Σάββα ν. Baluta, Αρ. Αγωγής: 5559/11, 23/1/2019

(10)υπό τον τίτλο ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑΙ ΕΙΔΙΚΩΝ ΖΗΜΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΝΤΟΣ, με τη φράση «έξοδα γυμναστικής και/ή προγράμματος ενδυνάμωσης». (Η έμφαση δόθηκε από το Δικαστήριο) Η αίτηση βασίζεται στις Δ.19, Δ.21, Δ.25 κ.1-5, Δ.48 κ.1-9, Δ.63 και στη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Ενάγοντος στην οποίαν μεταξύ άλλων αναφέρει στις παραγράφους 2-4 τα ακόλουθα: «

1. Μετά την έναρξιν της ακροαματικής διαδικασίας της υποθέσεως και συγκεκριμένα μετά την 30/10/18, κατά την οποία άρχισε η κυρίως εξέτασις μου, στα πλαίσια της οποίας κατετέθη σωρεία εγγράφων υπό μορφήν Τεκμηρίων, σε πρόσφατον συνάντησιν μου μετά της δικηγόρου μου, προς τον σκοπόν προετοιμασίας διά συνέχισιν της ακροάσεως, κατόπιν λεπτομερέστερης μελέτης τόσον των δικογράφων, όσον και των υπ' εμού κατατεθέντων Τεκμηρίων 14, 19 και 20, συνημμένων εις την παρούσαν ως Τεκμήρια A, Β και Γ αντιστοίχως, προέκυψε η ανάγκη τροποποίησης της Εκθέσεως Απαιτήσεως, διά της διευκρινίσεως και/ή προσθήκης ορισμένων σημείων και/ή ζητημάτων, επί τω τέλει ορθού προσδιορισμού των επιδίκων θεμάτων.
2. Συγκεκριμένα διεπιστώθη, ότι ως εκ λάθους και/ή παραδρομής δεν συμπεριελήφθη εις τις δικογραφημένες, εν τη Εκθέσει Απαιτήσεως, λεπτομέρειες των σωματικών μου βλαβών, η διαγνωσθείσα υπό του θεράποντος ιατρού μου Δρα XXXXX Παναγιώτου, θλάση οσφυϊκής μοίρας, ως καταγράφεται εις το κατατεθέν Τεκμήριον 14 και επισυναπτόμενον τη παρούση ως Τεκμήριον Α, καθώς επίσης και το γεγονος ότι ο εν λόγω ιατρός μου συνέστησε μεταξύ άλλων να ακολουθήσω πρόγραμμα κινπτικης αγωγής, γυμναστικής και ενδυνάμωσης σε σχέση με τις σωματικές μου βλάβες, παραπέμποντας με προς τούτο στην υπογράφουσα το κατατεθέν Τεκμήριο 20, συνημμένον τη παρούση Τεκμήριον Γ, όπερ και εγένετο.
3. Περαιτέρω, ενώ κατετέθη ως Τεκμήριο 19, συνημμένον τη παρούση Τεκμήριον Β, Δέσμη αποδείξεων σχετιζομένων με τα έξοδα της γυμναστικής και/ή ενδυνάμωσης τόσον της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής μου στήλης, όσον και του αριστερού κάτω άκρου, συμποσούμενες εις €2,860.00, ως εκ λάθους και/ή παραδρομής το εν λόγω ποσόν εδικογραφήθη υπό μορφήν εξόδων φυσιοθεραπείας, αντί του ορθού, ήτοι ως έξοδα κινητικής αγωγής, γυμναστικής και ενδυνάμωσης». Πέραν των πιο πάνω ο Ενάγων προβάλλει τη θέση ότι ουδεμία αδικία προκαλείται στον Εναγόμενο δεδομένου ότι η ακρόαση ευρίσκεται στο στάδιο της κυρίως εξέτασης του ιδίου ως ΜΕ3 και η μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΕ2 δεν αφορούσε ιατρικά ζητήματα. Σε συμπληρωματική του ένορκη δήλωση ημερομηνίας 21.12.18 ο Ενάγων απάντησε σε ισχυρισμούς του Εναγομένου αρνούμενος ότι προκαλείται ανεπανόρθωτη βλάβη και επισημαίνοντας ότι το Τεκμήριο 14 ήταν εις γνώσιν της άλλης πλευράς, καθώς και ιατρού της επιλογής του Εναγομένου. Ένσταση Ο Εναγόμενος με την ένσταση του προέβαλε 12 λόγους εισηγούμενος την απόρριψη της ένστασης, οι οποίοι εστιάζονται στο ότι δεν συντρέχουν οι καθιερωμένες προϋποθέσεις για έγκριση της αίτησης, ιδίως επειδή υπάρχει καθυστέρηση στην προώθηση του αιτήματος. Στη συνοδεύουσα την ένσταση ο εκ των δικηγόρων του (Εναγόμενου) κ. Τυλλής αναφέρει στην παράγραφο 4 τα εξής: «
4. Εξ' όσων κάλλιον γνωρίζω και πιστεύω οι ισχυρισμοί που ο Ενάγοντας αιτείται όπως εισάξει στη μαρτυρία του βασίζονται πάνω στα Τεκμήρια 14, 19 και 20 τα οποία όλα φέρουν χρονολογία 2011 και κατατέθηκαν με την επιφύλαξη της πλευράς του Εναγόμενου ότι οτιδήποτε περιέχουν που δεν εδράζεται πάνω σε δικογραφημένο ισχυρισμό θα αγνοηθούν». Νομική Πτυχή Οι αρχές με βάση τις οποίες εξετάζονται παρόμοιες αιτήσεις είναι πολύ καλά γνωστές και προκύπτουν μέσα από πολλές αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά τις Φοινιώτης ν. Greenmar Navigation

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ.44, Χρίστου ν. Αζά

(1992)1 Α.Α.Δ.704, Λάμπρου ν. Λάμπρου

(2002)1 Α.Α.Δ.1092). Για τις ανάγκες της παρούσας θεωρώ πως είναι αρκετό να παραπέμψω στην Clive Preece κ.ά. ν. Ρωσσίδου

(2011)1(Γ) Α.Α.Δ.2138 στην οποία, με αναφορά και σε άλλες υποθέσεις, οι βασικές αρχές συνοψίστηκαν ως εξής: «Αίτηση για τροποποίηση δικογράφου μπορεί να εγκριθεί σε κάθε στάδιο της διαδικασίας εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις οι οποίες καθιστούν την τροποποίηση απαραίτητη για την αποτελεσματική απονομή της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης αποτιμάται ύστερα από συνεκτίμηση όλων των παραγόντων της κάθε υπόθεσης, συμπεριλαμβανομένων και των επιπτώσεων που ενδεχομένως θα προκληθούν στα δικαιώματα και συμφέροντα του αντιδίκου. Βλ. Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος Α.Ε. κ.ά. ν. Βιομ. Χαρ. Αλωνεύτης Λτδ κ.ά.

(2002)1(Α) Α.Α.Δ.237. Στη Χριστοδούλου ν. Χριστοδούλου κ.ά.

(1991)1 Α.Α.Δ.934 έχει ειπωθεί ότι η σύγχρονή τάση είναι να επιτρέπουν τα Δικαστήρια τροποποιήσεις στις κατάλληλες υποθέσεις ακόμα και όταν μια τέτοια τροποποίηση είναι αποτέλεσμα αμέλειας ή καθυστέρησης νοουμένου ότι δεν θα προκληθεί αδικία στην άλλη πλευρά που δεν θα μπορούσε να αποζημιωθεί με χρήμα. Στην Astor Manufacturing & Exporting Co κ.ά. ν. A. & G. Leventis & Co (Nigeria) Ltd κ.ά.

(1993)1 Α.Α.Δ.726 αναφορικά με τον παράγοντα του χρόνου ειπώθηκαν τα εξής: "Ο παράγοντας χρόνος είναι σχετικός. Δεν είναι όμως εκ προοιμίου και απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας. Το ίδιο ισχύει για τον κάθε ένα από τη σειρά παραγόντων που η νομολογία καθιέρωσε ως διαδραματίζοντας ρόλο. Η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται αφού συνυπολογισθούν τα σχετικά στο πλαίσιο των ιδιαιτεροτήτων της κάθε υπόθεσης"». Στην παρούσα περίπτωση, (η οποία αφορά τη διεκδίκηση ειδικών και γενικών αποζημιώσεων συνεπεία τροχαίου ατυχήματος) ο Ενάγων βασικά επιθυμεί να προσθέσει τρεις ισχυρισμούς, ήτοι:

1. i)Ότι υπέστη θλάση οσφυϊκής μοίρας
2. ii)Ότι μετεγχειρητικά συνεστήθη στον ίδιο κινητική αγωγή, γυμναστική και ενδυνάμωση της οσφυϊκής μοίρας και του αριστερού κάτω άκρου iii) Ότι τα έξοδα ύψους €2.860 τα οποία διεκδικούσε στην αρχική οπισθογράφηση είναι έξοδα της γυμναστικής και του προγράμματος ενδυνάμωσης. Η αίτηση υπεβλήθη πριν την ολοκλήρωση της κυρίως εξέτασης του Ενάγοντος (ΜΕ3), κατά την οποία όντως είχαν κατατεθεί τα Τεκμήρια 14, 19 και 20, τα οποία επικαλείται και στην ένορκη δήλωση του ο Ενάγων. Το Τεκμήριο 14 φέρεται να είναι Ιατρικό Πιστοποιητικό ημερ. 11.4.11 στο οποίο συμπεριλαμβάνονται αναφορές αφενός για διάγνωση θλάσης οσφυϊκής μοίρας και αφετέρου (στην Πρόγνωση) για σύσταση στον ασθενή όπως ακολουθεί πρόγραμμα ενδυνάμωσης οσφυϊκής μοίρας και αύξηση της κινητικότητας της με κινησιοθεραπεία μακροχρόνια. Το Τεκμήριο 19 αποτελείται από δέσμη τεσσάρων αποδείξεων πληρωμής συνολικού ποσού €2.860 για θεραπείες, ημερ. 3.6.11, 22.6.11, 2.7.11 και 11.8.11, στο Θεραπευτικό Κέντρο Versatus. Το Τεκμήριο 20 φέρεται ως Βεβαίωση του Versatus ημερ. 15.9.11 περί του ότι ο Ενάγων γυμνάζετο εκεί δις εβδομαδιαίως λόγω προβλημάτων στην οσφυϊκή μοίρα και στο αριστερό κάτω άκρο. Σημειώνεται ότι τα Τεκμήρια 19 και 20 κατατέθηκαν χωρίς ένσταση με (ρητή) επιφύλαξη του (ούτως ή άλλως αυτονόητου) δικαιώματος αντεξέτασης εκ μέρους του Εναγομένου. Είναι προφανές πως η ανάγκη για τις τροποποιήσεις αυτές προέκυψε ουσιαστικά λόγω της παράλειψης συμπερίληψης στην αρχική Έκθεση Απαίτησης ισχυρισμού περί πρόκλησης θλάσης οσφυϊκής μοίρας. Δεν έχει δε, αμφισβητηθεί η θέση του Ενάγοντος πως η παράλειψη αυτή διεπιστώθη μετά την έναρξη της ακρόασης (στις 30.10.18) με αποτέλεσμα να ζητηθούν οι πιο πάνω τροποποιήσεις. Στην πραγματικότητα οι δαπάνες θεραπειών στο Κέντρο Versatus είχαν συμπεριληφθεί στο αρχικό δικόγραφο με τη διαφορά ότι αναφέροντο ως έξοδα φυσιοθεραπείας ύψους €2.860. Η σωστή περιγραφή τους κατά τον Ενάγοντα είναι ως έξοδα γυμναστικής και ενδυνάμωσης προφανώς με σκοπό να συνάδει η περιγραφή με τις οδηγίες του ιατρού στο Τεκμήριο 14 καθώς και τη διάγνωση περί θλάσης και αναγκαιότητας κινητικής αγωγής, γυμναστικής και ενδυνάμωσης της οσφυϊκής μοίρας και του αριστερού κάτω άκρου. Είναι σαφές πως, από πλευράς περιεχομένου, οι επιχειρούμενες αλλαγές εμπίπτουν στην επιτρεπόμενη, με βάση τις ως άνω αρχές, αναδιαμόρφωση δικογράφου αφού αναδεικνύει και τροχιοδρομεί προς εκδίκαση τα πραγματικά γεγονότα και επίδικα ζητήματα. Αναμφίβολα από τα αναφερόμενα πιο πριν δεν προκύπτει κάτι το οποίο να οδηγεί σε συμπέρασμα ότι ο Ενάγων παρέλειψε σκόπιμα είτε να συμπεριλάβει στο αρχικό δικόγραφο του τα θέματα αυτά είτε να προωθήσει νωρίτερα την αίτηση του. Δεν είναι τυχαίο πως ο Εναγόμενος προώθησε με την αγόρευση του ουσιαστικά μόνο τον λόγο περί καθυστέρησης επικαλούμενος τις υποθέσεις C & A Pelekanos Associates Ltd v. Πελεκάνου

(2001)1 (Γ) Α.Α.Δ. 2075 και Παπαχρυσοστόμου ν. Γρηγοριάδης κ.α.

(2012)1(Α) Α.Α.Δ. 817 και προβάλλοντας ότι η καθυστέρηση επτά ετών χωρίς οποιαδήποτε άλλη εξήγηση εκτός από σφάλμα ή αβλεψία δεν αρκεί και δεν αιτιολογεί την καθυστέρηση, για την οποία, λόγω έκτασης, απαιτούνται επαρκείς εξηγήσεις. Βέβαια, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως τόσο τα γεγονότα όσο και τα σχετικά έγγραφα ήταν εγκαίρως εις γνώσιν του Ενάγοντος και ότι υπό κανονικές περιστάσεις θα μπορούσε εξαρχής να συνταχθεί ορθά η Έκθεση Απαίτησης ή έστω να επιδιώκετο η τροποποίηση αρκετά νωρίτερα. Υπό τις περιστάσεις αυτές δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπήρξε κάποια καθυστέρηση, για την οποία μάλιστα δεν έχει δοθεί εξήγηση άλλη εκτός από την παράλειψη δικηγόρου να προβάλει τα θέματα όπως στην πραγματικότητα θα επιθυμούσε ο πελάτης του και όπως επιζητείται σήμερα. Σχετικά με ευθύνη δικηγόρου έχει αναφερθεί στην Ikos Cif Ltd v. Marfin Coward κ.α., Πολ. Έφ. 137/13 κ.α., ημ. 20.3.14 ότι (ακόμα και) η αλλαγή δικηγόρου δεν μπορεί να θεωρηθεί ως δικαιολογία για παρατηρούμενη καθυστέρηση που οδηγεί σε εκτροχιασμό της δίκης και ότι δεν παρέχει, αφ΄ εαυτής, λόγο για την τροποποίηση της δικογραφίας. Τονίστηκε όμως στην ίδια υπόθεση και το ότι τροποποίηση μπορεί να επιτραπεί, ασχέτως εάν επιδείχθηκε αμέλεια και καθυστέρηση από διάδικο, αν αυτό απαιτεί το συμφέρον της δικαιοσύνης. Όπως έχει λεχθεί στην Clive Preece (ανωτέρω) παρά τη σχετικότητα του παράγοντα χρόνου εντούτοις αυτός δεν είναι απαρέγκλιτα αποφασιστικής σημασίας δεδομένου ότι το πλέον ουσιώδες κριτήριο είναι η στάθμιση των παραγόντων οι οποίοι συνιστούν το εχέγγυο για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Σημειώνεται ότι στην πιο πάνω υπόθεση εγκρίθηκε κατ' έφεσιν αίτηση εκτενούς τροποποίησης της έκθεσης απαίτησης τέσσερα έτη μετά την καταχώριση της αγωγής και εν τω μέσω της προφορικής μαρτυρίας του ενάγοντος, αφού διαπιστώθηκε μεταξύ άλλων ότι η τροποποίηση αφορούσε ουσιώδη γεγονότα τα οποία είχαν προηγηθεί της υπογραφής της συμφωνίας και τα οποία συνδέοντο στενά με το επίδικο θέμα της παρανομίας της σύμβασης. Σκοπός της τροποποίησης ήταν η δημιουργία του αναγκαίου υποβάθρου επί του οποίου δυνητικά θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί με κατάλληλη μαρτυρία η εκδοχή των εφεσειόντων. Στη Saba & Co (T.M.P.) v. T.M.P. Agents

(1994)1 Α.Α.Δ. 426 το Εφετείο αναφερόμενο στο θέμα της αιτιολόγησης της καθυστέρησης έκρινε πως η σημασία του ποικίλλει ανάλογα με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, κυρίως σε συσχετισμό προς τη γνησιότητα των προθέσεων του αιτητή και την αναγκαιότητα ή τον βαθμό χρησιμότητας της τροποποίησης. Προσέθεσε επίσης πως μια καλόπιστη αίτηση προς κάλυψη πραγματικής και σημαντικής ανάγκης δεν θα πρέπει να απορριφθεί ακόμα και αν, ανεξάρτητα από οτιδήποτε άλλο, η καθυστέρηση αιτιολογήθηκε με αναφορά σε αβλεψία ή παραδρομή. Είναι αυτή η στάθμιση όλων των παραγόντων που οδήγησε, επίσης κατ' έφεσιν, στην έγκριση τροποποίησης 11 έτη μετά την καταχώριση της έκθεσης απαίτησης και αφού ακούστηκαν 12 μάρτυρες εναγόντων στην Kayat Trading Ltd v. Genzyme

(2013)1(Α) Α.Α.Δ 543. Συγκεκριμένα είχε μεταξύ άλλων συνεκτιμηθεί πως δεν υπήρχε κακοπιστία από πλευράς αιτητών και πως η όποια ταλαιπωρία ήθελε προκληθεί από την επανάκληση μαρτύρων για περαιτέρω αντεξέταση δεν μπορούσε να έκλινε την πλάστιγγα εναντίον της τροποποίησης αφού προείχε το συμφέρον της δικαιοσύνης, η δε ζημιά των καθ΄ ων μπορούσε να αποζημιωθεί σε χρήμα, ενώ αντίθετα οι συνέπειες για την υπόθεση των αιτητών από τη μη τροποποίηση θα ήταν καταστροφικές. Έχω τη γνώμη πως η παρούσα περίπτωση διακρίνεται ουσιωδώς από την Ikos (ανωτέρω) στην οποίαν κρίθηκε πως τυχόν ικανοποίηση του αιτήματος θα είχε ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση της αγωγής κατά τρόπο που θα μετέβαλλε εξ ολοκλήρου τον χαρακτήρα της αφού υπήρχε παλαιότερη προσθήκη διαδίκων, και με την αίτηση προέκυπτε νέα βάση αγωγής και δημιουργία αγώγιμου δικαιώματος εναντίον των νέων διαδίκων, ενώ παράλληλα παρέμενε ανεπίδοτη η αγωγή σε κάποιους και παρέμεναν σε ισχύ ενδιάμεσα διατάγματα, οπότε υπήρχε κίνδυνος ανεπανόρθωτης ζημιάς στην άλλη πλευρά και εν τέλει ήταν προσφορότερο τα νέα αγώγιμα δικαιώματα να εκδικάζοντο στα πλαίσια άλλων αγωγών. Στην Pelekanos (ανωτέρω) φαίνεται πως το ουσιώδες στοιχείο το οποίο οδήγησε στην απόρριψη ήταν ότι 11 έτη μετά την αγωγή ζητείτο τροποποίηση της γενικής οπισθογράφησης ως προπαρασκευαστική ενέργεια μελλοντικής αίτησης για τροποποίηση της έκθεσης απαίτησης. Στη δε Παπαχρυσοστόμου (ανωτέρω) φαίνεται πως καθοριστικό ήταν ότι η ακρόαση είχε ήδη ολοκληρωθεί και κυρίως το ότι εγείροντο σοβαρά ερωτηματικά αναφορικά με τις πραγματικές προθέσεις του αιτούντος, καθώς και το ότι το Δικαστήριο θα κατέληγε να εκδικάζει δύο φορές τα ίδια γεγονότα με άλλη αγωγή. Καθοδηγητικά είναι τα αναφερθέντα στη Γενικός Εισαγγελέας ν. Σάββα, Πολ. Έφ. Ε5/14, ημ. 24.3.14, η οποία οδήγησε σε διαταγή επανεκδίκασης αίτησης τροποποίησης με την οποία ζητείτο η προσθήκη στην υπεράσπιση ισχυρισμού για novus actus interveniens πέντε έτη μετά την καταχώριση της αγωγής και ενώ η ακρόαση της είχε ήδη αρχίσει (και είχε προχωρήσει ακόμα περισσότερο μέχρι την εκδίκαση της έφεσης). Λέχθηκαν τα εξής: «Εξάλλου, η υπεράσπιση, αν και η ίδια καταχωρημένη με καθυστέρηση, επεδιώχθη να τροποποιηθεί αμέσως μόλις ανεκαλύφθη, όπως είναι ο ισχυρισμός, η εκ παραδρομής παράλειψη αναφοράς στη διάσταση αυτή. Δεν υπήρξε λοιπόν υπέρμετρη καθυστέρηση όσον αφορά την ίδια την αίτηση, έστω και αν το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε εντοπιστεί προηγουμένως. Εν πάση όμως περιπτώσει, λανθασμένη είναι και η άλλη διαπίστωση του Δικαστηρίου ότι προέκυπτε ανεπανόρθωτη ζημιά. Είναι γεγονός ότι η ακρόαση είχε αρχίσει και δεν επρόκειτο για αγωγή για την οποία δεν είχε ακόμα αρχίσει η ακρόαση. Αλλά προφανώς βρισκόμαστε στο πρώτο στάδιο της υπόθεσης με μαρτυρία του ίδιου του εφεσιβλήτου και χωρίς καν να είχε εισαχθεί ιατρική μαρτυρία, η οποία ήταν και το ουσιαστικό ζητούμενο στην όλη υπόθεση». Στη βάση των πιο πάνω αρχών αυτό το οποίο προκύπτει είναι πως το βασικό και ουσιώδες κριτήριο είναι άλλο και πως η παρούσα δεν θα πρέπει να απορριφθεί λόγω ανεξήγητης καθυστέρησης, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψιν πως η ακρόαση ευρίσκεται στα αρχικά στάδια, ότι ο Εναγόμενος δύναται δεόντως να αποζημιωθεί λαμβάνοντας τα έξοδα που θα προκαλέσει η τροποποίηση, ότι δεν υπήρξε κακοπιστία και ότι με την επιχειρούμενη τροποποίηση τίθεται το αναγκαίο υπόβαθρο για την προώθηση της εκδοχής του Ενάγοντος και επίλυση των ουσιαστικών ζητημάτων. Κατάληξη: Στη βάση όλων των πιο πάνω και στα πλαίσια της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου κρίνεται ότι η αίτηση θα πρέπει να εγκριθεί. Ως εκ τούτου, εκδίδεται Διάταγμα ως οι παράγραφοι Α, Β και Γ. Το κλητήριο με την τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης να καταχωριστεί εντός 3 ημερών από τη σύνταξη του διατάγματος. Τροποποιημένη Υπεράσπιση εάν απαιτείται να καταχωριστεί εντός 5 ημερών από την παράδοση της τροποποιηθείσας Έκθεσης Απαίτησης. Κατά τα λοιπά να ακολουθηθούν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας. Τα έξοδα της αίτησης, καθώς και όσα παραμερίζονται λόγω της τροποποίησης επιδικάζονται υπέρ του Εναγόμενου και εναντίον του Ενάγοντος ως θα υπολογιστούν, συν Φ.Π.Α. και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της αγωγής. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο