ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ κ.α. ν. ALPHA BANK CYPRUS LTD, Αρ. Αγωγής:1431/14, 29/10/2019

(1)2007, στο Αρ. 30 του Συντάγματος, στο Αρ. 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1, 4, 7 και 8, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στο δίκαιο της επιείκειας, στο Κοινοδίκαιο και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες του Σεβαστού Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Χριστοδούλου Ενάγουσας αρ. 2 η οποία αναφέρει ότι τον Ιούνιο 2008 οι Ενάγοντες αποτάθηκαν στους Εναγόμενους με σκοπό τη σύναψη δανείου για ανακαίνιση της κύριας κατοικίας τους. Υπάλληλος των Εναγομένων τους πρότεινε ως συμφέρουσα λύση την επέκταση του δανείου που διατηρούσαν με τον Οργανισμό Χρηματοδοτήσεως Στέγης και σύναψη δανείου σε Ελβετικά Φράγκα χωρίς να τους δοθεί κάποια εναλλακτική επιλογή. Την 17.6.2008 οι Ενάγοντες συνήψαν Συμφωνία Στεγαστικού Δανείου σε ξένο νόμισμα για ποσό €306.000 και μεταφέραν και το δάνειο τους από τον Οργανισμό, υποθηκεύοντας την ισόγειο κατοικία τους με αυλή με αρ εγγραφής 4/XXXXX. Αυτό έπραξαν, ισχυρίζεται η Ενάγουσα, έπειτα από επιμονή και παρότρυνση του αντιπροσώπου των Εναγομένων ο οποίος τους επιβεβαίωνε ότι ήταν η πιο συμφέρουσα λύση χωρίς, όμως, να προβεί σε οποιαδήποτε άλλη παράμετρο ή επεξήγηση και ανάλυση των πιθανών κινδύνων ή των κινδύνων από σύναψη δανείου σε ξένο νόμισμα. Ειδικά αφού το δάνειο αφορούσε την μόνιμη κατοικία των Εναγόντων και των ανήλικων παιδιών τους. Όπως περαιτέρω λέει η Ενάγουσα, η υπάλληλος των Εναγομένων τους εξήγησε ότι το ύψος των εισοδημάτων της ίδιας και του Ενάγοντα αρ. 1 κατά τον ουσιώδη χρόνο ήταν τέτοιο που θα υπήρχε πρόβλημα έγκρισης του δανείου σε Ευρώ σε αντίθεση με σύναψη δανείου σε Ελβετικά Φράγκα ένεκα του ότι η δόση θα ήταν πιο χαμηλή. Οι Ενάγοντες υπέγραψαν την επίδικη συμφωνία δανείου και το δάνειο παρουσιάστηκε σε άλλο λογαριασμό σε Ευρώ, ουδέποτε δε έλαβαν Φράγκα. Οι Εναγόμενοι μετέβαλλαν μονομερώς το επιτόκιο και οι Ενάγοντες αδυνατούσαν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Την 31.5.2018 οι Εναγόμενοι απέστειλαν στους Ενάγοντες Ειδοποίηση σύμφωνα με το αρ. 44Β

(2)του Ν.9/65 και την 31.5.2018 τερματισμό του δανείου. Το υπόλοιπο του δανείου έχει καταστεί άμεσα απαιτητό και υπάρχει ορατός κίνδυνος να προχωρήσουν στην εκποίηση της κατοικίας. Σε τέτοια περίπτωση εάν οι Ενάγοντες πετύχουν στην αγωγή τους δεν θα μπορούν να επιστρέψουν στην κατοικία τους. Είναι, κατ' επέκταση, η θέση της ότι ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το αρ. 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Μετά την επίδοση της Αίτησης οι Εναγόμενοι καταχώρησαν Ένσταση η οποία στηρίζεται στα αρ. 21, 29, 30, 31, 32 και 43 του Περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/1960, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.32, Δ.38, Δ.39, Δ.48, Δ.64, στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965 και στις εκάστοτε τροποποιήσεις και παραρτήματα αυτού, ειδικότερα, χωρίς περιορισμό, στα αρ. 27, 44Α - 44ΙΑΑ, στους Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς ΚΔΠ 185/2015, στο Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στους γενικούς κανόνες επιεικείας, στη νομολογία, στην πρακτική και στις σύμφυτες εξουσίες του Σεβαστού Δικαστηρίου. Σε αυτήν εκτίθενται 12 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Η Αίτηση, και συγκεκριμένα το Αιτητικό υπό (Β) αυτής, αναιτιολόγητα και χωρίς καμία επεξήγηση καταχωρήθηκε πρόωρα, επιδιώκοντας να ανατρέψει ένα status quo το οποίο δεν έχει καν διαμορφωθεί, καθότι η διαδικασία πλειστηριασμού δεν έχει τροχιοδρομηθεί και δεν υφίσταται, επί της παρούσης, κανένας κατ' ισχυρισμό κίνδυνος.
2. Η Αίτηση καταχωρήθηκε κακόπιστα και/ή με σκοπό να παραπλανήσει το Δικαστήριο και να φέρει την Καθ' ης η Αίτηση προ τετελεσμένων γεγονότων και ως τέτοια θα πρέπει να απορριφθεί.
3. Η Αίτηση, και συγκεκριμένα τα Αιτητικά υπό (Α), (Δ), και τα Διαζευκτικά Αιτητικά υπό (Α) και (Β) δεν μπορούν να επιτύχουν καθώς τυχόν έκδοση τους θα αποφάσιζε την ουσία της Αγωγής.
4. Η Αίτηση, και συγκεκριμένα τα Αιτητικά υπό (Α) και (Γ) δεν μπορούν να επιτύχουν, καθώς στερούνται οποιουδήποτε νομικού και πραγματικού υπόβαθρου.
5. Δεν πληρούνται σωρευτικά οι προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/1960 αναφορικά με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και/ή δεν έχει τεκμηριωθεί με μαρτυρία η στοιχειοθέτηση των προϋποθέσεων του άρθρου 32, ήτοι: (α) Δεν υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. (β) Δεν υπάρχουν πιθανότητες οι Αιτητές να δικαιούνται σε θεραπεία στην Αγωγή τους. (γ) Δεν έχει διαφανεί ότι εκτός και εάν δεν εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο.
6. Το μόνο γνήσιο επίδικο ζήτημα στην Αγωγή αφορά σε κατ' ισχυρισμό υπερχρεώσεις και χρήσης λανθασμένου επιτοκίου εκ μέρους της Καθ' ης η Αίτηση, γεγονός που ακόμα και αν παρ' ελπίδαν αποδειχθεί κατόπιν ακρόασης της Αγωγής, δεν θα οδηγήσει σε ακύρωση των Συμβάσεων Δανείου και Υποθηκών, συνεπώς δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι Αιτητές να δικαιούνται στην έκδοση του Αιτητικού υπό (Β).
7. Οι αξιώσεις των Αιτητών είναι χρηματικής φύσεως και/ή αποτιμώνται σε χρήμα και δεν έχει αμφισβητηθεί η ικανότητα της Καθ' ης η Αίτηση να καταβάλει τυχόν επιδικασθείσες αποζημιώσεις στους Αιτητές σε περίπτωση επιτυχίας της αγωγής τους, ούτε και έχει προσκομιστεί θετική μαρτυρία και/ή οιαδήποτε αναφορικά με τη φερεγγυότητα της Καθ' ης η Αίτηση, παράγων ο οποίος οδηγεί σε απόρριψη της ενδιάμεσης Αίτησης καθότι δεν πληρείται η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου
9. Ο περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμος 9/1965, ως έχει τροποποιηθεί, δεν θεσπίζει ειδικό καθεστώς απαγόρευσης πώλησης κατοικίας μέσω του Μέρους VIA αυτού.
10. Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, καθώς η επιστολή τερματισμού λήφθηκε την 31/05/2018 ενώ η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε την 06/05/2019, δηλαδή έναν χρόνο αργότερα.
11. Η παρούσα Αίτηση καταχωρίστηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση, καθώς η πρώτη Συμφωνία Δανείου συνεφωνήθη το 2008, ενώ η Αγωγή προωθήθηκε το
13. Τα αιτητικά που καταγράφονται στην Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχουν καθώς είναι δυσανάλογα και/ή υπέρμετρα επαχθή για την Καθ' ης η Αίτηση, καθώς σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος η Καθ' ης η Αίτηση θα αποστερηθεί του δικαιώματος που της παρέχουν οι Συμβάσεις Υποθηκών, το Σύνταγμα και ο Ν. 9/1965, με αποτέλεσμα το ισοζύγιο της ευχέρειας να γέρνει υπέρ της απόρριψης της Αίτησης, καθώς δεν είναι δίκαιο και εύλογο όπως εκδοθούν οι αιτούμενες θεραπείες.
14. Ο ομνύων στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση ερμηνεύει με λανθασμένο και έκδηλα παραπλανητικό τρόπο τις Συμβάσεις Δανείου και Υποθηκεύσεως». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Λάος υπάλληλος των Εναγομένων ο οποίος αναφέρει ότι κατόπιν αιτήματος των Εναγόντων παραχωρήθηκαν στους τελευταίους πιστωτικές διευκολύνσεις ύψους CHF306.000 δυνάμει Συμφωνίας Δανείου ημερ. 17.6.2008, προς εξασφάλιση των οποίων κατατέθηκε η υποθήκη με αρ. XXXXX/
15. Οι Συμφωνίες Δανείου τερματίστηκαν λόγω μη αποπληρωμής των χρεωστικών υπολοίπων. Αποτελεί εισήγηση του ότι η υπό εκδίκαση Αίτηση είναι πρόωρη ένεκα του ότι δεν έχει οριστεί ημερομηνία πλειστηριασμού, ούτε και έχουν επιδοθεί Ειδοποιήσεις Τύπου Ι και ΙΑ, οι δε επιστολές που στάληκαν δεν ενημερώνουν τους Ενάγοντες για επικείμενο πλειστηριασμό με αποτέλεσμα οι Ενάγοντες να μην μπορούν να αιτούνται απαγορευτικά διατάγματα για μελλοντικούς ενδεχόμενους κινδύνους. Για τους λόγους αυτούς εισηγείται ο Ομνύοντας η Αίτηση είναι καταχρηστική και κακόπιστη. Περαιτέρω ο κ. Λάος ισχυρίζεται ότι τα αιτητικά της Αίτησης είναι σχεδόν τα ίδια με αυτά που ζητούνται στην αγωγή. Επισημαίνει την υπέρμετρη καθυστέρηση στην καταχώρηση της Αίτησης με την εισήγηση ότι το υφιστάμενο status quo αφορά στις επίδικες Συμβάσεις Υποθήκης. Όσον αφορά στις προϋποθέσεις που θέτει το αρ. 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου είναι η θέση του ότι η κυρίως αγωγή δεν αμφισβητεί γνήσια τη σύναψη των Συμφωνιών Δανείου αλλά τον τρόπο χρεώσεων και τον καθορισμό του επιτοκίου και οι ισχυρισμοί περί δόλου και ψευδών παραστάσεων αποτελούν προϊόν μεταγενέστερων σκέψεων. Κανένας εξαναγκασμός και παρότρυνση ασκήθηκε από πλευράς Εναγομένων σχετικά με την υπογραφή των Συμφωνιών Δανείου και οι Ενάγοντες τις υπέγραψαν αυτοβούλως. Μέσω της υπογραφής των Εγγράφων Υποθήκης οι Ενάγοντες έχουν δώσει ευρείς εξουσίες στους Εναγόμενους και άρα κωλύονται να αιτούνται ακύρωση των Συμφωνιών. Επιπλέον εισηγείται ότι όλες οι αξιώσεις των Εναγόντων είναι χρηματικές και δεν έχει αμφισβητηθεί η ικανότητα των Εναγομένων να καταβάλουν τυχόν επιδικασθείσες αποζημιώσεις. Όσων αφορά στην κοινοποίηση των στοιχείων των Εναγόντων στο σύστημα Άρτεμις ο κ. Λάος επισημαίνει ότι δυνάμει Οδηγίας και/ή ΚΔΠ414/13 της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου όλα τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα οφείλουν να συμμορφώνονται. Το ισοζύγιο της ευχέρειας, αναφέρει, γέρνει προς απόρριψη της Αίτησης καθότι δεν είναι δίκαιο και εύλογο να αποστερηθούν οι Εναγόμενοι από το δικαίωμα ανάκτησης οφειλομένων ποσών. Τέλος ο κ. Λάος εισηγείται ότι η φύση του ενυπόθηκου ακινήτου δεν το εξαιρεί από την διαδικασία του Ν.9/
16. Με εμπεριστατωμένες αγορεύσεις αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί αναγκαίο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στη διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas

(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.

(1995)1 ΑΑΔ 248). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others

(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή

(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis

(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides

(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion

(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd

(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.

(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ.

1. Όπως αναφέρει και ο ευπαίδευτος συνήγορος για τους Ενάγοντες στην αγόρευση του, ο επίδικος δανεισμός δεν πρόκειται για μία συνηθισμένη δανειακή σύμβαση. Παραπέμπει στην απόφαση του Ευρωπαϊκου Δικαστηρίου με αρ. C-23/13 Kasler and Rabai v OTP Jelzalogkbank Zrt ημερ. 30.4.2014 η οποία αφορούσε επίσης δάνεια σε ξένο συνάλλαγμα. Από τη Νομολογία αυτή προκύπτουν αυξημένες υποχρεώσεις προς τις Τράπεζες, εν προκειμένω τους Εναγόμενους. Συνεπώς κατάληξη μου αποτελεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. Δεν θα συμφωνήσω με τις εισηγήσεις που προβάλλονται από πλευράς Εναγομένων περί πρόωρης αίτησης ή κωλύματος στην υποβολή αυτής. Δεν υπάρχει κανένας περιορισμός που να απαγορεύει σε ενυπόθηκο οφειλέτη να προωθεί τέτοιας φύσης αίτηση προτού αποσταλεί η Ειδοποίηση Τύπου Ι ή ΙΑ. Αντιθέτως, θα έλεγα, ότι ορθό είναι τα όποια μέτρα να λαμβάνονται το συντομότερο δυνατόν. Ούτως ή αλλιώς η παρούσα Αίτηση δεν έχει καταχωριστεί μέσα στο πλαίσιο Αίτησης - Έφεσης για παραμερισμό ή ακύρωση Ειδοποιήσεων δυνάμει του Ν.9/
2. Η δεύτερη προϋπόθεση επιβάλλει στους Ενάγοντες να δείξουν ότι έχουν «πιθανότητα επιτυχίας». Το Δικαστήριο εξετάζει στο στάδιο αυτό την ισχυρότητα της μαρτυρίας (evidential strength) της υπόθεσης των Εναγόντων. Το επίπεδο με το οποίο θα κριθεί η μαρτυρία δεν είναι ψηλό, απαιτώντας μόνο πιθανότητα επιτυχίας. Όπως καταγράφεται πιο πάνω, η Ενάγουσα παραθέτει συγκεκριμένους ισχυρισμούς ως προς τις παροτρύνσεις και τις παραστάσεις που έγιναν προς τους Ενάγοντες από υπάλληλο των Εναγομένων ώστε να συναφθεί Συμφωνία Δανείου σε Ελβετικά Φράγκα. Οι ισχυρισμοί αμφισβητούνται από πλευράς Εναγομένων. Το παρόν, όμως, δεν είναι το στάδιο κατά το οποίο μπορεί να γίνει αξιολόγηση των ισχυρισμών αυτών. Σε περίπτωση όπου μετά από αξιολόγηση και εξέταση όντως γίνουν δεκτές οι θέσεις των Εναγόντων θα έχουν πιθανότητα να επιτύχουν στην αγωγή τους. Στρέφομαι τώρα στην τρίτη προϋπόθεση. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis

(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Είναι γεγονός ότι δεν έχει αμφισβητηθεί η οικονομική δυνατότητα των Εναγομένων να αποζημιώσουν τους Ενάγοντες σε περίπτωση που αυτοί πετύχουν στην αγωγή τους. Όπως, όμως, έχει αναφερθεί και στην πρόσφατη απόφαση Loucas Panayiotou Estates Ltd v. Hellenic Bank Public Company Ltd, Πολ. Εφ. Ε203/2013 ημερ. 11.9.2019 (με αναφορά στις αποφάσεις

(2001)1 Α.Α.Δ.1245 και Highgate Primary School Ltd v. Στέλιου Φυλακτίδη

(2009)1(Α) Α.Α.Δ.317): «Η πιο πάνω νομολογία σαφώς προσδιορίζει ότι η έννοια της απονομής πλήρους δικαιοσύνης δεν είναι ταυτόσημη με την υποκατάσταση της υλικής ζημιάς. Θα πρέπει, συνεπώς, να λαμβάνονται υπόψη και άλλα στοιχεία, περιλαμβανομένης της προστασίας των δικαιωμάτων των αιτητών. Το θέμα αυτό, βεβαίως, δεν εξετάζεται αορίστως, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το περιεχόμενο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου και συμπεριλαμβάνονται μέσα στην ένορκη δήλωση, επί του προκειμένου, των εφεσειόντων». Το ακίνητο είναι η κατοικία των Εναγόντων και των ανήλικων παιδιών τους, η οικογενειακή τους στέγη. Σε περίπτωση όπου αυτή πωληθεί με πλειστηριασμό θα είναι αδύνατο για τους Ενάγοντες και τα παιδιά τους να την επανακτήσουν. Κατάληξη μου, συνεπώς, ως προς το αιτητικό Β αποτελεί ότι και η τρίτη προϋπόθεση ικανοποείται. Αντίθετη είναι η κατάληξη μου αναφορικά με τα λοιπά αιτητικά. Η καταχώρηση στοιχείων στο σύστημα Άρτεμις αποτελεί υποχρέωση των Εναγομένων δυνάμει Οδηγίας της Κεντρικής Τράπεζας, ούτε και υπάρχει κάποια επεξήγηση από πλευράς Εναγόντων πως αυτό τους προκαλεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Ούτε και υπάρχει ανεπανόρθωτη ζημιά από την επιβολή τόκων στο υπόλοιπο δανείου, αφού το ορθό υπόλοιπο, αν τέτοιο θα κριθεί ότι υπάρχει, μπορεί να καθοριστεί μέσα από την δίκη. Τα δε διαζευκτικά αιτητικά αποτελούν θέματα που επίσης θα κριθούν μέσα από την δίκη. Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο πρέπει επίσης να εξετάσει αν είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα ως το αιτητικό Β μόνο (βλ. Halsbury's Vol. 21 σελ. 366[1]). H ανάγκη προστασίας των Εναγόντων πρέπει να σταθμίζεται προς την αντίστοιχη ανάγκη των Εναγομένων και συνεπώς θα εξετάσω στο παρόν στάδιο την επίδραση που ενδεχομένως θα είχε τυχόν οριστικοποίηση του διατάγματος στα συμφέροντα όλων. Οι Εναγόμενοι δεν έχουν ακόμη αποστείλει Ειδοποιήσεις για πλειστηριασμό, πράγμα που θα μπορούν να πράξουν σε οποιοδήποτε μεταγενέστερο στάδιο εάν διαφανεί ότι η Σύμβαση Υποθήκης τους έχει ισχύ. Σε περίπτωση μη έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος, όμως, υπάρχει κίνδυνος πώλησης με πλειστηριασμό της κατοικίας των Εναγόντων και των ανήλικων παιδιών τους με σοβαρές συνέπειες στην οικογένεια. Κατ' επέκταση κατάληξη μου αποτελεί ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της έκδοσης του διατάγματος. Εκδίδεται συναφώς διάταγμα με το οποίο απαγορεύεται στους Εναγόμενους -Καθ'ων η Αίτηση να προχωρήσουν σε διαδικασία εκποίησης του υποθηκευμένου και/ή εκχωρημένου ακινήτου που περιγράφεται ως ισόγεια κατοικία με αυλή, υπ' αριθμό εγγραφής 4/XXXXX, Φ/ΣΧ 30/11 Ε2,Τμήμα 4,Τεμάχιο XXXXX, μερίδιο το όλο που βρίσκεται στην περιοχή Αρχάγγελος- Ανθούπολη στο Δήμο Λακατάμιας μέχρι την πλήρη εκδίκαση της παρούσας Αγωγής ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Δικαστηρίου. Τα αιτητικά Α, Γ και Δ καθώς και τα διαζευκτικά αιτητικά Α και Β απορρίπτονται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Αιτητών και εναντίον των Εναγομένων - Καθ'ων η Αίτηση όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής [1] "Balance of convenience considered. Where any doubt exists as to the plaintiff's right, or if his right is not disputed, but its violation is denied, the Court, in determining whether an interlocutory injunction should be granted, takes into consideration the balance of convenience to the parties and the nature of the injury which the defendant, on the one hand, would suffer if the injunction was granted and he should ultimately turn out to be right, and that which the plaintiff, on the other hand, might sustain if the injunction was refused and he should ultimately turn out to be right. The burden of proof that the inconvenience which the plaintiff will suffer by the refusal of the injunction is greater than that which the defendant will suffer, if it is granted, lies on the plaintiff". cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο