Shishkin ν. O1 GROUP LIMITED κ.α., Αρ.Αγωγής: 3180/2018, 12/12/2019

(1), 3, 4 - 7, 8, 9, 10, 11, 12 και 13, Δ.51, Δ.59 και Δ.64, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 Άρθρο 3, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113 Άρθρο 372, στον περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/1960Άρθρα 3, 6, 7 και 13, στη Σύμβαση Κύπρου - Ρωσίας που κυρώθηκε με τον Ν.172/1986, στη Σύμβαση της Χάγης ημερ. 15/11/1965 η οποία κυρώθηκε με το Νόμο 40/1982 Άρθρα 2-16 αυτής, στον Ε.Κ.1393/2007 και στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας Άρθρα 30 και 169, στη Νομολογία, στο Κοινοδίκαιο καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Ένορκη Δήλωση Αίτησης Η Αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Νάταλης Πελαβά, δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Αιτητή. Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω τα εξής: · Στις 14/1/2019 μετά από μονομερή Αίτηση ημερ.12/1/2018 του Απαιτητή, εκδόθηκε Διάταγμα με το οποίο επιτράπηκε η επίδοση εκτός δικαιοδοσίας στους Εναγόμενους 4 και 5, στις διευθύνσεις των Lethendy Estates Limited, και EG CAPITAL ADVISORS και για την οποία κατ΄ισχυρισμό επίδοση εκκρεμεί Αίτηση των αιτητών και των Lethendy Estates Limited, και EG CAPITAL ADVISORS ημερ. 10/4/19 για ακύρωση της (το «Διάταγμα», η «Αίτηση 12.1.2018» και η «Αίτηση 10.4.2019»). Αντίγραφο του Διατάγματος, της Αίτησης 12/1/2018 και της Αίτησης 10/4/2019 βρίσκονται στο φάκελο δικογραφίας. · Στις 8/3/2019 καταχωρήθηκε στο Δικαστήριο εκ μέρους του απαιτητή ένορκη δήλωση της XXXXX Νικολαΐδου με την οποία επιδιωκόταν να αποδειχθεί ότι έγινε η επίδοση κατά τους όρους του Διατάγματος στις διευθύνσεις των Lethendy Estates Limited, και EG CAPITAL ADVISORS, όπως αυτό φαίνεται στο φάκελο του Δικαστηρίου (η «ΕΔΕΝ»). Στην παρ. 5 της ΕΔΕΝ γίνεται αναφορά σε μια προγενέστερη ένορκη δήλωση κάποιας XXXXX Μιχαήλ ημερομηνίας 4/3/2019 (η «ΕΔΙΜ») η οποία όμως δεν βρισκόταν στο φάκελο του Δικαστηρίου και, επομένως, το περιεχόμενο της δεν μπορούσε να τύχει ένστασης στα πλαίσια της Αίτησης 10/4/

1. · Όταν ο Απαιτητής καταχώρησε την ένσταση του στην Αίτηση 10/4/2019 επεσύναψε εκεί ως Τεκμήριο 1Α την ελλείπουσα ένορκη δήλωση της XXXXX Μιχαήλ με την οποία επιδιώκει να αποδείξει ότι υπήρξε επίδοση στους Αιτητές μέσω της εφαρμογής 'whatsαpp' αλλά και επίδοση στις διευθύνσεις των Lethendy Estates Limited, και EG CAPITAL ADVISORS. · Η Αίτηση βασίστηκε στον Ε.Κ.1393/2007 (ο «Κανονισμός») που προβλέπει επίδοση μέσω διπλωματικής οδού ή μέσω ταχυδρομικών υπηρεσιών. Ο Καθ' ου η Αίτηση, αν εφαρμοζόταν ο Κανονισμός για τον Εναγόμενο 4 (που δεν εφαρμόζεται), θα μπορούσε να ζητήσει επίδοση μέσω ταχυδρομικών υπηρεσιών όμως εν πάση περιπτώσει παρέλειψε να συμμορφωθεί με άλλες πρόνοιες του Κανονισμού (βλέπε Άρθρο 8) όπως: i. Δεν υπήρξε ενημέρωση προς τον παραλήπτη, δηλαδή στον Εναγόμενο 4 ότι μπορεί να αρνηθεί παραλαβή των εγγράφων. ii. Δεν συμπεριλήφθηκε στα έγγραφα που επιδόθηκαν το Παράρτημα ΙΙ του εν λόγω Κανονισμού, στη βάση του οποίου μπορεί ο παραλήπτης να επιστρέψει τα έγγραφα αν η γλώσσα δεν είναι κατανοητή σε αυτόν ή δεν είναι μεταφρασμένα στην επίσημη γλώσσα της χώρας ή άλλη γλώσσα την οποία η χώρα αποδέχεται την παραλαβή. · Εναλλακτικά, θα μπορούσε ο Ενάγοντας να προωθήσει την επίδοσή μέσω της Συνθήκης της Χάγης η οποία όμως προβλέπει ξεκάθαρα στο Άρθρο 15(β) ότι η επίδοση πρέπει να γίνει στον Καθ' ου η Αίτηση προσωπικά ή στην οικία του και δεν προβλέπει οτιδήποτε άλλο, η δε Ρωσία έχει προβεί σε ρητή επιφύλαξη με την οποία δεν δέχεται κανένα άλλο τρόπο επίδοσης παρά μέσω της διπλωματικής οδού. Κατά συνέπεια η διαταχθείσα και επιδιωχθείσα επίδοση μέσω της εφαρμογής 'whatsapp' είναι αντίθετη προς πρόνοιες υπέρτερου νόμου από τις πρόνοιες της πολιτικής δικονομίας. · Τα ίδια ισχύουν και βάσει των προνοιών της διμερούς Σύμβασης Κύπρου -Ρωσίας που κυρώθηκε με τον Νόμο 172/
2. · Θέση των Αιτητών είναι ότι θα έπρεπε να εξαντληθούν όλα τα περιθώρια και διαδικασίες της Συνθήκης της Χάγης πριν αποταθούν στο Δικαστήριο για την έκδοση διατάγματος επίδοσης κατά παράβαση της Συνθήκης. · Αδιάφορα κατά πόσο μπορούσε ή όχι να εκδοθεί το Διάταγμα δεν μπορεί να αναγνωριστεί ως καλή η επίδοση που καταμαρτυρείται από την ΕΔΙΜ δεδομένου του περιεχομένου του Τεκμηρίου 8 στην εν λόγω ένορκη δήλωση. Από εκεί σαφώς προκύπτει ότι το πρόσωπο στο οποίο κατέληξε η εν λόγω επίδοση επέστρεψε τα έγγραφα διότι δεν τον αφορούν και δεν είναι ο Εναγόμενος
3. Το γεγονός ότι σε κάποιο χρονικό σημείο μέσα στο 2018 ο Ενάγων μπορούσε να επικοινωνεί με τον Εναγόμενο 4 στο συγκεκριμένο αριθμό τηλεφώνου δεν σημαίνει ότι κατά τον χρόνο που επιχειρήθηκε η επίδοση εξακολουθούσε ο Εναγόμενος 4 να έχει πρόσβαση στον εν λόγω αριθμό. Σε αυτή την εικόνα δεν πρέπει να διαφύγει του Δικαστηρίου πως ο Εναγόμενος 4 φέρεται σήμερα να μην είναι κάτοικος της Ρωσίας, κάτι που επιβεβαιώνει και ο Ενάγοντας, ενώ ο εν λόγω τηλεφωνικός αριθμός είναι στην Ρωσία. · Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι τα Τεκμήρια 2, 3, 4, 5 και 9 της ΕΔΙΜ δεν φέρουν οποιαδήποτε ένδειξη ημερομηνίας, επομένως δεν μπορεί το Δικαστήριο να συμπεράνει πότε τα εν λόγω μηνύματα σταλθήκαν στον αριθμό +XXXXX
4. · Έχοντας αναφέρει πιο πάνω ότι ο Εναγόμενος 4 πλέον δεν διαμένει στη Ρωσία και δεν είναι ο ιδιοκτήτης του Ρωσικού αριθμού +XXXXX5362, έχει προσκομιστεί γραπτή βεβαίωση από την εταιρεία που διαχειρίζεται τον εν λόγω αριθμό σύμφωνα με την οποία στις 30/1/2019, ημερομηνία που σύμφωνα με την ΕΔΙΜ έγινε η αποστολή του μηνύματος μέσω της εφαρμογής 'whatsapp', άνηκε σε κάποιο κ. XXXXX XXXXX Anatolevich. Αντίγραφο της εν λόγω βεβαίωσης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο ΝΠ1 και η μετάφραση του στα ελληνικά ως Τεκμήριο ΝΠ
5. Ένσταση - Λόγοι Ένστασης Στην Αίτηση κατεχωρήθη Ένσταση η οποία βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1, Δ.2, θθ. 1 - 3, 6, 11, Δ.5, θθ. 1 - 3, 9, 10, Δ.5Α, Δ.6, θθ. 1, 4 - 6, Δ.9, θθ. 1, 4, 10, Δ.16, θθ. 1 - 7, Δ.17, Δ.39, θθ. 1, 2, 18, Δ.48, θθ. 1, 2, 4, 6, 7, 8

(1)(e)(f),

(2)-

(4), 11, 12, 13, Δ.50, Δ.51, θθ. 1 - 6, Δ.64, στο Άρθρο 3 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου (Κεφ. 6), στα Άρθρα 1, 2, 18, 21, 22, 29 και 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/1960), στο Άρθρο 30 του Συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, στο Κοινοδίκαιο και τις αρχές της Επιείκειας, στις εγγενείς εξουσίες, την πρακτική και τη νομολογία των Δικαστηρίων. Ως Λόγοι Ένστασης εξειδικεύονται οι ακόλουθοι:

1. Η Αίτηση είναι καταχρηστική και/ή προωθείται κακόπιστα και/ή καταχωρήθηκε μετέπειτα πανομοιότυπης και/ή ουσιαστικά όμοιας αίτησης ημερομηνίας 10/4/2019 και/ήαποσκοπεί στην έκδοση των ίδιων διαταγμάτων ως η αίτηση ημερ. 10/4/2019 και/ή αποσκοπεί στην αδικαιολόγητη καθυστέρηση της εκδίκασης της αίτησης του Αιτητή ημερ. 20/12/2019 για την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων.
2. Δεν δικαιολογείται η έκδοση των διαταγμάτων που αιτείται ο Αιτητής με την Αίτηση.
3. Ο Αιτητής έχει λάβει γνώση της διαδικασίας και έχει εμφανιστεί εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου.
4. Η επίδοση της διαδικασίας στον Εναγόμενο 4 έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 14/1/2019 που επέτρεπε την επίδοση της διαδικασίας μέσω της εφαρμογής (application) «WhatsApp» στον αριθμό +XXXXXX5362 και/ή τους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας και/ή έγινε καθόλα νομότυπα και/ή νόμιμα και/ή ο Ενάγοντας 4 έλαβε όλα τα απαιτούμενα έγγραφα μαζί με μετάφραση τους στα Ρωσικά.
5. Δεν έχουν καταδειχθεί και σε κάθε περίπτωση δεν συντρέχουν λόγοι παραμερισμού και/ή ακύρωσης του Διατάγματος του Δικαστηρίου ημερ. 14/1/
7. Οποιαδήποτε παρατυπία όσων αφορά την επίδοση στον Εναγόμενο 4 έχει ήδη θεραπευτεί και/ή είναι αυτοθεραπεύσιμη και/ή δεν οδηγεί σε ακύρωση και/ή παραμερισμό της επίδοσης στον Εναγόμενο
9. Διαζευκτικά των πιο πάνω, ο Εναγόμενος 4 κωλύεται από του να εγείρει θέματα που αφορούν τη διαδικασία επίδοσης αφού έχει εμφανιστεί οικειοθελώς στη διαδικασία.
10. Το Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία να ακούσει την Αγωγή εναντίον του Εναγόμενου 4 και/ή ο Εναγόμενος 4 κωλύεται από του να αιτείται τον παραμερισμό της επίδοσης χωρίς να αμφισβητεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και/ή η Αίτηση δεν αποτελεί κατάλληλο και/ή αναγνωρισμένο δικονομικό διάβημα. Ένορκη Δήλωση Νικολαίδου Η Ένσταση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Ε. Νικολαίδου δικηγόρου στο γραφείο των δικηγόρων του Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγοντα. Σε αυτήν αναφέρονται, όπως μπορώ να συνοψίσω, τα ακόλουθα: 1.
11. Η Αγωγή καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγομένων 1 - 7 στις 19/11/
12. Την ίδια ημερομηνία είχε καταχωρηθεί δια κλήσεως Αίτηση εκ μέρους του Ενάγοντα, με την οποία ζητούσε την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων. 1.
13. Στις 6/12/2018 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης άνευ όρων στην Αγωγή εκ μέρους των Εναγομένων 1 - 3 και 6 - 7 από το γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ. 1.
14. Η Αίτηση του Ενάγοντα για ενδιάμεσα Διατάγματα αποσύρθηκε στη συνέχεια και καταχωρήθηκε δεύτερη δια κλήσεως Αίτηση ενδιάμεσων Διαταγμάτων εκ μέρους του Ενάγοντα στις 20/12/2018 (στο εξής η «Αίτηση Ενδιάμεσων Διαταγμάτων»). Η εν λόγω Αίτηση έκτοτε εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου. 1.
15. Μετά από μονομερή ακρόαση της Αίτησης του Ενάγοντα ημερ. 8/1/2019 (στο εξής «Αίτηση Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας») στις 14/1/2019 το Δικαστήριο εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο επέτρεπε την επίδοση στους Εναγόμενους 4 και 5 εκτός δικαιοδοσίας και στον Εναγόμενο 4 μέσω της εφαρμογής (application) «WhatsApp» στον αριθμό +XXXXX5362(στο εξής το «Διάταγμα Επίδοσης»). 1.
16. Στις 10/4/2019, καταχωρήθηκε από, μεταξύ άλλων, τους Εναγόμενους 4 και 5 Αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας στους Εναγόμενους 4 και 5, η οποία έλαβε χώρα με βάση το Διάταγμα Επίδοσης, και του Διατάγματος Επίδοσης (στο εξής η «Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης»). Η Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης υποστηριζόταν από την ένορκη δήλωση της XXXXX Φειδογιάννη, ημερ. 10/4/2019 (στο εξής η «ΕΔ Φειδογιάννη»). Η Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης και η ΕΔ Φειδογιάννη βρίσκονται εντός του φακέλου του Δικαστηρίου. Ωστόσο, για εύκολη αναφορά, αντίγραφα τους επισυνάπτονται στην παρούσα και σημειώνονται ως Τεκμήριο 1Α και Τεκμήριο 1Β αντίστοιχα. 1.
17. Στις 17/5/2019, καταχωρήθηκε εκ μέρους του Ενάγοντα ειδοποίηση για πρόθεση Ένστασης στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης, η οποία συνοδευόταν από την ένορκη δήλωση της Ελεονώρας Ευσταθιάδου, ημερομηνίας 16/5/2019 (στο εξής η «Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου»). Η Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου βρίσκεται εντός του φακέλου του Δικαστηρίου. Ωστόσο, για εύκολη αναφορά, αντίγραφο της επισυνάπτεται στην παρούσα και σημειώνεται ως Τεκμήριο
19. Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε και προωθείται καταχρηστικά και με μοναδικό σκοπό την καθυστέρηση της εκδίκασης της Αίτησης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων.
20. Ως προκύπτει από τα πιο πάνω, η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε περίπου 2 μήνες μεταγενέστερα της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης, παρόλο που: 3.
21. με αμφότερες τις Αιτήσεις, οι Εναγόμενοι 4 και 5 αιτούνται τον παραμερισμό του Διατάγματος Επίδοσης. Δηλαδή, με την παρούσα Αίτηση και την Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης, ο Εναγόμενος 4 προωθεί τον ίδιο σκοπό με 2 τρόπους. 3.
22. ο Εναγόμενος 4, ο οποίος είναι ο Αιτητής στην Αίτηση, ήταν ένας εκ των Αιτητών στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης∙ και 3.
23. ο Εναγόμενος 4, ο οποίος είναι ο Αιτητής στην Αίτηση, είχε ήδη γνώση του Διατάγματος Επίδοσης κατά την καταχώρηση της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης, εντούτοις δεν έγειρε στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης όλους τους λόγους που κατά την άποψη του δικαιολογούν τον παραμερισμό που αιτείται.
24. Από τα πιο πάνω προκύπτει αδιαμφισβήτητα ότι η παρούσα Αίτηση αποτελεί εκ των υστέρων σκέψη και μία ακόμη απελπισμένη προσπάθεια του Εναγόμενου 4 να καθυστερήσει την εκδίκαση της Αίτησης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων.
25. Στη βάση νομικής συμβουλής της οποίας η ομνύουσα τυγχάνει από τους δικηγόρους του Ενάγοντα, τα πιο πάνω από μόνα τους δικαιολογούν την απόρριψη της Αίτησης καθώς αυτή προωθείται καταχρηστικά.
26. Είναι επίσης αξιοσημείωτο το γεγονός ότι, ενώ προκλήθηκε τόσο σοβαρή καθυστέρηση στην εκδίκαση της Αίτησης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων, έχει παράλληλα προωθηθεί διαδικασία εκούσιας εκκαθάρισης (voluntary liquidation) της Εναγόμενης 1, στα πλαίσια της οποίας δεν αναγνωρίζεται καν ο Ενάγοντας ως πιστωτής της εν λόγω εταιρείας. Επισυνάπτεται στην παρούσα σχετική επιστολή που έλαβαν οι δικηγόροι του Ενάγοντα ημερομηνίας 12/09/2019, η οποία μιλά από μόνη της, και σημειώνεται ως Τεκμήριο 2Β.
27. Με το Διάταγμα Επίδοσης, δόθηκε από το Δικαστήριο άδεια για την επίδοση της Αγωγής και της Αίτησης στον Εναγόμενο 4 μεταξύ άλλων ως εξής: «(i) Στον Εναγόμενο 4: i. δια παράδοσης τους μέσω διεθνούς εταιρείας ταχυμεταφορών (courier service), στη διεύθυνση 5 XXXXX, XXXXX, Scotland, United Kingdom∙ ή ii. δια αποστολής σαρωμένων αντίγραφων (scanned copies) των πιο πάνω εγγράφω και/ή δια αποστολής ηλεκτρονικού συνδέσμου (web link) που θα παραπέμπει σε ιστοσελίδα όπου ο Εναγόμενος 4 θα μπορεί να κατεβάσει και/ή λάβει (download) αντίγραφα των πιο πάνω εγγράφων, μέσω της εφαρμογής (application) «WhatsApp», στον αριθμό +XXXXX5362∙ ή iii. δια παράδοσης τους μέσω διεθνούς εταιρείας ταχυμεταφορών (courier service), στη διεύθυνση 28 XXXXX, XXXXX, London XXXXX, United Kingdom.»
28. Ως αναφέρεται ρητά στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την Αίτηση Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας, η επίδοση μέσω «WhatsApp» έγινε με σκοπό να διασφαλιστεί ότι ο Εναγόμενος 4 θα λάβει γνώση της διαδικασίας εναντίον του.
29. Το Διάταγμα Επίδοσης εκδόθηκε νομότυπα και δεν υπάρχει και ούτε έχει εγερθεί οποιοσδήποτε λόγος που να δικαιολογεί την ακύρωση του.
30. Ως προκύπτει από τη μαρτυρία που έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, η επίδοση στον Εναγόμενο 4 έγινε σύμφωνα με το Διάταγμα Επίδοσης. Σχετική είναι η ένορκη δήλωση της XXXXX Μιχαήλ ημερ. 4/3/2019 η οποία βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου και η οποία παραθέτει τις λεπτομέρειες σε σχέση με την επίδοση στον Εναγόμενο 4(στο εξής η «ΕΔ Μιχαήλ»). Για σκοπούς πληρότητας, σημειώνεται ότι η ΕΔ Μιχαήλ επισυνάπτεται επίσης ως Τεκμήριο 1Α στην Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου.
31. Η επίδοση στον Εναγόμενο 4 έγινε σύμφωνα με τις πρόνοιες του Διατάγματος Επίδοσης. Όπως αναφέρει η ΕΔ Μιχαήλ: «
32. Οι δικηγόροι του Ενάγοντα απέστειλαν στον Εναγόμενο 4 τα Έγγραφα για Επίδοση μέσω της εφαρμογής «WhatsApp» στον αριθμό +XXXXX5362 στις 30/01/2019, σε μορφή εγγράφων pdf ("pdfdocuments").
33. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Διατάγματος Επίδοσης, εν όψει του μεγάλου όγκου των τεκμηρίων στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση Ενδιάμεσων Διαταγμάτων, αυτά απεστάλησαν στον Εναγόμενο 4 μέσω ηλεκτρονικού συνδέσμου (web link) που παρέπεμπε σε ιστοσελίδα όπου ο Εναγόμενος 4 μπορούσε να κατεβάσει (download) αντίγραφα των εν λόγω εγγράφων.
34. Επισυνάπτω στην παρούσα φωτογραφίες οθόνης ("screenshots") ημερομηνίας 30/01/2019 από το κινητό τηλέφωνο που χρησιμοποιήθηκε για να γίνει η επίδοση μέσω «WhatsApp», από τις οποίες φαίνεται ότι: 9.
35. τα Έγγραφα για Επίδοση στάλθηκαν μέσω «WhatsApp» στον αριθμό +XXXXX5362, και τη σημειώνω ως Τεκμήριο 2∙ 9.
36. τα Έγγραφα για Επίδοση συνοδεύονταν από κείμενο που εξηγούσε ότι η αποστολή των εγγράφων μέσω «WhatsApp» αποτελούσε επίδοση δικαστικών εγγράφων της Αγωγής, στην αγγλική και στη ρωσική γλώσσα, και τις σημειώνω ως Τεκμήριο 3∙ 9.
37. στάλθηκαν μέσω «WhatsApp» όλα τα Έγγραφα για Επίδοση και ο αριθμός σελίδων εκάστου εγγράφου, και τις σημειώνω ως Τεκμήριο 4∙ και 9.4 Τις καταστάσεις παραλαβής (readreports) από τις οποίες φαίνεται ότι ο Εναγόμενος 4 έλαβε και διάβασε τα πιο πάνω αναφερόμενα μηνύματα και έγγραφα μέσω «WhatsApp» αυθημερόν της ημερομηνίας αποστολής, ήτοι στις 30/01/2019, και τις σημειώνω ως Τεκμήριο
39. Τα Έγγραφα για Επίδοση δόθηκαν επίσης για επίδοση μέσω της διεθνούς εταιρείας ταχυμεταφορών (courier service) DHL και παραδόθηκαν: 10.
40. Στη διεύθυνση 28 XXXXX, XXXXX, London XXXXX, United Kingdom στις 25/02/
41. Σχετικές επιβεβαιώσεις παράδοσης, ως αυτές λήφθηκαν από την ιστοσελίδα της DHL, επισυνάπτονται στην παρούσα και σημειώνονται ως Τεκμήριο
42. 10.
43. Στη διεύθυνση 5 XXXXX, XXXXX, Scotland, United Kingdom, στις 25/02/
44. Σχετικές επιβεβαιώσεις παράδοσης, ως αυτές λήφθηκαν από την ιστοσελίδα της DHL, επισυνάπτονται στην παρούσα και σημειώνονται ως Τεκμήριο 7.»
45. Ως εκ των πιο πάνω, καθίσταται αδιαμφισβήτητο ότι η επίδοση στον Εναγόμενο 4 έγινε σύμφωνα με το Διάταγμα Επίδοσης.
46. Ως η ομνύουσα πιστεύει ανεξαρτήτως του εάν έγινε η επίδοση ή εάν υπήρξε οποιαδήποτε παρατυπία στην επίδοση, κάτι που εν πάση περιπτώσει αρνείται κατηγορηματικά, ο Εναγόμενος 4 έλαβε γνώση της διαδικασίας, εμφανίστηκε εγκαίρως ενώπιον του Δικαστηρίου και έχει καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης στην Αγωγή προ μηνών και συγκεκριμένα από τις 18/3/
47. Ως εκ τούτου, σήμερα κωλύεται από του να εγείρει οποιοδήποτε θέμα που να αμφισβητεί τη διαδικασία επίδοσης της Αγωγής σε αυτόν.
48. Σημειώνεται ότι οι δικηγόροι του Εναγόμενου 4, με επιστολή τους ημερ. 14/3/2019, ενημέρωσαν τους δικηγόρους του Ενάγοντα ότι έλαβαν γνώση της διαδικασίας μετά από μελέτη του φακέλου της Αγωγής και ως εκ τούτου εμφανίστηκαν στη διαδικασία εκ μέρους του Εναγόμενου
49. Αντίγραφο της σχετικής επιστολής επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 2 στην Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου.
50. Επίσης, στην παράγραφο 11 της ΕΔ Φειδογιάννη επιβεβαιώνεται ότι ο Εναγόμενος 4 έμαθε για την ύπαρξη της διαδικασίας μέσω των δικηγόρων του, οι οποίοι είχαν εν πάση περιπτώσει εμφανιστεί στη διαδικασία για άλλους Εναγόμενους από τις 6/12/
52. Εξ όσων η ομνύουσα καλύτερα γνωρίζει και πιστεύει, και εξ όσων την ενημερώνουν οι δικηγόροι του Ενάγοντα, το Δικαστήριο θα καλείτο να αποφασίσει κατά πόσον έγινε καλή επίδοση στον Εναγόμενο 4 σε περίπτωση που ο ίδιος δεν εμφανίζονταν στη διαδικασία και ο Ενάγοντας αιτείτο την έκδοση απόφασης ερήμην του. Δεδομένου, ωστόσο, ότι ο Εναγόμενος 4 έχει ήδη καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης στην Αγωγή, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καλείται σήμερα να αποφασίσει εάν έχει γίνει σωστή επίδοση σε αυτόν.
53. Ως εκ των πιο πάνω, δεν δικαιολογείται ο παραμερισμός της επίδοσης ενώ κάτι τέτοιο θα είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα την ανάγκη γνωστοποίησης της παρούσας διαδικασίας ξανά σε διάδικο που ήδη γνωρίζει για αυτήν και ο οποίος έχει ήδη καταχωρήσει σημείωμα εμφάνισης.
54. Είναι η θέση του Ενάγοντα ότι από τη δικονομική συμπεριφορά του Εναγόμενου 4, ο οποίος σημειώνεται ότι συνεχίζει να προωθεί την Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης, προκύπτει ότι η παρούσα Αίτηση προωθείται για καταχρηστικούς σκοπούς. Συγκεκριμένα, και επιπρόσθετα των όσων αναφέρονται πιο πάνω, παρατηρούνται τα εξής: (α) Σύγχυση/Αντιφάσεις ως προς την ύπαρξη ή μη της ΕΔ Μιχαήλ στον φάκελο του Δικαστηρίου:
55. Στην ΕΔ Πελαβά υπάρχει ο ισχυρισμός ότι ο Εναγόμενος 4 προωθεί την υπό κρίση Αίτηση επιπρόσθετα της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης καθώς: «
56. [.] Στην παρ. 5 της ΕΔΕΝ γίνεται αναφορά σε μια προγενέστερη ένορκη δήλωση κάποιας XXXXX Μιχαήλ ημερομηνίας 04.03.2019 (η «ΕΔΙΜ») η οποία όμως δεν βρισκόταν στο φάκελο του Δικαστηρίου και επομένως το περιεχόμενο της δεν μπορούσε να τύχει ένστασης στα πλαίσια της Αίτησης 10.4.
58. Όταν ο Απαιτητής καταχώρησε την ένσταση του στην Αίτηση 10.4.2019 επεσύναψε εκεί ως Τεκμήριο 1Α την ελλείπουσα ένορκη δήλωση της XXXXX Μιχαήλ [..]».
59. Όντως, στην Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου ως Τεκμήριο 1Α επισυνάφθηκε η ΕΔ Μιχαήλ χωρίς τα τεκμήρια της. Είναι, ωστόσο, άξιο απορίας πώς ο Εναγόμενος 4 εμμένει στη θέση του ότι η ΕΔ Μιχαήλ δεν βρίσκεται στον φάκελο του Δικαστηρίου, όταν στις παραγράφους 9 και 10 της ΕΔ Πελαβά γίνεται αναφορά στα τεκμήρια της ΕΔ Μιχαήλ, τα οποία ουδέποτε επισυνάφθηκαν ως Τεκμήρια στην Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου. (β) Προσκόμιση δήθεν βεβαίωσης σε σχέση με τον αριθμό +XXXXX5362:
60. Επισυνάπτεται ως τεκμήριο ΝΠ1 (και σε μετάφραση ως ΝΠ2) της ΕΔ Πελαβά δήθεν βεβαίωση από την «εταιρεία που διαχειρίζεται τον εν λόγω αριθμό» ημερ. 30/5/2019, με σκοπό να υποστηριχθεί ο ισχυρισμός ότι ο αριθμός +XXXXX5362 δεν ανήκει στον Εναγόμενο 4 (στο εξής η «Επιστολή ημ. 30/05/2019»).
61. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο ότι η Επιστολή ημ. 30/5/2019 δήθεν επιβεβαιώνει ότι ο πιο πάνω αριθμός ανήκει σε κάποιον XXXXX Luginin, βάσει σύμβασης του με την δημόσια εταιρεία Vympel-Kommunikatsii, ενώ η επιστολή δεν υπογράφεται εκ μέρους της Vympel-Kommunikatsii αλλά από τον γενικό διευθυντή της εταιρείας επ' ονόματι Expert, η οποία στη βάση κάποιας αόριστης και άγνωστης σύμβασης δήθεν «εκπροσωπεί» την Vympel-Kommunikatsii.
62. Είναι επίσης άξιο απορίας πώς ο Ενάγοντας 4 έχει λάβει την εν λόγω βεβαίωση, δεδομένου ότι με αυτήν αποκαλύπτονται ιδιωτικές συμφωνίες μεταξύ τρίτων προσώπων. (γ) Ο Εναγόμενος 4 και ο Εναγόμενος 5 είναι τα πρόσωπα που ελέγχουν τους υπόλοιπους Εναγόμενους:
63. Εν πάση περιπτώσει είναι η θέση του Ενάγοντα ότι ο Εναγόμενος 4 προσπαθεί να καθυστερήσει την εκδίκαση της Αίτησης Ενδιάμεσων Διαταγμάτων, καθώς, είναι ένας εκ των 2 προσώπων που ελέγχουν τους υπόλοιπους Εναγόμενους στην Αγωγή, μαζί με τον Εναγόμενο
64. Συμπληρωματικές ένορκες Δηλώσεις Για σκοπούς συμπλήρωσης αναφέρω ότι καταχωρήθηκαν και εκατέρωθεν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις ως ακολούθως: i. Ένορκη δήλωση Ν. Πελαβά ημερ.9/10/2019 ii. Ένορκη Δήλωση Ι. Μιχαήλ ημερ. 9/10/2019 Δικονομικό Ιστορικό της Υπόθεσης Για σκοπούς εξέτασης της παρούσας Αίτησης κρίνεται σκόπιμη η παράθεση του δικονομικού ιστορικού της παρούσας διαδικασίας. Η Αγωγή καταχωρήθηκε εναντίον των Εναγομένων 1 - 7 στις 19/11/
65. Την ίδια ημερομηνία είχε καταχωρηθεί δια κλήσεως Αίτηση εκ μέρους του Ενάγοντα, με την οποία ζητούσε την έκδοση ενδιάμεσων Διαταγμάτων. Στις 6/12/2018 καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης άνευ όρων στην Αγωγή εκ μέρους των Εναγομένων 1 - 3 και 6 - 7 από το γραφείο Χαβιαράς & Φιλίππου ΔΕΠΕ. Η Αίτηση του Ενάγοντα για ενδιάμεσα Διατάγματα αποσύρθηκε στη συνέχεια και καταχωρήθηκε δεύτερη δια κλήσεως Αίτηση ενδιάμεσων Διαταγμάτων εκ μέρους του Ενάγοντα στις 20/12/2018 (στο εξής η «Αίτηση Ενδιάμεσων Διαταγμάτων»). Η εν λόγω Αίτηση έκτοτε εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Μετά από μονομερή ακρόαση της Αίτησης του Ενάγοντα ημερ. 8/1/2019 (στο εξής «Αίτηση Επίδοσης Εκτός Δικαιοδοσίας»), στις 14/1/2019 το Δικαστήριο εξέδωσε Διάταγμα με το οποίο επέτρεπε την επίδοση στους Εναγόμενους 4 και 5 εκτός δικαιοδοσίας, και στον Εναγόμενο 4 μέσω της εφαρμογής (application) «WhatsApp» στον αριθμό +XXXXX5362 (στο εξής το «Διάταγμα Επίδοσης»). Στις 10/4/2019, καταχωρήθηκε από, μεταξύ άλλων, τους Εναγόμενους 4 και 5 Αίτηση για παραμερισμό της επίδοσης εκτός δικαιοδοσίας στους Εναγόμενους 4 και 5, η οποία έλαβε χώρα με βάση το Διάταγμα Επίδοσης, και του Διατάγματος Επίδοσης (στο εξής η «Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης»). Η Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης υποστηριζόταν από την ένορκη δήλωση της XXXXX Φειδογιάννη, ημερομηνίας 10/4/2019 (στο εξής η «ΕΔ Φειδογιάννη»). Στις 17/5/2019, καταχωρήθηκε εκ μέρους του Ενάγοντα Ειδοποίηση για πρόθεση Ένστασης στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης, η οποία συνοδευόταν από την ένορκη δήλωση της XXXXX Ευσταθιάδου, ημερ. 16/5/2019 (στο εξής η «Πρώτη ΕΔ Ευσταθιάδου»). Εισήγηση για Κατάχρηση Αποτέλεσε εισήγηση του Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγοντα ότι η υπό κρίση Αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί ως καταχρηστική χωρίς να εξετασθεί η ουσία της. Τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα επί των οποίων η πλευρά του Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγοντα έχει στηρίξει την επιχειρηματολογία της έχουν ως εξής: ► Η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε περίπου 2 μήνες μεταγενέστερα της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης. ► Μέσω και των δύο αυτών Αιτήσεων, οι Εναγόμενοι 4 και 5 αιτούνται τον παραμερισμό του Διατάγματος Επίδοσης. ► Ο Εναγόμενος 4, ο οποίος είναι ο Αιτητής στην Αίτηση, ήταν ένας εκ των Αιτητών στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού Επίδοσης. ► Κατά την καταχώρηση της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης ο Εναγόμενος 4, ο οποίος είναι ο Αιτητής στην Αίτηση, είχε ήδη γνώση του Διατάγματος Επίδοσης. Νομική Πτυχή σχετικά με την Κατάχρηση Ενόψει της πιο πάνω εισήγησης κρίνεται σκόπιμο να σκιαγραφηθούν στο σημείο αυτό οι αρχές που διέπουν τη άσκηση της εξουσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου. Αξίζει να σημειωθεί ότι το Ανώτατο Δικαστήριο έχει εξετάσει σε αρκετές περιπτώσεις τις εν λόγω αρχές. Πρόκειται για σύμφυτη (inherent) δικαιοδοσία που ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο χωρίς να υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική προέλευση. Είναι μια εξουσία αυτονόητη και απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης και την αξιοπιστία των θεσμών και μέσων επίτευξης των στόχων της. Αποτελεί δε καλώς καθιερωμένη αρχή ότι επιβάλλεται η περιστολή της χρήσης διαδικασίας όταν διαστρεβλώνεται ο σκοπός ύπαρξης της και εφόσον απολήγει σε καταπίεση ή δυσμενή επηρεασμό του αντιδίκου. Όπως έχει νομολογηθεί η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές ενώ ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Beogradska

(1996)1(Β) A.A.Δ. 911 το Ανώτατο Δικαστήριο ανέφερε ότι η κλασική διατύπωση των αρχών που διέπουν την άσκηση της εξουσίας για την αποτροπή κατάχρησης των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου έχει γίνει στην υπόθεση Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217. Στην εν λόγω υπόθεση αναφέρεται ότι το Δικαστήριο έχει την εξουσία να ελέγχει τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής διαδικασίας. Όπως δε επισημάνθηκε συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας η έγερση ή η προώθηση περισσοτέρων της μιας δικαστικών διαδικασιών για επίτευξη στόχων που μπορεί να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία. Παρατίθεται κατωτέρω σχετικό απόσπασμα: «Η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας που συνιστά κατάχρηση των δικαιοδοσιών του Δικαστηρίου, εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας που έχει ως λόγο το δίκαιο και μέσο τους μηχανισμούς που προάγουν την κατίσχυσή του. Γι' αυτό, η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων για την παρεμπόδιση κατάχρησης των δικαιοδοσιών είναι σύμφυτη, ενυπάρχει σε κάθε Δικαστήριο, απόρροια της κυριαρχίας των Δικαστηρίων στους μηχανισμούς για την απονομή της δικαιοσύνης. Τα μέσα για την αποτροπή της κατάχρησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δε συναρτούνται με οποιοδήποτε συγκεκριμένο διάταγμα ή διατάγματα· μπορεί να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή που επιβάλλει η ανάγκη στη συγκεκριμένη περίπτωση για την περιφρούρηση του σκοπού για τον οποίο παρέχονται οι δικαιοδοσίες του Δικαστηρίου.» Παρομοίως στην υπόθεση Re Αρχιεπίσκοπος Κύπρου

(1993)1 C.L.R. 248 τονίσθηκε ότι η επιδίωξη ομοίων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ενδίκων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου. Περαιτέρω, στην υπόθεση Constantinides ν. Vima Limited

(1983)1 C.L.R. 348, η οποία υιοθετήθηκε στην Διευθυντής των Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα (ανωτέρω), αποφασίστηκε ότι τα Κυπριακά Δικαστήρια έχουν την ίδια εξουσία, όπως και τα Αγγλικά Δικαστήρια, να ελέγχουν τις διαδικασίες προς αποφυγή καταχρήσεων της δικαστικής δικαιοδοσίας. Αποφασίστηκε, επίσης, όχι η κατάχρηση της διαδικασίας μπορεί να προσλάβει πολλές μορφές, και ότι ανάλογα ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Από πολύ παλιά έχει καθιερωθεί νομολογιακά ότι η προώθηση πέραν από τη μια διαδικασία για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία αποτελεί κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.[1] Παράδειγμα επιδίωξης όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα μέσα αποτελεί και η υπόθεση Thames Launches v. Trinity Hours [1961] 1 All E.R.

1. Ο Δικαστής Buckley προσέγγισε το ζήτημα ως πιο κάτω στις σελίδες 32, 33: "If there are two courts which are faced with substantially the same question, it is desirable to be sure that that question is debated in only one of those two courts, if by that means justice can be done. It does not appear to me, that it would make any difference whether the problems which confronted one court were of a wider and more general nature than the problems which confronted the other court." (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Στην εισήγηση του συνηγόρου των εναγομένων στην υπόθεση Thames Launches (ανωτέρω) ότι δεν πρέπει κάποιος να προωθεί μια θεραπεία σε σχέση με το ίδιο ζήτημα σε περισσότερα από ένα Δικαστήρια, το Δικαστήριο υπογράμμισε ότι η αρχή είναι μάλλον ευρύτερη, επεξηγώντας ότι βασικά υποδηλοί ότι σε κανένα δεν πρέπει να επιτρέπεται να εγείρει διαδικασία σε οποιοδήποτε Δικαστήριο εάν οι περιστάσεις είναι τέτοιες που, αν του επιτρέπετο να το πράξει, στην πραγματικότητα αυτό θα ήταν ενοχλητικό. Η σχετική περικοπή από την εν λόγω απόφαση έχει ως εξής: "Mr. Naisby says that the principle is that a man should not pursue a remedy in respect of the same matter in more than one court. In my judgment, the principle is rather wider than that. I think it is that no man should be allowed to institute proceedings in any court if the circumstances are such that to do so would really be vexatious." (Η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου) Εξέταση Εισήγησης για Κατάχρηση Έχοντας κατά νουν τις πιο πάνω αρχές διαπιστώνω ότι ο Εναγόμενος 4 μέσω της υπό κρίση Αίτησης Παραμερισμού επιδιώκει για δεύτερη φορά τον παραμερισμό της επίδοσης της διαδικασίας σε αυτόν. Προηγήθηκε και πρώτη προσπάθεια από μέρους του μέσω της Αίτησης Παραμερισμού που καταχώρησε δύο περίπου μήνες προηγουμένως και συγκεκριμένα στις 10/4/2019 (Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού). Περαιτέρω τα όσα εγείρει στην υπό κρίση Αίτηση θα μπορούσαν να είχαν εγερθεί στο πλαίσιο της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού δεδομένου ότι κατά την καταχώρηση της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης είχε ήδη γνώση του Διατάγματος Επίδοσης. Επισημαίνεται ότι στις 4/3/2019 είχε καταχωρηθεί ένορκη δήλωση από μέρους της XXXXX Μιχαήλ (η οποία επισυνάπτεται και ως Τεκμήριο ΙΑ χωρίς τα επισυνημμένα σε αυτή Τεκμήρια στην ένορκη δήλωση της Ελεονώρας Ευσταθιάδου που υποστηρίζει την ένσταση στην Πρώτη Αίτηση Παραμερισμού). Δεν διαφεύγει της προσοχής του Δικαστηρίου η θέση που XXXXX από μέρους του Αιτητή/Εναγόμενου 4 ότι δηλ. η ένορκη δήλωση της XXXXX Μιχαήλ δεν βρισκόταν στον φάκελο του Δικαστηρίου. Ωστόσο, στην ένορκη δήλωση της XXXXX Πελαβά που υποστηρίζει την υπό κρίση Αίτηση παρά τον πιο πάνω ισχυρισμό που προβλήθηκε από την πλευρά του Εναγόμενου 4, όπως ορθά επισημαίνεται από πλευράς του Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγοντα στην ένορκη δήλωση της Ε. Νικολαίδου που υποστηρίζει την Ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, γίνεται αναφορά στα Τεκμήρια της Ε/Δ Μιχαήλ. Η πλευρά του Εναγόμενου 4 προσπάθησε μέσω της Αγόρευσης που καταχωρήθηκε στο πλαίσιο της ακρόασης της υπό κρίση Αίτησης να δικαιολογήσει την αναφορά στα εν λόγω Τεκμήρια της Ε/Δ Μιχαήλ επισυνάπτοντας στην Αγόρευση της ηλεκτρονική αλληλογραφία με το δικηγορικό γραφείο του Ενάγοντα. Όπως είναι πάγια νομολογημένο οι αναφορές σε αγόρευση δεν αποτελούν μαρτυρία επί της οποίας μπορεί το Δικαστήριο να βασισθεί[2]. Ως εκ τούτου και με δεδομένο ότι τα όσα αναφέρονται στην Ε/Δ Νικολαίδου που υποστηρίζει στην Ένσταση δεν έχουν αμφισβητηθεί με τον δέοντα τρόπο, τα όσα η πλευρά του Εναγόμενου 4 προσπάθησε μέσω της αγόρευσης να προβάλει για το ζήτημα αυτό δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη. Επιπλέον μέσω τόσο της Πρώτης Αίτησης Παραμερισμού Επίδοσης, η οποία εκκρεμεί ενώπιον του Δικαστηρίου, όσο και της παρούσας ο Εναγόμενος 4 επιδιώκει τον παραμερισμό του Διατάγματος επίδοσης με δύο τρόπους και/ή μέσω δεύτερης προσπάθειας. Εν ολίγοις εκείνο το οποίο προκύπτει στην βάση όλων των πιο πάνω είναι ότι ο Εναγόμενος 4 προωθεί παράλληλα πέραν από τη μια διαδικασία για την επίτευξη στόχων που θα μπορούσαν να επιδιωχθούν σε μια διαδικασία. Η επιδίωξη όμοιων στόχων με παράλληλα ένδικα σαφώς και συνιστά κατάχρηση των διαδικασιών του Δικαστηρίου και ως τέτοια θα πρέπει να παρεμποδιστεί από το Δικαστήριο στο πλαίσιο της σύμφυτης (inherent) δικαιοδοσίας που κέκτηται όπως έχει αναλυθεί ανωτέρω. Κατάληξη Κατ΄ακολουθίαν όλων των πιο πάνω η υπό κρίση Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει κα, συνεπώς, απορρίπτεται. Όσον αφορά τα έξοδα δεν βλέπω κανένα λόγο να αποκλίνω από το γενικό κανόνα ότι αυτά ακολουθούν το αποτέλεσμα εκτός αν υπάρχει καλός λόγος για έκδοση διαφορετικής διαταγής και, κατά συνέπεια, αυτά επιδικάζονται σε βάρος του Αιτητή/Εναγόμενου 4 και προς όφελος του Καθ΄ου η Αίτηση/Ενάγοντα. (Υπ.)................. Λ. Δημητριάδου - Ανδρέου, Π.Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Δ. [1] Δέστε Williams v. Hunt [1905] 1 K.B.
2. [2] Δέστε Federal Bank of Lebanon (SAL) v. Νίκου Κ. Σιακόλα

(2002)1 Α.Α.Δ. 223. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο