Λουλή κ.α. ν. M.C. MICHAEL DEVELOPMENTS LTD, Αρ. Αγωγής: 3684/09, 8/5/2019

(1)(ee), στο αρ. 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν.14/60, στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου, στη γενική πρακτική και των εν γένει νόμων και αυθεντιών. Συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Μιχαήλ διευθυντής των Εναγομένων - Αιτητών ο οποίος εισηγείται ότι οι λόγοι έφεσης προβάλλονται νόμιμα, δίκαια και ορθά και η Έφεση έχει πολύ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας. Το ποσό της απόφασης είναι μεγάλο και αν οι Εναγόμενοι αναγκαστούν να το καταβάλουν θα υποστούν καταστροφικές συνέπειες αφού οι εργασίες αυτών είναι μηδαμινές λόγω της οικονομικής κρίσης. Στο παρόν στάδιο οι Ενάγοντες βρίσκονται σε διεργασία αναδιάρθρωσης σε μία προσπάθεια να ανακάμψουν. Ο Ενάγοντας αρ. 1 είναι ιατρός με πολύ περιορισμένο κύκλο εργασιών και η Ενάγοσυα αρ. 2 βρίσκεται στην Αμερική με αποτέλεσμα αν οι Εναγόμενοι πληρώσουν το ποσό, σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, να είναι αδύνατο να το ανακτήσουν. Εισηγείται συνεπώς ότι είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι εκδικάσεως της Έφεσης αφού σε αντίθετη περίπτωση η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Οι Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση καταχώρησαν Ένσταση στην Αίτηση η οποία στηρίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.35 Θ.Θ. 18 και 19, Δ.40 Θ.Θ. 1 και 7(β), Δ.48, στα αρ. 25 και 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν14/60, στο αρ. 9 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, στο Αρ. 30 του Συντάγματος, στο Αρ. 6 της ΕΣΔΑ, στη Νομολογία, στις συμφυείς και εγγενείς εξουσίες και στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Σε αυτήν εκτίθενται 10 λόγοι ένστασης, τους οποίους και θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιους: «

1. Η παρούσα αίτηση είναι παράτυπη και/ή αβάσιμη και/ή ανυπόστατη και στερείται ουσιαστικού και νομίμου ερείσματος.
2. Η παρούσα Αίτηση παραβιάζει την Αρχή της Τελεσιδικίας των Δικαστικών Αποφάσεων αφού η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της Πρωτόδικης Απόφασης, η οποία παραμένει ισχυρή και διατηρεί την τελεσιδικία της μέχρι την τροποποίηση ή την ανατροπή της από το Εφετείο.
3. Η Ένορκη δήλωση του κ. XXXXX Μιχαήλ που συνοδεύει την αίτηση είναι ανεπαρκής, ελλιπής και/ή γενική και/ή αόριστη και/ή δεν προβάλλει οποιοδήποτε ουσιαστικό λόγο και/ή δεν στοιχειοθετεί βάσιμο λόγο που να δικαιολογεί την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.
4. Δεν προσκομίζεται οποιοδήποτε αποδεικτικό στοιχείο και/ή δεν εμφαίνεται πουθενά στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την αίτηση, η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων που να δικαιολογούν την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και συνεπακόλουθα τη στέρηση από τους Καθ'ων η αίτηση των καρπών της επιτυχίας της.
5. Η Έφεση που έχε καταχωρηθεί στις 8/1/2019 εναντίον της Απόφασης ημερομηνίας 29/11/2018 δεν συγκεντρώνει σοβαρές και/ή καθόλου πιθανότητες επιτυχίας και/ή Εναγόμενη / Αιτήτρια δεν δικαιολογεί επαρκώς και/ή καθόλου τη θέση της ότι η Έφεση έχει καλές πιθανότητες επιτυχίας και ότι η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου σε περίπτωση εκτέλεσης της απόφασης και σε κάθε περίπτωση η Αιτήτρια δεν απέσεισε το βάρος που ήταν επιφορτισμένη προς απόδειξη των ισχυρισμών της.
6. Γενικά και αόριστα η Εναγόμενη - Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι η έφεση έχει πιθανότητες επιτυχίας χωρίς κάποια περαιτέρω εξειδίκευση. Ούτε καν η απόφαση του Δικαστηρίου ημερ. 29/11/2018 για την οποία ζητείται η αναστολή εκτέλεσης δεν επισυνάφθηκε ως Τεκμήριο.
7. Ο ισχυρισμός της Αιτήτριας ότι εάν η Έφεση επιτύχει θα είναι άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος καθ'ότι θα είχε ήδη προηγηθεί πληρωμή πολλών χιλιάδων ευρώ στους Ενάγοντες χωρίς καμία απολύτως προοπτική επιστροφής, είναι αβάσιμος και/ή αναληθής και/ή αστήρικτος και/ή ανυπόστατος και/ή εν πάση περιπτώσει αδικαιολόγητος, αφού οι Καθ'ων η Αίτηση θα είναι σε θέση να επιστρέψουν στην Εναγόμενη / Αιτήτρια όποιο ποσό επιδικάσει το Δικαστήριο σε τυχόν επιτυχία της Έφεσης.
8. Η αίτηση αποσκοπεί στην καθυστέρηση της απονομής της δικαιοσύνης και/ή επιδιώκει την πρόκληση καθυστέρησης και επηρεάζει τα δικαιώματα των Εναγόντων / Καθ'ων η Αίτηση και να παραβιάζεται το συνταγματικό τους δικαίωμα όπως αυτό κατοχυρώνεται στο Άρθρο 30 του Συντάγματος.
9. Σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος μέχρι την πλήρη εκδίκαση της Έφεσης, μειώνοντας σημαντικά οι πιθανότητες των Εναγόντων να εισπράξουν το επιδικασθέν ποσό από την Εναγόμνη / Αιτήτρια και/ή υπάρχει ορατός κίνδυνος μη καταβολής του οφειλόμενου ποσού από την Εναγόμενη προς τους Ενάγοντες και/ή ενδέχεται οι Ενάγοντες να υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη.
10. Η Αίτηση έχει καταχωρηθεί με υπέρμετρη καθυστέρηση χωρίς να παρουσιαστεί μία εξήγηση για το λόγο που καταχωρήθηκε καθυστερημένα». Η Ένσταση συνοδεύεται από Ένορκη Δήλωση στην οποία προβαίνει ο κ. XXXXX Λουλλής Ενάγοντας αρ. 1 ο οποίος, πέραν της επανάληψης των πιο πάνω λόγων ένστασης, αναφέρει ότι οι Εναγόμενοι προβάλλουν με πλήρη γενικότητα και αοριστία την βεβαιότητα τους περί του βάσιμου της Έφεσης και των καλών πιθανοτήτων ανατροπής της Πρωτόδικης Απόφασης χωρίς οποιαδήποτε αιτιολόγηση. Επιπλέον θέτουν εντελώς επιγραμματικά και αόριστα και χωρίς ίχνος μαρτυρίας την εισήγηση τους ότι αν καταβληθεί το ποσό και η Έφεση πετύχει δεν θα υπάρχει προοπτική επιστροφής. Αντιθέτως, το γεγονός ότι οι Εναγόμενοι - Αιτητές δηλώνουν αδυναμία πληρωμής, υποδεικνύει ότι εάν οι Ενάγοντες δεν προβούν σε μέτρα εκτέλεσης δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας τους. Εισηγείται ότι μόνο η κατάδειξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της έγκρισης του αιτήματος, πράγμα που στην προκειμένη περίπτωση δεν υφίσταται. Πέραν των πιο πάνω ο Ενάγοντας αρ. 1 αρνείται ότι ανέφερε κατά την ακροαματική διαδικασία ότι έχει πολύ περιορισμένο κύκλο εργασιών, ενώ θέση του είναι ότι ούτε ο ίδιος αλλά ούτε και η Ενάγουσα αρ. 2 έχουν οποιαδήποτε οικονομικά προβλήματα και είναι οικονομικά σε θέση να επιστρέψουν στους Ενάγοντες - Αιτητές οποιοδήποτε ποσό εισπράξουν. Εισηγείται ότι σε περίπτωση που το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι θα πρέπει να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα τότε θα πρέπει να τεθεί ως όρος είτε η κατάθεση προς το Δικαστήριο είτε η παροχή τραπεζικής εγγύησης ή άλλης εξασφάλισης. Η ακρόαση περιορίστηκε σε αγορεύσεις στο πλαίσιο των οποίων αμφότεροι οι συνήγοροι υποστήριξαν τις πιο πάνω θέσεις τους. Συγκεκριμένη αναφορά σε επιμέρους σημεία αυτών θα γίνει πιο κάτω στη παρούσα όπου κριθεί απαραίτητο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Από την νομική βάση που αναφέρεται, τόσο επί της Αιτήσεως, όσο και επί της Ενστάσεως, προκύπτει ότι η δικονομική διαταγή που τυγχάνει εφαρμογής στην υπό εξέταση αίτηση, είναι η Δ.35 Θ. 18, η οποία και αναφέρει τα ακόλουθα (σε μετάφραση): «Μια έφεση δεν θα ενεργεί σαν αναστολή εκτελέσεως ή διαδικασίας στην απόφαση που εφεσιβάλλεται εκτός κατόπιν διατάγματος του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται ή του Εφετείου ή ενός Δικαστού των ανωτέρω Δικαστηρίων και ουδεμία ενδιάμεση πράξη ή διαδικασία θα παύει να ισχύει εκτός κατόπιν οδηγιών του Δικαστηρίου που εφεσιβάλλεται». Δικαιοδοσία στο Δικαστήριο να εκδίδει τέτοιας φύσεως διατάγματα, παρέχεται επίσης και από το άρθρο 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/
11. Δυνατότητα αναστολής απόφασης ή διατάγματος παρέχεται μόνο εκεί όπου το διάταγμα επιδέχεται εκτέλεσης. Επίσης, αναστολή εκτέλεσης χωρεί σε σχέση μόνο με την εκτέλεση απόφασης και όχι με τη συνέχιση της εξέλιξης της μη συμπληρωθείσας διαδικασίας (βλ. Re E.S. an Infant

(1986)1 C.L.R. 119, Korina Fotiou and Another v. Petrolina Ltd

(1984)1 C.L.R. 708, Aftomata Eleourgia Lythrodonta Limited v. Holy Monastery of Mahera

(1986)1 C.L.R. 524, Λαϊκή Κυπριακή Τράπεζα (Χρηματοδοτήσεις) Λτδ ν. Λύρα κ.α

(1997)1 (Γ) Α.Α.Δ. 1384, και Αντζολέττα Χατζηιωσήφ ν. Άννας Πετρίχου

(1998)1 Α.Α.Δ. 364). Οι αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε τέτοιας φύσεως αιτήσεις, έχουν αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων. Στην απόφαση Lord Jeans Ltd v. Orbit - Kazoulis Ltd,

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591, αφού έγινε αναφορά στην Δ.35 Θ. 18, λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Οι προεκτάσεις της πιο πάνω Διαταγής εξετάστηκαν σε αριθμό υποθέσεων όπου τονίστηκε ότι το θέμα ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου και ότι η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο χαρακτήρα της μέχρι την ακύρωση ή τροποποίηση της από το Ανώτατο Δικαστήριο. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου

(1991)1 ΑΑΔ 1147, «Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35, θ. 18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχήν παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου». Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ.1)

(1994)1 ΑΑΔ 287, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι, (α) ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και, (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητα του. (βλ. Επίσης Παναγιώτης Νεοφύτου ν. Χρυσάνθης Δημητρίου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147, Πραξιτέλη Βογαζιανού ν. ΚΔ,

(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 591, Νίκος Σταύρου Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd

(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1978, ETEK ν. Κ.Δ.

(1999)4(Α) Α.Α.Δ. 623). Σύμφωνα με το Annual Practice 1958, σελ. 1697, το Δικαστήριο δεν συνηθίζει να αποστερεί από ένα επιτυχόντα διάδικο τους καρπούς της επιτυχίας του, από την άλλη όμως, έχει καθήκον να μεριμνήσει ώστε η όποια επιτυχία σε έφεση να μην καταστεί άνευ αντικειμένου. Αναφέρεται ρητά ότι, το Δικαστήριο εκδίδει διάταγμα αναστολής εκτέλεσης όπου οι ειδικές περιστάσεις της υπόθεσης το απαιτούν. Θα εξετάσω τώρα την πιθανότητα επιτυχίας της Έφεσης, παρά το γεγονός ότι ο παράγοντας αυτός, ως αναφέρεται πιο πάνω, είναι οριακής σημασίας. Σημειώνω ότι στην Ένορκη Δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση δεν γίνεται οποιαδήποτε συγκεκριμένη επεξήγηση του γιατί ο Ομνύοντας θεωρεί βέβαιη την επιτυχία της Έφεσης. Έχει, όμως, επισυναφθεί στην Ένορκη του Δήλωση αντίγραφο της Απόφασης αλλά και της Ειδοποίησης Έφεσης. Από τον 1ο Λόγο Έφεσης προκύπτει η θέση των Εναγομένων - Αιτητών περί εσφαλμένης καθοδήγησης του Δικαστηρίου από την απόφαση Dutton v Bognor Regis UDC

(1972)1 Q.B. 373 η οποία έχει ανατραπεί από το House of Lords. Οι λοιποί λόγοι Έφεσης περιστρέφονται γύρω από εισηγήσεις για εσφαλμένη αξιολόγηση και εξαγωγή ευρημάτων. Οι Λόγοι Έφεσης συνοδεύονται από εκτενή αιτιολόγηση. Συνεπώς, χωρίς, ασφαλώς, να προχωρώ σε περαιτέρω συζήτηση του θέματος αυτού, κρίνω ότι εγείρεται μία συζητήσιμη έφεση η οποία δεν είναι επιπόλαιη και αβάσιμη. Στο πλαίσιο αιτήματος για αναστολή εκτέλεσης απόφασης μέχρι εκδίκασης της Έφεσης σημαντικός παράγοντας είναι και το κατά πόσο σε περίπτωση μη αναστολής η Έφεση θα καταστεί άνευ αντικειμένου. Οι Εναγόμενοι - Αιτητές ισχυρίζονται ότι δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν το ποσό από τους Ενάγοντες - Καθ'ων η Αίτηση σε περίπτωση επιτυχίας της Έφεσης, θέση η οποία απορρίφθηκε από τους Ενάγοντες. Συγκεκριμένα ο Ενάγοντας αρ. 1 αναφέρει ότι ούτε αυτός αλλά ούτε και η Ενάγουσα αρ. 2 αντιμετωπίζουν οποιοδήποτε οικονομικό πρόβλημα σε αντίθεση με τους Εναγόμενους - Αιτητές οι οποίοι οι ίδιοι αναφέρουν ότι οι εργασίες τους είναι «μηδαμινές» και δεν έχουν σχεδόν κανένα οικονομικό έσοδο. Συνεπώς θεωρώ ότι η προϋπόθεση αυτή δεν έχει ικανοποιηθεί, αντιθέτως τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα θέσει σε κίνδυνο την ικανοποίηση της Απόφασης από τους Εναγόμενους - Αιτητές. Κατάληξη μου αποτελεί ότι δεν έχουν τεθεί ενώπιον μου ειδικές περιστάσεις που να δικαιολογούν την έγκριση του αιτήματος, και ούτε έχω ικανοποιηθεί ότι η μη έγκριση της θα καταστήσει την Έφεση άνευ αντικειμένου. Ακολουθεί πως η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος να μην ακολουθήσουν το αποτέλεσμα, γι΄αυτό και οι Εναγόμενοι - Αιτητές καταδικάζονται να πληρώσουν τα έξοδα των Εναγόντων αρ. 1 και 2 - Καθ'ων η Αίτηση όσον αφορά στη διαδικασία εκδίκασης της Αίτησης αυτής. (Υπ.) Μ. Παπαδοπούλου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο