Αναφορικά με την αίτηση των Avgoustinos Food Industry Ltd ν. Σε ότι αφορά την εταιρεία FARIAPO TRADING LTD, Αίτηση Αρ.: 236/2018, 7/1/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A5 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αίτηση Αρ.: 236/2018 Σε ότι αφορά την εταιρεία FARIAPO TRADING LTD και Σε ότι αφορά τον Περί Εταιρειών Νόμο Κεφ.113 και Αναφορικά με την αίτηση των Avgoustinos Food Industry Ltd Ημερομηνία: 07 Ιανουαρίου 2019 Εμφανίσεις: Για αιτητές: κ Ζ. Νικολάου Για πρώην διευθύντρια Φ.Καρσερά: κα. Χ. Αντωνίου για Γ. Χαραλαμπίδη & Σια ΔΕΠΕ Για Έφορο Εταιρειών και Επίσημο Παραλήπτη: Καμία Εμφάνιση ΑΠΟΦΑΣΗ Η υπό αναφορά εταιρεία FARIAPO TRADING LTD ΗΕ283115 (εφ' εξής η εταιρεία) διεγράφη από το Μητρώο Εταιρειών στις 11/01/2016 από τον Έφορο Εταιρειών, σύμφωνα με το άρθρο 327 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ.113. Η σχετική πράξη του Εφόρου δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας την ίδια ημερομηνία. Η διαγραφή έγινε ουσιαστικά λόγω παράλειψης της εταιρείας να συμμορφωθεί με τις θέσμιες εταιρικές υποχρεώσεις της για την υποβολή των απαιτούμενων εκθέσεων/δηλώσεων καθώς επίσης και για την καταβολή των επιβαλλόμενων ετήσιων τελών. Κατά το χρόνο διαγραφής της εταιρείας, μοναδική διευθύντρια ήταν η xxxx Καρσερά (εφ' εξής η Καρσερά). Οι αιτητές είναι επίσης εταιρεία περιορισμένης ευθύνης, η οποία δραστηριοποιείται στον τομέα παροχής τροφίμων και συναφών αγαθών και ισχυρίζεται ότι συνιστά πιστωτή της εταιρείας για ποσό €2.639,76 οφειλόμενο σ' αυτή δυνάμει υπολοίπου λογαριασμού που διατηρούσε στο όνομα της εταιρείας σε σχέση με τρόφιμα και άλλα προϊόντα που την προμήθευε μέχρι και τις 12/05/14 (βλ. Τεκ.3). Στις 19/04/18 οι αιτητές καταχώρησαν την υπό κρίση με την οποία ζητούν διάταγμα επανεγγραφής της εταιρείας στο Μητρώο Εταιρειών. Η αίτηση υποστηρίζεται από δύο ένορκες δηλώσεις του διευθυντή των αιτητών (κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου καταχωρήθηκε συμπληρωματική Ε/Δ στις 14/06/18), στις οποίες αναφέρεται πως η επανεγγραφή της εφεσίβλητης στο Μητρώο Εταιρειών είναι επιβεβλημένη για να μπορέσουν οι αιτητές να προχωρήσουν με δικαστικά ή άλλα νομικά μέτρα εναντίον της εταιρείας για την είσπραξη του οφειλόμενου προς αυτούς ποσού. Πέραν του Εφόρου Εταιρειών, με οδηγίες του Δικαστηρίου η αίτηση επιδόθηκε και στην Καρσερά εφόσον πέραν της επανεγγραφής της εταιρείας ζητείτο και η επαναφορά όλων πρόσωπων που βρίσκονταν στην διεύθυνση της εταιρείας προτού αυτή διαγραφεί από το Μητρώο Εταιρειών, στην ίδια θέση στην οποία τα εν λόγω πρόσωπα βρίσκονταν τότε. Η Καρσερά εμφανίστηκε στη διαδικασία μέσω δικηγόρου και καταχώρησε ένσταση στην αίτηση των αιτητών. Ισχυρίζεται δε ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί λόγω του ότι κατά το χρόνο διαγραφής της, η εταιρεία δεν διεξήγαγε εργασίες, ότι η επαναφορά της εταιρείας δεν θα εξυπηρετήσει κανένα σκοπό, ότι οι αιτητές απέτυχαν να αποδείξουν επαρκώς ότι είναι πιστωτές της εταιρείας ή ότι η τελευταία τους οφείλει κάποιο ποσό, οφειλή την οποία η Καρσερά δεν αποδέχεται και απορρίπτει, ότι οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει οτιδήποτε που να δικαιολογεί έγκριση του αιτήματος τους και τέλος ότι η αίτηση υποβάλλεται με μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση. Είναι η θέση της Καρσερά ότι η εταιρεία έπαψε να έχει οποιαδήποτε δραστηριότητα από τον Ιανουάριο του 2015 κυρίως λόγω σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, τα οποία ήταν και ο λόγος που η εταιρεία παρέλειψε στη συνέχεια να ανταποκριθεί στις θέσμιες υποχρεώσεις που οδήγησαν στη διαγραφή της. Το ανενεργό της εταιρείας, σε συνδυασμό με την απουσία οποιουδήποτε περιουσιακού στοιχείου καθιστά, σύμφωνα με την Καρσερά, άνευ αντικειμένου την αίτηση εφόσον δεν θα μπορεί να ικανοποιηθεί η οποιαδήποτε αξίωση ήθελε προκύψει εναντίον της εταιρείας. Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίζεται Καρσερά, η ίδια απορρίπτει την αξίωση των αιτητών οι οποίοι απέτυχαν να αποδείξουν την ιδιότητα του πιστωτή με τα όσα έθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Πρόσθετα τούτων, ισχυρίζεται η Καρσερά, τυχόν έγκριση της αίτησης θα προκαλέσει στην ίδια σοβαρές δυσμενείς συνέπειες αφού μαζί με την εταιρεία θα επαναφερθεί και η ίδια στην ιδιότητα του αξιωματούχου που είχε προηγουμένως οπόταν πλέον θα ενεργοποιηθούν οι υποχρεώσεις της ως τέτοια διευθύντρια για συμμόρφωση της εταιρείας με τις φορολογικές και εταιρικές τις υποχρεώσεις, τη στιγμή μάλιστα που δεν διεξάγει οποιεσδήποτε εργασίες. Την αντίστοιχη επιχειρηματολογία τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών παρέθεσαν μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, στις οποίες αμφότεροι παρέπεμψαν στην υπόθεση Logicom Ltd ν. P G Caresys Ltd,
(2005)1 Α.Α.Δ. 877 η οποία αφορούσε ακριβώς το ίδιο θέμα. Η επιχειρηματολογία τους κινείται ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές που κινείται η αίτηση και ένσταση αντίστοιχα και δεν κρίνω σκόπιμο να την επαναλάβω. Περιορίζομαι να αναφέρω ότι στη δική της αγόρευση, η ευπαίδευτη συνήγορος της Καρσερά, κάμνει αναφορά και σε αγγλική νομολογία για να υποστηρίξει τη θέση της ότι εφόσον δεν υπάρχει προοπτική η εταιρεία να έχει κάποια αξία με την επαναφορά της, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δεν μπορεί να ασκηθεί υπέρ της έκδοσης των αιτούμενων διαταγμάτων. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Όντως, και από τη δική μου έρευνα στην κυπριακή νομολογία προκύπτει ότι η μόνη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι αυτή στη Logicom ανωτέρω. Η εν λόγω αυθεντία όμως παραπέμπει με επιδοκιμασία και υιοθετεί μεταξύ άλλων το λόγο μίας πρωτόδικης κυπριακής απόφασης, της Ιn the matter of the Companies Law, Cap. 113 and In the matter of WAIKIWI SHIPPING CO. LTD and THOMAS BARLOW & SONS NATAL LTD J.S.C. [1981] Parts 1-2, p.147 υπό Πική Π.Ε.Δ ως ήταν τότε και μιας αγγλικής, της Re Harvest Lane Motor Bodies Ltd [1968] 2 All E.R. 1012. Ο λόγος δε της τελευταίας, υιοθετήθηκε με επιδοκιμασία από το Supreme Court της Ιρλανδίας στην υπόθεση Deauville Communications Worldwide Ltd., Re [2002] IESC 19 (15th March, 2002), η οποία θεωρώ ότι δύναται επίσης να αποτελέσει ασφαλή καθοδήγηση για τα θέματα που εγείρονται στην παρούσα. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσια τα σχετικά αποσπάσματα από τις Logicom, Waikiwi Deauville ανωτέρω: Logicom Ltd ν. P G Caresys Ltd,
(2005)1 Α.Α.Δ. 877 «Η αίτηση βασίζεται στην παράγραφο 7 του άρθρου 327 του περί Εταιρειών Νόμου που προνοεί τα εξής: «Αν εταιρεία ή οποιοδήποτε μέλος ή πιστωτής της αισθάνεται δυσαρεστημένος από το ότι η εταιρεία διαγράφτηκε από το μητρώο,το Δικατήριο μετά από αίτηση που κάνει η εταιρεία ή μέλος ή πιστωτής πριν από την πάροδο είκοσι ετών από τη δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, δύναται, αν ικανοποιηθεί ότι η εταιρεία κατά το χρόνο της διαγραφής της διεξήγαγε εργασία ή ήταν σε λειτουργία, ή διαφορετικά ότι είναι δίκαιο η εταιρεία να αποκατασταθεί στο μητρώο, να διατάξει την επαναφορά της επωνυμίας της εταιρείας στο μητρώο.....» Η πρωτόδικος δικαστής απέρριψε την αίτηση της εφεσείουσας. Έκρινε πως αυτή δεν πρότεινε κανένα βάσιμο λόγο, ώστε να ασκήσει τη διακριτική της ευχέρεια υπέρ του αιτήματος. Κατά την άποψη της το μόνο στοιχείο που τέθηκε ενώπιον της, και θεώρησε ως ανεπαρκές, ήταν η απλή σχέση της εφεσείουσας ως πιστώτριας της εφεσίβλητης, κάτι που, στην κρίση της, δεν δικαιολογούσε την επανεγγραφή της εφεσίβλητης στο Μητρώο Εταιρειών. Ο δικηγόρος της εφεσείουσας στο ενώπιον μας περίγραμμα αγόρευσης του κάνει αναφορά σε νομολογία που άπτεται της επίμαχης πρόνοιας του Νόμου, στην οποία υποδεικνύεται ο τρόπος που το Δικαστήριο αντιμετωπίζει μια τέτοιου είδους αίτηση. Επειδή η υπό συζήτηση πρόνοια του Νόμου είναι αντιγραφή του αντίστοιχου αγγλικού, αναφέρθηκαν από το δικηγόρο της εφεσείουσας βοηθητικές αγγλικές αποφάσεις όπως, Re Harvest Lane Motor Bodies Ltd [1968] 2 All E.R. 1012 και Re Donald Kenyon Ltd [1956] 3 All E.R.
- Υπάρχει και απόφαση του Πλήρους Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας, την οποία εξέδωσε ο Πικής, Π.Ε.Δ., όπως ήταν τότε, στην οποία συζητιούνται οι πιο πάνω διατάξεις του Νόμου. (Δες: Ιn the matter of the Companies Law, Cap. 113 and In the matter of WAIKIWI SHIPPING CO. LTD and THOMAS BARLOW & SONS NATAL LTD J.S.C. [1981] Parts 1-2, p.
- Για να είμαστε δίκαιοι απέναντι στην πρωτόδικο δικαστή, κατά την ενώπιον της συζήτηση, αυτή ρώτησε το δικηγόρο της εφεσείουσας αν είχε υπόψη του οποιαδήποτε νομολογία, στην οποία να την παραπέμψει. Αυτός απάντησε αρνητικά. Διαφορετική ήταν η παρουσίαση της υπόθεσης εκ μέρους του ενώπιον μας. Όπως έχουμε ήδη πει, μας έχει αναφερθεί νομολογία η οποία υποστηρίζει τη θέση του, ότι δηλαδή αίτημα πιστωτή για επανεγγραφή στο Μητρώο Εταιρειών εταιρείας, της οποίας το όνομα διεγράφη, μπορεί να γίνει αποδεκτό για να μπορέσει ο αιτητής να προχωρήσει με μέτρα προς είσπραξη του λαβείν του. Και αυτό, καθώς υποδεικνύεται, γιατί μια εταιρεία μπορεί με δικό της αίτημα να διαγραφεί από το Μητρώο Εταιρειών, με σκοπό να στερήσει από τους πιστωτές της το δικαίωμα να προχωρήσουν είτε με αγωγή είτε με αίτηση διάλυσης της για να εισπράξουν το λαβείν τους. Η εφεσίβλητη εταιρεία δεν εκπροσωπήθηκε στη διαδικασία. Έχουμε τη γνώμη πως, αν υποστηριζόταν η υπόθεση πρωτοδίκως, όπως εδώ, η Δικαστής θα ασκούσε τη διακριτική της ευχέρεια υπέρ της αποδοχής του αιτήματος.» Ιn the matter of the Companies Law, Cap. 113 and In the matter of WAIKIWI SHIPPING CO. LTD and THOMAS BARLOW & SONS NATAL LTD J.S.C. [1981] Parts 1-2, p.147 Section 327
(6), Cap. 113 confers discretion on the Court to restore a company to life before the effluxion of twenty years from the day it was struck off provided one or both of the following conditions are satisfied: (
- a)If the company was carrying on business or was in operation at the time when it was struck off and (
- b)when it is considered otherwise just to restore the company independently of its activities at the time of its removal from the register. [*154] Company Carrying on Business or in Operation - S.327
(6), Cap. 113. We reflected on the concept of a company carrying on business or in operation, as appearing in the context of s. 327
(6), mainly in order to ascertain whether the pursuit of litigation simpliciter constitutes a business activity for the purposes of the law. We must confess that our first reaction was that a company can be said to be carrying on business only if it is engaged in the transaction of its ordinary business, be it at a low level. However such approach runs counter to weighty pronouncements on the subject that cannot be disregarded. Our research revealed to us a recent decision Re Sarflax Limited
(1969)1 All E.R. 529 where very instructive observations were made with regard to the concept of "carrying on business". In that case Oliver J. adverted to the notion of "carrying on business" as encountered in the context of s. 332
(1)of the English Companies Act of 1948, a provision dealing with a company carrying on business with intent to defraud its creditors. It would seem to us that the observations there made are of equal relevance for the interpretation of s. 327
(6), Cap. 113. The learned Judge held that the expression "carrying on business" is not synonymous with actively trading and decided that the collection and distribution of assets with a view to liquidation are activities that constitute "carrying on business''. The Judge was reinforced in his decision by a similar interpretation accorded to "carrying on business" in interpreting s.14
(1)of the Bankruptcy Act 1914. ( See Theophile v. Solicitor - [*155] General
(1950)1 All E.R. 405 and Re Bird
(1962)2 All E.R. 406.) The above cases support the proposition that a bankrupt carries on business until he has performed all the obligations that the fact of trade imposes on him. A study of the above referred to cases establishes that litigation carried on for any purpose incidental to the business of a company or with a view to winding up its affairs qualifies as an act of carrying on business. So if at the time when a company was struck off it was engaged in such litigation the Court may legitimately infer that it was carrying on business. There is no reason in principle why one should distinguish between litigation for the recovery of a debt with a view to distribution among creditors or litigation for the recovery of a claim assigned to a third party. In both cases the litigation is undertaken for purposes incidental to the business of the company and it would matter not whether the ultimate beneficiaries are to be its creditors or assignees. An aspect of the case that has perplexed us, to a degree, is the meaning that should be attributed to the alternative test of carrying on business, that is to the expression "or in operation". We incline to the view, unaided by authority, that "operation" in this context connotes a passive as opposed to a more active existence occurring when a company carries on business. For example, a company may be in operation by retaining its staff without doing any business in anticipation of future business. We need not canvass the question further for, in the light of [*156] what has been said earlier, we have reached the conclusion that the petitioners were carrying on business at the time they were struck off the register of Cyprus Companies. Therefore we should examine whether we should, in the exercise of our discretion, restore the company to the register. . Even if a company is not carrying on business or in operation the Court may order its restoration if of the opinion that so to do is otherwise just. This alternative prerequisite to registration "otherwise just" is inexorably interwoven with the ultimate exercise of the Court's discretion whether to order restoration. We have sifted the evidence before us as well as we could. We are not neutral to the frustration experienced by the creditors in having to carry on with litigation with the petitioners, an insolvent company without any certain prospect that if successful on appeal they will be recompensed for the cost and expense incurred. The creditors fear that they may, in the end, find themselves stranded with a yet larger unsatisfied bill of costs and that, no doubt, is not a pleasing prospect. On the other hand it is injudicious to speculate on the outcome of the appeal under any circumstances more so when the issue is not fairly defined before our Court. It [*157] is fair to say that if the petitioners are successful on appeal a judgment in their favour will more than set off the claim of the creditors for judgment and costs. The right of appeal, wherever acknowledged, is a fundamental .step in the process of definition of litigants rights. Therefore to refuse the petition would be tantamount to discontinuance of the appeal proceedings. And that appears to us to be unjust. The implications of the insolvency of the petitioners and its repercussions on the claim of the creditors may be referred to a competent South African Courts who may conceivably order security for costs. That again is a matter entirely for the South Africa Courts. As a matter of general proposition it would be correct to say that a Court of Law would be very slow to refuse restoration of a company if such refusal would entail the frustration of pending Court proceedings.» Deauville Communications Worldwide Ltd., Re [2002] IESC 19 (15th March, 2002) 29. Unless there were authority to the contrary, I would be inclined to the view that the word "creditor" in s.12(B)
(3)should be read as extending to contingent or prospective creditors. It would seem unjust that the question whether a person is entitled to have the company restored to the register for the purpose of recovering a judgment against them should be determined by whether their claim against the company is for a liquidated sum - in which case they would unarguably be a "creditor" - or takes the form of a claim for unliquidated damages. 30.Happily, however, there is authority which supports that view. In In Re Harvest Lane Motor Bodies Limited [1969] IR 457, Megarry J, as he then was, declined to accept the more restrictive construction of the word "creditor" in the corresponding English legislation contended for by the respondents in this case.
- In his judgment, Megarry J, having referred to some earlier authorities which he considered had not entirely resolved the issue, stated his conclusions as follows: "In my judgment the section contains a sufficient indication that 'creditor' ought to be construed widely. It begins with the words: 'if a company or any member or creditor thereof feels aggrieved by the company being struck off the register...' The subsection is thus concerned with a grievance on the part of some person, whether a company or a member or a creditor. Here we have the case of a petitioner who, at the time when the company was struck off, had an action in being against the company which was rendered ineffective by the disappearance of the company from the register. Where one is concerned with those who might feel a legitimate grievance because a company has been struck off, it seems to me that one should look somewhat generously at the word 'creditor' which precedes the phrase 'feels aggrieved'. Put another way, I doubt very much whether in using the word 'creditor' simpliciter the legislature can have been intending thereby to differentiate between those creditors whose debts are fixed and ascertained and those whose debts are contingent or prospective, providing redress for the grievances of the former but ignoring the grievances of the latter. In short, I think it would be wrong to construe the word 'creditor' narrowly; and in refusing to do so I feel comforted by the approach indicated by so great a master of equity as James V.C. in In Re Telegraph Construction Company (LR 10 EQ.384). Accordingly, in my judgment the word 'creditor' is wide enough to embrace the petitioner in this case, and as it is plainly just to restore the company's name to the register the petition therefore succeeds."
- It will be seen that the wording of the English provision is identical to the wording of s.12
(3)(B) of the 1982 Act with which we are concerned.
- I would have no hesitation in adopting the reasoning of Megarry J in that judgment. The only feature of the decision which distinguishes it from the present case is that, at the time the company was struck off, the petitioner's action against the company was in being. However, it is clear from the subsequent decision of the Court of Appeal in City of Westminster Assurance Company Limited -v- Registrar of Companies and Another (Unreported: Judgments delivered 28th June 1996) that in that jurisdiction the same reasoning will be applied even though the proceedings were not in existence at the time the company was struck off. In that case the application to restore the company to the register was made by a landlord who was seeking payment of arrears of rent from a guarantor. The application was granted in the High Court and that decision was upheld on appeal. In the course of his judgment, Millett LJ referred to a distinction which was claimed to exist between that case and Re Harvest Lane Motor Bodies Limited : at the date when the company was struck off the register, the landlord had no cause of action against the company since no debt was then due. Holding that the principle was the same, Millett J said: "...those who wish to enforce a liability of the company need to have means to restore the company to the register so that they can enforce its liability. That does not, in my judgment, depend upon whether the applicant for restoration of the company had an existing cause of action when the company was struck off the register. It depends upon whether the company was then subject to a liability, whether contingent or prospective, which a creditor might need to enforce. That is the present case, since at the date of striking off the company was subject to a contingent liability to the respondent."
- It should also be pointed out that, in Harvest Lane Motor Bodies Limited , Megarry J referred to the provisions of s.224
(1)of the English Companies Act 1948 which defines the persons who may make an application to a court for the winding up of a company in the same terms as s.215 of our Principal Act. Megarry J was clearly of the view that the absence of similar words from the English section corresponding to s.12(B)
(3)did not preclude the court from adopting a reasonably wide construction of the word "creditor" if justice so required and I am satisfied that this is also the law in this jurisdiction.
- It remains to be noted that a similar view was taken in the High Court by Barr J in Industrial Glazing Systems Limited (Unreported : 6th November, 2000) although no written judgment is available in that case.
- Since the events which are claimed to give rise to the cause of action are alleged to have happened before April 18th, 1999, the day on which Deauville was struck off, it is clear, that adopting the reasoning of the English courts in the two cases to which I have referred, Orlaford should be regarded as being a "creditor" for the purposes of the application to restore Deauville to the register.» Από τις πιο πάνω αποφάσεις προκύπτουν οι εξής αρχές: Α. Το αρ.327
(7)παρέχει διακριτική εξουσία στο Δικαστήριο να επαναφέρει «στη ζωή» εταιρεία που έχει διαγραφεί από το μητρώο από τον Έφορο. Β. Η αίτηση δύναται να καταχωρηθεί από την εταιρεία ή οποιοδήποτε μέλος ή πιστωτή, οι οποίοι αισθάνονται δυσαρεστημένοι από το γεγονός ότι η εταιρεία διαγράφτηκε από το μητρώο. Γ. Ο όρος «πιστωτής» δύναται να καλύπτει μελλοντικούς και ενδεχόμενους πιστωτές, είτε η αξίωση εναντίον της εταιρείας είναι για εκκαθαρισμένη απαίτηση είτε όχι. Ο όρος «πιστωτής» συνεπώς θα πρέπει να ερμηνεύεται γενναιόδωρα έτσι ώστε να μπορεί να καλύπτει όλα τα πρόσωπα που αναφέρονται στο άρθρο 327
(7)που νόμιμα νιώθουν δυσαρεστημένοι από το γεγονός ότι η εταιρεία διαγράφτηκε από το μητρώο. Δεν θα πρέπει να επιχειρείται διαχωρισμός ως προς το ποιος δύναται να θεωρηθεί πιστωτής, εφόσον το μόνο ερώτημα που θα πρέπει να απασχολεί είναι αν κατά τον χρόνο διαγραφής της εταιρείας, η τελευταία υπείχε κάποιας ευθύνης έναντι τρίτου προσώπου, είτε αυτή ήταν υφιστάμενη είτε μελλοντική και την οποία το τρίτο αυτό πρόσωπο ενδεχομένως να θέλει να διεκδικήσει. Δ. Η αίτηση θα πρέπει να υποβληθεί εντός 20 χρόνων από την ημερομηνία δημοσίευσης της διαγραφής. Ε. Προϋπόθεση για επιτυχία της αίτησης είναι: i. Είτε η εταιρεία να διεξήγαγε εργασίες ή να ήταν σε λειτουργία κατά τον χρόνο διαγραφής της ii. Είτε να θεωρείται «διαφορετικά ότι είναι δίκαιο» να επαναφερθεί η εταιρεία ανεξαρτήτως των δραστηριοτήτων της κατά τον χρόνο διαγραφής της. Στ. Οι όροι «διεξαγωγή εργασιών» και «λειτουργία» θα πρέπει να ερμηνεύονται κατά ευρύ τρόπο και δεν περιορίζονται μόνο στην ύπαρξη εμπορικής δραστηριότητας. Δικαστικές διαδικασίες που εκκρεμούν από την εταιρεία, διατήρηση προσωπικού εν αναμονή εμπορικών συναλλαγών, έστω χωρίς υφιστάμενη δραστηριότητα, καθώς επίσης και ενέργειες διαμοιρασμού των περιουσιακών στοιχείων της εταιρείας, συνιστούν περιπτώσεις κάτω από τις οποίες δύναται να ικανοποιείται η επί του προκειμένου προϋπόθεση του αρ.327
(7). Ζ. Ως προς την εναλλακτική προϋπόθεση του «διαφορετικά δίκαιου», έννοια άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, αυτή θα πρέπει να εξετάζεται με γνώμονα το δικαίωμα του αιτητή να έχει τη δυνατότητα να προχωρήσει με μέτρα προς είσπραξη του λαβείν του αν το επιθυμεί. Με τούτο κατά νου, η προοπτική επιτυχούς είσπραξης είναι μεν παράγοντας που λαμβάνεται υπόψη δεν είναι όμως το καθοριστικό κριτήριο. Αυτό διότι μια εταιρεία μπορεί να διαγραφεί από το Μητρώο Εταιρειών είτε κατόπιν δικού της αιτήματος είτε κατόπιν εκούσιας ή ακούσιας αδιαφορίας της και να στερήσει έτσι, ηθελημένα ή μη, το δικαίωμα των πιστωτών της να προχωρήσουν με νομικά μέτρα εναντίον της για να εισπράξουν το λαβείν τους. Άλλωστε, η απόφαση να καταβληθούν όλα τα αναγκαία έξοδα για να διωχθεί μια εταιρεία που ενδεχομένως να μην μπορεί στο τέλος της ημέρας να καλύψει το οποιοδήποτε εξ' αποφάσεως χρέος ήθελε προκύψει, ανήκει αποκλειστικά στον αιτητή, ο οποίος και δεν θα πρέπει χωρίς καλό λόγο να στερηθεί του δικαιώματος του να επιχειρήσει να διεκδικήσει τα δικαιώματα του, όποιες και να είναι οι συνέπειες της επιλογής του αυτής. Υπάγοντας τις πιο πάνω αρχές στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, παρατηρώ τα εξής. Η εταιρεία, σύμφωνα με την Καρσερά, διεξήγαγε εργασίες τουλάχιστον μέχρι και τον Ιανουάριο του 2015 οπόταν και αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες οι οποίες οδήγησαν στην πλήρη αδράνεια της. Δεν αμφισβητείται όμως ότι προτού η εταιρεία αδρανήσει και ενόσω ήταν πλήρως δραστηριοποιημένη, αυτή συνεργαζόταν με τους αιτητές με τον τρόπο που ισχυρίζονται οι τελευταίοι όπως και δεν αμφισβητείται ότι κατά τη διάρκεια αυτής της συνεργασίας οι αιτητές διατηρούσαν λογαριασμό σε σχέση με την πώληση και παράδοση προϊόντων προς την εταιρεία. Οι αιτητές ισχυρίζονται ότι στα πλαίσια της εν λόγω συνεργασίας η εταιρεία δημιούργησε κάποιο οφειλόμενο υπόλοιπο, το οποίο όμως, ως φαίνεται από την κατάσταση λογαριασμού που οι πρώτοι προσκόμισαν, αν και μειώθηκε μέχρι και τα μέσα του 2014 λόγω διάφορων πληρωμών εντούτοις έκτοτε παρέμεινε απλήρωτο και μέχρι την ημέρα διαγραφής της εταιρείας, δεν είχε εξοφληθεί. Η Καρσερά βέβαια απορρίπτει την ύπαρξη οποιουδήποτε χρέους της εταιρείας, πλην όμως δεν είναι στα πλαίσια αυτής της αίτησης που θα αποφασιστεί κατά πόσο οι αιτητές έχουν δίκαιο στις αξιώσεις τους, αλλά στα πλαίσια της σχετικής αγωγής που επιθυμούν να καταχωρήσουν εναντίον της εταιρείας. Επί του παρόντος όμως, τα όσα παρουσιάζονται να περιβάλλουν τον ισχυρισμό των αιτητών, ο οποίος εκ πρώτης όψεως φέρεται να επιβεβαιώνεται από την κατάσταση λογαριασμού που παρουσίασαν, είναι αρκετά για να τους εντάξουν στον όρο «πιστωτής» για σκοπούς του αρ. 327
(7), ως ο εν λόγω όρος έχει ευρέως ερμηνευτεί από τις αποφάσεις που παρέθεσα ανωτέρω. Το ότι οι αιτητές, ως τέτοιοι πιστωτές, δεν έλαβαν οποιαδήποτε μέτρα είτε για να μη διαγραφεί η εταιρεία είτε για να επαναφερθεί ενωρίτερα, δεν μπορεί να αποτελέσει εμπόδιο στην αίτηση τους εφόσον το ίδιο το άρ.327
(7)τους παρέχει τη δυνατότητα να καταχωρήσουν την αίτηση τους έως και είκοσι χρόνια μετά τη διαγραφή. Σε κάθε περίπτωση όμως η όποια καθυστέρηση επέδειξαν οι αιτητές στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι τέτοια που να συνιστά λόγο για απόρριψη της αίτησης. Πρόσθετα των πιο πάνω, η διαγραφή της εταιρείας το 2016, η οποία κατέστησε αδύνατη την άσκηση οποιωνδήποτε νομικών μέτρων εναντίον της εταιρείας, οφείλεται αποκλειστικά στην παράλειψη της ίδιας της εταιρείας και κατ' επέκταση της Καρσερά ως τη μόνη διευθύντρια της, να συμμορφωθούν με τις θέσμιες υποχρεώσεις τους. Σύμφωνα με την Καρσερά, ο λόγος που η ίδια και κατ' επέκταση η εταιρεία δεν συμμορφώθηκαν με τις εν λόγω υποχρεώσεις τους, για τις οποίες δεν αμφισβητούν ότι είχαν πλήρη επίγνωση όταν προέκυψαν, ήταν η οικονομική αδυναμία που αντιμετώπισε η εταιρεία μετά τον Ιανουάριο του
- Ήταν όμως εις γνώση της εταιρείας και της Καρσερά ότι η εταιρεία θα διαγραφόταν συνεπεία των προαναφερόμενων παραλείψεων, αφού αμφότερες έτυχαν της νενομισμένης ειδοποίησης από τον Έφορο Εταιρειών όπως επίσης ήταν εις γνώση τους ότι σε περίπτωση διαγραφής της εταιρείας, όλα τα πρόσωπα που συνεργάζονταν με την εταιρεία, περιλαμβανομένων και των αιτητών, θα έμεναν ουσιαστικά εκτεθειμένα σε σχέση με τις οποιεσδήποτε οφειλές της τελευταίας. Με άλλα λόγια και χωρίς βέβαια να συνεπάγεται ότι η εταιρεία και η Καρσερά ενήργησαν εσκεμμένα με σκοπό την καταδολίευση των πιστωτών της εταιρείας, η διαγραφή της τελευταίας και η συνακόλουθη αδυναμία των όποιων πιστωτών της να εισπράξουν το λαβείν τους, οφείλεται σε μια σειρά συνειδητών παραλείψεων από πλευράς εταιρείας και Καρσερά. Υπό αυτές τις περιστάσεις, θα ήταν άδικο να μην επαναφερθεί η εταιρεία και να μη δοθεί η ευκαιρία στους αιτητές να επιχειρήσουν να αποδείξουν και αν μπορούν να εισπράξουν, αυτό που ισχυρίζονται ότι τους οφείλεται. Το ότι σήμερα η εταιρεία, σύμφωνα με την Καρσερά δεν έχει οποιαδήποτε περιουσία, δεν μπορεί υπό τις περιστάσεις να αποτελέσει νομικό εμπόδιο για τους αιτητές. Θεωρεί τέλος η Καρσερά, ότι θα ήταν άδικο να επαναφερθεί η εταιρεία και η ίδια στη θέση της διευθύντριας, γιατί τότε αυτή θα υποχρεωθεί να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της ως διευθύντρια, ήτοι τις υποχρεώσεις που παρέλειψε να εκπληρώσει εξού και διαγράφηκε η εταιρεία. Με κάθε σεβασμό προς την πλευρά της Καρσερά, η θέση της αυτή στερείται παντελώς οποιουδήποτε ερείσματος. Θα ήταν παράλογο άλλωστε να μην επιτραπεί η επαναφορά εταιρείας η οποία διεγράφη λόγω των παραλείψεων ενός διευθυντή της, απλά διότι ο εν λόγω διευθυντής δεν επιθυμεί να προβεί στις αναγκαίες ενέργειες που συνειδητά παρέλειψε να πράξει από την αρχή έτσι ώστε η εταιρεία να μη διαγράφετο. Αντίθετη προσέγγιση θα σήμαινε ουσιαστικά επιβράβευση ενεργειών που συνιστούν παράβαση θέσμιων υποχρεώσεων. Αφ' ης στιγμής κάποιος επιλέγει να διευθύνει μια εταιρεία και μέσω της ξεχωριστής νομικής οντότητας της να προβαίνει σε καθημερινές εμπορικές συναλλαγές, το λιγότερο που οφείλει να πράξει είναι να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες του ως τέτοιος διευθυντής (βλ. κατ' αναλογία ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ν. ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗ κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 323/2015, 324/2015 και 325/2015, 18/12/
- Στη βάση όλων των πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει. Έχω προβληματιστεί ως προς το κατά πόσο τα διατάγματα επαναφοράς της εταιρείας και της διευθύντριας της θα πρέπει να περιοριστούν στην αγωγή που προτίθενται να καταχωρήσουν οι αιτητές εναντίον της εταιρείας. Τέτοια προσέγγιση όμως δεν ακολουθήθηκε ούτε στη Logicom, στην οποία μάλιστα ήδη εκκρεμούσε δικαστική διαδικασία εναντίον της εκεί διαγραμμένης εταιρείας, ούτε και φαίνεται να συνάδει με το όλο πνεύμα του αρ.327
(7)για επαναφορά μιας εταιρείας ώστε να «λογίζεται ότι εξακολουθούσε να υπάρχει ωσάν η επωνυμία της δεν διαγράφτηκε». Ως εκ τούτου, εκδίδονται διατάγματα ως εξής: (α) Το όνομα της εταιρείας FARIAPO TRADING LTD ΗΕ283115 να επανεγγραφεί στο Μητρώο Εταιρειών. (β) Η εταιρεία και όλα τα πρόσωπα τίθενται στην ίδια θέση στην οποία βρίσκονταν προτού διαγραφεί το όνομα της εταιρείας από το Μητρώο Εταιρειών. (γ) Ο χρόνος μεταξύ της ημερομηνίας διαγραφής και της ημερομηνίας επανεγγραφής της εταιρείας στο Μητρώο Εταιρειών δεν θα τρέχει για χρέη τα οποία κατά το χρόνο διαγραφής δεν είχαν παραγραφεί. Εφόσον η αίτηση οδηγήθηκε σε ακρόαση συνεπεία της ένστασης που καταχώρησε προσωπικά η πρώην διευθύντρια της εταιρείας Φ. Καρσερά, δεν θα ήταν δίκαιο όπως επωμισθεί τα έξοδα της αίτησης η επαναφερθείσα πλέον εταιρεία αλλά η ίδια η Καρσερά. Ως εκ τούτου, τα έξοδα της αίτησης επιδικάζονται προς όφελος των αιτητών και εναντίον της Καρσερά, ως αυτά θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ............ Πιστόν αντίγραφο Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο