VTB Bank (Open Joint-Stock Company) ν. Leisler Holdings Limited, Γενική Αίτηση αρ.529/2016, 5/12/2019

(1)/86. και Αναφορικά με τον περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο 121

(1)/2000 Μεταξύ: VTB Bank (Open Joint-Stock Company), από τη Ρωσία Αιτήτρια Και Leisler Holdings Limited, από Λευκωσία Καθ' ης η Αίτηση Ημερομηνία: 5 Δεκεμβρίου 2019 Εμφανίσεις: Για Αιτήτρια (Καθ΄ης η Αίτηση στην Κυρίως Αίτηση): Χ. Παπαχριστοδούλου για Παπαδόπουλος, Λυκούργος και Σία ΔΕΠΕ Για Καθ΄ης η Αίτηση (Αιτήτρια στην Κυρίως Αίτηση): κα Ε. Χριστοφή για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Εισαγωγή - Επιδιωκόμενες Θεραπείες Με την υπό κρίση Αίτηση η Αιτήτρια εταιρεία (Καθ΄ης η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση) επιδιώκει τις ακόλουθες θεραπείες: Α. Διάταγμα με το οποίο να διατάσσεται και/ή να χορηγείται αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης ημερομηνίας 11/1/2017 μέχρι την έκδοση απόφασης στην Έφεση 206/2014 του Ανώτατου Δικαστηρίου. Β. Διάταγμα με το οποίο να παρατείνεται η προθεσμία καταχώρισης έφεσης στην ενδιάμεση Απόφαση ημερομηνίας 18/12/2018 της Αίτησης παραμερισμού ημερομηνίας 14/2/2018, για περίοδο 5 ημερών από την ημερομηνία έκδοσης απόφασης στην Έφεση 206/2014 του Ανώτατου Δικαστηρίου. Γ. Διαζευκτικά από το Β ανωτέρω Διάταγμα με το οποίο να παρατείνεται η προθεσμία καταχώρισης έφεσης για περίοδο 5 ημερών από την ημερομηνία σύνταξης του διατάγματος. Δ. Οιανδήποτε άλλη διαταγή και/ή οδηγία το Δικαστήριο κρίνει εύλογη. Νομική Βάση Η παρούσα Αίτηση βασίζεται στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικoύς Κανονισμούς Δ.48, θθ.1-9, Δ.35, θθ.18 και 19, Δ.27, θ.3, Δ.19, θ.26, Δ.64, στα Άρθρα 209, 211, 212, 213, 214, 324, 333 και 372 του Περί Εταιρειών Νόμου Κεφ.113, στα Άρθρα 1-11 των Περί Εταιρειών Κανονισμών, στο Δίκαιο της Επιείκειας, την Νομολογία που διέπει τις αιτήσεις εκκαθάρισης και την καταχρηστικότητα και την πολλαπλότητα διαδικασιών και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Έλενας Παστελλίδου, δικηγόρου στο γραφείο των Δικηγόρων της Αιτήτριας (εφεξής Leisler). Σε αυτήν αναφέρονται τα εξής: ■ Εκτός από την Αίτηση Παραμερισμού στην παρούσα Γενική Αίτηση η Καθ΄ης η Αίτηση (εφεξής Leisler) καταχώρησε άλλες 3 Αιτήσεις Παραμερισμού (οι «Υπόλοιπες Αιτήσεις Παραμερισμού») για παραμερισμό όλων των Αποφάσεων του

1. Οι υπόλοιπες Αιτήσεις Παραμερισμού έχουν επιτύχει. Αντίγραφα των αντίστοιχων 3 Αποφάσεων επισυνάπτονται ως Τεκμήριο
2. ■ Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου που να επιλαμβάνεται το ζήτημα της έλλειψης δικαιοδοσίας. ■ Όμως η VTB είχε στο παρελθόν προωθήσει Αίτηση αντίστοιχη με τις Αιτήσεις του 2016, στην VTB Bank (Open Joint-StockCompany) v. XXXXX Sergey Alekseyevich, άλλως XXXXX Oleksiyovych Tarutaκ.α., Αρ. Γενικής Αίτησης: XXX/14, Απόφαση ημερομηνίας 27/6/
3. (η «Taruta») Η εν λόγω Απόφαση επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 72 στην ένορκη δήλωση του Κυριάκου Χαραλάμπους ημερ. 14/2/
4. ■ Η Αίτηση στην Taruta ήταν παρόμοιας φύσεως Αίτηση αναγνώρισης με την ίδια ως Αιτήτρια και με παρόμοιο αντικείμενο και απορρίφθηκε από τον έντιμο Δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου Τ. Οικονόμου (Π.Ε.Δ. όπως ήταν τότε), ο οποίος προσέγγισε το ζήτημα της αναγνώρισης ως δικαιοδοτικό ζήτημα. ■ Λόγω της απόρριψης της Αίτησης στην Taruta αλλά και λόγω του ότι οι υπόλοιπες Αιτήσεις Παραμερισμού έχουν επιτύχει η ομνύουσα ειλικρινά πιστεύει ότι ενδεχόμενη έφεση στην παρούσα Αίτηση παραμερισμού έχει μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. ■ Επισημαίνεται ότι η Απόφαση στην Taruta έχει εφεσιβληθεί από την VTB. Εξ' όσων η ομνύουσα πληροφορείται έχει λάβει αριθμό 206/2014 και πριν λίγες ημέρες έχει δοθεί στα μέρη ειδοποίηση από τον Πρωτοκολλητή με την οποία τους ενημέρωσε ότι η Έφεση ορίστηκε για ακρόαση στις 20/6/2019 η ώρα 9:
5. ■ Αφού πλέον η Έφεση είναι ορισμένη για ακρόαση αναμένεται σύντομα να εκδικαστεί και να εκδοθεί απόφαση. ■ Η ομνύουσα ειλικρινά πιστεύει ότι με την έκδοση απόφασης στην Έφεση 206/2014 τα επίδικα ζητήματα δικαιοδοσίας και συγκεκριμένα κατά πόσον τηρούνται οι προϋποθέσεις του Άρθρου 27 της Συνθήκης πληρούνται, θα επιλυθούν. ■ Υπό το φως των ανωτέρω ομνύουσα ειλικρινά πιστεύει ότι: α. Η αιτούμενη αναστολή εκτέλεσης θα είναι σύντομης χρονικής διάρκειας και σε καμία περίπτωση δεν θα επιφέρει αδικία στην VTB. β. Εάν δεν εγκριθεί η παρούσα Αίτηση και ακολούθως αποφασιστεί στην Έφεση 206/2014 ότι υπάρχει δικαιοδοσία θα δημιουργηθεί δικονομική αμηχανία αφού ενδεχομένως να κριθεί ότι τέτοιες αποφάσεις αναγνώρισης εκδόθηκαν καθ' υπέρβαση δικαιοδοσίας. Μέχρι τότε πιθανόν να έχει διαταχθεί και η εκκαθάριση της Leisler στην βάση Απόφασης που εκδόθηκε καθ' υπέρβαση δικαιοδοσίας. ■ Όσον αφορά το στάδιο εξελίξεων των Γενικών Αιτήσεων στις οποίες εγκρίθηκε η Αίτηση παραμερισμού: α. Οι Γενικές Αιτήσεις 527/2016 και 530/2016 βρίσκονται στο στάδιο όπου δόθηκαν οδηγίες για καταχώρηση Ενστάσεων, β. Στην Γενική Αίτηση 528/2016 έχει καταχωρηθεί Ένσταση. Στην προηγούμενη δικάσιμο (5/4/2019) η VTB ζήτησε χρόνο για να προχωρήσει με Αίτηση για άδεια καταχώρησης συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης, γεγονός που δεικνύει το βάσιμο της Ένστασης της Leisler. ■ Επισυνάπτεται αντίγραφο της Ένστασης της Leisler στην Γενική Αίτηση 528/2016 και της υποστηρικτικής ένορκης δήλωσης όπως καταχωρήθηκαν μαζί σε δέσμη ως Τεκμήριο
6. ■ Λόγω των διάφορων διαδικασιών που εκκρεμούν, συμπεριλαμβανομένου της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτησης εκκαθάρισης, καθώς και λόγω του ότι οι τραπεζικοί λογαριασμοί της Leisler είναι παγοποιημένοι ένεκα της καταχώρησης της Αίτησης εκκαθάρισης, η Leisler αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες στην λειτουργία της, όπως πληρωμές των εξόδων των δικαστικών διαδικασιών, στο πλαίσιο συμμόρφωσης πληρωμών που πηγάζουν από τις πιο πάνω διαδικασίες, καθώς και στο πλαίσιο συμμόρφωσης της Leisler με τις φορολογικές και νομικές υποχρεώσεις της, είτε αφορούν πληρωμές υπηρεσιών που προέκυψαν κατά την διεξαγωγή των συνήθων εργασιών της. ■ Επισημαίνεται ότι η Leisler αντιμετώπιζε δυσκολίες εξασφάλισης πόρων εκτός της εταιρείας ούτως ώστε να μπορεί η εταιρεία να προβαίνει σε πληρωμές. ■ Ως εκ τούτου η Leisler (στο πλαίσιο της διαδικασίας εκκαθάρισης) εξασφάλισε εκ συμφώνου Διάταγμα με το οποίο επικυρώθηκαν διάφορες πληρωμές με τις οποίες πληρώθηκαν οι περισσότερες οφειλές της Leisler. Για τις επικυρώσεις η πλευρά της Leisler ενημερώσε το Δικαστήριο της Αίτησης εκκαθάρισης αμέσως όμως οι επικυρώσεις καθυστέρησαν λόγω δικονομικών περιπλοκών μέχρι που θεωρήθηκε ορθότερο η επικύρωση να γίνει με αίτηση, η οποία καταχωρήθηκε στις 1/3/
7. Στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων μάλιστα η VTB αρνήθηκε να συμφωνήσει στην επικύρωση πληρωμών για κάλυψη των δικηγορικών εξόδων του γραφείου των δικηγόρων της Leisler για εκπροσώπηση στις σχετικές Εφέσεις που καταχώρησε. ■ Παράλληλα η Leisler βρισκόταν και βρίσκεται σε διαδικασίες εξεύρεσης πόρων εκτός της εταιρείας για πληρωμή και προπληρωμή των εξόδων που προέκυψαν έκτοτε και που αναμένεται να προκύψουν από τις πιο πάνω δικαστικές διαδικασίες. ■ Για τους λόγους αυτούς η Leisler δεν ήταν σε θέση να δώσει οδηγίες στο γραφείο των δικηγόρων της για και να χρηματοδοτήσει την καταχώρηση Έφεσης αναφορικά με την Απόφαση Απόρριψης ούτε και καταχώρησης Αίτησης αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης. ■ Εξ' όσων οι αξιωματούχοι της Leisler διαβεβαίωσαν τους δικηγόρους της στις 9/4/2019 η πληρωμή και προπληρωμή των εν λόγω εξόδων αναμένεται να πραγματοποιηθεί σύντομα. Ως εκ τούτου έδωσαν οδηγίες στους δικηγόρους να προχωρήσουν με όλα τα δέοντα μέτρα για την καταχώρηση Έφεσης, εάν αυτό βέβαια είναι εφικτό. ■ Στην βάση των Αποφάσεων του 2017 (η παρούσα συμπεριλαμβάνεται) η VTB έχει καταχωρήσει στο Ε. Δ. Λευκωσίας Αίτηση εκκαθάρισης με αριθμό 1076/2017 («η Αίτηση Εκκαθάρισης»), ■ Ενόψει της Αίτησης Εκκαθάρισης η πλευρά της Leisler θεωρεί ότι η Αίτηση Αναστολής πρέπει να εγκριθεί. Διαφορετικά, σε περίπτωση, δηλαδή, που η Αίτηση Εκκαθάρισης εγκριθεί και επικυρωθεί η Απόφαση στην Taruta και δεν εγκριθεί η Αίτηση Αναστολής αυτό θα έχει καταστρεπτικές συνέπειες για την Leisler αφού πιθανόν να τελεί ήδη υπό εκκαθάριση και η Leisler θα αποστερηθεί του δικαιώματος της για πρόσβαση στην δικαιοσύνη. ■ Σημειώνεται ότι η Ειδοποίηση Έφεσης είναι έτοιμη για καταχώρηση και μπορεί να καταχωρηθεί άμεσα. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1, θ.2, Δ.17, θθ.1-14, Δ.19,θ.26, Δ.33, θθ.1-5, Δ.27, θ.3, Δ.34, θθ.1-6, Δ.35, θθ.1,2,18, 19, Δ.39, θθ.1-2, Δ.40, θθ.1-7, θ.11, Δ.48, θθ.1-4 και θ.9, Δ.55, θθ.1-4, Δ.57, θ.2, Δ.64, στη Συνθήκη μεταξύ της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για παροχή νομικής συνδρομής σε θέματα Αστικού και Ποινικού Δικαίου, (Κυρωτικός) Νόμος 172(Ι)/86 Άρθρα 1, 2, 3, 23-29, στον Περί του Πρωτόκολλου μεταξύ της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Κυβέρνησης της Ρωσικής Ομοσπονδίας για το ευρετήριο των Διμερών Συμφωνιών (Κυρωτικός) Νόμος 34(ΙΙΙ)/2001, στα Άρθρα 2-6 του περί Αποφάσεων Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση δυνάμει Συμβάσεως) Νόμου 121(Ι)/2000, στα Άρθρα 2, 21, 25, 31, 41, 42 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Νόμος 14/ 1960 όπως τροποποιήθηκε), στον περί Εταιρειών Νόμο, Κεφ. 113, Άρθρα 209, 211, 212(α), 213, 214, 218, 243, 324, 333 και 372, στα Άρθρα 1-11 των περί Εταιρειών Κανονισμών, στον περί Αποδείξεως Διεθνών Συμβάσεων Νόμος Άρθρα 2, 3 και 4, στους Κανόνες του Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου και της αναγνώρισης αλλοδαπών αποφάσεων και στην αρχή της αμοιβαιότητας, στο Άρθρο 6 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών 1950, στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, στο Κοινοδίκαιο, στο Δίκαιο της Επιείκειας, στο φάκελο της δικογραφίας, στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου. Ως λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι: · Το Δικαστήριο στερείται εξουσίας να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα και/ή η Αίτηση είναι αντικανονική και/ή παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή βασίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή νομική βάση και/ή η έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και/ή η αιτούμενη αναστολή απόφασης δεν δικαιολογείται ενόψει του υφιστάμενου νομικού καθεστώτος και/ή δεν συνάδει με τις πρόνοιες του Νόμου, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και της σχετικής επί του θέματος νομολογίας. · Η υπό κρίση Αίτηση συνιστά καταφρόνηση και/ή κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου, γίνεται κακόπιστα και/ή κακόβουλα και αποτελεί και/ή χρησιμοποιείται ως μέσο καταπίεσης της Καθ' ης η Αίτηση καθώς: (α) προσβάλλει την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων της Καθ' ης η Αίτηση όπως αυτά προκύπτουν από την Απόφαση ημερ. 11/1/2017 («η Απόφαση Εγγραφής»), και/ή σκοπεί στην προώθηση παράνομων και/ή αλλότριων και/ή αθέμιτων σκοπών και/ή στον εκτροχιασμό της ακρόασης της Αίτησης Εκκαθάρισης με αριθμό 1076/16 («η Αίτηση Εκκαθάρισης») που ήταν ορισμένη στις 10/4/2019 (ήτοι την ημέρα καταχώρησης της Αίτησης) και/ή στο να στερήσει στην Καθ' ης η Αίτηση από το δικαίωμα της και/ή δυνατότητα να προωθήσει ενώπιον του Δικαστηρίου τις νόμιμες αξιώσεις της, (β) στοχεύει αποκλειστικά στην παρακώλυση της εκτέλεσης της Απόφασης και/ή αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και/ή σκοπός της είναι η όσον το δυνατόν μεγαλύτερη παρέλκυση και/ή καθυστέρηση της περαιτέρω προώθησης της διαδικασίας και/ή της λήψης μέτρων εκτέλεσης και/ή των μέτρων που η Αιτήτρια δικαιούται να λάβει ως εκ της έκδοσης της Απόφασης Εγγραφής και/ή προσβάλλει το συνταγματικό δικαίωμα της Καθ' ης η Αίτηση για καθορισμό των δικαιωμάτων της εντός εύλογου χρόνου. · Η Αίτηση καταχωρίστηκε υπερβολικά και/ή αδικαιολόγητα καθυστερημένα και/ή μετά που παρήλθε η ανατρεπτική προθεσμία καταχώρησης Έφεσης και/ή μετά που η Αιτήτρια βρέθηκε αντιμέτωπη με την Αίτηση Εκκαθάρισης και/ή ύστερα από 20 μήνες μετά που η Αιτήτρια έλαβε γνώση για την έκδοση της Απόφασης Εγγραφής και 2 ½ μήνες μετά την λήξη της προθεσμίας για καταχώρηση Έφεσης στην Απόφαση ημερ. 18/12/2018 («η Απόφαση Απόρριψης»)με την οποία απορρίφθηκε η Αίτηση παραμερισμού της Απόφασης Εγγραφής. · Η Αιτήτρια δεν δικαιολογεί επαρκώς και/ή καθόλου την υπέρμετρη καθυστέρηση στη λήψη δικαστικών μέτρων για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης Εγγραφής ημερομηνίας 11/1/2017 και/ή τη μη έγκαιρη καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης και η δικαιολογία που προβάλλει είναι παραπλανητική και/ή υστεροκατασκευασμένη και πάντως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα και/ή η Αίτηση είναι πραγματικά αβάσιμη. Δεν δικαιολογείται η παράταση χρόνου καταχώρησης Έφεσης στη βάση αυτών των αναληθών και/ή παραπλανητικών ισχυρισμών. · Η εξουσία του Δικαστηρίου για έκδοση διαταγμάτων αναστολής ασκείται με φειδώ και μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες δεν καταδείχθηκαν από την Αιτήτρια και/ή δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις που θέτει η νομολογία επί του θέματος για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου Διατάγματος. · Η Αίτηση βασίζεται σε ανεπαρκείς και/ή λανθασμένους λόγους και/ή δεν στηρίζεται επί του αναγκαίου πραγματικού και/ή νομικού υποβάθρου και/ή η συνοδεύουσα την Αίτηση ένορκη δήλωση δεν παραθέτει επαρκή γεγονότα και/ή είναι ανεπαρκής και/ή αόριστη και/ή ασαφής και/ή αντιφατική και/ή περιέχει ισχυρισμούς άσχετους και/ή αντιφατικούς και/ή κατασκευασμένους και/ή παραπλανητικούς, ώστε να μην δικαιολογείται η έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος και το Δικαστήριο δέον να ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια προς απόρριψή της αίτησης. · Δεν είναι δίκαιο και/ή εύλογο, ούτε προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για να ανασταλεί η εκτέλεση της Απόφασης Εγγραφής και/ή να παραταθεί ο χρόνος καταχώρησης Έφεσης στην Απόφαση Απόρριψης, επί τη βάση του ότι εκκρεμεί προς εκδίκαση η Έφεση Αρ. 206/2014, τα γεγονότα της οποίας είναι διαφορετικά από αυτά της Γενικής Αίτησης Εγγραφής, αφού αφενός η αλλαγή ή η διευκρίνιση νομολογιακά του υφιστάμενου νομικού καθεστώτος δεν αποτελεί λόγο αρνησιδικίας ή καθυστέρησης ή αναστολής και/ή το Δικαστήριο οφείλει να ερμηνεύει/εφαρμόζει το υφιστάμενο νομικό καθεστώς και όχι το μελλοντικό, ενώ περαιτέρω η Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου εκτός του ότι δεν μπορεί να προαποφασιστεί ότι θα εκδοθεί σύντομα, μπορεί επίσης να μην επιλύσει το θέμα που η Αιτήτρια χαρακτηρίζει ως δικαιοδοτικό. · Η αναστολή της Κυρίως Αίτησης την οποία αιτείται η Αιτήτρια δεν δικαιολογείται στην παρούσα περίπτωση και/ή η επίκληση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου δεν μπορεί να οδηγήσει σε έγκριση της Αίτησης. · Η Αίτηση της Αιτήτριας έρχεται σε σύγκρουση με την αρχή και/ή συνταγματική επιταγή της σύντομης διεκπεραίωσης των δικαστικών υποθέσεων και την αρχή της οριστικότητας και/ή τελεσιδικίας των δικαστικών αποφάσεων και/ή η αιτούμενη αναστολή αποτελεί καταχρηστική προσπάθεια παράκαμψης και/ή αποφυγής του υφιστάμενου νομοθετικού καθεστώτος και/ή τυχόν έκδοση του αιτούμενου Διατάγματος θα συνιστούσε και/ή θα απέληγε σε επ' αόριστον αρνησιδικία και/ή σε παραβίαση και/ή παρεμπόδιση της ορθής, ουσιαστικής, αποτελεσματικής και/ή ταχείας και/ή απρόσκοπτης απονομής της δικαιοσύνης. · Δεν συντρέχουν οι αναγκαίες προϋποθέσεις και/ή τα κριτήρια και/ή παράγοντες που σύμφωνα με τη Νομολογία και/ή τη Νομοθεσία και/ή τους σχετικούς Κανονισμούς το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη για έκδοση διατάγματος τέτοιας φύσης. · Το Δικαστήριο στερείται υπό τις περιστάσεις εξουσία χορήγησης των αιτούμενων θεραπειών στην βάση του ένδικου μέσου που χρησιμοποιείται και/ή η υπό εξέταση Αίτηση δεν είναι το ορθό μέσο και/ή παράτυπα και/ή αντικανονικά καταχωρήθηκε και/ή προωθείται. Ένορκη Δήλωση Α.Ζερβού Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Αγάθης Ζερβού, δικηγόρου στη δικηγορική εταιρεία Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε, που είναι οι δικηγόροι της Καθ' ης η Αίτηση. Σε αυτήν αναφέρονται τα εξής: ü Η Αίτηση αποτελεί μια καταχρηστική προσπάθεια και/ή κίνηση τακτικής να εμποδιστεί η Καθ' ης η Αίτηση να ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της και αποσκοπεί στο να εξυπηρετήσει όχι το καλώς νοούμενο συμφέρον της δικαιοσύνης, αλλά αλλότρια και/ή ιδιοτελή κίνητρα της Αιτήτριας. Μοναδικό σκοπό δε έχει, να αποφύγει η Αιτήτρια να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, οι οποίες αναγνωρίστηκαν στην Κύπρο μέσω της έκδοσης της Απόφασης Εγγραφής. Η Αιτήτρια ενεργεί με άκρως καταχρηστικό τρόπο από τη μια επιτρέποντας να παρέλθει άπρακτη η προθεσμία καταχώρησης έφεσης στην Απόφαση Απόρριψης, χωρίς καμία δικαιολόγηση και από την άλλη καταχωρώντας την Αίτηση την ημέρα κατά την οποία η Αίτηση Εκκαθάρισης Αρ. 1076/17 («η Αίτηση Εκκαθάρισης») που καταχωρήθηκε στη βάση της Απόφασης Εγγραφής, ήταν ορισμένη για ακρόαση και ζητώντας παράταση χρόνου καταχώρησης Έφεσης και πάλι χωρίς καμία δικαιολόγηση που να υποστηρίζει το αίτημα της. ü Σε σχέση με τα αιτητικά (α) και (β) της Αίτησης αναφέρεται ότι το Δικαστήριο δεν έχει καν εξουσία να εκδώσει Διάταγμα αναστολής που συνδέεται με εκδίκαση Έφεσης που δεν αφορά την Απόφαση Απόρριψης ή την Απόφαση Εγγραφής και πάντως και αν ακόμη θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι τέτοια εξουσία υφίσταται, δεν είναι δίκαιο ούτε εύλογο ούτε προς το συμφέρον της δικαιοσύνης να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για να ανασταλεί η διαδικασία της Κυρίως Αίτησης λόγω του ότι εκκρεμεί προς εκδίκαση η Έφεση Αρ. 206/2014, καθώς η εν λόγω Έφεση δεν αφορά στην παρούσα διαδικασία, ενώ τα γεγονότα της διαδικασίας στην οποία αφορά η Έφεση Αρ. 206/2014 («η Έφεση 206/14») είναι διαφορετικά από αυτά της παρούσας Γενικής Αίτησης Εγγραφής. Η διαδικασία της Έφεσης 206/14 αφορούσε Aιτητή και Kαθ' ου η Aίτηση που διαμένουν και οι δύο στο εξωτερικό, ενώ η Γενική Αίτηση Εγγραφής αφορά Kαθ' ης η Αίτηση (η εδώ Αιτήτρια) η οποία είναι Κυπριακή εταιρεία και για αυτό το λόγο εφαρμόζονται επιπλέον και οι πρόνοιες του Ν. 121(Ι)/
8. Συνεπώς το αποτέλεσμα της Έφεσης 206/14 δεν θα επηρεάσει την όποια έφεση ήθελε επιτραπεί να καταχωρηθεί σε σχέση με την Απόφαση Απόρριψης. ü Περαιτέρω δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δεδομένο ότι η Απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου, θα εκδοθεί σύντομα, ενώ δεν είναι δεδομένο ότι θα «επιλύσει» το θέμα που η Αιτήτρια χαρακτηρίζει ως δικαιοδοτικό. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1 αντίγραφο της Έφεσης Αρ. 206/14 και γίνεται παραπομπή στον δεύτερο και τρίτο λόγο έφεσης. Επίσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο ούτε ότι η ακρόαση της Έφεσης 206/14 θα λάβει χώρα όντως την ημέρα που αυτή έχει οριστεί και σε περίπτωση, που το αίτημα της Αιτήτριας εγκριθεί,αυτό θα σημαίνει αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης Εγγραφής για απροσδιόριστο, και πιθανότατα, μεγάλο χρονικό διάστημα, κάτι που σίγουρα δεν εξυπηρετεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Η εισήγηση της Αιτήτριας για αναστολή/παράταση προκειμένου να εκδοθεί Απόφαση σε άλλη υπόθεση, ισοδυναμεί με εισήγηση ότι το Δικαστήριο μπορεί να «αναμένει» αλλαγή/εμπλουτισμό της Νομολογίας ή του Νόμου που βέβαια δεν αποτελεί λόγο αναστολής αποφάσεων ή αρνησιδικίας. Μια διαδικασία διέπεται και ρυθμίζεται από τον Νόμο και/ή τις νομικές αρχές που ισχύουν και είναι έργο του Δικαστηρίου να τις ερμηνεύσει/εφαρμόσει και δεν είναι επιτρεπτό να αναστέλλεται/παραμένει σε εκκρεμότητα μια διαδικασία ή μια Απόφαση επ' αόριστον και/ή εν' αναμονή και/ή με την ελπίδα αλλαγής/διευκρίνισης του νομικού καθεστώτος. ü Επιπρόσθετα με τα ανωτέρω, σε σχέση με το αιτητικό (β) της Αίτησης, αναφέρεται ότι πως εάν θεωρούσε η Αιτήτρια ότι η Απόφαση Απόρριψης είναι λανθασμένη και θα έπρεπε να εφεσιβληθεί, τότε όφειλε να την εφεσιβάλει εντός της προθεσμίας που επιτρέπουν οι Θεσμοί και η καταχώρηση Έφεσης σε σχέση με την Απόφαση Απόρριψης δεν μπορεί και δεν είναι δίκαιο να συνδεθεί με την έκδοση Απόφασης στην Έφεση 206/14, ενδεχόμενο το οποίο εν πάση περίπτωση υπήρχε και όταν εκδόθηκε η Απόφαση Απόρριψης. Το δικαίωμα της Αιτήτριας για πρόσβαση στη δικαιοσύνη, δεν συνδέεται με την έκδοση Απόφασης στην Έφεση 206/14, σε αντίθεση με το τι προσπαθεί να ισχυριστεί η κα Παστελλίδου στην παράγραφο 27 της Ένορκης της Δήλωσης. Περαιτέρω ακόμα και εάν εκδοθεί το Διάταγμα (β) τότε θα υπάρχει πραγματικό πρόβλημα στην εφαρμογή του καθώς δεν υπάρχει υποχρέωση για οποιονδήποτε να ενημερώσει την Αιτήτρια για την έκδοση Απόφασης η οποία δεν την αφορά. Η Αιτήτρια γνωρίζει για την έκδοση του Απόφασης Εγγραφής από τον Ιούλιο του 2017 όταν και της επιδόθηκε η σχετική Ειδοποίηση Απαίτησης στη βάση της Απόφασης Εγγραφής και όφειλε άμεσα να προβεί σε διαβήματα για την αναστολή εκτέλεσης του εάν το επιθυμούσε. Επισυνάπτεται αντίγραφο της Ειδοποίησης Απαίτησης ως Τεκμήριο
9. Σε τέτοιο διάβημα μπορούσε να προβεί και μετά που έλαβε γνώση της καταχώρησης της Αίτησης Εκκαθάρισης ήτοι τον Νοέμβριο του 2017 (Τεκμήριο 10 στην Ε/Δ Αντωνίου) ή έστω όταν αιτήθηκε τον παραμερισμό της Απόφασης Εγγραφής (δηλαδή τον Φεβρουάριο του 2018). Αντ' αυτού επέτρεψε την διαδικασία των Κυρίως Αίτησης και της Αίτησης Εκκαθάρισης να προχωρήσει χωρίς αναστολή της Απόφασης Εγγραφής, και επέτρεψε με την δικονομική της συμπεριφορά να οριστεί η Αίτηση Εκκαθάρισης δύο φορές για ακρόαση και να αναβληθεί ο προγραμματισμός της λόγω καταχώρησης ενδιάμεσων αιτήσεων. Η Αίτηση Εκκαθάρισης ήταν ορισμένη για ακρόαση τελευταία φορά στις 10/4/2019, την ημέρα που καταχωρήθηκε η παρούσα Αίτηση. ü Η αναγκαιότητα εξασφάλισης αναστολής εκτέλεσης του Διατάγματος, ούτως ώστε να μπορούσε δικονομικά να ανασταλεί η διαδικασία της Αίτησης Εκκαθάρισης υποδείχθηκε αρκετές φορές στην Αιτήτρια. Εντούτοις η Αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα Αίτηση με την οποία ζητά «αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 11/1/2017», αιτήθηκε την αναστολή εκτέλεσης του Διατάγματος Εγγραφής 20μήνες μετά την επίδοση της Απόφασης Εγγραφής, 17 μήνες μετά την επίδοση της Αίτησης Εκκαθάρισης και 14 μήνες μετά την καταχώρηση από την ίδια της Αιτήσης Παραμερισμού. Δεν υπάρχει καμία απολύτως δικαιολογία γιατί η Αιτήτρια δεν προέβη νωρίτερα σε σχετικό διάβημα. Περαιτέρω, η καταχώρηση της Αίτησης όπως και της Αίτησης αναστολής της διαδικασίας της Αίτησης Εκκαθάρισης, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 3 χωρίς, όμως, τα επισυνημμένη σε αυτή Tεκμήρια, έγινε με σκοπό την αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης της Αίτησης Εκκαθάρισης, που ήταν ορισμένη την ημέρα που καταχωρήθηκαν οι προαναφερόμενες δύο Αιτήσεις. Παρόμοια τακτική ακολούθησε η Αιτήτρια και με την καταχώρηση της προηγούμενης της Αίτησης ημερ. 2/10/2018 στο πλαίσιο της Αίτησης Εκκαθάρισης, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 4 χωρίς, όμως, τα επισυνημμένη σε αυτή Tεκμήρια, με την οποία και πάλι ζητούσε αναστολή της διαδικασίας και με την οποία πέτυχε την αναβολή της προγραμματισμένης ακρόασης που ήταν ορισμένη στις 24/10/
10. Η εν λόγω Αίτηση τελικώς αποσύρθηκε από την Αιτήτρια, την ημέρα που ήταν ορισμένη για ακρόαση. ü Στη βάση νομικής συμβουλής της οποίας η ομνύουσα τυγχάνει αναστολή εκτέλεσης απόφασης δύναται να διαταχθεί από το Δικαστήριο εκκρεμούσης έφεσης που στρέφεται εναντίον της Απόφασης της οποίας η εκτέλεση ζητείται. Στην παρούσα περίπτωση δεν υπάρχει καταχωρημένη έφεση η οποία θα μπορούσε, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να δικαιολογούσε την αιτούμενη αναστολή. ü Σε σχέση με το αιτητικό (γ) της Αίτησης, επισημαίνεται ότι η Αιτήτρια επέτρεψε να παρέλθουν 4 μήνες από την έκδοση της Απόφασης Απόρριψης χωρίς να λάβει οποιαδήποτε μέτρα σε σχέση με αυτή ή προκειμένου να αμφισβητήσει/ανατρέψει το αποτέλεσμα της. Απορρίπτεται εμφαντικά η δικαιολογία την οποία προβάλει η κα Παστελλίδου στις παραγράφους 22-24 της Ένορκης της Δήλωσης ως προς την κατ' ισχυρισμό αδυναμία της Αιτήτριας να πληρώσει τους δικηγόρους της και ότι ήταν για αυτό το λόγο που η Αιτήτρια «δεν ήταν σε θέση να δώσει οδηγίες στο γραφείο» που την εκπροσωπεί «και να χρηματοδοτήσει την καταχώρηση έφεσης αναφορικά με την Απόφαση Απόρριψης ούτε και καταχώρησης αίτησης αναστολής εκτέλεσης της απόφασης». ü Είναι γεγονός ότι λόγω της καταχώρησης της Αίτησης Εκκαθάρισης οι λογαριασμοί της Αιτήτριας είχαν παγοποιηθεί. Εντούτοις, όπως η ομνύουσα πληροφορείται από την Ε. Χριστοφή δικηγόρο που χειρίζεται προσωπικά την παρούσα υπόθεση, όταν γίνονταν συζητήσεις μεταξύ της ιδίας και των δικηγόρων της Αιτήτριας εκ μέρους της Αιτήτριας για να απελευθερωθούν χρηματικά ποσά από τους λογαριασμούς της Αιτήτριας, ουδέποτε ανέφεραν την υποτιθέμενη ανάγκη απελευθέρωσης ποσού, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης. Επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 5 ηλεκτρονική αλληλογραφία που ανταλλάχθηκε την περίοδο 7/2/2019-15/2/2019 μεταξύ των δικηγόρων της Αιτήτριας και της Ε. Χριστοφή, σε σχέση με την αίτηση για απελευθέρωση χρηματικών ποσών. Κατά το χρόνο αποστολής της πρώτης επιστολής ημερομηνίας 7/2/2019 (μέρος του Τεκμηρίου 4), καταχωρημένες Εφέσεις υπήρχαν μόνο από πλευράς της Καθ' ης η Αίτηση σε σχέση με τις αποφάσεις οι οποίες ενέκριναν τις αιτήσεις παραμερισμού, ενώ η προθεσμία για καταχώρηση Έφεσης εναντίον την Απόφασης Απόρριψης είχε παρέλθει. ü Απ' αυτή την αλληλογραφία προκύπτει ότι η Αιτήτρια ζήτησε μόνο να προπληρωθούν τα δικηγορικά έξοδα για την υπεράσπιση της Αιτήτριας στις Εφέσεις που καταχώρησε η εδώ- Καθ' ης η Αίτηση και η Καθ' ης η Αίτηση αρνήθηκε, καθώς αυτά τα έξοδα θα δημιουργηθούν σε 2-3 χρόνια και δεν υπήρχε λόγος να τα προπληρωθούν από τώρα. Η Αιτήτρια δε, με την τελευταία της απάντηση, ανέφερε ότι συμφωνεί με τη θέση της Καθ' ης η Αίτηση. Ουδεμία αναφορά έγινε σε επιθυμία/πρόθεση τους να καταχωρήσουν έφεση εναντίον της Απόφασης Απόρριψης και δεν χωρούσε οποιαδήποτε ερμηνεία ότι η αναφορά σε «εφέσεις στις πιο πάνω υποθέσεις», γινόταν σε σχέση και με μη καταχωρημένες εφέσεις. Εάν με την αναφορά στην υποπαράγραφο

(3)της επιστολής της ημερ. 7/2/2019 (μέρος του Τεκμηρίου 4) η Αιτήτρια θεώρησε ότι έθεσε αίτημα για απελευθέρωση ποσού ούτως ώστε να καταχωρηθεί εκπρόθεσμα από πλευράς της Έφεση (και όχι για να υπερασπιστεί τον εαυτό της στις ήδη καταχωρημένες εφέσεις), τότε, έχοντας υπόψη την ανάγκη προστασίας των συμφερόντων της, κάποιος θα ανέμενε ότι η Αιτήτρια θα καθιστούσε ξεκάθαρο στους δικηγόρους της Καθ' ης η Αίτησης, πως οι τελευταίοι δεν αντιλήφθηκαν ορθά το αίτημα της και πως τα έξοδα που αιτούνται να πληρωθούν θα τα επωμίζονταν τώρα οι δικηγόροι της και όχι σε μερικά χρόνια όπως θεώρησε η Καθ' ης η Αίτηση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Η Καθ' ης η Αίτηση, εννοείται, δεν θα είχε ένσταση για απελευθέρωση ποσού, ούτως ώστε να καταστεί δυνατή η καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης, όμως κάτι τέτοιο δεν της ζητήθηκε ποτέ. ü Όταν στάλθηκε η πρώτη επιστολή από την Αιτήτρια ημερ. 7/2/2019 (μέρος του Τεκμήριου 4) με την οποία ζητούσε πληρωμή για τις «Εφέσεις για τις πιο πάνω υποθέσεις», η προθεσμία καταχώρησης έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης, είχε ήδη παρέλθει. Συνεπώς δεν μπορούσε η Αιτήτρια να αναφερόταν και ούτε εκλήφθηκε ή ήταν λογικό να εκληφθεί ότι μπορούσε να αναφέρεται σε οποιεσδήποτε άλλες εφέσεις ή σε μελλοντική έφεση που είχε σκοπό να καταχωρήσει εκπρόθεσμα, παρά μόνο στις όσες εφέσεις είχαν καταχωρηθεί μέχρι την στιγμή αποστολής του Τεκμηρίου 1, ήτοι στις εφέσεις που καταχώρησε η Καθ' ης η Αίτηση. ü Ακολούθως η Αιτήτρια καταχώρησε αίτηση για απελευθέρωση χρηματικών ποσών στο πλαίσιο της Αίτησης Εκκαθάρισης στις 1/3/2019, αντίγραφο της οποίας επισυνάπτεται στην παρούσα ως Τεκμήριο 6,ενώ η Αιτήτρια αποδέχθηκε την αντιπρόταση της Καθ' ης η Αίτηση για τη μη πληρωμή εξόδων σε σχέση με τις εφέσεις από τις 15/2/

1. Υπήρχε χρόνος να διαπραγματευτεί εάν το επιθυμούσε η πλευρά της Αιτήτριας με την πλευρά της Καθ' ης η Αίτηση προκειμένου να απελευθερωθεί ποσό για να καλυφθούν έξοδα που θα προέκυπταν για ετοιμασία/καταχώρησης έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης ή και να συμπεριλάβει τέτοιο αιτητικό στην εν λόγω αίτηση. Τα δικηγορικά έξοδα της Καθ' ης η Αίτηση, καταβλήθηκαν από την Αιτήτρια στις 12/3/
2. ü Επίσης προκύπτει από τους ισχυρισμούς της ίδιας της Αιτήτριας ότι η δικαιολογία που τώρα προβάλει η Αιτήτρια είναι υστεροκατασκευσμένη. Η θέση της κυρίας Παστελλίδου είναι ότι το δικηγορικό της γραφείο δεν καταχώρησε έφεση, γιατί δεν μπορούσε η Αιτήτρια να προβεί εγκαίρως σε πληρωμές των δικηγορικών τους εξόδων. Εντούτοις, τίποτα δεν άλλαξε και δεν υπάρχει ισχυρισμός ότι άλλαξε οτιδήποτε από την ημερομηνία έκδοσης της Απόφασης Απόρριψης, μέχρι την ημερομηνία καταχώρησης της Αίτησης, εφόσον όπως παραδέχεται στην παράγραφο 25 της Ένορκης της Δήλωσης η κα Παστελλίδου, μέχρι την καταχώρηση της Αίτησης δεν είχαν γίνει οι εν λόγω πληρωμές ακόμα, ενώ οι «διαβεβαιώσεις» (και όχι πληρωμές) της Αιτήτριας ήταν αρκετές για την καταχώρηση της Αίτησης. Συνεπώς, εφόσον η Αίτηση καταχωρήθηκε χωρίς πληρωμή, τότε η καταχώρηση της ή και η καταχώρηση της υποτιθέμενης έφεσης μπορούσε να γίνει εντός του χρονικού περιθωρίου που καθορίζεται από τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας για καταχώρηση Έφεσης. Το ίδιο μπορούσε να γίνει και με αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης Εγγραφής, η οποία αίτηση μπορούσε να καταχωρηθεί μόλις έμαθε η Αιτήτρια για την έκδοση της Απόφασης Εγγραφής ή και με την καταχώρηση της Αίτησης Παραμερισμού, για την καταχώρηση της οποίας δεν τέθηκε θέμα πληρωμής ή προ-πληρωμής. Σε κάθε περίπτωση, εάν η Αιτήτρια επιθυμούσε να καταχωρήσει Έφεση και η πληρωμή των σχετικών δικηγορικών εξόδων ήταν προϋπόθεση, τότε ήταν η Αιτήτρια που είχε το βάρος να βρει τους πόρους και να πληρώσει τους δικηγόρους της. ü Περαιτέρω, δεν φαίνεται να εμποδίστηκε η Αιτήτρια να εκπροσωπηθεί στο πλαίσιο των τεσσάρων Αιτήσεων Παραμερισμού από δικηγόρους χωρίς να τους είχε προπληρώσει, εφόσον (φαίνεται ότι) τα δικηγορικά τους έξοδα πληρώθηκαν με την έκδοση του διατάγματος απελευθέρωσης ποσών στη βάση της αίτησης-Τεκμήριο 6 στην παρούσα. Το γεγονός ότι μόνο και ειδικά για την καταχώρηση έφεσης και αίτηση αναστολής εκτέλεσης, δεν επιθυμούσαν (κατ' ισχυρισμό) να ενεργήσουν χωρίς να έχουν προ-πληρωθεί πρώτα και ενώ τώρα και χωρίς η Αιτήτρια να συμμορφωθεί με αυτή την προϋπόθεση των δικηγόρων της, είναι διατεθειμένοι να προχωρήσουν, χωρίς να υπάρχει καμιά δικαιολογία για αυτή την αλλαγή στάσης, δεν αποτελεί λόγο για να επιτραπεί τώρα στην Αιτήτρια να επανανοίξει την υπόθεση, να καταχωρήσει έφεση και να ανατρέψει την πορεία της Κυρίως Αίτησης και της Αίτησης Εκκαθάρισης, προσβάλλοντας έτσι κατάφωρα τα δικαιώματα της Καθ' ης η Αίτηση. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η Αιτήτρια και οι συνήγοροί της μπορούν να συμπεριφέρονται κατά το δοκούν, καταχρηστικά και ανεπίτρεπτα εκτός των πλαισίων που οι Θεσμοί επιτάσσουν, χωρίς να εξηγούν/δικαιολογούν την συμπεριφορά τους και ανατρέποντας την πορεία μιας υπόθεσης στην οποία οδήγησε η προηγούμενη παρατεταμένη τους αδράνεια. ü Εάν τέτοια αδυναμία πληρωμών όντως υπήρχε, τότε η Αιτήτρια όφειλε να ζητήσει παράταση χρόνου καταχώρησης έφεσης πριν την λήξη της προθεσμίας που καθορίζουν οι Θεσμοί προβάλλοντας την εν λόγω δικαιολογία και όχι να επιτρέψει να λήξει η προθεσμία, να προγραμματιστεί αναλόγως η Αίτηση Εκκαθάρισης, και στην ύστατη στιγμή να καταχωρήσει την παρούσα Αίτηση προβάλλοντας δικαιολογία η οποία, εάν είναι αληθής, ήταν γνωστή σε αυτή μήνες προηγουμένως. Δικονομικό Ιστορικό Προτού αναφερθούμε στην νομική πτυχή της υπόθεσης και στα εγειρόμενα ζητήματα κρίνεται αναγκαίο να γίνει αναφορά στο δικονομικό ιστορικό που προηγήθηκε της καταχώρησης της υπό κρίση Αίτησης όπως προκύπτει από τον φάκελο της υπόθεσης αλλά και τις ένορκες δηλώσεις οι οποίες καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν. ▬ Η Καθ' ης η Αίτηση VTB καταχώρησε το 2016 στο Ε.Δ. Λευκωσίας εναντίον της Αιτήτριας Leisler τέσσερεις

(4)Γενικές Αιτήσεις με αριθμούς 527-530/16 («οι Γενικές Αιτήσεις του 2016») με τις οποίες ζήτησε την εγγραφή τεσσάρων

(4)αλλοδαπών Αποφάσεων που εκδόθηκαν εναντίον της Αιτήτριας Leisler από Ρωσικό Δικαστήριο, το Διαιτητικό Δικαστήριο της Μόσχας («οι Ρωσικές Αποφάσεις»). ▬ Η Αιτήτρια Leisler δεν εμφανίστηκε στο πλαίσιο των Γενικών Αιτήσεων του 2016 και εκδόθηκαν το 2017 Αποφάσεις με τις οποίες εγγράφηκαν στην Κύπρο οι Ρωσικές Αποφάσεις («οι Κυπριακές Αποφάσεις του 2017»). ▬ Η Αιτήτρια Leisler καταχώρησε στο πλαίσιο των Γενικών Αιτήσεων του 2016, τέσσερεις πανομοιότυπες Αιτήσεις Παραμερισμού Απόφασης («οι Αιτήσεις Παραμερισμού») στις 14/2/

1. Η Αιτήτρια δεν ζήτησε την αναστολή εκτέλεσης των Κυπριακών Αποφάσεων. ▬ Η ακροαματική διαδικασία όλων των Αιτήσεων Παραμερισμού έχει ολοκληρωθεί και έχουν εκδοθεί Αποφάσεις. Οι τρείς από τις τέσσερεις Αποφάσεις έχουν παραμεριστεί, ήτοι οι Αποφάσεις στις Γενικές Αιτήσεις υπ. αρ. 527, 528 και 530/
2. ▬ Η Απόφαση στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση δεν έχει παραμεριστεί. Η Απόφαση Απόρριψης της Αίτησης Παραμερισμού εκδόθηκε στις 18/12/2018 («η Απόφαση Απόρριψης»). Επί του παρόντος δεν έχει καταχωρηθεί έφεση εναντίον της εν λόγω Απορριπτικής Απόφασης. Η προθεσμία για καταχώρηση Έφεσης εναντίον της Απόφασης Απόρριψης έληξε στις 29/1/
3. ▬ Στην βάση των Αποφάσεων του 2017 (η παρούσα συμπεριλαμβάνεται) η Καθ' ης η Αίτηση VTB έχει καταχωρήσει στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας Αίτηση εκκαθάρισης με αριθμό 1076/2017 («η Αίτηση Εκκαθάρισης»). ▬ Η Αίτηση Εκκαθάρισης καταχωρήθηκε στις 22/11/2017 και επιδόθηκε στις 23/11/2017 στην Αιτήτρια. ▬ Η Αιτήτρια στις 2/10/18 καταχώρησε την Ένσταση της στην Αίτηση Εκκαθάρισης ενώ ταυτόχρονα καταχώρησε και Αίτηση για αναστολή της διαδικασίας της Κυρίως Αίτησης μέχρι την έκδοση των αποφάσεων στις Αιτήσεις Παραμερισμού (η «Αίτηση Αναστολής της Αίτησης Εκκαθάρισης»). ▬ Με την έκδοση των Αποφάσεων στις Αιτήσεις Παραμερισμού, (τρεις εκ των οποίων ενέκριναν τις σχετικές Αιτήσεις Παραμερισμού και μια η οποία απόρριψε την εν λόγω Αίτηση ως αναφέρθηκε ανωτέρω), η Αιτήτρια απέσυρε την Αίτηση Αναστολής της Αίτησης Εκκαθάρισης. ▬ Ακολούθως η Αίτηση Εκκαθάρισης ορίστηκε για ακρόαση στις 10/4/
4. ▬ Η Αίτηση Εκκαθάρισης πλέον βασίζεται στην επιστολή Απαίτησης που αφορά το Διάταγμα Εγγραφής ημερ. 11/1/2017 που εκδόθηκε στο πλαίσιο της Γενικής Αίτησης Εγγραφής με τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο («η Απόφαση Εγγραφής»). ▬ Στις 10/4/2019 η Αιτήτρια καταχώρησε την παρούσα Αίτηση, ημερομηνία κατά την οποία ήταν ορισμένη για ακρόαση η Αίτηση Εκκαθάρισης. Νομική Πτυχή Η υπό κρίση Αίτηση, όπως αναφέρθηκε ανωτέρω, στηρίζεται κυρίως στη Δ.35, θ.18 η οποία έχει ως ακολούθως: «
5. An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from the Court of Appeal or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from may direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given.» Το νομικό πλαίσιο που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου βάσει της Δ.35, θ.18 έχει αναλυθεί και επεξηγηθεί σε αρκετές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Όπως έχει πάγια νομολογηθεί η καταχώρηση έφεσης δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35, θ.
6. Οι παράγοντες που κατά κύριο λόγο διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι την εκδίκαση της έφεσης είναι πρώτον, η διασφάλιση της οριστικότητας (finality) των αποφάσεων του πρωτόδικου Δικαστηρίου με παράλληλο γνώμονα την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του διαδίκου υπέρ του οποίου εκδόθηκε και δεύτερο, η εξασφάλιση της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης[1]. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Αναφορικά με τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης υπενθυμίζεται ότι με βάση την πάγια νομολογία ο παράγοντας αυτός δεν είναι αποφασιστικής σημασίας[2]. Επιπλέον ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα μόνο όταν μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης χωρίς περαιτέρω συζήτηση της υπόθεσης. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου[3]. Περαιτέρω για να δικαιολογείται αναστολή απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης θα πρέπει να υπάρχουν ειδικές περιστάσεις.[4] Η Δ.35, θ.18 δεν παρέχει εξουσία στο Δικαστήριο να αναστέλλει τη διαδικασία γενικά. Με άλλα λόγια η Δ.35, θ.18 δεν δίδει εξουσία για αναστολή συνέχισης εκκρεμούσας διαδικασίας αγωγής αλλά μόνο για διαδικασία εκτέλεσης προς ικανοποίηση αυτοτελούς αποφάσεως[5]. Εξέταση υπό κρίση Αίτησης Όπως προέκυψε από τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που περιβάλλουν την υπό κρίση Αίτηση τα δεδομένα που υφίστανται εν προκειμένω είναι απλά. Συγκεκριμένα υφίσταται μια αλλοδαπή Απόφαση η οποία, μέσω της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενικής Αίτησης, έχει εγγραφεί στην Κύπρο στις 11/1/
7. Είναι δε σημαντικό να επισημανθεί ότι η Αιτήτρια Leisler απέτυχε να εξασφαλίσει τον παραμερισμό της Απόφασης Εγγραφής ενώ δεν εφεσίβαλε την Απόφαση Απόρριψης ημερ. 18/12/2018 με την οποία απερρίφθη η Αίτηση Παραμερισμού που είχε καταχωρήσει στις 14/2/
8. Επιπλέον η Αιτήτρια ενώ έμαθε για την έκδοση της Απόφασης Εγγραφής από τις 31/7/2017 όταν της επιδόθηκε η Απαίτηση Πληρωμής στη βάση της εγγραφής της αλλοδαπής Απόφασης στην Κύπρο και ενώ εκκρεμεί η Αίτηση Εκκαθάρισης υπ. αρ. 1076/2017 από τον Νοέμβριο του 2017 δεν ζήτησε την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης Εγγραφής όταν στις 14/2/2018 καταχώρησε Αίτηση Παραμερισμού της εν λόγω Απόφασης. Όπως προκύπτει η Αιτήτρια στην υπό κρίση Αίτηση επιδιώκει την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Γενική Αίτηση ημερ. 11/1/2017 μέχρι την έκδοση απόφασης στην Έφεση υπ. αρ. 206/2014 που ασκήθηκε από την Καθ' ης η Αίτηση VTB εναντίον της πρωτόδικης Απόφασης στην Γενική Αίτηση υπ. αρ. 378/2014 ημερ. 27/6/
9. Βασικά εκείνο το οποίο επιδιώκεται είναι η αναστολή εκτέλεσης μιας απόφασης η οποία στην προκειμένη περίπτωση έχει τελεσιδικήσει εφόσον η Απόφαση Απόρριψης της Αίτησης Παραμερισμού της Απόφασης εγγραφής δεν έχει εφεσιβληθεί, και τούτο στη βάση της πιθανής έκδοσης στο μέλλον μιας άλλης απόφασης που, ενδεχομένως, να επηρεάσει την νομική ερμηνεία κάποιων νομοθετικών προνοιών. Το ζήτημα που εν προκειμένω εγείρεται είναι κατά πόσο οι πρόνοιες που αναφέρονται στην νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης και ειδικότερα η Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει στο Δικαστήριο την εξουσία να διατάξει την αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης ημερ. 11/1/2017 (Απόφαση εγγραφής) καθώς και την παράταση προθεσμίας καταχώρησης έφεσης. Όπως είναι πάγια νομολογημένο ο καθορισμός του νομικού βάθρου επί του οποίου βασίζεται μια Αίτηση συνιστά όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου. Σχετική είναι η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Μαχλουζαρίδη v. Ιωαννίδη κ.α.

(1990)1Α.Α.Δ. 965: «..ο καθορισμός του νομικού βάθρου, με αναφορά στο άρθρο ή άρθρα της νομοθεσίας και των θεσμών που το στοιχειοθετούν, αποτελεί, σύμφωνα με τις διατάξεις της Δ.48 θ.1 των θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, όρο απαράβατο για την εγκυρότητα του δικονομικού μέτρου.» Κατά παρόμοιο τρόπο τονίστηκαν τα εξής σχετικά και στην υπόθεση Σταύρος Χριστοφόρου v. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοίζος Ιορδάνους Λίμιτεδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 743: «Είναι η θέση της εφεσίβλητης ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους Κανονισμούς αφού η εμβέλεια της Δ.25 θ.4 περιορίζεται στην τροποποίηση δικογράφων που αφορούν πολιτικές διαδικασίες ενώπιον πρωτόδικων Δικαστηρίων. Αντίθετα, όπως υποδεικνύεται από τον ευπαίδευτο συνήγορο της εφεσίβλητης η σχετική Κανονιστική Διάταξη είναι εκείνη της Δ.35 θ.4 και στην παρούσα περίπτωση δεν χωρεί διορθωτική επέμβαση με την καταφυγή στις πρόνοιες της Δ.64. Η εισήγηση της εφεσίβλητης ότι η αίτηση βασίζεται σε λανθασμένους Κανονισμούς είναι ορθή. Η Δ.48 θ.2 προνοεί ότι οι ενδιάμεσες αιτήσεις πρέπει απαραιτήτως να προσδιορίζουν τις νομικές διατάξεις πάνω στις οποίες βασίζονται. Και τούτο γιατί η ενδιάμεση διαδικασία της εξέτασης αιτήσεων έχει ένα ασυνήθιστο χαρακτήρα αφού τα επίδικα θέματα πρέπει να εξετάζονται έξω από τα πλαίσια της ολοκληρωτικής δίκης και με αυτό το πνεύμα ο προσδιορισμός τους πρέπει να γίνεται με ακρίβεια για να μπορεί το Δικαστήριο να επιστρώσει το έδαφος για τη γρήγορη εκδίκαση της ουσίας της διαφοράς. (Ίδε Kouppa and another v. Vassiliadis [1981] 1 JSC 120). Οι αρχές που καθιερώθηκαν στην Kouppa and another v. Vassiliadis υιοθετήθηκαν στην υπόθεση Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδη και άλλων

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 όπου τονίστηκε ότι απαράβατοι όροι της εγκυρότητας του δικονομικού πλαισίου μιας ενδιάμεσης αίτησης είναι η αναφορά στα άρθρα και στους θεσμούς που στοιχειοθετούν το νομικό υπόβαθρο της αίτησης.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Σε πιο πρόσφατη νομολογία και συγκεκριμένα στην υπόθεση Ashot Egiazaryan v. Denoro Investments Ltd. κ.ά

(2013)1 Α.Α.Δ.409 επαναλήφθηκαν τα εξής: «...η νομολογία είναι αποκαλυπτική στο ότι οποιαδήποτε αίτηση θα πρέπει να αναφέρει το νόμο και τους κανονισμούς στους οποίους βασίζεται ως απαραίτητο στοιχείο εγκυρότητας του δικονομικού μέτρου. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Κούππα ν. Βασιλειάδη

(1981)1 J.S.C. 120, Μαχλουζαρίδης ν. Ιωαννίδης

(1990)1 Α.Α.Δ. 965 και Χριστοφόρου ν. Οικοδομικές Επιχειρήσεις Λοΐζος Ιορδάνους Λτδ

(2001)1 Α.Α.Δ. 743, στην οποία μάλιστα λέχθηκε ότι η παράλειψη αναφοράς στους ορθούς κανονισμούς και, βέβαια, το νόμο δεν χωρεί διόρθωσης στη βάση των προνοιών της Δ.64. Η σημασία της τήρησης των Θεσμών τονίστηκε και στις πρόσφατες αποφάσεις Τσεσμέλογλου ν. Σοφοκλέους,

(2013)1 Α.Α.Δ. 64, και Κοντού ν. Global Capital Ltd,

(2013)1 Α.Α.Δ. 192.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Παρά το γεγονός ότι στην υπό κρίση Αίτηση παρατίθενται και άλλες διατάξεις των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και Άρθρα του Κεφ. 113, όπως προέκυψε κατά το στάδιο των αγορεύσεων, η πλευρά της Αιτήτριας στηρίχθηκε βασικά στις πρόνοιες της Δ.35, θ.18 καθόσον αφορά το υπό στοιχείο (Α) αίτημα αναστολής εκτέλεσης της Απόφασης και στις πρόνοιες της Δ.35, θ.2 και Δ.57, θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας σε ό,τι αφορά το αίτημα υπό στοιχεία (Β) και (Γ) για παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης κατά της Ενδιάμεσης Απόφασης ημερ. 18/12/2018 στην Αίτηση Παραμερισμού ημερ. 14/2/2018. Ξεκινώντας από το τελευταίο, ήτοι τις αιτούμενες υπό στοιχεία (Β) και (Γ) θεραπείες για παράταση της προθεσμίας καταχώρησης έφεσης στην Ενδιάμεση Απόφαση ημερ. 18/12/2018 που καταχωρήθηκε στο πλαίσιο της Αίτησης παραμερισμού ημερ. 14/2/2018, είναι ορθή η επισήμανση από πλευράς της ευπαιδεύτου συνηγόρου της Καθ' ης η Αίτηση VTB ότι για τα πιο πάνω αιτητικά η Αιτήτρια παρέλειψε να συμπεριλάβει οποιαδήποτε νομοθετική ή δικονομική πρόνοια που να μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για το αίτημα της. Η προθεσμία καταχώρησης έφεσης καθορίζεται στην Δ.35, θ.2[6] σε έξι εβδομάδες, ήτοι 42 ημέρες, ενώ η δυνατότητα επιμήκυνσης του καθορισμένου στους Θεσμούς χρονικού διαστήματος για καταχώρηση έφεσης διαλαμβάνεται από τις πρόνοιες της Δ.57, θ.2[7] η οποία Διάταξη δεν περιλαμβάνεται στη νομική βάση της υπό εξέταση Αίτησης. Όσον δε αφορά την επίκληση των συμφυών εξουσιών του Δικαστηρίου είναι πάγια νομολογημένο ότι η αυτή δεν μπορεί να βοηθήσει την περίπτωση της Αιτήτριας εφόσον από μόνη της δεν δύναται να αποτελέσει αυτοδύναμη δικαιοδοτική βάση προς υποστύλωση συγκεκριμένου δικονομικού διαβήματος εκεί όπου δεν υπάρχει ειδική πρόνοια στο Νόμο ή στους Θεσμούς. Στην Εμπεδοκλής κ.ά. (Aρ. 3)

(2009)1 A.A.Δ. 529, η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου παρατήρησε ότι η συμφυής εξουσία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ad libitum για να δημιουργεί, στην απουσία σχετικών δικονομικών κανόνων, μηχανισμούς για να δώσει διέξοδο στο ζητούμενο. Σύμφωνα με τη νομολογία, η συμφυής δικαιοδοσία του Δικαστηρίου έρχεται αρωγός εκεί όπου η χρήση της είναι αναγκαία γι' αυτή ταύτη τη λειτουργία του ίδιου του συστήματος και της αποτελεσματικής άσκησης των δικαιοδοσιών του (Δικαστηρίου), αλλά πάντοτε εντός των υφισταμένων και γνωστών δικαιϊκών αρχών, οι οποίες απορρέουν και πλαισιώνονται από το Σύνταγμα και τους Νόμους της Πολιτείας[8]. Ούτε η επίκληση της Δ.64 μπορεί να βοηθήσει την πλευρά της Αιτήτριας στην παρούσα υπόθεση. Στην υπόθεση Vneshtorgbank v. ICC Chemicals

(1999)1 Α.Α.Δ. 1728 επισημάνθηκε ότι η παράλειψη συμπερίληψης συγκεκριμένης νομοθετικής διάταξης ή συγκεκριμένου θεσμού στη νομική βάση Αίτησης που γίνεται βάσει της Διάταξης 48 δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά «μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς» και ότι, συνεπακόλουθα, δεν συνιστά «παρατυπία» εν τη εννοία της Διάταξης 64 των Θεσμών δυνάμενη να θεραπευθεί κατ' εφαρμογή των προνοιών της εν λόγω Διάταξης. Παρατίθεται κατωτέρω το σχετικό απόσπασμα το οποίο έχει ως εξής: «Η Διαταγή 64 δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την τροποποίηση δικογράφων ή αιτήσεων. Η εν λόγω Διαταγή μπορεί να θεραπεύσει την μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς όταν η μη συμμόρφωση θεωρηθεί ως απλή παρατυπία που δεν καθιστά άκυρη τη διαδικασία. Η παράλειψη αναφοράς συγκεκριμένου άρθρου σε αίτηση δυνάμει της Δ.48, δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνιστά μη συμμόρφωση προς τους θεσμούς. Συνιστά παράλειψη στήριξης της αίτησης, στο συγκεκριμένο άρθρο.» (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Σε συμφωνία με τα όσα εισηγήθηκε η ευπαίδευτη συνήγορος της Καθ' ης η Αίτηση, η παράλειψη συμπερίληψης της Δ.57, θ.2 στη νομική βάση της υπό κρίση Αίτησης είναι μοιραία, μη δυνάμενη να θεραπευθεί εφόσον καμία άλλη πρόνοια δεν παρέχει τη δυνατότητα για παράταση της προθεσμίας έφεσης. Όσον αφορά το αιτητικό υπό στοιχείο (Α) για αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης η Δ.35, θ. 18 η οποία έχει συμπεριληφθεί στη νομική βάση της Αίτησης και σε σχέση με την οποία η Αιτήτρια βάσισε το εν λόγω αίτημα της αφορά σε αναστολή εκτέλεσης απόφασης νοουμένου ότι εναντίον της εν λόγω απόφασης έχει καταχωρηθεί έφεση. Όπως ήδη έχει επισημανθεί ανωτέρω, στην υπό κρίση περίπτωση δεν έχει καταχωρηθεί έφεση σε σχέση με την «Απόφαση Απόρριψης» της Αίτησης Παραμερισμού της Απόφασης εγγραφής. Δεν συναρτάται, δηλαδή, το αίτημα αναστολής με την ύπαρξη έφεσης στην απόφαση η οποία έχει εκδοθεί στην Αίτηση Παραμερισμού -«Απόφαση Απόρριψης»- αλλά με έφεση η οποία ασκήθηκε σε μία άλλη διαδικασία. Εν ολίγοις εκείνο το οποίο επιζητείται μέσω της υπό κρίση Αίτησης είναι η αναστολή εκτέλεσης της Απόφασης Εγγραφής μέχρι την έκδοση απόφασης στην άσχετη με την παρούσα διαδικασία Έφεση αρ. 206/2014. Είναι θεμελιωμένο ότι η Δ.35, θ.18 περιορίζεται σε διατάγματα και αποφάσεις η ορθότητα των οποίων αμφισβητείται κατ΄έφεση. Σχετική είναι η ακόλουθη περικοπή από την υπόθεση Christofi & Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, 716: "The application of Ord. 35, r. 18 is confined to orders or judgments the correctness of which is questioned on appeal." Παρομοίως στην υπόθεση Χριστοφή v. Island Beach Development Ltd

(2010)1 A.A.Δ. 1126 αφού επαναλήφθηκε η πιο πάνω αρχή αποφασίστηκε ότι σε μια τέτοια περίπτωση ούτε συμφυής εξουσία του Δικαστηρίου υφίστατο για να την επικαλεστεί ο αιτητής. Το σχετικό απόσπασμα έχει ως εξής: «Είναι θεμελιωμένο ότι η Δ.35, θ.18 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας περιορίζεται σε διατάγματα και αποφάσεις, η ορθότητα των οποίων αμφισβητείται κατ' έφεση. (Δέστε: Christophi & Others v. Iacovidou

(1985)1 C.L.R. 713, 716.) Στην προκείμενη περίπτωση, όπως ήδη αναφέρθηκε, η απόφαση στην Αγωγή Aρ. 2158/03, στα πλαίσια της οποίας εκδόθηκε το ένταλμα κατοχής του οποίου η αναστολή ζητείται με την υπό εξέταση αίτηση, ουδέποτε εφεσιβλήθηκε. Η απόφαση που εφεσιβλήθηκε είναι η απόφαση στην Αγωγή Aρ. 577/07. Επομένως η υπό εξέταση αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει στη βάση της Δ.35, θ.18.[.] .......................................... Με βάση τα προαναφερόμενα εκτιμούμε ότι δεν υπάρχει συμφυής εξουσία του δικαστηρίου της οποίας μπορεί να γίνει επίκληση με σκοπό την έκδοση διατάγματος αναστολής της εκτέλεσης ενός εντάλματος κατοχής, που εκδόθηκε στα πλαίσια αγωγής η οποία δεν εφεσιβλήθηκε, επειδή εκκρεμεί έφεση εναντίον άλλης απόφασης στα πλαίσια της οποίας δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε ένταλμα». Στη βάση όλων των πιο πάνω είναι, κατά την κρίση μου, φανερό ότι η Δ.35, θ.18 δεν έχει εν προκειμένω εφαρμογή. Των πιο πάνω δεδομένων η οποιαδήποτε περαιτέρω εξέταση και ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους που έχουν τεθεί και αποτέλεσαν αντικείμενο εξέτασης κατά τις εμπεριστατωμένες αγορεύσεις των ευπαιδεύτων δικηγόρων παρέλκει. ΚΑΤΑΛΗΞΗ Κατά συνέπεια, για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω, η υπό κρίση Αίτηση απορρίπτεται. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης δεν βρίσκω κανένα λόγο για να παρεκκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα, εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, συνεπώς, τα έξοδα της Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται προς όφελος της Καθ΄ης η Αίτηση (Αιτήτριας στην κυρίως Αίτηση) και σε βάρος της Αιτήτριας (Καθ΄ης η Αίτηση στην κυρίως Αίτηση). (Υπ.).................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 C.L.R. 592 και, επίσης, την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 όπου λέχθηκαν τα πιο κάτω: «Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο Δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής όσον και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της Έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του Εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγω της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της Έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου.» [2]Όπως αναφέρθηκε, επίσης, στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και ά.ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ. 1)

(1994)1 Α.Α.Δ. 287 «οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι παράγοντας θετικός αλλά οριακής σημασίας. Η πιθανότητα επιτυχίας της έφεσης δεν είναι ο δεσπόζων και αποφασιστικός παράγων στην επίλυση τέτοιου ζητήματος. Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατόν να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής σε βάρος της πρώτης» (Δέστε Χ"Ευαγγέλου ν. Dozami Marine Ltd κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ.172). [3]Δέστε Παναγιώτα Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1989)1 C.L.R. 592 και επίσης την υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147. [4]Δέστε Aristidou v. Aristidou

(1985)1 C.L.R 6493, 652: "It is well settled that special circumstances should exist justifying the stay of execution of a judgment". [5]Δέστε Korina Fotiou and Other v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708 και In Re E.S. & P. (an infant)

(1986)1 C.L.R. 119, Aftomata Eleourgia v. Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α.

(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1384 και Αντζολέττα Χ"Ιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου

(1998)1(Α) Α.Α.Δ.

1. [6]
2. Subject and without prejudice to the power of the Court of Appeal under Order 57, Rule 2, no appeal from any interlocutory order, or from an order, whether final or interlocutory, in any matter not being an action, shall be brought after the expiration of fourteen days, and no other appeal shall be brought after the expiration of six weeks, unless the Court or Judge, at the time of making the order or at any time subsequently, or the Court of Appeal shall enlarge the time. The said respective periods shall be calculated from the time that the judgment or order becomes binding on the intending appellant, or in the case of the refusal of an application, from the date of such refusal. Such deposit or other security for the costs to be occasioned by any appeal shall be made or given as may be directed under special circumstances by the Court of Appeal. [7]
3. A Court or Judge shall have power to enlarge or abridge the time appointed by these Rules, or fixed by any order enlarging time, for doing any act or taking any proceeding, upon such terms (if any) as the justice of the case may require, and any such enlargement may be ordered although the application for the same is not made until after the expiration of the time appointed or allowed : provided that when the time for delivering any pleading or document or filing any affidavit, answer or document, or doing any act is or has been fixed or limited by any of these Rules or by any direction or order of the Court or Judge, the costs of any application to extend such time and of any order made thereon shall be borne by the party making such application unless the Court or Judge shall otherwise order. [8] Δέστε: Αντωνίου ν. Δημοκρατίας

(1998)3 Α.Α.Δ. 339 και Κορέλλης

(1999)1(B) Α.Α.Δ. 1122. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο