← Κύπρος

Ιωάννου κ.α. ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 1047/18, 10/7/2019

Ιωάννου κ.α. ν. Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Αρ. Αγωγής: 1047/18, 10/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A679 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1047/18 Μεταξύ:

  1. XXXXX Ιωάννου
  2. XXXXX Γεωργίου Ενάγοντες και Ελληνική Τράπεζα Δημόσια Εταιρεία Λτδ Εναγόμενοι Αίτηση ημερομηνίας 20.6.2019 για προσωρινό Διάταγμα Ημερομηνία: 10 Ιουλίου, 2019 Για την Ενάγουσα αρ. 1 - Αιτήτρια: κα Λοϊζου με κ. Αβραάμ Για τους Εναγόμενους - Καθ'ων η Αίτηση: κα Σπύρου ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρίστηκε την 20.4.2018 και με αυτήν οι Ενάγοντες αξιούν εναντίον των Εναγομένων απόφαση ότι συμφωνία δανείου, εγγύηση και υποθήκη είναι άκυρες ή στερούνται έννομου αποτελέσματος. Διαζευκτικά αξιώνονται διατάγματα με τα οποία να αναγνωρίζεται ότι το υπόλοιπο των €111.481,83 που αξιώθηκε από τους Εναγομένους είναι αποτέλεσμα καταχρηστικών ρητρών και παράνομων και αντισυμβατικών χρεώσεων, ζητούνται δε και διατάγματα ακύρωσης τέτοιων χρεώσεων καθώς και διατάγματα που αφορούν στην κοινοποίηση των προσωπικών δεδομένων των Εναγόντων στο σύστημα Αρτεμις Τραπεζικά Συστήματα Πληροφοριών Λτδ. Σημειώνω ότι Έκθεση Απαιτήσεως δεν έχει ακόμα καταχωριστεί: Με την υπό εκδίκαση Αίτηση η Ενάγουσα αρ. 1 - Αιτήτρια εξαιτείται τα πιο κάτω: «Α. Διάταγμα ή και απόφαση του Δικαστηρίου απαγορεύον στους εναγόμενους ή και εκπροσώπους ή και αξιωματούχους ή και υπαλλήλους ή και εντολοδόχους αυτών από του να προχωρήσουν στην πώληση ή/και εκποίηση ή/και πλειστηριασμό του ακινήτου με αριθμό εγγραφής αρ. Εγγραφής 0/XXXXX, τεμάχιο XXXXX, Φ/Σχ. 21-64W1,
  3. Διαμέρισμα υπ' αριθμό XXXXX στο κτηριακό συγκρότημα επ' ονόματι «XXXXX» τοποθεσία Αγλαντζιά- Λευκωσία εφεξής αναφερόμενο ως το «Ακίνητο», ή/και της επίδικης υποθήκης με αριθμό XXXXX/2013, Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας ο οποίος πλειστηριασμός του ακινήτου είναι προγραμματισμένος την 25/07/2019 και η ώρα 12:00 στην Λεωφόρο Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙΙ28, 2324 Κάτω Λακατάμεια στην Λευκωσία, σύμφωνα με την Ειδοποίηση ΙΑ' ή/και ΙΒ', από της εκδόσεως ή και επιδόσεως του τοιούτου Διατάγματος ή και Αποφάσεως στους εναγομένους μέχρι πλήρους εκδικάσεως της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής ή/και μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου ή/και. Β. Διάταγμα ή και απόφαση του Δικαστηρίου αναστέλλον την διαδικασία του Πλειστηριασμού ή/και πώλησης ή/και εκποίησης του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 0/XXXXX, τεμάχιο XXXXX, Φ/Σχ. 21-64W1.2 Διαμέρισμα υπ' αριθμό XXXXX στο κτηριακό συγκρότημα επ' ονόματι «XXXXX» εφεξής αναφερόμενο ως το «Ακίνητο»., τοποθεσία Αγλαντζιά-Λευκωσία ή/και της επίδικης υποθήκης με αριθμό XXXXX/2013, Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λευκωσίας, σύμφωνα με την Ειδοποίηση ΙΑ' ή/και ΙΒ', που αποστάληκε στους αιτητές ή/και στους ενάγοντες από της εκδόσεως ή και επιδόσεως του τοιούτου Διατάγματος ή και Αποφάσεως στους εναγομένους μέχρι πλήρους εκδικάσεως της υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό αγωγής ή και μέχρι νεωτέρων διαταγών του Δικαστηρίου. Γ. Αναγνωριστική απόφαση ότι η Ειδοποίηση «Τύπου ΙΑ» που αποστάληκε στους αιτητές ή/και ενάγοντες είναι λανθασμένη ή/και παράτυπη ή/και παράνομη ή/και δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά το προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις όπως αναφέρονται στον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο (Ν.9/65)ως αυτός έχει τροποποιηθεί». Η Αίτηση στηρίζεται στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας Μέρος 2, Αρ. 16

(1), 23, 26
(1), 28, 30, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 αρ. 2, 4, 9, 22, 23, 26, 27, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.9 Θ.10, Δ.48 Θ.Θ.1-4, 8 και 9, Δ.39, Δ.64, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο Ν.14/60αρ. 2, 29, 30, 32 και 43, στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε σχέση με την έκδοση παρεμπίπτοντος απαγορευτικού διατάγματος (interlocutory orders) και/ή ενταλμάτων απαγόρευσης (writ of prohibition), στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμο 9/65 ως έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στα αρ. 2, 27, 37, 44Α - 44ΑΑ ή/και Μέρος VIA και Παραρτήματα αυτού ή/και στον τροποποιητικό Νόμο 87(Ι)/2018, στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς του 2015 - Κ.Δ.Π. 185/2015, στα αρ. 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου ΚΕΦ. 224 ως έχει τροποποιηθεί, στους Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς αρ. 1-18, στον περί Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος (Τέλη και Δικαιώματα) Νόμος (ΚΕΦ.219), στις αρχές της Επιείκειας και του Κοινοδικαίου, στις συμφυείς εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου και στη σχετική Νομολογία. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Ιωάννου, Ενάγουσας αρ. 1 - Αιτήτριας. Η Ενάγουσα αναφέρει ότι είναι ιδιοκτήτρια του ακινήτου με αρ. εγγραφής 0/XXXXX (πιο κάτω αναφερόμενου ως «το Ακίνητο») αναφορικά με το οποίο οι Εναγόμενοι έχουν αποστείλει σε αυτήν Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ. Η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγή καταχωρίστηκε την 19.4.2018 αλλά δεν προωθήθηκε από τον τότε δικηγόρο τους και αναγκάστηκαν να αλλάξουν δικηγόρο με αποτέλεσμα ο νέος αυτός δικηγόρος να παραλάβει τον φάκελο της υπόθεσης αρχές Απριλίου
  1. Το ακίνητο αγόρασε το 2007 καταβάλλοντας ποσό €38.000 ενώ έλαβαν δάνειο από τους Εναγόμενους ύψους €109.350,49 για το υπόλοιπο. Οι Εναγόμενοι δεν προέβησαν σε ιδιαίτερη αξιολόγηση των οικονομικών δυνατοτήτων των Εναγόντων. Το έτος 2013 υποχρεώθηκαν να δανειστούν επιπλέον ποσό για έξοδα μεταβίβασης και αναγκάστηκαν να δεχτούν τους όρους που τους επέβαλαν οι Εναγόμενοι, αποδέχτηκαν δε υπό πίεση το υπόλοιπο που τους ανέφεραν. Η Ενάγουσα αρ. 1 ισχυρίζεται ότι κατέβαλλε ανελλιπώς τις δόσεις του δανείου αλλά με την πάροδο του χρόνου διαπίστωσε ότι το δάνειο δεν μειωνόταν. Ζήτησε εξηγήσεις από τους Εναγόμενους αλλά αυτοί δεν συνεργάστηκαν και άρα η Ενάγουσα αποτάθηκε σε οικονομολόγο ο οποίος διαπίστωσε την ύπαρξη υπερχρεώσεων ύψους €56.404,80 στο αρχικό δάνειο. Εφόσον σύμφωνα με την έκθεση του οικονομολόγου το οφειλόμενο ποσό ήταν €47.413,91 και €11.440 πρότεινε να καταβάλει στους Εναγόμενους το ποσό των €80.000 προς πλήρη εξόφληση, πράγμα το οποίο αυτοί αρνήθηκαν. Το 2017 αποτάθηκε σε Χρηματοοικονομικό Επίτροπο χωρίς όμως να εξευρεθεί κάποια λύση. Επεξηγεί τις, κατά την εισήγηση της, παράνομες χρεώσεις στο δάνειο αλλά και τις ρήτρες που θεωρεί καταχρηστικές. Είναι η θέση της ότι η συμφωνία ημερ. 27.11.2013 και αυτές που την ακολούθησαν είναι αποτέλεσμα εξαναγκασμού και ψυχικής πίεσης των Εναγομένων οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την απειρία τους και την εμπιστοσύνη που τους έδειξαν. Λόγω των προβλημάτων που δημιουργήθηκαν με τους δικηγόρους της δεν της δόθηκε η ευκαιρία να προωθήσει την υπόθεση της και οι Εναγόμενοι αγνοώντας την ύπαρξη της αγωγής προχώρησαν σε καθορισμό ημερομηνίας για εκποίηση της υποθήκης, πράγμα που κατά την άποψη της καταδεικνύει ότι στόχος τους ήταν να της πάρουν το ακίνητο. Θεωρεί ότι οι Εναγόμενοι προέβησαν σε ψευδείς παραστάσεις και απόκρυψη ουσιωδών στοιχείων σε σχέση με τους λογαριασμούς της αλλά καταλογίζει και σε αυτούς δόλο. Οι Ειδοποιήσεις Τύπου Θ και Ι τους επιδόθηκαν στις 2.5.2018 και 15.11.2018 αντίστοιχα. Εισηγείται ότι σε περίπτωση που δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά αφού οι Εναγόμενοι θα προχωρήσουν με την εκποίηση του ακινήτου και η αγωγή τους θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Σκοπός τους είναι η καταχώρηση Αίτησης - Έφεσης προϋπόθεση για την οποία αποτελεί η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Θέση της είναι ότι έχουν σίγουρη πιθανότητα επιτυχίας αφού η κατάσταση που συνοδεύει την Ειδοποίηση Τύπου Ι δεν ανταποκρίνεται στις πρόνοιες του Νόμου, η δε Ειδοποίηση Τύπου ΙΑ είναι λανθασμένη, παράτυπη και παράνομη ενώ οι πρόνοιες του Ν9/65 αντισυνταγματικές. Οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στον Νόμο 9/65 αρ. 2, 27, 44Μ4ΙΑΑ στους Κανονισμούς ΚΔΠ185/2015, στα αρ. 80 και 81 του Κεφ. 224, στους Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς 1-18, στον Περί Πώλησης Διαδικαστικό Κανονισμό του 1994 (1/1994),στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.39, Δ.40 Θ.Θ.1-19, Δ.44 Θ.11, Δ.48 Θ.Θ. 1 - 13, Δ.57, Δ.59, Δ.63 και Δ.64, στον Περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6 αρ. 2, 4-9 και 16, στα αρ. 2, 14, 21, 29, 30, 31, 32 και 42 του Περί Δικαστηρίων Νόμου 14/1960, στον Περί Αποδείξεως Νόμο Κεφ. 9, στον Περί Ερμηνείας Νόμο, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρ. 23 και 30, στον περί Συμβάσεων Νόμο, στις συμφυείς και γενικές εξουσίες και πρακτική του Δικαστηρίου, στις Αρχές της Νομολογίας και τις Αρχές της Επιείκειας. Σε αυτή εκτίθενται 18 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
  2. Η αίτηση είναι νομικά, δικονομικά και ουσιαστικά αβάσιμη.
  3. Οι αιτητές δεν δικαιούνται στα αιτούμενα Διατάγματα.
  4. Η αίτηση είναι κακόπιστη και καταχρηστική.
  5. Η ένορκη δήλωση είναι παράτυπη και αντικανονική.
  6. Η αίτηση είναι γενική και/ή αόριστη και/ή αστήριχτη.
  7. Οι αιτητές και/ή η ενόρκως δηλούσα προβάλλει ψευδείς και ανυπόστατους ισχυρισμούς.
  8. Η ομνύουσα δεν είναι εξουσιοδοτημένη για να προβαίνει στην ένορκη δήλωση.
  9. Δεν δικαιολογείται η έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων.
  10. Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων.
  11. Οι αιτητές δεν έχουν καλή υπόθεση εναντίον της καθ' ης η αίτηση.
  12. Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση.
  13. Οι αιτητές δε δικαιούνται σε θεραπεία στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αίτηση και/ή αγωγή.
  14. Η αγωγή 1047/2018 δεν παρουσιάζει πιθανότητες επιτυχίας.
  15. Δεν υπάρχει δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο.
  16. Καμία ζημιά θα υποστούν οι αιτητές.
  17. Οι αιτητές δεν προσήλθαν στο Δικαστήριο με καθαρά χέρια και/ή απέκρυψαν από το Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα.
  18. Δεν παρατίθενται στοιχεία και τεκμήρια που να δικαιολογούν την έκδοση των αιτουμένων Διαταγμάτων.
  19. Η αίτηση είναι αδικαιολόγητα καθυστερημένη». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Οικονομίδου υπαλλήλου της εταιρείας APS Debt Servicing Cyprus Ltd στην οποία μεταφέρθηκε η διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων των Εναγόντων δυνάμει συμφωνίας μεταξύ τους. Όπως αναφέρει, την 21.2.2007 η Ενάγουσα αρ. 1 σύνηψε στεγαστικό δάνειο με τους Εναγόμενους. Η συμφωνία αυτή τροποποιήθηκε λόγω μη συμμόρφωσης της Ενάγουσας με τους όρους της και την 27.11.2013 εγκρίθηκε διευκόλυνση ύψους €14.000 προς αυτήν, ποσό το οποίο η Ενάγουσα επωφελήθηκε. Η Υποθήκη με αρ. Υ4878/13 κάλυπτε και τις δύο πιστωτικές διευκολύνσεις αυτές. Ουδεμία πίεση ασκήθηκε στην Ενάγουσα να αγοράσει το ακίνητο ή να λάβει πιστωτικές διευκολύνσεις. Οι Ενάγοντες δεν ήσαν τυπικοί στις πληρωμές των δόσεων τους, το δε 2013 αποδέχτηκαν την οφειλή τους πράγμα που προκαλεί κώλυμα στην αμφισβήτηση αυτού σήμερα. Επισυνάπτει αντίγραφα ηλεκτρονικής επικοινωνίας που η Ενάγουσα είχε με υπάλληλο των Εναγομένων αλλά και επιστολών που ανταλλάγησαν στο πλαίσιο προσπάθειας αναδιάρθρωσης των δανείων. Παρά το ότι γίνονταν οι προσπάθειες αυτές η Ενάγουσα υπέβαλε παράπονο στον Χρηματοοιοκονομικό Επίτροπο ο οποίος τελικώς απέρριψε τις πλείστες θέσεις της. Συνεπώς οι μόνοι που παρέβησαν τις συμβατικές τους υποχρεώσεις ήσαν οι Ενάγοντες συνεπεία του οποίου οι Εναγόμενοι προχώρησαν με την αποστολή της Ειδοποίησης Τύπου Θ. Θέση της κας Οικονομίδου είναι ότι η παρούσα αγωγή καταχωρίστηκε εκδικητικά σε αντίδραση στον τερματισμό των πιστωτικών διευκολύνσεων. Εισηγείται ότι οι Ενάγοντες δεν έχουν καμία πιθανότητα επιτυχίας, ενώ επισημαίνει ότι δεν έχουν καταχωρήσει ακόμα Έκθεση Απαιτήσεως. Οι Εναγόμενοι βασίστηκαν προς ζημιά τους στις παραστάσεις των Εναγόντων. Όπως λέει, ακολούθησε η αποστολή Ειδοποιήσεων Τύπου Ι, ΙΑ και ΙΒ οι δε Ενάγοντες αντέδρασαν μόνο την υστάτη. Θέση της κας Οικονομίδου είναι ότι η διαδικασία εκποίησης δυνάμει του Ν9/65 είναι καθόλα νόμιμη η δε εκκρεμοδικία δεν αποτελεί κώλυμα στην προώθηση της. Επιπλέον δηλώνει ότι οι Εναγόμενοι είναι ένα καθόλα φερέγγυο τραπεζικό ίδρυμα και μπορούν να καταβάλουν οποιοδήποτε ποσό διαταχθεί ως αποζημίωση, αφού οι Ενάγοντες είναι μόνο το ύψος της οφειλής που αμφισβητούν. Με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στη διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015. Οι Ενάγοντες καταχώρησαν Γενικώς Οπισθογραφημένο Κλητήριο Ένταλμα αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει καταχωριστεί Έκθεση Απαιτήσεως. Συνεπώς το κατά πόσο ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση του αρ. 32 θα πρέπει να εξεταστεί από τα όσα αναφέρονται στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας αρ. 1 σε συνάρτηση με τα αιτητικά του Κλητηρίου Εντάλματος. Θέση της Ενάγουσας είναι ότι οι συμφωνίες είναι άκυρες καθότι είναι προϊόν ψευδών παραστάσεων, δόλου και εξαναγκασμού αλλά και ότι το υπόλοιπο του λογαριασμού που αξιώνουν οι Εναγόμενοι δεν είναι ορθό, αφού αυτό περιέχει παράνομες και υπερβολικές χρεώσεις. Αντίθετη είναι η θέση της κας Οικονομίδου στην Ένσταση η οποία απορρίπτει τους ισχυρισμούς αυτούς. Το ποία εκδοχή ως προς τα γεγονότα ισχύει είναι ζήτημα φυσικά που θα κριθεί από το εκδικάζον την αγωγή Δικαστήριο, αφού ως είναι καλά γνωστό το παρόν δεν είναι το στάδιο κατά το οποίο θα επιλυθούν ή αποφασιστούν τα ζητήματα αυτά, πολλά εκ των οποίων απαιτούν και ευρήματα κατόπιν αξιολόγησης μαρτυρίας. Τα πιο πάνω, όμως, σε συνάρτηση με τις συμφωνίες που έχουν επισυναφθεί στην Ένορκη Δήλωση της Ενάγουσας με οδηγούν στο ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Σημειώνω, παρενθετικά, ότι η νομιμότητα των Ειδοποιήσεων που στάληκαν δυνάμει του Ν9/65 δεν μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο αγωγής. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στην Ενάγουσα να δείξει ότι έχει «πιθανότητα επιτυχίας». Το Δικαστήριο εξετάζει στο στάδιο αυτό την ισχυρότητα της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης της. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία δεν είναι ψηλό, απαιτώντας μόνο πιθανότητα επιτυχίας. Όπως αναφέρεται και πιο πάνω η Ενάγουσα θέτει κάποια γεγονότα με την Ένορκη της Δήλωση. Σε περίπτωση όπου μετά από αξιολόγηση όντως γίνουν δεκτές οι θέσεις της αυτές, οι Ενάγοντες θα έχουν πιθανότητα να επιτύχουν στην αγωγή τους, έστω σε κάποια από τα αιτητικά. Προχωρώ στην εξέταση της τρίτης προϋπόθεσης. Το αρ. 32 του Ν. 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis
(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Οι Ενάγοντες ισχυρίζονται ότι θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από το ότι δεν θα μπορούν να καταχωρήσουν Αίτηση - Έφεση χωρίς την ύπαρξη διατάγματος και το ακίνητο θα πωληθεί. Σε περίπτωση, όμως, όπου πετύχουν οι Ενάγοντες στην αγωγή τους και διαφανεί ότι έχουν υποστεί οποιαδήποτε ζημιά, αυτή μπορεί εύκολα να αποτιμηθεί σε χρήμα. Δεν έχει αμφισβητηθεί η θέση των Εναγομένων ότι είναι απόλυτα φερέγγυο τραπεζικό ίδρυμα και έχουν τη δυνατότητα να τους αποζημιώσουν. Κατ΄ επέκταση η προϋπόθεση αυτή δεν ικανοποιείται. Ακολουθεί ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον της Ενάγουσας αρ. 1 - Αιτήτριας όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.