Μιχαηλίδης κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ., Αρ. Αίτησης - Έφεσης 305/2018, 28/1/2019

(3)των Νόμων που προνοεί ότι «Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός τριάντα

(30)ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο

(2)να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης, μόνο για τους ακόλουθους λόγους: [ακολουθούν οι λόγοι έφεσης].» Η Έφεση καταχωρίστηκε εμπρόθεσμα την 19.10.2019. Οδηγίες για καταχώριση ειδοποίησης πρόθεσης ένστασης δεν έχουν δοθεί αφού την 4.12.2018 που η Έφεση τέθηκε για πρώτη φορά ενώπιον του Δικαστηρίου, εκκρεμούσε ήδη η υπό κρίση Αίτηση για την τροποποίηση της. Η Εφεσίβλητη δήλωσε ότι είχε ένσταση στην τροποποίηση, όμως την 14.1.2019 που η Αίτηση ορίστηκε για ακρόαση δήλωσε ότι δεν είχε πλέον ένσταση περιοριζόμενη στο να ζητήσει τα έξοδα της Αίτησης και αυτά που θα σπαταλούνταν με την τροποποίηση. Το Δικαστήριο ήγειρε αυτεπάγγελτα ζήτημα κατά πόσο είναι δυνατή η τροποποίηση της Έφεσης με την προσθήκη νέων λόγων έφεσης μετά που εξέπνευσε η προθεσμία του άρθρου 44Γ

(3)των Νόμων. Ο δικηγόρος των Εφεσειόντων παρουσίασε γραπτή αγόρευση προς υποστήριξη της Αίτησης. Έφεση που καταχωρείται δυνάμει των διατάξεων του Μέρους VIA των Νόμων διέπεται δικονομικά από τους περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς, 1956. Η δεύτερη παράγραφος του άρθρου 44ΙΓ των Νόμων, που έχει καταργηθεί επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Ο Καν.7 των Κανονισμών του 1956 προνοεί (σε ελεύθερη μετάφραση) ότι: «Κάθε κλήση (Τύπος 2) εναρκτήρια έφεσης ή αίτησης υπό τους παρόντες Κανονισμούς θα πρέπει να αναφέρει τους λόγους της εν λόγω έφεσης ή αίτησης. Κανένας λόγος άλλος από αυτούς που έτσι αναφέρονται δεν θα (εκτός με άδεια του Δικαστηρίου που εκδικάζει την έφεση ή αίτηση και με τέτοιους όρους που το Δικαστήριο θεωρεί δίκαιους) επιτρέπεται να προβληθούν από τον Εφεσείοντα / Αιτητή κατά την ακρόαση της έφεσης ή αίτησης.» Επομένως, υπάρχει διακριτική ευχέρεια στο Δικαστήριο να επιτρέψει την τροποποίηση της Έφεσης και την προσθήκη λόγων έφεσης, το δε γεγονός ότι ο χρόνος καταχώρισης έφεσης έχει εκπνεύσει δεν είναι παράγοντας αποτρεπτικός στην έγκριση τέτοιας τροποποίησης, αλλά μόνο παράγοντας σχετικός που λαμβάνεται υπόψη. Η σχετική νομολογία σε σχέση με τη Δ.25 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας είναι καθοδηγητική αφού ο Καν.17 των Κανονισμών του 1956 προνοεί (σε ελεύθερη μετάφραση) ότι «Ζητήματα πρακτικής και διαδικασίας για τα οποία δεν υπάρχει ρητή πρόνοια στους κανονισμούς αυτούς θα διέπονται από τους ισχύοντες Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας στην έκταση που μπορεί να είναι εφαρμόσιμοι.» Το Δικαστήριο έχοντας υπόψη τους λόγους Έφεσης και την ανάπτυξη τους όπως αυτοί παρουσιάζονται στην Έφεση και τις τροποποιήσεις που επιδιώκεται να εισαχθούν κρίνει ότι είναι, υπό τας περιστάσεις, ορθό και δίκαιο όπως εγκρίνει την Αίτηση. Εκδίδεται συνεπώς διάταγμα με το οποίο επιτρέπεται η τροποποίηση της Έφεσης ως οι παρ. Α, Β, Γ, Δ, Ε, ΣΤ και Ζ αυτής. Η τροποποιημένη Έφεση να καταχωριστεί εντός 2 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος και να παραδοθεί αυθημερόν στους δικηγόρους της Εφεσίβλητης. Τα έξοδα της Αίτησης όπως και τυχόν σπαταληθέντα λόγω της τροποποίησης έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Εφεσίβλητης και εναντίον των Εφεσειόντων, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της Έφεσης και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο, οπόταν και θα είναι πληρωτέα. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / General Applications / Interim Αναφορά: Αίτηση για τροποποίηση cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο