Καμιναρά, εκ Λευκωσίας ως νόμιμος κληρονόμος της αποβιώσασας Καμιναρά ν. Πουλλή - Καμιναρά, Αρ. Αγωγής: 302/19, 8/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2019:A656 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαδοπούλου, A.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 302/19 Μεταξύ: XXXXX Καμιναρά, εκ Λευκωσίας ως νόμιμος κληρονόμος της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά, τέως εκ Λευκωσίας, και ως νόμιμος κληρονόμος της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά Ενάγουσας - Αιτήτριας ν XXXXX Πουλλή - Καμιναρά Εναγομένης - Καθ'ης η Αίτηση Αίτηση ημερ. 11.2.2019 για Προσωρινό Διάταγμα Ημερ.: 8 Μαϊου, 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Ενάγουσα - Αιτήτρια: κα Μεττή Για την Εναγόμενη - Καθ'ης η Αίτηση: κα Βελισσαρίου Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την υπό εκδίκαση Αίτηση η Ενάγουσα - Αιτήτρια εξαιτείται την έκδοση των πιο κάτω Διαταγμάτων: «Α) Προσωρινό Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη και/ ή στους αντιπροσώπους και/ ή υπηρέτες αυτής να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ ή να εισέρχονται και/ ή με οποιοδήποτε τρόπο χρησιμοποιούν και/ ή προβαίνουν σε οποιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες στην ανώγεια κατοικία που βρίσκεται στην οδό XXXXX αρ. 1, Τ.Κ XXXXX, Λευκωσία και η οποία είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας αγωγής και/ ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Β) Προσωρινό Διάταγμα και/ ή απόφαση του Δικαστηρίου με το οποίο να απαγορεύεται στην εναγόμενη και/ ή στους αντιπροσώπους και/ ή υπηρέτες αυτής να επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ ή να εισέρχονται και/ ή με οποιοδήποτε τρόπο χρησιμοποιούν και/ ή προβαίνουν σε οποιεσδήποτε οικοδομικές εργασίες στην ανώγεια κατοικία που βρίσκεται βρίσκεται στην οδό XXXXX αρ. 1, Τ.Κ XXXXX, Λευκωσία και η οποία είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας αγωγής και/ ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου. Γ) Προσωρινό Διάταγμα και/ ή απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία να διατάσσονται η εναγόμενη και/ ή αντιπρόσωποι της και/ ή υπηρέτες αυτής όπως εγκαταλείψουν αμέσως την ανώγεια κατοικία που βρίσκεται στην οδό XXXXX αρ. 1, Τ.Κ XXXXX, Λευκωσία και η οποία είναι εγγεγραμμένη επ' ονόματι της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά και να σταματήσουν να εισέρχονατι και επεμβαίνουν με οποιοδήποτε τρόπο εντός αυτής μέχρι την αποπεράτωση της παρούσας αγωγής και/ ή μέχρι νεώτερης διαταγής του Δικαστηρίου». Η Αίτηση στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.48 Θ.Θ. 1 - 4, 8 και 9, στον Περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ. 31 και 32, στο Αρ. 23 του Συντάγματος, στον περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμο ( Κεφ. 195 ) στις Γενικές και Συμφυείς Εξουσίες Δικαστηρίου, στο Κοινοδίκαιο, στις αρχές του δικαίου της επιείκειας, στις νομολογικές αρχές, στην εγγενή εξουσία και πρακτική του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της κας XXXXX Καμιναρά Ενάγουσας - Αιτήτριας. Η Ενάγουσα αναφέρει ότι η XXXXX Καμιναρά είναι η μητέρα της και η XXXXX Καμιναρά αδελφή της, όπως αδελφή της είναι και η Εναγόμενη. Αμφότερες είναι κληρονόμοι (μαζί με ακόμα μία αδελφή τους την XXXXX) των πιο πάνω αποβιωσάντων. Με την Αίτηση αρ. 30.4.2018 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας η Ενάγουσα ζήτησε την κήρυξη της XXXXX ως ανίκανο πρόσωπο και τον διορισμό της ίδιας ως διαχειρίστριας της περιουσίας της, αίτηση στην οποία η Εναγομένη έχει καταχωρήσει ένσταση. Αναφορικά με τις αποβιώσασες δεν έχει μέχρι σήμερα καταχωριστεί αίτηση διαχείρισης ή διοριστεί διαχειριστής. Αμφότερες κατά τον χρόνο του θανάτου τους ήταν ιδιοκτήτριες ακίνητης περιουσίας μεταξύ αυτών από μία ανώγειο κατοικία στην οδό Ιπποκράτους αρ. 1 στην Λευκωσία. Τον Αύγουστο 2018 η Ενάγουσα διαπίστωσε ότι η Εναγόμενη άλλαξε τις κλειδαριές των δύο κατοικιών και αφαίρεσε από αυτές αντικείμενα. Για το θέμα η Ενάγουσα προέβη σε καταγγελία στην Αστυνομία αλλά και σε επικοινωνία με την Εναγόμενη τόσο απ' ευθείας όσο και μέσω δικηγόρων. Αρχές Ιανουαρίου 2019 η Ενάγουσα διαπίστωσε ότι η Εναγόμενη εξακολουθούσε να επεμβαίνει στις κατοικίες και να αφαιρεί αντικείμενα αλλά η Εναγόμενη ισχυρίστηκε ότι τα σπίτια χρειάζονταν επιδιόρθωση και ξεκίνησε οικοδομικές εργασίες και κατεδαφίσεις ενώ χάρισε και προσωπικά αντικείμενα και μέρος του οικιακού εξοπλισμού της αδελφής και μητέρας τους. Τον Φεβρουάριο 2019 η Εναγόμενη ανακοίνωσε στην Ενάγουσα ότι προτίθεται να μετακομίσει σε μία από τις δύο κατοικίες και πράγματι την 9.2.2019 μετακόμισε στην οικία της αδελφής τους Δώρας. Είναι η θέση της Ενάγουσας ότι η συμπεριφορά της Εναγομένης προκαλεί ζημιά στα κληρονομικά της δικαιώματα και στο μέρος της ακίνητης περιουσίας που της ανήκει, ενώ την απείλησε ότι θα ενοικιάσει το διαμέρισμα που άνηκε στην μητέρα τους. Εάν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα, εισηγείται, η Εναγόμενη θα συνεχίσει να διαμένει στην μία κατοικία και θα ενοικιάσει και την άλλη αλλά και να αφαιρεί αντικείμενα προκαλώντας στην Ενάγουσα ανεπανόρθωτη βλάβη. Συνεπώς ισχυρίζεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινού διατάγματος. Μετά την επίδοση της Αίτησης η Εναγόμενη καταχώρησε Ένσταση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.1 Θ. 2, Δ.2 Θ. 1, Δ.39, Δ.40 Θ.Θ. 10-11, Δ.48 Θ.Θ. 1 -9, Δ.33 Θ. 15, στον περί Δικαστηρίων Νόμο 14/60 αρ. 20, 29, 31, 32 και 57, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο, Κεφ. 6 αρ. 4-9, στο αρ. 34 στον Περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμο Κεφ. 189, στον περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμο, Κεφ. 195, στο Σύνταγμα Αρ.23, στη νομολογία, στο αγγλικό κοινοδίκαιο, στις αρχές της επιείκειας και στις γενικές και συμφυείς εξουσίες και γενική πρακτική του Δικαστηρίου. Σε αυτήν προβάλλονται 13 λόγοι ένστασης τους οποίους και κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «
- Η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη συζητήσιμης υπόθεσης και/ή ορατής πιθανότητας επιτυχίας και/ή ότι θα υπάρξει αδυναμία απονομής δικαιοσύνης σε μελλοντικό στάδιο αν δεν εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα.
- Η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν έχει αποδείξει ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 32 του Περί Δικαστηρίων Νόμου για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων.
- Η αγωγή, ως και η αίτηση έχει εγερθεί από δικονομικά μη νομιμοποιημένα πρόσωπα και υπόκειται ολόκληρη σε απόρριψη, εφόσον έχει καταχωρηθεί από πρόσωπο που δεν εκπροσωπεί την περιουσία των αποβιωσασών XXXXX και XXXXX Καμιναρά, ώστε να δικαιούται να επιζητεί θεραπεία
- Η Ενάγουσα/Αιτήτρια δεν προσκόμισε οποιοδήποτε αποδεικτικό για διορισμό της ως διαχειρίστριας της περιουσίας των αποβιωσασών XXXXX και XXXXX Καμιναρά, ούτε και ισχυρίζεται ότι έχει διοριστεί διαχειρίστρια της περιουσίας των αποβιωσασών, ούτε και είναι διαχειρίστρια της περιουσίας των αποβιωσασών.
- Η Ενάγουσα/Αιτήτρια εκ της ιδιότητας της ως νόμιμη κληρονόμος της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά, τέως εκ Λευκωσίας και της αποβιώσασας XXXXX Καμιναρά, τέως εκ Λευκωσίας ή άλλως πως δεν έχει κανένα αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της Εναγομένης και/ή δεν νομιμοποιείται να εγείρει τις αξιώσεις της ως η αγωγή και/ή η αίτηση και/ή η αγωγή και η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμες και προωθούνται αντικανονικά και παράτυπα.
- Η Αιτήτρια απέτυχε να αποκαλύψει πλήρως και ειλικρινά όλα τα ουσιώδη γεγονότα, ενώ τα γεγονότα που επικαλείται στην ένορκη της δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης της είναι αναληθή και/ή ατεκμηρίωτα και/ή κατασκευασμένα, όπως ρητά τεκμηριώνεται στις παραγράφους με αριθμούς 6,7,10-12,14,15,18,20 και 23 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση.
- Η Αιτήτρια δεν αποκάλυψε τα αληθή γεγονότα ή/και παραποίησε ουσιώδη γεγονότα ή/και παρέλειψε να υποδείξει στο Δικαστήριο τα πραγματικά γεγονότα ως ρητά τεκμηριώνεται στις παραγράφους με αριθμούς 6,7,10-12,14,15,18,20 και 23 ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση.
- Η Αιτήτρια δεν έχει παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι δικαιούται σε θεραπεία ή ότι έχει πιθανότητα επιτυχίας στην αίτηση ή/και συζητήσιμη υπόθεση εναντίον της Εναγομένης / Καθ' ης η Αίτηση ή/και ότι ικανοποιούνται οι νομικές ή/και πραγματικές προϋποθέσεις για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων.
- Η έκδοση των αιτούμενων ενδιάμεσων Διαταγμάτων δεν εξυπηρετεί τη διατήρηση της υφιστάμενης κατάστασης πραγμάτων (status quo).
- Η Αιτήτρια απέτυχε να αποδείξει την ύπαρξη ανεπανόρθωτης ζημιάς και/ή ότι είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα
- Η έκδοση των αιτούμενων Διαταγμάτων θα προκαλέσει δυσανάλογο επηρεασμό και/ή αδικία και/ή οικονομική ζημία στην Καθ'ης η Αίτηση σε σχέση με τη ζημιά που ήθελε υποστεί η Ενάγουσα/Αιτήτρια.
- Το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ της απόρριψης της αίτησης και υπό τις περιστάσεις δεν είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα Διατάγματα.
- Δεν είναι ορθό και δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση της Εναγομένης η οποία αναφέρει ότι ο λόγος που φέρει ένσταση στον διορισμό της Ενάγουσας ως διαχειρίστριας της περιουσίας της αδελφής τους XXXXX είναι ότι η Ενάγουσα απουσιάζει λόγω εργασίας στο εξωτερικό και δεν είναι σε θέση να παρέχει στην XXXXX την κατάλληλη φροντίδα, σε αντίθεση με την ίδια. Την 21.1.2019 η Εναγόμενη καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας τις αιτήσεις με αρ. 46/2019 και 47/2019 με τις οποίες εξαιτείται την χορήγηση στην ίδια εγγράφων διαχείρισης για τις αποβιώσασες μητέρα και αδελφή τους. Όσον αφορά στις κατοικίες θέση της Εναγομένης είναι ότι η κατοικία της αδελφής της είχε κτιστεί το 1965 και ο τίτλος ήταν στο όνομα της Εναγομένης. Το 1998 η Εναγομένη μεταβίβασε αυτήν στην XXXXX έναντι Λ.Κ.18.000 αλλά η οικία παρέμεινε αφρόντιστη με αποτέλεσμα να προκληθούν σε αυτήν ζημιές. Μάλιστα η ίδια προέβη σε επιδιόρθωση του υδατοστεγούς της στέγης με δικά της έξοδα. Καμία πρόθεση δεν έχει να οικειοποιηθεί ή αποξενώσει τα αντικείμενα αλλά σκοπός της ήταν να τα προστατεύσει προκειμένου να μοιραστούν μεταξύ της ίδιας και των αδελφών της. Επίσης διαφύλαξε και τα αντικείμενα ιδιοκτησίας της μητέρας τους. Θέση της Εναγομένης είναι ότι η Ενάγουσα απέκρυψε το γεγονός ότι η μητέρα τους ήταν ιδιοκτήτρια οικίας στο Λονδίνο την οποία η Ενάγουσα έχει ενοικιάσει χωρίς να την ενημερώσει. Η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι λόγω του ότι κατείχε τα κλειδιά των κατοικιών μετέβαινε τακτικά εκεί για να τις ελέγχει. Την 17.6.2018 διαπίστωσε ότι είχε γίνει προσπάθεια διάρρηξης και άλλαξε κλειδωνιά και τοποθέτησε σίδερο για να εμποδίσει την πρόσβαση στα διαμερίσματα ενημερώνοντας την Ενάγουσα περί τούτου. Με κανένα βλαπτικό τρόπο δεν έχει επέμβει στην οικίες αλλά προέβηκε μόνο σε απαραίτητες επιδιορθώσεις προς αποτροπή περαιτέρω ζημιών με δικά της έξοδα. Το Σάββατο 9.2.2018 περί ώρα 16.00 αντιλήφθηκε την Ενάγουσα να βγαίνει έξαλλη από την ισόγειο κατοικία η οποία κατευθύνθηκε προς το αυτοκίνητο της Εναγομένης και την έβρισε, πράγμα που η Εναγόμενη κατήγγειλε στην Αστυνομία. Όταν επέστρεψε στην κατοικία η Ενάγουσα δεν τους επέτρεψε να εισέλθούν στην αυλή ώστε να μεταβούν στην οικία όπου διαμένει η Εναγόμενη λέγοντας ότι είναι δική της περιουσία, αντιλήφθηκε δε ότι η Ενάγουσα είχε σπάσει την κλειδαριά της πλαϊνής εισόδου. Στο σημείο ήρθε η Αστυνομία και η Εναγόμενη κατάφερε να εισέλθει στην οικία όπου διαμένει και κλειδώθηκε μέσα ώστε να αποτρέψει την υλοποίηση απειλών από την Ενάγουσα και τον σύζυγο της. Ακολούθως καταχώρησε την αγωγή αρ. 419/2019 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας κατά της Ενάγουσας και του συζύγου της καθώς και αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Θέση της Εναγόμενης είναι ότι εγκαταστάθηκε στην οικία τον Ιανουάριο 2019 χωρίς σκοπό οικειοποίησης ή σφετερισμού οτιδήποτε από την κληρονομική περιουσία αλλά συνεπεία ανάγκης επειδή δεν έχει αλλού να μείνει. Με τον σύζυγο της είναι σε διάσταση από το 2014 και διέμενε σε ενοικιαζόμενο διαμέρισμα. Δεν έχει πρόθεση να ενοικιάσει το άλλο διαμέρισμα της μητέρας τους το οποίο ούτως ή άλλως δεν είναι σε κατοικήσιμη κατάσταση. Η Εναγόμενη εισηγείται ότι η ιδιότητα της Ενάγουσας ως κληρονόμος δεν την νομιμοποιεί να εγείρει την παρούσα αγωγή αφού τέτοιο δικαίωμα έχει μόνο διαχειριστής η προσωπικός αντιπρόσωπος αποβιώσαντα. Θέση της είναι ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις, στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους, επικαλούμενοι τώρα και σχετική Νομολογία. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους εισηγήσεις αυτών θα γίνει πιο κάτω στην παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Στη διαδικασία αιτήσεων για προσωρινό διάταγμα το έργο του Δικαστηρίου περιορίζεται στη διαπίστωση του κατά πόσο πληρούνται οι τρεις προϋποθέσεις που απαιτούνται για την επιτυχία της αίτησης. Το Δικαστήριο στο στάδιο αυτό δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της προσαχθείσας μαρτυρίας ούτε οδηγείται σε εξαγωγή συμπερασμάτων αξιοπιστίας γιατί αυτό είναι κάτι που θα συμβεί κατά το στάδιο της δίκης (Jonitexo Ltd v. Adidas
(1983)1 CLR 263, Γρηγορίου κ.α. ν. Χριστοφόρου κ.α.
(1995)1 ΑΑΔ 248). Οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, και οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το εν λόγω άρθρο, είναι οι ακόλουθες: (α) Να υπάρχει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση κατά την δίκη (β) Να υπάρχει πιθανότητα ο Αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία (γ) Το ότι χωρίς την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Αν ικανοποιούνται οι πιο πάνω προϋποθέσεις το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα. (βλ. Odysseos v. Pieris Estates and Others
(1982)1 CLR 557) Όσον αφορά την πρώτη προϋπόθεση, έχει λεχθεί ότι δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν της κατάδειξης μιας συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τα δικόγραφα. Η δε δεύτερη προϋπόθεση, ήτοι η ύπαρξη πιθανότητας ο Ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, αναφέρεται σε κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα αλλά λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Ο Αιτητής απλά πρέπει να καταδείξει ότι έχει μια ορατή δυνατότητα επιτυχίας (Odysseos v. Pieris Estates and Others, πιο πάνω, στη σελ.569 και επόμενες). Αναφορικά με την τρίτη προϋπόθεση το Δικαστήριο εξετάζει κατά πόσο θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο αν δεν εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα. Ως προς τις αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων με βάση το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου βλ. Κοτ ν. Θεωρή
(1989)1 ΑΑΔ Ε 255, Karydas Taxi Co. Ltd v. Κomodikis
(1975)1 CLR 321, Papastratis v. Petrides
(1979)1 CLR 231, M & M Transport Co Ltd v. Eteria Astikon Leoforion
(1981)1 CLR 695, Bacardy & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1 ΑΑΔ 788 και Pariko Aluminium Designs v. Muskita Aluminium Co Ltd κ.α.
(2002)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2015. Στην εξέταση των πρώτων δύο προϋποθέσεων προέχει το κατά πόσο η Ενάγουσα νομιμοποιείται να εγείρει την αγωγή υπό την ιδιότητα της ως κληρονόμος. Η ευπαίδευτος συνήγορος για την Ενάγουσα δέχεται ότι δεν υπάρχει πρόνοια στον περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμο Κεφ. 195 που να παρέχει δικαίωμα σε κληρονόμο να εγείρει αγωγή ώστε να προστατέψει τα κληρονομικά του δικαιώματα. Εισήγηση της αποτελεί ότι θα πρέπει στην παρούσα να εφαρμοστούν οι αρχές του δικαίου της επιείκειας. Αντίθετη ήταν η θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου για την Εναγόμενη η οποία εισηγείται ότι έλλειψη νομιμοποίησης αυτόματα καθιστά αλυσιτελή την Αίτηση. Η κληρονομιά αποβιώσαντα δεν περιέρχεται αυτόματα στους κληρονόμους. Μόνο προσωπικοί αντιπροσώποι δύνανται να εκπροσωπούν την περιουσία αποβιώσαντα και η Ενάγουσα δεν είναι διαχειρίστρια με αποτέλεσμα να μην δύναται να προωθεί την παρούσα αγωγή. Το αρ. 34
(7)του περί Διαχειρίσεως Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου αναφέρει ότι κανένα πρόσωπο δεν δύναται να αντιπροσωπεύει την κληρονομιά αποθανόντος προσώπου εκτός από τον προσωπικό αντιπρόσωπο. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω απόσπασμα από την αίτηση Γιάγκου Δημητριάδη
(2011)1 Α.Α.Δ.2148 στο οποίο παρέπεμψε και η ευπαίδευτος συνήγορος για την Εναγομένη όπου λέχθηκαν τα εξής: «Το ζήτημα το οποίο εγείρεται όμως εδώ είναι το τι σημαίνει "περιουσία" και "περιουσιακά στοιχεία" του ανηλίκου. Ορισμός των όρων τούτων μέσα στον ίδιο το Νόμο αρ. 216/1990 δεν υπάρχει. Είναι όμως αυτονόητο ότι περιουσία και περιουσιακά στοιχεία τα οποία καλύπτονται από το Νόμο εκείνο δεν μπορεί να είναι άλλα από εκείνα τα οποία είναι εγγεγραμμένα στο όνομα του ανηλίκου ή δεδηλωμένα και αναμφισβήτητα του ανήκουν. Επομένως, τα όποια κληρονομικά δικαιώματα ανηλίκου τυγχάνουν διαχείρισης κατά τις πρόνοιες του περί Διαθηκών και Διαδοχής Νόμου, Κεφ. 195, και του περί Διαχείρισης Κληρονομιών Αποθανόντων Νόμου, Κεφ. 189, δεν μπορούν να θεωρηθούν και εκληφθούν ως "περιουσία" και "περιουσιακά στοιχεία" κατά την ημερομηνία θανάτου του αποβιώσαντα, όπως εισηγήθηκε ο συνήγορος του αιτητή, ή οποτεδήποτε πριν τη συμπλήρωση της διαχείρισης και μεταβίβασή τους επ' ονόματι ανηλίκου, ή έστω κατόπιν ενδιάμεσων μεταβιβάσεων, αν αυτό επιτραπεί από το Επαρχιακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με τις πρόνοιες του Αρθρου 25 του Κεφ. 189 από και μετά τη χορήγηση επικύρωσης διαθήκης ή εγγράφου διαχείρισης με συνημμένη διαθήκη, τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από την κληρονομιά του αποθανόντος (περιλαμβανομένου του εκ του Νόμου μη διαθέσιμου μέρους της κληρονομιάς και του αδιάθετου μέρους της) θεωρούνται ότι περιήλθαν στον προσωπικό αντιπρόσωπο από την ημερομηνία του θανάτου του αποθανόντος. Αποκλειστική αρμοδιότητα διαχείρισης περιουσιακών στοιχείων αποβιώσαντα έχει το Επαρχιακό Δικαστήριο, είτε οι κληρονόμοι είναι ενήλικες, είτε ανήλικοι και μόνο μετά την αποκρυστάλλωση του τι τυχόν δικαιούται έκαστος αφαιρουμένων χρεών, υποχρεώσεων, φόρων και εξόδων διακριβώνεται και αποκρυσταλλώνεται η έκταση και το είδος της περιουσίας στην οποία δικαιούται ενήλικας ή ανήλικος κληρονόμος, οπότε και διενεργούνται οι ανάλογες μεταβιβάσεις». Απολύτως σχετικό είναι και το απόσπασμα από την πιο πρόσφατη απόφαση στην Μιχαλάκης Π. Λοϊζιάς ν Loizias and Sons Contracting Building (Overseas) Ltd, ECLI:CY:AD:2014:A536, Πολ. Εφ. 13/10 ημερ. 17.7.2014 το οποίο επίσης και παραθέτω: «Σύμφωνα με το άρθρο 25 του περί Διαχείρισης Περιουσιών Νόμου, ΚΕΦ. 189, το δικαίωμα των κληρονόμων για τη διεκδίκηση περιουσίας αποβιώσαντος δυνάμει κληρονομικού δικαιώματος, που είχε αναγνωριστεί με προηγούμενες αποφάσεις του Δικαστηρίου καταργήθηκε. Στην απόφαση Φιλίππου ν. Στυλιανού
(1992)1 Α.Α.Δ.448, 455-456 με την οποία αξιώνονταν περιουσιακά δικαιώματα αποθανόντος σε ακίνητη ιδιοκτησία λόγω εχθρικής κατοχής, ρητά διατυπώθηκε ότι: «Μετά τη θέσπιση του περί Διαχειρίσεων Περιουσιών Νόμου του 1954 - Κεφ. 189, καταργήθηκε και το δικαίωμα των κληρονόμων για τη διεκδίκηση περιουσίας του αποβιώσαντος κληρονομικώ δικαιώματι που είχε αναγνωριστεί στην Α.G. Patiki & Co and others v. Demetra Georghiou Patiki, XX (II) 77, και στην Demetra G. Patiki v. A.G. Patiki & Co and others, XX (I) C.L.R. 36. H κατάληξη αυτή καταρρίπτει κάθε διεκδίκηση των εφεσειόντων για την εγγραφή του διαφιλονικούμενου κτήματος επ΄ ονόματι τους λόγω εχθρικής κατοχής.» Για την εμβέλεια της εφαρμογής του άρθρου 25 απολύτως σχετικά είναι όσα παρατίθενται στην Cacoyiannis v. Republic
(1998)3 Α.Α.Δ.1860, σύμφωνα δε με το άρθρο 34
(7)του ιδίου Κεφαλαίου, προνοείται ότι για τους σκοπούς λήψης δικαστικού μέτρου κανένα πρόσωπο δεν δύναται να αντιπροσωπεύει την περιουσία του αποθανόντος προσώπου εκτός από τον προσωπικό αντιπρόσωπο. Στη βάση των πιο πάνω νομοθετικών προνοιών και τη νομολογία ανωτέρω είναι προφανές ότι μετά το θάνατο του πατέρα του εφεσείοντος και τη χορήγηση εγγράφων διαχείρισης στον κατονομαζόμενο εκτελεστή της, τα όποια δικαιώματα και υποχρεώσεις που πηγάζουν από την εν λόγω περιουσία περιήλθαν στον διαχειριστή από την ημέρα του θανάτου του αποβιώσαντος. Από τη στιγμή δε που δεν έγινε διανομή της περιουσίας, των μετοχών ή της ακίνητης περιουσίας επί της οποίας ο εφεσείων και τα αδέλφια του, εφεσίβλητοι 2-4, έχουν κληρονομικό δικαίωμα σε εξ αδιαιρέτου μερίδια, δεν είναι δυνατή η νομιμοποίηση του εφεσείοντος στην έγερση της αγωγής. Η δικαιολογία που προβάλλει ο εφεσείων ότι ο διαχειριστής δήλωνε απροθυμία να συνεχίσει τα καθήκοντα του ή να προασπίσει τα συμφέροντα της περιουσίας και κατ΄ επέκταση τα δικαιώματα του ιδίου κληρονομικώ δικαιώματι, δεν νομιμοποιεί δια της εμμέσου οδού τον εφεσείοντα, εν όψει των ρητών προνοιών του Νόμου και της νομολογίας». Των πιο πάνω δεδομένων αποτελεί κατάληξη μου ότι η Ενάγουσα δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση αλλά ούτε και ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Παρά την πιο πάνω κατάληξη μου η οποία σφραγίζει την τύχη της Αίτησης θα απέρριπτα την Αίτηση και για το ότι δεν ικανοποιείται ούτε η τρίτη προϋπόθεση. Το άρθρο 32 του Νόμου 14/60 προβλέπει ότι το Δικαστήριο δεν εκδίδει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα εκτός εάν ικανοποιηθεί ότι με την μη έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Είναι νομολογημένο ότι αν δεν είναι δυνατός ο δίκαιος υπολογισμός ζημιών, το Διάταγμα μπορεί να δοθεί (Karydas Taxi Services Ltd v. Komodikis
(1975)1 ΑΑΔ 330). Σε περίπτωση όμως που η επιδίκαση αποζημιώσεων στον Αιτητή στο τελικό στάδιο είναι αρκετή για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων του, τότε η έκδοση προσωρινού διατάγματος δεν είναι απαραίτητη (βλ. ΚΟΤ ν. Θεωρή (πιο πάνω)). Έστω και αν οι θέσεις της Ενάγουσας αποδειχθούν, η θέση της Εναγόμενης ότι προέβη σε επιδιορθώσεις στην κατοικία αλλά και ότι έχει φυλάξει όλα τα αντικείμενα δεν έχουν αμφισβητηθεί. Εν πάση περιπτώσει όλα τα πιο πάνω, περιλαμβανομένης και της τυχόν ενοικίασης της άλλης οικίας, μπορούν εύκολα να αποτιμηθούν σε χρήμα. Έπεται πως δεν έχει στοιχειοθετηθεί ούτε και η τρίτη προϋπόθεση που θέτει το αρ. 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60. Των πιο πάνω δεδομένων η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και η Ενάγουσα - Αιτήτρια καταδικάζεται να πληρώσει τα έξοδα της Εναγομένης - Καθ'ης η Αίτηση όσον αφορά στην διαδικασία εκδίκασης της παρούσας Αίτησης όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή. (Υπ.) ............... Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο