ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3056/2016, 7/1/2019

ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ ν. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, Αρ. Αγωγής: 3056/2016, 7/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A2 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3056/2016 Μεταξύ: xxxxxx ΗΡΑΚΛΕΟΥΣ, Ενάγοντας και xxxxxx ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Εναγόμενος ----------------- (Αίτηση ημερομηνίας 01/06/2018) Ημερομηνία: 07 Ιανουαρίου 2019 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τον Εναγόμενος -Αιτητής: κ. Πουργουρίδης Για τον Ενάγοντας - Καθ' ου η Αίτηση: κ. Κουρίδης ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή που καταχώρησε με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο στις 26/10/16, ο ενάγοντας, αντιπρόεδρος κατά τον ουσιώδη χρόνο του Κοινοτικού Συμβουλίου Φοινιού, αξιώνει από τον εναγόμενο, τότε Πρόεδρο της Τοπικής Επιτροπής ΕΔΕΚ Φοινιού, αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό δυσφήμηση στην οποία προέβη εις βάρος του στις 07/02/15, μέσω επιστολής που συνέταξε και δημοσίευσε προς τον Πρόεδρο και τα άλλα Μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου. Αν και ο εναγόμενος καταχώρησε σημείωμα εμφάνισης μέσω δικηγόρου στις 14/11/16, έκτοτε καμία περαιτέρω διαδικασία έλαβε χώρα στην αγωγή μέχρι και την 30/05/18, ήτοι ενάμιση χρόνο αργότερα, όταν η πλευρά του ενάγοντα καταχώρησε την έκθεση απαίτησης της. Στη συνέχεια η πλευρά του εναγόμενου καταχώρησε την υπό κρίση αίτηση, με την οποία ζητά στη βάση της Δ.19 Θ.26, Δ.20 Θ.1 και Δ.26 Θ.1, όπως α) παραμεριστεί και/ή κηρυχτεί άκυρη η καταχωρηθείσα έκθεση απαίτησης εφόσον αυτή έχει καταχωρηθεί εκτός των δέκα ημερών που προνοούν οι Θεσμοί και ουδέποτε δόθηκε οποιαδήποτε παράταση από το Δικαστήριο και β) όπως απορριφθεί στην ολότητα της η αγωγή λόγω μη προώθησης της και/ή λόγω της αδικαιολόγητα υπέρμετρης καθυστέρησης στην καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης. Αντιδρώντας στην αίτηση του εναγόμενου η πλευρά του ενάγοντα καταχώρησε ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας οχτώ συνολικά λόγους για τους οποίου θεωρεί ότι αυτή θα πρέπει να απορριφθεί. Κεντρικός άξονας της ένστασης, η οποία υποστηρίζεται από Ε/Δ του ίδιου του ενάγοντα, είναι ότι ο μόνος λόγος που δεν καταχωρήθηκε ενωρίτερα η έκθεση απαίτηση είναι διότι εκκρεμούσαν σοβαρές προσπάθειες εξώδικης διευθέτησης, οι οποίες, λόγω της φύσης της υπόθεσης, είχαν αρχίσει από πριν την αγωγή, ήτοι όταν εκφράστηκε η δυσαρέσκεια του ενάγοντα σε σχέση με το κατ' ισχυρισμό δυσφημιστικό δημοσίευμα και συνεχίστηκαν μέχρι και τις αρχές Μαίου 2018 όπου πλέον διαφάνηκε ότι δεν υπήρχε τέτοιο ενδεχόμενο διευθέτησης. Μάλιστα δε, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, η πλευρά του εναγόμενου έφτασε μέχρι και σε σημείο να προβεί γραπτώς σε κάποια απολογία και να ανακαλέσει την επίδικη επιστολή, κάτι όμως το οποίο δεν έγινε αποδεκτό από πλευράς ενάγοντα εφόσον δεν κρίθηκε ότι η εν λόγω ενέργεια του εναγόμενου συνιστούσε δική του «ειλικρινή και ανεπιφύλακτη απολογία» (βλ. Τεκ. 1 - 4). Στη συνέχεια ισχυρίζεται ο ομνύοντας, προέκυψε ακόμη μία υπόθεση, αυτή τη φορά ποινική, στην οποία ο ίδιος είναι παραπονούμενος και ο εναγόμενος κατηγορούμενος. Η «διευθέτηση» εκείνης της υπόθεσης, επανέφερε, σύμφωνα πάντα με τον ομνύοντα και το ενδεχόμενο διευθέτησης της παρούσα οπόταν και οι ξανανοίχθηκαν οι διαπραγματεύσεις οι οποίες όμως μέχρι και τις 04/05/18 δεν τελεσφόρησαν. Τότε έγινε πλέον αντιληπτό, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, ότι όλες οι διαφορές των διαδίκων, περιλαμβανομένων και αυτών της παρούσα αγωγής, μόνο στο Δικαστήριο θα επιλύονταν (βλ. Τεκ. 5-7). Ως εκ τούτου έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους του όπως προχωρήσουν άμεσα με την προώθηση της παρούσα αγωγής οπόταν και σύντομα μετά καταχωρήθηκε η έκθεση απαίτησης του. Είναι στη βάση των πιο πάνω που ο ενάγοντας θεωρεί αφ' ενός ότι ο εναγόμενος κωλύεται από του να ζητά την απόρριψη της αγωγής ή της έκθεσης απαίτησης και αφ' ετέρου ότι η έκθεση απαίτησης του θα πρέπει να θεωρεί εμπρόθεσμη, έστω και τώρα. Τις πιο πάνω θέσεις του ενάγοντα η πλευρά του εναγόμενου επιχείρησε να τις αμφισβητήσει, καταχωρώντας, κατόπιν άδειας, συμπληρωματική Ε/Δ του εναγόμενου, στην οποία ο τελευταίος δέχεται μεν ότι γίνονταν από την αρχή προσπάθειες διευθέτησης της παρούσας υπόθεσης και ότι αυτές ναυάγησαν παρά την απολογία και ανάκληση που προσφέρθηκε, αρνείται όμως ότι οι εν λόγω προσπάθειες συνεχίστηκαν και μετά την καταχώρηση της αγωγής. Θέση του εναγόμενου είναι ότι οι όποιες προσπάθειες έγιναν για «διευθέτηση» της ποινικής υπόθεσης στη συνέχεια, αυτές ήταν ανεξάρτητες και καμία σχέση είχαν με την παρούσα υπόθεση, την οποία ο ενάγοντας όφειλε να προωθήσει δεόντως και δεν το έπραξε. Την επιχειρηματολογία τους αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών την παρέθεσαν μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, οι οποίες περιστρέφονται κυρίως γύρω από την υποχρέωση συμμόρφωσης με τις προθεσμίες των Θεσμών και την εξουσία του Δικαστηρίου να απορρίπτει αγωγή στη βάση της Δ.26 Θ.1 λόγω μη καταχώρησης έκθεσης απαίτησης. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου από τις δύο πλευρές. Η υπό κρίση αίτηση έχει δύο σκέλη. Το μεν πρώτο αφορά στην απόρριψη της καταχωρηθείσας έκθεσης απαίτησης ως καταχωρηθείσα μετά την παρέλευση των προβλεπόμενων από τη Δ.20 Θ.1, δέκα ημερών από την καταχώρηση σημειώματος εμφάνισης, το δε δεύτερο, στην απόρριψη όλης της αγωγής στη βάση της Δ.26 Θ.1 λόγω μη προώθησης της και ειδικότερα λόγω της μη έγκαιρης αλλά αδικαιολόγητα καθυστερημένης καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης. Την ίδια στιγμή όμως, βασίζοντας την ένσταση της και επί των Δ.64 και Δ.57 Θ.2, η πλευρά του ενάγοντα θεωρεί ότι το εκπρόθεσμο στην καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης της δύναται υπό τις περιστάσεις είτε να αγνοηθεί ως επουσιώδες παρατυπία, είτε να θεραπευτεί με την χορήγηση ανάλογης παράτασης. Παρά το φαινομενικά αλληλένδετο των θεμάτων που προκύπτουν και το οποίο περιστρέφεται γύρω από την καταχώρηση της έκθεσης απαίτησης, προσεχτική ανάγνωση των επίμαχων διατάξεων που εμπλέκονται στην παρούσα περίπτωση και της σχετικής νομολογίας, καταδεικνύει ότι το κάθε επίδικο θέμα είναι διαφορετικό. Αυτό γιατί το εκπρόθεσμο της καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης και η απόρριψη της αγωγής δυνάμει της Δ.26 Θ.1 αφορούν σε διαφορετικούς παράγοντες και προϋποθέσεις. Όπως θα εξηγήσω πιο κάτω, αν κατά την ημέρα ακρόασης αίτησης για απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησης της δυνάμει της Δ.26 θ.1, ο ενάγοντας έχει καταχωρήσει και παραδώσει την έκθεση απαίτησης του, έστω εκπρόθεσμα, το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας να διατάξει την διαγραφή της αγωγής και αυτό ασχέτως του αν λόγω του εκπρόθεσμου της καταχώρησης, η έκθεση απαίτησης υπόκειται σε διαγραφή (βλ. Ernest Lyon, Limited v. William Sturges & Co. [1917 E. 564] και Annual Practice 1956 σελ. 435 - «This means "delivered at the time when the application to dismiss is beard", even though out of time, and after a summons to dismiss hereunder has been issued. When once delivered, though out of time, a statement of claim cannot be ignored (Ernest Lyon, Ltd. V. Sturges & Co., [1918] 1 K.B. 326, C.A.)». Παρόμοια θέματα απασχόλησαν τον αδελφό Δικαστή Δ. Θεοδώρου στην υπόθεση Όμηρου Χριστοδούλου κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας , Αρ. Αγωγής : 8641/07, 24/10/2012, στην οποία ο αδελφός Δικαστής ενδιέτριψε τόσο την κυπριακή όσο και την αγγλική νομολογία και συγγράμματα που αναφέρω ανωτέρω. Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση του με το οποίο συμφωνώ πλήρως και το οποίο υιοθετώ για σκοπούς της παρούσας. Σημειώνω ότι οι αναφορές στην εν λόγω απόφαση σε αιτητικό (α) και (β) αφορούν σε αίτημα για απόρριψη της αγωγής δυνάμει της Δ.26 Θ.1 και διαγραφή της Έκθεσης Απαίτησης αντίστοιχα: «Για να γίνουν πιο κατανοητά τα πιο πάνω αναφερόμενα, κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιες τις πρόνοιες της Κυπριακής Δ.26 θ.1 στην αγγλική, καθώς επίσης και τις πρόνοιες της Ο.27 r.1 των παλαιών αγγλικών θεσμών, έτσι που να φανεί και το πανομοιότυπο των προνοιών των. Δ.26 θ.1 των Κυπριακών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας «If the plaintiff, being bound to deliver a, statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply by summons to the Court to dismiss the action with costs, for want of prosecution; and on the hearing of such application the Court may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court shall think just.» Ο.27, r.1 παλαιών Αγγλικών Θεσμών «If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a Judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution; and on the hearing of such application the Court or Judge may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court or Judge shall think just.» Όπως προκύπτει από την ακόλουθη πρόνοια της Δ.26 θ.1 «. and on the hearing of such application the Court may, if no statement of claim shall have been delivered, order the action to be dismissed accordingly, .», το ουσιαστικό του κατά πόσο θα απορριφθεί μία αγωγή λόγω μη προώθησής της, έγκειται στο αν κατά την ημέρα ακρόασης της σχετικής αίτησης, έχει παραδοθεί έκθεση απαίτησης. Δεν εξετάζεται το κατά πόσο τούτη έχει καταχωρηθεί και παραδοθεί εμπρόθεσμα, και αυτό γιατί καθίσταται έκδηλο από τις αρχικές πρόνοιες της εν λόγω διαταγής («If the plaintiff, being bound to deliver a, statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply by summons to the Court to dismiss the action.») ότι για να είναι δυνατή η απαίτηση ενός εναγομένου να αιτηθεί την απόρριψη της αγωγής λόγω μη προώθησής της, θα πρέπει η αίτηση να καταχωρηθεί μετά την πάροδο του χρόνου εντός του οποίου ήταν επιτρεπτή η καταχώριση εμπρόθεσμης έκθεσης απαίτησης. Αν το εμπρόθεσμο ή μη της καταχώρισης της έκθεσης απαίτησης ήταν σχετικό για την εξέταση του κατά πόσο θα απορριφθεί μια αγωγή δυνάμει των προνοιών της Δ.26 θ.1, τότε θα καθίστατο εντελώς ανούσια και περιττή η συμπερίληψη της πιο πάνω, εντός εισαγωγικών, παρατεθείσας πρόνοιας της, εντός των προνοιών της εν λόγω διαταγής. Για την πιο πάνω κρίση μου αντλώ καθοδήγηση από τα όσα αναφέρθησαν στην υπόθεση Ernest Lyon, Limited v. William Sturges & Co. [1917 E. 564] της οποίας το σκεπτικό του δικαστηρίου, θεωρώ ορθότερο να παραθέσω αυτούσιο. Σημειώνεται ότι στην μόλις πιο πάνω απόφαση με παρέπεμψε ο ευπαίδευτος συνήγορος των εναγόντων. «This is an appeal from an order of Lord Coleridge J. in chambers affirming an order of the Master whereby the action was dismissed. The writ in the action was issued on August 1, 1917, claiming damages against the defendants as solicitors for negligence and delivery up of a lease and damages for detaining the same. An order was made in October for delivery of a statement of claim within twenty-one days, and from time to time, and ultimately by two peremptory orders, the period was enlarged. The statement of claim had not been delivered at the expiration of the period fixed by the second of these orders, which was November 22, 1917. It was delivered on November 23, so that on November 26, when a summons to dismiss the action for want of prosecution came before Master Jelf, the statement of claim had been delivered, although out of time. The Master ordered the action to be dismissed, and Lord Coleridge J. affirmed this order. The question is whether that order was right. Order XXVII., r. 1, provides that "If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution." That the defendants did in this case; they took out a summons to dismiss the action for want of prosecution. Then the rule goes on: " and on the hearing of such application the Court or judge may, if no statement of claim shall, have been delivered, order the action to be dismissed accordingly." In my opinion that means if no statement of claim shall, have been delivered when the summons to dismiss for want of prosecution is being heard. That is the necessary meaning of the rule, otherwise the words "if no statement of claim shall have been delivered " are meaningless and add nothing to what goes before, because by the earlier part of the rule it is assumed that a time has been fixed for the delivery of the statement of claim and that the plaintiff has not delivered it within due time; so that if the expression "if no statement of claim shall have been delivered" in the latter part of the rule were taken to refer only to the statement of claim not having been delivered within the time limited, it would be redundant and have no meaning. The meaning of the rule is that, on a summons to dismiss for want of prosecution, the action cannot be dismissed if at the time the summons comes before the tribunal to be dealt with the statement of claim has actually been delivered, though out of time; but justice will be administered by making the defaulting party pay all the costs. If follows that the order made below dismissing the action was erroneous and must be discharged. Warrington L.J. I am of the same opinion..; but the question is whether in such a case as this the judge has a discretion to order the action to be dismissed for want of prosecution. In the present case the plaintiffs were bound to deliver a statement of claim within a certain time, but they did not do so. The defendants applied to have the action dismissed for want of prosecution, and after the application had been made, but before it was heard, the statement of claim was delivered. Under those circumnstances, what is the true construction of the rule? The rule is these terms: "If the plaintiff, being bound to deliver a statement of claim, does not deliver the same within the time allowed for that purpose, the defendant may, at the expiration of that time, apply to the Court or a judge to dismiss the action with costs, for want of prosecution." So far there is no difficulty. The right to have the action dismissed for want of prosecution arises if the plaintiff being bound to deliver a statement of claim within a fixed time does not do so. Then the rule goes on, after a complete break in the sense and grammar: " and on the hearing of such application the Court or judge may, if no statement of claim shall have been delivered,"—no reference is there made to the time within which it is to be delivered, but if it has not in fact been delivered—" order the action to be dismissed accordingly, or may make such other order on such terms as the Court or judge shall think just." In my judgment, on the true construction of that rule, the period before which it is necessary to consider whether the statement of claim shall have been delivered under the latter part of the rule is clearly the last antecedent period, namely, the hearing of the application. There is nothing in the phraseology used in the last part of the rule to limit the time in which the statement of claim is not to have been delivered except the last antecedent period referred to in the rule. The rule, in my opinion, clearly contemplates that, if in fact a statement of claim has been delivered before the hearing of the summons to dismiss, it shall not be ignored. The action in that case cannot be said not to be being prosecuted, and therefore an order cannot be made dis­missing the action for want of prosecution; but such other order may be made as the Court or judge shall think just, and the default­ing party can be visited with costs. As to what is a just order to make in the present case, I agree with what has been said by Swinfen Eady L.J.» Την πιο πάνω υπόθεση καθώς επίσης και το σκεπτικό τούτης, μνημονεύει και η ετήσια πρακτική του 1956 (Annual Practice 1956) όπου στη σελίδα 435 και κάτω από τον τίτλο «If no statement of claim. delivered" αναφέρονται τα ακόλουθα: «This means "delivered at the time when the application to dismiss is beard", even though out of time, and after a summons to dismiss hereunder has been issued. When once delivered, though out of time, a statement of claim cannot be ignored (Ernest Lyon, Ltd. V. Sturges & Co., [1918] 1 K.B. 326, C.A.)».» (έμφαση δική μου). Στην παρούσα περίπτωση είναι αδιαμφισβήτητο ότι η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε μεν εκπρόθεσμα, προτού όμως εκδικαστεί το οποιοδήποτε αίτημα για απόρριψη της αγωγής δυνάμει της Δ.26 Θ.1. Είναι άλλωστε λόγω της καταχώρησης της έκθεσης απαίτησης που καταχωρήθηκε η παρούσα αίτηση. Στη βάση των πιο πάνω αρχών συνεπώς, το αίτημα για απόρριψη της αγωγής δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. Προχωρώ τώρα να εξετάσω τις συνέπειες που συνεπάγεται στο δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης η εκπρόθεσμη καταχώρηση του. Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.20 θ.1, εκεί όπου καταχωρείται αγωγή με γενικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, θα πρέπει εντός δέκα ημερών από την ημέρα καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης, να καταχωρηθεί και να παραδοθεί έκθεση απαίτησης. Η εν λόγω προθεσμία, όπως και άλλες προθεσμίες που προνοούνται στου Θεσμούς, δύναται να παραταθεί με σχετικό διάταγμα του Δικαστηρίου. Όπως ήδη ανέφερα, είναι κοινώς αποδεκτό στην παρούσα υπόθεση ότι η έκθεση απαίτησης καταχωρήθηκε με καθυστέρηση ενάμιση περίπου χρόνου και χωρίς να ληφθεί οποιαδήποτε προηγούμενη παράταση. Ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι αυτό οφείλεται στην επίδειξη πρόθεσης εξώδικης διευθέτησης από πλευράς εναγόμενου ενώ ο τελευταίος το απορρίπτει. Δεν προτίθεμαι να υπεισέλθω στο ποιου εκ των διαδίκων η εκδοχή ευσταθεί ως προς την πραγματική φύση των διαπραγματεύσεων που προηγήθηκαν και ακολούθησαν της καταχώρησης της παρούσας αγωγής. Αυτό γιατί όποιος και να ήταν ο λόγος που ενάγοντας δεν καταχώρησε την έκθεση απαίτησης του εμπρόθεσμα, η ευθύνη να αξιολογήσει την όλη κατάσταση και να λάβει εγκαίρως τα αναγκαία μέτρα για να προφυλαχτεί από τις προβλεπόμενες προθεσμίες, ήταν δική του. Σημειώνω εδώ ότι είναι κοινώς αποδεκτό, όπως άλλωστε είναι και νομολογημένο, ότι «.Η τήρηση των προθεσμιών και γενικά των κανόνων που διέπουν τη λήψη δικαστικών μέτρων, αποτελεί παράγοντα, ο οποίος άπτεται σε κάθε περίπτωση των συμφερόντων της δικαιοσύνης (βλ. Evand Promotions Ltd. κ.ά. ν. Frank Rutman (Aρ. 2)