Σταύρου κ.α. ν. Βουριτής, Αρ. Αγωγής: 316/18, 7/6/2019

Σταύρου κ.α. ν. Βουριτής, Αρ. Αγωγής: 316/18, 7/6/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A668 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕYΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 316/18 Μεταξύ:

1. XXXXX Σταύρου
2. XXXXX Μιχαήλ Ενάγοντες -και- XXXXX Βουριτής Εναγομένου Αίτηση ημερομηνίας 4.1.2019 για διαγραφή Ημερ.: 7 Ιουνίου, 2019 Για τον Ενάγοντα - Αιτητή: κα Κατσούρη Για τον Εναγόμενο - Καθ΄ου η Αίτηση: κ. Αυγουστής ΑΠΟΦΑΣΗ Με την αίτηση τους οι Ενάγοντες - Αιτητές εξαιτούνται τα πιο κάτω: «Α Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου δια του οποίου να διατάσσεται η διαγραφή των ακόλουθων παραγράφων της Υπεράσπισης λόγω του ότι είναι άσχετες με τα επίδικα θέματα και/ή καταχρηστικές και/ή επιπόλαιες και/ή ενοχλητικές και/ή σκανδαλώδεις και/ή ασήμαντες και/ή εκδικητικές και/ή τείνουν να περιπλέξουν και/ή καθυστερήσουν την εκδίκαση της αγωγής και/ή συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας του Δικαστηρίου (abuse of the process of the Court) και/ή ως μη αναγκαίες και/ή αχρείαστες. i. Την δεύτερη πρόταση της παραγράφου
3. ii. Ολόκληρες τις παραγράφους 5, 6, 9, 10, 11, 12, 15, 16 και
4. iii. Ολόκληρη την παράγραφο
5. iv. Τα όσα αναφέρονται μετά το πρώτο κόμμα (,) στην παράγραφο 29». Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.Θ. 4 και 26, Δ.27 Θ.39, Δ.48 Θ.Θ. 1 - 12, Δ.58, Δ.64, στις συμφυείς εξουσίες και τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και στις γενικές αρχές του Νόμου και της Νομολογίας. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει η κα XXXXX Σταύρου, Ενάγουσα αρ.1 η οποία αναφέρει ότι η αγωγή τους αφορά κυρίως στην έκδοση διατάγματος ανάκτησης κατοχής κατοικίας λόγω του ότι ο Εναγόμενος είναι παράνομος επεμβασίας, αλλά και έκδοση διατάγματος όπως αυτός πάψει να τους παρενοχλεί. Μελετώντας το περιεχόμενο της Υπεράσπισης κατέληξε ότι σε αυτήν υπάρχουν ισχυρισμοί οι οποίοι είναι άσχετοι, αχρείαστοι και προσβλητικοί που περιπλέκουν την υπόθεση και προκαλούν καθυστέρηση στην δίκαιη εκδίκαση της. Συγκεκριμένα είναι η θέση της ότι οι ισχυρισμοί στην παρ. 4 της Υπεράσπισης αφορούν σε περίοδο προ 20 ετών ενώ την προσβάλλουν και θίγουν την μητέρα της που δεν είναι διάδικος. Στις παρ. 6, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17 και τέλος της 29 ο Εναγόμενος αναφέρεται στις συνθήκες ανέγερσης της επίδικης κατοικίας και στην διαδικασία ενώπιον του Οικογενειακού Δικαστηρίου, και αποσκοπεί σε πρόκληση εντυπωσιασμού και προκατάληψης του Δικαστηρίου εναντίον των Εναγόντων. Η δε παράγραφος 27 αναφέρεται στον σύντροφο της Ενάγουσας αρ. 2 ο οποίος δεν είναι διάδικος. Ο Εναγόμενος - Καθ'ου η Αίτηση καταχώρησε Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.19 Θ.Θ. 4, 6 και 26, Δ.25, Δ.26, Δ.27 Θ.Θ. 1, 2 και 3, Δ.48 Θ.Θ. 1 - 9, Δ.58 και Δ.64, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ. 29, στην πρακτική, στη νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σε αυτήν εκτίθενται 11 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «Α. Η Υπεράσπιση των Εναγομένων αποκαλύπτει συζητήσιμη και/ή καλή Υπεράσπιση. Β. Η αναφερόμενη Αίτηση στηρίζεται σε λανθασμένη και/ή ανεπαρκή πραγματική νομική βάση και/ή δεν αποκαλύπτονται με αυτήν όλα τα απαραίτητα στοιχεία και υπόβαθρο γεγονότων για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος. Γ. Η αναφερόμενη Αίτηση είναι εντελώς αόριστη, ασαφής και ανυπόστατη, αφού σε αυτήν δεν προσδιορίζεται με την απαραίτητη λεπτομέρεια και/ή ακρίβεια ούτε ποια συγκεκριμένα μέρη των παραγράφων της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης αξιώνεται η διαγραφή, ούτε προσδιορίζονται συγκεκριμένα οι λόγοι για τους οποίους έκαστη παράγραφος είναι κατ' ισχυρισμό επιλήψιμη και έκθετη σε διαγραφή. Δ. Δεν πληρούνται τιθέμενες από το νόμο και/ή τη νομολογία προϋποθέσεις για την έκδοση διατάγματος αυτής της φύσης. Ε. Η αναφερόμενη Αίτηση δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις είναι γενική και αόριστη και/ή ενοχλητική και/ή εκδικητική και/ή σκανδαλώδης και/ή τείνει να καθυστερήσει τη σύντομη εκδίκαση της υπόθεσης. Στ. Η πραγματική πρόθεση των Αιτητριών έγκειται στην χρήση μέσων δικαίου κατά τρόπο καταχρηστικό της διαδικασίας (manipulation od the procedure) και/ή το θεμέλιο της υπό κρίση Αίτησης, ήτοι η αίτηση αυτή είναι επιπόλαιη και ενοχλητική (frivolous and vexatious) και/ή χρησιμοποιείται ως μέτρο άσκησης πίεσης εξ' ου και ο μαξιμαλισμός των αξιώσεων των Αιτητριών. Ζ. Οι Αιτήτριες προωθούν την παρούσα δικαστική διαδικασία καταχρηστικά (abuse of process) και/ή η Αίτηση είναι κακόπιστη και/ή κακόβουλη (mala fides) και/ή προωθείται για αλλότριους σκοπούς και/ή αθέμιτους σκοπούς και/ή εμφορείται από αλλότρια ελατήρια στοχεύοντας στη άσκηση πίεσης στον Καθ'ου η Αίτηση. Η. Η αναφερόμενη Αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας και δεν αποσκοπεί προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Θ. Η παρούσα περίπτωση δεν είναι κατάλληλη για διαγραφή δικογράφου. Ι. Η Αίτηση αν γινόταν δεκτή θα ισοδυναμούσε ουσιαστικά με απαγόρευση στον Καθ'ου να προσφύγει στο Δικαστήριο και να προβάλει τις θέσεις του. ΙΑ. Το αιτούμενο διάταγμα δεν θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων ή ευρύτερο συμφέρον της δικαιοσύνης και υπό τις περιστάσεις και/ή δεν θα είναι δίκαιο και ορθό να εκδοθεί». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Χριστοδούλου εκ των δικηγόρων του Εναγομένου η οποία, πέραν της επανάληψης των πιο πάνω λόγων ένστασης, αναφέρει ότι τα όσα περιέχονται στις παραγράφους 4 και 5 της Υπεράσπισης αποτελούν απάντηση σε ισχυρισμούς των Εναγουσών αλλά και ισχυρισμούς που δεν καταγράφονται από αυτές στην Έκθεση Απαιτήσεως τους. Είναι η θέση της ότι κανένας επηρεασμός, προσβολή ή καθυστέρηση μπορεί να υπάρξει με τους ισχυρισμούς του Εναγομένου που να επηρεάζει τα δικαιώματα των Εναγουσών για δίκαιη δίκη. Η διαγραφή δικογράφου αποτελεί εξαιρετικό μέτρο το οποίο δεν δικαιολογείται στην παρούσα. Αναφορικά με τις παραγράφους 6, 9, 10, 11, 12, 15, 16, 17 και 29 της Υπεράσπισης η κα Χριστοδούλου εκφράζει την άποψη ότι καταδεικνύουν το δικαίωμα που ο Εναγόμενος έχει στην επίδικη κατοικία, η οποία και αποτελούσε τον συζυγικό οίκο μέχρι και την διάσταση των διαδίκων, αποτελεί δε θέση της ότι ο Εναγόμενος δικαιούται να εγγραφεί ως νόμιμος ιδιοκτήτης του ½ μεριδίου αυτής με αποτέλεσμα οι ισχυρισμοί να αποτελούν καλή υπεράσπιση του Εναγομένου. Αδικαιολόγητα οι Ενάγουσες αιτούνται τη διαγραφή της παραγράφου 27 της Υπεράσπισης αφού αυτή αποτελεί την απάντηση του Εναγομένου σε μομφές που του προσάπτουν οι Ενάγουσες στην παράγραφο 14 της Έκθεσης Απαιτήσεως τους. Θέση της Ενόρκως Δηλούσας είναι ότι τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα κατακερματίσει την Υπεράσπιση, το κείμενο της οποίας και δεν θα έχει συνοχή, ο δε Εναγόμενος δεν θα μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του και θα υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και ζημιά. Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις, και σε αυτές αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους επικαλούμενοι και σχετική Νομολογία. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Από μελέτη της Αίτησης και της Ένορκης Δήλωσης που την συνοδεύει προκύπτει ότι η δικονομική πρόνοια που τυγχάνει εφαρμογής είναι η Δ.19 Θ.26 η οποία και αναφέρει τα εξής σε μετάφραση: «Το Δικαστήριο ή Δικαστής δύναται, σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, να διατάξει όπως διαγραφεί ή τροποποιηθεί οποιοδήποτε θέμα σε οποιαδήποτε οπισθογράφηση ή δικόγραφο το οποίο δυνατόν να είναι αχρείαστο ή σκανδαλώδες ή το οποίο δύναται να προκαλέσει βλάβη, αμηχανία ή καθυστέρηση στην δίκαιη δίκη της αγωγής»[1]. Καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί και από την Αγγλική Νομολογία, αφού η προαναφερόμενη Διαταγή είναι πανομοιότυπη με την Δ.19 Θ. 27 των Αγγλικών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας του
6. Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1959 σελ. 477, η διατύπωση του κανόνα είναι ευρεία αλλά η εφαρμογή του έχει περιοριστεί σε κάποια έκταση από την Νομολογία. Όπως αναφέρθηκε στην Knowles v. Roberts 38 Ch. D. 270, το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να υπαγορεύει στα μέρη πώς να συντάσσουν τα δικόγραφα τους, κανόνας ιερός. Από την άλλη, όμως, ο κανόνας αυτός υπόκειται στον περιορισμό ότι τα μέρη δεν πρέπει να παραβιάζουν τους κανόνες ετοιμασίας των δικογράφων, και αν κάποιος διάδικος εισάγει στο δικόγραφο ισχυρισμό που είναι αχρείαστος και τείνει να επηρεάσει δυσμενώς και να καθυστερήσει την εκδίκαση της αγωγής, τότε αυτό το δικόγραφο είναι πέραν των δικαιωμάτων του[2]. Πλατειασμός ο οποίος όμως δεν οδηγεί σε αοριστία ή σε διφορούμενες θέσεις ή είναι αβλαβής, δεν αποτελεί λόγο διαγραφής. Επίσης, ούτε και το γεγονός ότι στα δικόγραφα προβάλλονται αλληλοσυγκρουόμενοι ισχυρισμοί μπορεί να οδηγήσει σε διαγραφή. Κάποια δήλωση δεν διαγράφεται απλά και μόνο επειδή είναι αχρείαστη, εφόσον κατά τα άλλα είναι αβλαβής (βλ. Vector Onega A.G. v. Του πλοίου M/V Girvas