Αναστασίου ν. Τσαγγάρη κ.α., Αρ. Αγωγής: 1830/10, 30/10/2019

(1)με την προσθήκη των ακόλουθων στο τέλος των όσων αναφέρονται στο σημείο λ) των ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΩΝ των σωματικών βλαβών κλπ στην παράγραφο 7 της Έκθεσης Απαίτησης: «Ο Ενάγοντας έχει πλέον αναπτύξει οστεοαρθρίτιδα τόσο στο γόνατο όσο και στο χέρι (περιοχή καρπού). Ο Ενάγοντας αναγκάστηκε να περιορίσει την άσκηση αθλητικών δραστηριοτήτων που συνήθιζε προηγουμένως λόγω των προβλημάτων στο γόνατο και στο χέρι αλλά και των καρδιακών του προβλημάτων. Ο Ενάγοντας για ένα μεγάλο διάστημα τριών μηνών είχε και το δεξιό πόδι και το χέρι σε γύψο. Λόγω της παρατεταμένης κατάκλισης στο κρεββάτι και της μακροχρόνιας ακινησίας ο Ενάγοντας δεν μπορούσε ούτε να γυμναστεί ούτε και να περπατήσει. Ως αποτέσμα επήλθε αύξηση του σωματικού βάρους, χοληστερόλης και τριγλυκεριδίων. Λόγω των τραυμάτων του από το επίδικο ατύχημα επιταχύνθηκε η εξέλιξη και η δυσμενής πρόοδος της καρδίας. Στεφανιογραφία στην οποία υποβλήθηκε ο ασθενής έδειξε σαφή επιδείνωση της στεφανιαίας νόσου σε σύγκριση με την προηγούμενη στεφανιογραφία, και η κατάσταση του συνέχισε να χειροτερεύει σε σημείο που τον Αύγουστο 2016 νέα στεφανιογραφία έδειξε σοβαρές στενώσεις αρτηριών σε βαθμό που ήταν επικίνδυνες για τη ζωή του. Επομένως υποβλήθηκε σε νέα αγγειοπλαστική με την τοποθέτηση τεσσάρων στεντς. Η αδυναμία του Ενάγοντα να περπατά και να γυμνάζεται προκάλεσε, προκαλεί και θα συνεχίσει να προκαλεί δυσάρεστες και επικίνδυνες επιπλοκές για τη ζωή του. Κατά ή περί την 2 Οκτώβρη 2017, ο Ενάγοντας υποβλήθηκε σε καθαρισμό στεφανιαίων αρτηριών, και κατά ή περί την 17 Οκτωβρίου 2017 σε εγχείρηση αορτοστεφανιαίας παράκαμψης (bypass). Αν ο Ενάγοντας δεν ήταν για 6 μήνες στο κρεββάτι και στο τροχοκάθισμα και περπατούσε κανονικά, δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλη επιδείνωση της στεφανιαίας νόσου και μάλλον θα αποφευγόταν η ανάγκη για την εγχείρηση bypass.»

(2)Με την προσθήκη των «και/ή για επιδείνωση της προτέρας κατάστασης του Ενάγοντα.» στο τέλος του σημείου Α. της αξίωσης». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.25 Θ.1 και Δ.48 Θ.Θ. 1 και 2 και στις συμφυείς εξουσίες του Σεβαστού Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει η κα XXXXX Παπαϊωάννου συνεργαζόμενη δικηγόρος με τον δικηγόρο του Ενάγοντα, η οποία αναφέρει ότι κατά την πρώτη δικάσιμο το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ισχυρισμοί για επιδείνωση της προηγούμενης του ατυχήματος κατάστασης του Ενάγοντα δεν ήσαν δικογραφημένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η συνολική εικόνα του ιστορικού αυτού. Ο δικηγόρος του Ενάγοντα είχε προβληματιστεί και στο παρελθόν κατά πόσο θα προχωρούσε με αίτημα τροποποίησης όταν έλαβε τις μεταγενέστερες της Έκθεσης Απαιτήσεως ιατρικές εκθέσεις αλλά δεν το έπραξε λόγω της καθυστέρησης που θα προκαλείτο δεδομένης της πολύ άσχημης κατάστασης του Ενάγοντα σε σημείο που αυτός κινδύνευε να πεθάνει. Θεώρησε δε ότι η χειροτέρευση της κατάστασης του Ενάγοντα καλύπτετο από το υφιστάμενο λεκτικό της Έκθεσης Απαιτήσεως. Περαιτέρω η κατάσταση της υγείας του Ενάγοντα και η φύση των προβλημάτων του αποκρυσταλλώθηκαν πρόσφατα με τα καρδιακά θέματα να εξελίσσονται ακόμα. Είναι η θέση της κας Παπαϊωάννου ότι η ακροαματική διαδικασία ουσιαστικά δεν έχει αρχίσει αφού η μαρτυρία που ήδη δόθηκε δεν ήταν ιατρικής σκοπιάς, το δε περιεχόμενο των όσων σκοπούνται να προστεθούν ήταν προ πολλού γνωστό στους Εναγόμενους από τα ιατρικά πιστοποιητικά που είχαν αποκαλυφθεί. Η τροποποίηση, εισηγείται, είναι αναγκαία προς το συμφέρον της απονομής της Δικαιοσύνης ώστε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου η πλήρης και πραγματική εικόνα της κατάστασης του Αιτητή, ενώ απόρριψη του αιτήματος θα λειτουργήσει τιμωρητικά για τον Ενάγοντα. Ο Ενάγοντας έχει ήδη εξεταστεί από ιατρό των Εναγομένων και άρα αυτοί δεν θα επηρεαστούν αρνητικά από έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Οι Εναγόμενοι - Καθ' ων η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Δ.25 Θ.Θ.1-4, Δ.39 Θ.Θ. 1 και 2 και Δ.48 Θ. 4, στο Αρ. 30

(2)του Συντάγματος και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Σε αυτήν εκτίθενται 10 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Η αίτηση τροποποίησης καταχωρίστηκε σε πολύ καθυστερημένο στάδιο, χωρίς να δίδεται δικαιολογία και/ή επαρκής δικαιολογία για την καθυστέρηση αυτή.
2. Η Απαίτηση του Ενάγοντα/Αιτητή καταχωρίστηκε την 07/05/2010 και έκτοτε ουδέν διάβημα ελήφθη για τροποποίηση της Απαίτησης αυτού.
3. Ο Αιτητής υπέδειξε υπέρμετρη αδιαφορία για τη προώθηση των δικαιωμάτων του και/ή αδιαφορία για τα θέσμια.
4. Ενώ οι κατ' ισχυρισμό επιδεινώσεις σωματικών βλαβών του ενάγοντα ήταν εις γνώσιν του, εντούτοις, δεν προέβη στα αναγκαία δικονομικά διαβήματα για τροποποίηση των δικογράφων πριν την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας της αγωγής.
5. Η αιτούμενη τροποποίηση είναι κακόπιστη και/ή καταχρηστική.
6. Η αιτούμενη τροποποίηση έρχεται σε αντίθεση με την μαρτυρία της συζύγου του ενάγοντα που έχει ήδη! καταθέσει στις 14/10/19 και με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς της Απαίτησης του Ενάγοντα.
7. Η ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική.
8. Η αιτούμενη τροποποίηση είναι αχρείαστη καθότι πολλές από τις κατ' ισχυρισμό σωματικές βλάβες που προτίθενται να ενσωματωθούν στην Απαίτηση του Ενάγοντα είναι ήδη δικογραφημένες.
9. Η αιτούμενη τροποποίηση εκτροχιάζει την υπόθεση από τη φυσική της πορεία όπως μέχρι τώρα έχει δικογραφηθεί.
10. Η αιτούμενη τροποποίηση θα επιφέρει δυσμενή παρεπόμενα στους Εναγομένους/Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2 τα οποία δεν μπορούν να θεραπευτούν με την επιδίκαση εξόδων». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Μένταλης εκ των δικηγόρων των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση ο οποίος αναφέρει ότι από την 7.5.2010 ο Ενάγοντας ουδέν διάβημα έλαβε για τροποποίηση της απαίτησης του έχοντας επιδείξει υπέρμετρη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Από τα όσα η κα Παπαϊωάννου αναφέρει διαφαίνεται ότι η ισχυριζόμενη επιδείνωση των καρδιακών προβλημάτων του Ενάγοντα ήταν γνωστή από το 2016 αλλά κανένα διάβημα δεν λήφθηκε για τροποποίηση της Έκθεσης Απαιτήσεως. Απορρίπτει τους ισχυρισμούς της κας Παπαϊωάννου ότι η ακροαματική διαδικασία δεν έχει ουσιαστικά αρχίσει αλλά και ως προς τους λόγους για μη υποβολή του αιτήματος στο παρελθόν, αφού η υποβολή αίτησης για τροποποίηση μετά την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας προκαλεί μεγαλύτερη καθυστέρηση σε σύγκριση με το αν το αίτημα είχε υποβληθεί πριν από 3 χρόνια. Είναι η θέση του ότι οι ισχυρισμοί ότι το περιεχόμενο των όσων σκοπούνται να ενσωματωθούν στην Έκθεση Απαιτήσεως ήταν γνωστά στους Εναγόμενους από την ένορκη δήλωση αποκάλυψης εγγράφων, είναι κακόπιστοι εφόσον τα έγγραφα ουδεμία σχέση έχουν με τους προτεινόμενους ισχυρισμούς. Η Μ.Ε.1 δήλωσε ότι τα καρδιακά προβλήματα του Ενάγοντα προϋπήρχαν του ατυχήματος οι δε αθλητικές του δραστηριότητες είχαν περιοριστεί πολύ. Κακόπιστοι, εισηγείται, είναι και οι ισχυρισμοί ότι δήθεν ο Ενάγοντας βρίσκετο στο κρεββάτι για 6 μήνες αλλά και η προσπάθεια να προστεθεί ο ισχυρισμός περί συνεπειών της παρατεταμένης κατάκλισης του. Θέση του κ. Μένταλη είναι ότι η Αίτηση είναι αχρείαστη αφού στην υφιστάμενη Έκθεση Απαιτήσεως δικογραφούνται ήδη οι ισχυριζόμενες σωματικές βλάβες. Η ακρόαση της Αίτησης περιορίστηκε σε αγορεύσεις και συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους σημεία αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου αυτό κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Η παρούσα αίτηση θα πρέπει να εξεταστεί στο πλαίσιο της Δ.25 Θ.1 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας όπως αυτή ίσχυε προ της πρόσφατης τροποποίησης των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία παρέχει την δικονομική δυνατότητα εξέτασης του αιτήματος και αναφέρει τα ακόλουθα, σε μετάφραση: « Το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να επιτρέψει σε οιονδήποτε εκ των διαδίκων να διαφοροποιήσει ή τροποποιήσει την οπισθογράφηση ή τα δικόγραφα του, με τέτοιο τρόπο και υπό τέτοιους όρους όπως θα είναι δίκαιο, και όλες οι τροποποιήσεις αυτές θα γίνονται ως πιθανόν να είναι απαραίτητο για τον σκοπό του προσδιορισμού των πραγματικών θεμάτων υπό αμφισβήτηση μεταξύ των μερών[1]». Ως αναφέρθηκε στην Courtis v. Iasonides

(1970)1 C.L.R. 180, τα δικόγραφα αποτελούν τα θεμέλια της δίκης[2]. ΄Οπως λέχθηκε και στην Associated Leisure Ltd. and other v. Associated Newspapers Ltd.

(1970)2 All E.R. 754 στη σελ. 757, η αρχή σε τέτοιου είδους αιτήσεις είναι ότι η τροποποίηση πρέπει να επιτρέπεται, έστω και αν η αίτηση υποβάλλεται καθυστερημένα, εάν τέτοια τροποποίηση είναι αναγκαία για την απονομή της δικαιοσύνης μεταξύ των διαδίκων, νοουμένου ότι οποιαδήποτε δυσχέρεια που προκαλείται στον αντίδικο, μπορεί να αποζημιωθεί με χρήμα[3]. Αναφορικά με τον χρόνο κατά τον οποίο υποβάλλεται το αίτημα για τροποποίηση, σημειώνω ότι το σημαντικό δεν είναι η ευρύτητα του χρόνου που διέρρευσε, αλλά το χρονικό σημείο που ο Αιτητής διαπίστωσε την αναγκαιότητα της τροποποίησης, και ο χρόνος που επέλεξε να δράσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην υπόθεση Στέλιος Φοινιώτης v. Greenmar Navigation Ltd. και άλλων

(1989)1 Ε Α.Α.Δ. 33 τέθηκαν καθαρά οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας σε αιτήσεις τροποποίησης. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα πιο κάτω στην σελ. 36: «Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου μπορεί να συνοψιστούν ως εξής:

(1)Η τροποποίηση της δικογραφίας επιτρέπεται σε κάθε στάδιο της διαδικασίας δεδομένου ότι συντρέχουν οι προϋποθέσεις που την καθιστούν απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης.

(2)Στον προσδιορισμό των συμφερόντων της δικαιοσύνης όπως διαγράφονται στην συγκεκριμένη υπόθεση συνεκτιμούνται και οι επιπτώσεις από την τροποποίηση στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Η διεξαγωγή της δίκης μέσα σε εύλογο χρόνο καθιερώνεται από το άρθρο 30.2 του συντάγματος ως θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε διάδικου.

(3)Η τροποποίηση επιτρέπεται κατά κανόνα εφόσον δεν προκαλείται ανεπανόρθωτη ζημιά στον αντίδικο δηλαδή ζημιά άλλη από εκείνη που μπορεί να θεραπευθεί με την έκδοση της κατάλληλης διαταγής ως προς τα έξοδα. Το αποδεικτικό βάρος για την αιτιολόγηση του αιτήματος και της καθυστέρησης στην διατύπωση των θέσεων του αιτητή ποικίλει ανάλογα με το στάδιο κατά το οποίο υποβάλλεται η αίτηση. ΄Οσο μεγαλύτερη είναι η καθυστέρηση ανάλογα επαυξάνει και το βάρος το οποίο πρέπει να αποσείσει ο αιτητής για την έκδοση διατάγματος για την τροποποίηση.

(4)Η έναρξη της δίκης δεν δημιουργεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στην επιδίωξη της τροποποίησης υπεράσπισης. Στο στάδιο αυτό όμως η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται με φειδώ, λαμβάνοντας υπόψη τον εκτροχιασμό της δίκης από την προσδιορισθείσα πορεία και τις αναπόφευκτες επιπτώσεις στα δικαιώματα του αντιδίκου. Στην υπόθεση Hipgrave v. Case, 28 Ch. D. 361 υποδείχθηκε ότι το Δικαστήριο αντιμετωπίζει με διστακτικότητα αιτήσεις για τροποποίηση της δικογραφίας κατά τη δίκη». (βλ. επίσης Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς v. Σωτηρούλλας Χαριλάου Χαρικλείδη και Δημοτικό Συμβούλιο Αγλαντζιάς v. Ζήνωνα Ποφαϊδη και άλλων,

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1608). Στην Χριστοδούλου v. Χριστοδούλου

(1991)1 Α.Α.Δ. 934 αναφέρθηκε ότι η σύγχρονη τάση είναι τα Δικαστήρια να επιτρέπουν τροποποιήσεις, ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση «είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης». Ταυτόχρονα, όμως, στην Federal Bank of Lebanon v. Σιακόλας,

(2002)1(Α) Α.Α.Δ. 223 αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: ²Είναι η θέση της νομολογίας πώς, όταν υπάρχει καθυστέρηση, απαιτείται η παροχή κάποιας εξήγησης. Στην SABA & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426 κρίθηκε πως η σημασία του θέματος της δικαιολόγησης της καθυστέρησης ποικίλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και σχετίζεται με την γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή το βαθμό της χρησιμότητας της τροποποίησης². Μελετώντας τους λόγους που προβάλλονται στην Αίτηση προκύπτει ότι αυτοί κυμαίνονται από το ότι ο συνήγορος του Ενάγοντα πίστευε ότι οι επιθυμητοί ισχυρισμοί ήταν ήδη επαρκώς δικογραφημένοι, στο ότι προβληματίστηκε και στο παρελθόν να υποβάλει την αίτηση αλλά δεν το έπραξε για να μην καθυστερήσει την διαδικασία μέχρι και του ότι η κατάσταση της υγείας του Ενάγοντα πρόσφατα αποκρυσταλλώθηκε, σημειώνοντας μάλιστα ότι κάποια προβλήματα υγείας βρίσκονται ακόμη σε εξέλιξη. Όσον αφορά στις θέσεις περί πεποίθησης του συνηγόρου και προβληματισμού αυτού θα πρέπει να σημειωθεί ότι δεν μπορούν να στηρίξουν το αίτημα αφού προκύπτει ξεκάθαρα ότι η μη υποβολή αίτησης για τροποποίηση εμπρόθεσμα αποτέλεσε συνειδητή επιλογή του συνηγόρου για τον Ενάγοντα. Μοναδικό στοιχείο που μπορεί να αποτελέσει έρεισμα για έγκριση του αιτήματος είναι ο ισχυρισμός ότι η κατάσταση της υγείας του Ενάγοντα πρόσφατα αποκρυσταλλώθηκε τα δε καρδιακά προβλήματα ακόμη εξελίσσονται. Με προβληματίζει, όμως, η καθυστέρηση που έχει επιδειχθεί στην υποβολή του αιτήματος. Η πλευρά των Εναγομένων εισηγείται ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις είναι κακόπιστες λόγω της χρονικής στιγμής κατά την οποία υποβάλλεται το αίτημα αλλά και για ζητήματα που άπτονται αξιολόγησης των ίδιων των ισχυρισμών. Όσον αφορά στα όσα αναφέρει ο κ. Μένταλης στις παρ. 6 (δ), (ε), (ζ) και (η) θεωρώ ότι ο παρόντας δεν είναι ο χρόνος κατά τον οποίο μπορούν να εξεταστούν, αφού απαιτούν αξιολόγηση μαρτυρίας, πράγμα που θα γίνει στο στάδιο της τελικής απόφασης επί της αγωγής. Όσον αφορά στην καθυστέρηση παραθέτω απόσπασμα από την απόφαση Astor Manufacturing & Exporting Co. κ.ά. v. A. & G. Leventis & Company

(1993)1 Α.Α.Δ. 726: «Είναι όμως ένα θέμα η αποτυχία θεμελίωσης ορισμένου ισχυρισμού εξ αιτίας της ασάφειας ή γενικά της ανεπάρκειας της μαρτυρίας που προσάγεται και άλλο το κίνητρο που εξωθεί στη διατύπωση του ισχυρισμού. Δεν θα λέγαμε πως τα δύο είναι οπωσδήποτε ασύνδετα αλλά δεν μπορούμε και να δεχθούμε πως η ασάφεια ή ο τρόπος της διατύπωσης, χωρίς άλλο, δείχνει κακοπιστία, ιδιαίτερα κάτω από τις συνθήκες τις παρούσας υπόθεσης». Είναι γεγονός ότι το αίτημα υποβάλλεται καθυστερημένα και μετά που η ακροαματική διαδικασία έχει ήδη αρχίσει. Όμως η μοναδική μαρτυρία που ακούστηκε μέχρι τώρα ήταν της συζύγου του Ενάγοντα, στην οποία και δεν επετράπη αναφορά σε ιατρικά θέματα που άπτονται των τροποποιήσεων μετά από ένσταση που προβλήθηκε από την ευπαίδευτο συνήγορο για τους Εναγόμενους. Συνεπώς η πλευρά των Εναγομένων δεν θα υποστεί κάποια ζημιά που να μην μπορεί να αποζημιωθεί με έξοδα από την έγκριση του αιτήματος, αφού θα έχει κάθε ευκαιρία να αντεξετάσει τους επόμενους μάρτυρες επί τούτης αλλά και να προσκομίσει δική της μαρτυρία προς αντίκρουση τους. Σε αντίθεση, ο Ενάγοντας θα απωλέσει το δικαίωμα να προωθήσει αξίωση για επιδείνωση της κατάστασης του. Ζυγίζοντας τα πιο πάνω κατάληξη μου αποτελεί ότι θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στον Ενάγοντα να προβάλει τους ισχυρισμούς που επιθυμεί. Δεδομένου, όμως, ότι πρόκειται για συνεχιζόμενης ακρόασης θα δοθούν πολύ στενά χρονικά πλαίσια για καταχώρηση των δικογράφων. Εκδίδεται διάταγμα για τροποποίηση ως οι παρ. Α

(1)και

(2)της Αίτησης. Τροποποιημένη Έκθεση Απαιτήσεως να καταχωριστεί εντός 5 ημερών από σήμερα. Τροποποιημένη Υπεράσπιση να καταχωριστεί εντός 10 ημερών από την καταχώρηση της Τροποποιηθείσας Έκθεσης Απαιτήσεως. Τα έξοδα της Αίτησης, όπως και τα έξοδα που θα σπαταληθούν από την τροποποίηση (thrown away costs) όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή επιδικάζονται υπέρ των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση και εναντίον του Ενάγοντα - Αιτητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ [1] ²The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, allow either party to alter or amend his endorsement or pleadings, in such manner and on such terms as may be just, and all such amendments shall be made as may be necessary for the purpose of determining the real questions in controversy between the parties². [2] ²The pleadings in an action are the foundations of the litigation; they must be carefully prepared as the set of rails upon which the train of the case will run. The Civil Procedure Rules (Or. 19, r. 4) are clear on the point; and daily practice lays stress on the need to apply strictly this rule. A case is decided on its pleaded facts to which the law must be applied. If in the course of the trial it appears that a party´s pleading requires amendment, steps for that purpose must be taken as early as possible in order to give full opportunity to the parties affected by the amendment to meet the new situation; to run their case, so to speak, on the new rails². 3. ²I start with the principle, well settled, that an amendment ought to be allowed, even if it comes late, if it is necessary to do justice between the parties, so long as any hardship done thereby can be compensated in money². cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο