρέλθει από τότε επτά
(7)χρόνια, τυχόν αποδοχή της Αίτησης Τροποποίησης, θα πλήξει το κύρος της Δικαιοσύνης και το δικαίωμα διεξαγωγής της δίκης εντός ευλόγου χρόνου. Ότι οι Αιτούμενες προσθήκες στην έκθεση απαίτησης και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση τους είναι αβάσιμες και/ή περιττές αφού δεν προσφέρουν και/ή αναφέρουν τίποτα καινούριο στους ήδη καταχωρημένους ισχυρισμούς. Οι ισχυρισμοί που επιθυμούν να προσθέσουν η Ενάγουσα / εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι είναι σκανδαλώδεις και/ή ψευδείς και/ή προϊόν μεταγενέστερων σκέψεων για διαστρέβλωση της πραγματικότητας και/ή επιχειρούν να τεθούν με σκοπό την δημιουργία ψευδών και/ή προσβλητικών ισχυρισμών κατά παράβαση των συνταγματικώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του Εναγόμενου/εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα, αλλά και τρίτων προσώπων τα οποία δεν είναι διάδικοι στην Αγωγή, ήτοι των δικηγόρων Η. Στεφάνου και Λ. Λουκαΐδη. Λέγει περαιτέρω η κα Δημητρίου (βλ. παρα. 11 της Ε/Δ της) ότι καμία ζημιά δεν θα υποστεί η πλευρά της Ενάγουσας και των εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενων από τη μη έγκριση του αιτήματος τροποποίησης, καθώς η αιτούμενη τροποποίηση δεν είναι αναγκαία για τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και στην διαπίστωση των θέσεων των διαδίκων. Οι αιτούμενες προσθήκες στην τροποποιημένη Υπεράσπιση είναι αβάσιμες και/ή περιττές, αφού δεν προσφέρουν και/ή αναφέρουν τίποτα καινούριο στους ήδη καταχωρημένους ισχυρισμούς. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η κα Δημητρίου εισηγείται την απόρριψη της Αίτησης τροποποίησης ημερομηνίας 04/06/
  1. Δεν υπήρξε αίτημα για αντεξέταση οποιουδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων ανωτέρω. Ως εκ τούτου, η ακρόαση της αίτησης ολοκληρώθηκε με τις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων, τις οποίες έχω μελετήσει με προσοχή. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ. Η Διαταγή 25, όπως ισχύει αναφορικά με αγωγές που καταχωρήθηκαν πριν την 1.1.2015, προβλέπει ότι: «
  2. Το Δικαστήριο ή Δικαστής μπορεί σε οιονδήποτε στάδιο της διαδικασίας να επιτρέψει σε οιονδήποτε από τους διαδίκους να διορθώσει ή τροποποιήσει την οπισθογράφηση ή τα δικόγραφα με τέτοιον τρόπο και με τέτοιους όρους που θα είναι δίκαιοι και όλες οι τέτοιες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνουν σαν αναγκαίες για σκοπούς αποπερατώσεως των πραγματικών ζητημάτων που είναι αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων.». Στην Kayat Trading Ltd. v. Genzyme Corporation, ΠολιτικήΈφεση Αρ. 58/2012, ημερομηνίας 4/3/2013, το Ανώτατο Δικαστήριο, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία, συνόψισε τις εν λόγω αρχές με αναφορά στα πιο κάτω αποσπάσματα από τις υποθέσεις Clive Preece κ.ά. ν. Νάσου Θεοφίλου Ρωσσίδου, Πολιτική Έφεση Αρ. 271/2008, ημερομηνίας 16/12/2011 και Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη και Συνεταίροι, Πολιτική Έφεση Αρ. 79/2009, ημερομηνίας 4/5/2012: «Αίτηση για τροποποίηση δικογράφου μπορεί να εγκριθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες καθιστούν την τροποποίηση απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμάται ύστερα από συνεκτίμηση όλων των παραγόντων της κάθε υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και των επιπτώσεων που ενδεχομένως θα προκληθούν στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Βλ. Εθν. Τράπεζα της Ελλάδος Α. Ε. κ.α. ν Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κα
(2002)1(Α) ΑΑΔ 237. Στην Χριστοδούλου ν Χριστοδούλου
(1991)1 ΑΑΔ 934 έχει ειπωθεί ότι η σύγχρονη τάση είναι να επιτρέπουν τα δικαστήρια τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα.» (Απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Clive Preece) «Στις περιπτώσεις όπου ο προσδιορισμός της ουσίας της διαφοράς μεταξύ των διαδίκων και η αποτροπή της πολλαπλότητας των νομικών διαδικασιών επιβάλλουν την τροποποίηση των δικογράφων, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται υπέρ της έγκρισης της αίτησης, νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί βλάβη ή αδικία στην άλλη πλευρά, η οποία δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα ή ο αιτητής δεν ενεργεί κακόπιστα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της οποιασδήποτε καθυστέρησης στη διατύπωση των θέσεων του αιτητή, ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη τροποποίησης δικογράφων, όμως η άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου στο στάδιο αυτό, ασκείται με φειδώ. Τέλος, μπορεί να λεχθεί ότι η εισαγωγή ενός νέου θέματος δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκη και την απόρριψη της αίτησης, νοουμένου όμως ότι δεν έχει καταλυτικές συνέπειες για την αντίδικη πλευρά." (Απόσπασμα από την απόφαση στην υπόθεση Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου.)» Μέσα στο πιο πάνω πλαίσιο της παλαιάς Δ.25, ακόμη και εκεί όπου η απαιτούμενη τροποποίηση είναι το αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης, η αίτηση τροποποίησης είναι δυνατό να εγκριθεί, νοουμένου ότι δεν θα προκαλέσει αδικία στην άλλη πλευρά που να μην μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα (Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Αρτέμιος Παπαχρυσοστόμου ν. Κώστα Γρηγοριάδη κ.α., Πολιτική Έφεση 79/2009, 4.5.2012). Τούτο, βεβαίως, εφόσον ο αιτητής, δεν ενεργεί κακόπιστα. Σχετικά με τον παράγοντα της καθυστέρησης, στην απόφαση ημερ. 20.3.2014 στις Πολιτικές Εφέσεις 137/13 και 138/13, IKOS CIF LTD v Martin Coward, λέχθηκαν τα εξής꞉ «(σ)ταθερή γραμμή της Νομολογίας αναγνωρίζει ότι ο παράγοντας αυτός είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εξαρχής και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Όταν η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του αιτητή, η δικαιολόγηση της και η σημασία της ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό με τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης. Η όποια καθυστέρηση δεν πρέπει να εξετάζεται μεμονωμένα από απόψεως μόνο χρονικής διάστασης, αλλά θα πρέπει να συναρτάται με άλλους παράγοντες, όπως για παράδειγμα την ανυπαρξία καλής πίστης. Τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως εάν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως ήδη έχει καταγραφεί, τελικά ο κρίσιμος παράγοντας είναι η ανάγκη για προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων και η διατύπωση των θέσεων των διαδίκων (Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου,
(1991)1 Α.Α.Δ. 934, Ταξί Κυριάκος Λτδ v. Ανδρέα Παύλου,
(1995)1Α.Α.Δ.560, Astor Manufacturing & Exporting Co κ.α. v. A.G. Leventis κ.α.,
(1993)1Α.Α.Δ.726, SABA & Co.(T.M.P.) v. T.M.P. Agents,
(1994)1 A.A.Δ. 426, Ιωάννης Νικολάου v. Ζωής Μυλτιάδους κ.ά,
(2007)1 Α.Α.Δ. 1005).». Τέλος, στην πιο πάνω απόφαση IKOS CIF LTD επισημάνθηκε ότι- «Πάγια νομολογία διαμόρφωσε τον κανόνα ότι αίτηση τροποποίησης δεν είναι δυνατό να επιτύχει αν το υλικό, το οποίο σκοπείται να εισαχθεί, ήταν σε γνώση του αιτητή ή μπορούσε με εύλογη επιμέλεια να εντοπιστεί έγκαιρα. Η δε αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και δεν παρέχει, αφ' εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας (Γραμμές Στριντζή Αιγαίου Ναυτική Εταιρεία v. Always Travel Holidays Ltd
(1995)1Α.Α.Δ. και United Sea Transport Ltd v. Zakou
(1980)1 A.A.Δ. 501, 510). Η γραμμή αυτή της νομολογίας συναρτάται απόλυτα με την φειδώ με την οποία το Δικαστήριο θα πρέπει να ασκεί τη διακριτική του ευχέρεια, ιδίως στις περιπτώσεις όπου η όποια καθυστέρηση ενέχει καταλυτικές επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου.». Στην Χρίστου ν. Στυλιανού
(1992)1 ΑΑΔ 704 λέχθηκε ότι στην άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου συνεκτιµάται και ο παράγων της καθυστέρησης στην υποβολή αίτησης σαν λογικής απόρροιας των διατάξεων του Άρθρου 30.2 του Συντάγµατος που επιτάσσει τη διεξαγωγή και περάτωση της δίκης σε εύλογα χρονικά όρια. ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΑ ΚΑΙ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ. Στην παρούσα υπόθεση, είναι ξεκάθαρο ότι η τροποποίηση επιζητείται με μοναδική δικαιολογία ότι οι νέοι δικηγόροι που ανάλαβαν την υπόθεση της Ενάγουσας αντιλήφθηκαν ότι θα μπορούσε να είχε προωθηθεί διαφορετικά η υπόθεσή της. Είναι εξίσου ξεκάθαρο ότι οι νέοι δικηγόροι επιθυμούν να εισάξουν μία νέα εντελώς εκδοχή γεγονότων, χωρίς μάλιστα να ισχυρίζονται ότι τα γεγονότα που συνθέτουν αυτήν την εκδοχή δεν ήταν εξ αρχής σε γνώση της Ενάγουσας. Ουδείς λόγος δίδεται γιατί δεν προωθήθηκε ενωρίτερα αυτή η εκδοχή. Όλα καταλήγουν στο ότι η ίδια η Ενάγουσα ή/και οι αρχικοί δικηγόροι της Ενάγουσας δεν έστρεψαν την σκέψη τους προς την προτεινόμενη εκδοχή γεγονότων ή υπήρξαν αδρανείς για 7 σχεδόν χρόνια, ήτοι από 30.3.2012 που καταχωρίστηκε η αγωγή μέχρι 28.1.2019 που διορίστηκαν οι νέοι δικηγόροι και για περαιτέρω 5 μήνες άπαξ του διορισμού τους, ήτοι από 28.1.2019 μέχρι 4.6.2019 που καταχωρίστηκε η αίτηση. Οι ανωτέρω συνθήκες δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης του αιτήματος τροποποίησης, αφού υπάρχει υπέρμετρη καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος, έξω από τα όρια του εύλογα επιτρεπτού, αγγίζοντας στα όρια καταστρατήγησης του συνταγματικά καθιερωμένου δικαιώματος του Εναγομένου να τύχει δίκαιης δίκης, δικαίωμα που συναρτάται και με το εύλογο του χρόνου εντός του οποίου θα δικασθεί. Οφείλω, συναφώς, να επαναλάβω ότι, με βάση την προμνησθείσα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, η αλλαγή δικηγόρου διαδίκου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και δεν παρέχει, αφ' εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας (United Sea Transport Ltd v. Zakou
(1980)1 A.A.Δ. 501, 510). Πέραν τούτου, θα συμφωνήσω με όσα επισημαίνουν οι συνήγοροι του Εναγόμενου στη γραπτή τους αγόρευση, ότι δηλαδή θα εκτροχιασθεί η δίκη από τα ήδη δικογραφημένα επίδικα θέματα, αφού οι νέοι ισχυρισμοί γεγονότων που επιθυμεί να εισάξει η Ενάγουσα δεν σχετίζονται με τους ήδη δικογραφημένους, αλλά απεναντίας γεννούν νέες αιτίες ή/και βάσεις αγωγής. Συγκεκριμένα, παρατηρώ ότι։ Η Έκθεση Απαίτησης μέχρι στιγμής αφορά σε απαίτηση της Ενάγουσας να πληρωθεί για οικοδομικές εργασίες που της ανέθεσε να εκτελέσει ο Εναγόμενος ως εργολάβος και τις οποίες η ίδια όντως εκτέλεσε αλλά έμεινε απλήρωτη από τον Εναγόμενο. Στην Υπεράσπιση ο Εναγόμενος έχει ισχυρισθεί ότι ουδέποτε σύναψε συμφωνία με την Ενάγουσα, ούτε γνώριζε για την ύπαρξή της, παρά μόνο συμφώνησε με τον εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενο 2 να εκτελέσει εκείνος προσωπικά τις εργασίες τις οποίες εν τέλει εκείνος άφησε ατελείωτες. Με την επιδιωκόμενη από την Ενάγουσα τροποποίηση της Υπεράσπισής της ως Εξ ανταπαιτήσεως Εναγομένης εγείρονται εντελώς νέοι ισχυρισμοί στη βάση διαφορετικού υπόβαθρου που εδράζεται σε δημοσιουπαλληλική ιδιότητα που κατ' ισχυρισμόν είχε ο Εναγόμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο και ότι ενεργώντας στο πλαίσιο της ιδιότητας αυτής, ο Εναγόμενος։ • Προκάλεσε την εξαπάτηση της Ενάγουσας - εξ ανταπαιτήσεως Εναγόμενης αρ. 1, • υποκίνησε την Ενάγουσα να προβεί σε παράνομες ενέργειες σχετιζόμενες με προσφορές του Δημοσίου, • προκάλεσε στην Ενάγουσα κακόβουλη ζημιά. • Επιπρόσθετα, ο Εναγόμενος εξαγόρασε τους δικηγόρους που εκπροσωπούσαν την Ενάγουσα παλαιότερα. Επ' ουδενί λόγω δεν μπορώ να επιτρέψω στο παρόν στάδιο έναν τέτοιο εκτροχιασμό. Εξίσου ορθή είναι και η επισήμανση των δικηγόρων του Εναγομένου στη γραπτή τους αγόρευση ότι το γεγονός και μόνο ότι με την προτεινόμενη νέα εκδοχή εμπλέκονται και τρίτα πρόσωπα που δεν είναι μέχρι στιγμής διάδικοι στην υπόθεση, δείχνει το μέγεθος της διεύρυνσης της αντιδικίας που επιδώκει η Ενάγουσα έξω από τα πλαίσια της υφιστάμενης δικογραφίας. Κρίνω πως πράγματι δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της ορθής απονομής της δικαιοσύνης μια τέτοια διεύρυνση, η οποία αναμένεται πως αν εγκρινόταν θα άνοιγε ένα νέο μακρύ γύρο δικογραφίας και άλλων δικονομικών διαβημάτων από τρίτα πρόσωπα. Καταλήγω να απορρίπτω το αιτητικό που αφορά στην προσθήκη της νέας εκδοχής γεγονότων της Ενάγουσας υπό τη μορφή Συμπληρωματικής Υπεράσπισής της ως Εξ ανταπαιτήσεως Εναγομένης. Από την άλλη, όσον αφορά το ξεχωριστό αιτητικό περί καταχώρησης «Απάντησης στην Αναπαίτηση», κρίνω ότι αφενός δεν προβλέπεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας της Κύπρου δικόγραφο με τέτοιο τίτλο, αφετέρου, όσα επί της ουσίας αναφέρονται στην αίτηση υπό τον εν λόγω τίτλο δεν προσθέτουν οτιδήποτε στην υπόθεση των Εξ ανταπαιτήσεως Εναγομένων, αφού απλώς απορρίπτουν όλους τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου - εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντος και ουδέν νέο θετικό ισχυρισμό εγείρουν. Για όλους τους πιο πάνω λόγους καταλήγω να απορρίπτω την αίτηση στο σύνολό της. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου - εξ ανταπαιτήσεως Ενάγοντα και εναντίον των εξ ανταπαιτήσεως Εναγομένων 1 και 2, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι όπως πληρωτέα στο τέλος της δίκης. (Υπ.) .................................................... Α. Πανταζή - Λάμπρου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.