← Κύπρος

RCB Bank Ltd ν. Bakay, Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 6/2016, 21/2/2019

RCB Bank Ltd ν. Bakay, Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 6/2016, 21/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A96 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Αρ. Αλλοδαπής Αίτησης: 6/2016 Αναφορικά με τον περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικό) Νόμο 84/79 και Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο 101/87 και Αναφορικά με τη Διεθνή Εμπορική Διαιτησία υπ΄ αρ. 142861 του Διεθνούς Δικαστηρίου Διαιτησίας του Λονδίνου στο Ηνωμένο Βασίλειο μεταξύ της RCB Bank Ltd, Αμαθούντος 2, Λεμεσός, 3105 Κύπρος και του . Bakay, XXXXX 2, XXXXX 3, XXXXX, Moscow Region, Russian Federation Μεταξύ: RCB Bank Ltd, εκ Λεμεσού Αιτήτριας v. . Bakay, XXXXX 2, XXXXX 3, XXXXX, Moscow Region, Ρωσική Ομοσπονδία Καθ΄ ου η Αίτηση Αίτηση της Recolta Enterprises Ltd και του . Vasiliev ημ. 15.5.18 για προσθήκη τους ως καθ΄ ων η αίτηση Ημερομηνία: 21 Φεβρουαρίου 2019 Εμφανίσεις: Για τη Recolta Enterprises Ltd και τον . Vasiliev - Αιτητές: κ. M. Μάρκου για Σκορδής, Παπαπέτρου & Σια ΔΕΠΕ Για την RCB Bank Ltd - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Σ. Πίττας με κα Ν. Στάροβλα και κα Θ. Πίττα για Σωτήρης Πίττας & Σια ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση οι Αιτητές (εφεξής «οι αιτητές») ζητούν διάταγμα του Δικαστηρίου για τη συνένωση και ή προσθήκη και ή παρέμβαση τους ως καθ΄ ων η αίτηση 2 και 3 στην αίτηση ημ. 3.4.18 της RCB Bank (εφεξής «η RCB») για επέκταση των εξουσιών του διορισθέντος Ενδιάμεσου Παραλήπτη, κ. ΧK, καθώς επίσης και άδεια για καταχώριση ένστασης στην εν λόγω αίτηση. Περαιτέρω ζητούν όπως διαταχθεί η επίδοση της αίτησης σε αυτούς και η εκδίκαση της αφού δοθεί σε αυτούς η δυνατότητα να καταχωρίσουν ένσταση και να ασκήσουν τα δικαιώματα τους ως ενδιαφερόμενα και ή επηρεαζόμενα πρόσωπα. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η Αίτηση περιέχονται στις δύο συνημμένες ένορκες δηλώσεις του Αιτητή . Vasiliev (εφεξής «ο GV»), μοναδικός και τελικός δικαιούχος της Recolta Enterprises Ltd (εφεξής «η Recolta»), και της κας ΚΓ (εφεξής «η ΚΓ»), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τους Αιτητές. Σύμφωνα με τις δύο ένορκες δηλώσεις, είναι ισχυρισμός των Αιτητών πως κατά τα έτη 2013 και 2014 αυτοί παραχώρησαν δάνειο συνολικού ύψους US$12εκ. στον . Bakay (εφεξής «ο IB»), Καθ΄ ου η Αίτηση στην παρούσα Εναρκτήρια Αλλοδαπή Αίτηση, με εξασφάλιση την ενεχυρίαση από την εταιρεία Melipest Trading Ltd (εφεξής «η Melipest») όλων των μετοχών της εταιρείας Folantez Investments Ltd (εφεξής «η Folantez») προς όφελος της Αιτήτριας Recolta δυνάμει σχετικής συμφωνίας η οποία συνήφθη το

  1. Σύμφωνα πάντα με τους Αιτητές, λόγω παράλειψης αποπληρωμής του δανείου, αυτοί έχουν δικαίωμα επί του συνολικού εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου της Folantez οι οποίες είναι εγγεγραμμένες στο όνομα της Melipest, επί της ίδιας της Folantez και κατ΄ επέκταση των περιουσιακών της στοιχείων, ήτοι της έπαυλης στο Baden-Baden στη Γερμανία, ιδιοκτησίας της Folantez (εφεξής «η έπαυλη»). Αποτελεί βασικό ισχυρισμό των Αιτητών πως ενόψει της φύσης της αίτησης ημ. 3.4.18 με την οποία ζητείται η επέκταση των εξουσιών του Ενδιάμεσου Παραλήπτη για να παραλάβει, διαχειρίζεται και προβεί στις δέουσες ενέργειες για πώληση της έπαυλης, τυχόν έγκριση της αίτησης ημ. 3.4.18 επηρεάζει δυσμενώς τα δικαιώματα και συμφέροντα της Recolta επί των ενεχυριασμένων περιουσιακών στοιχείων της Folantez των οποίων η Recolta είναι πιστωτής και επομένως θα πρέπει να επιτραπεί στους Αιτητές να προστεθούν ως καθ΄ ων και να ακουστούν στα πλαίσια της εν λόγω αίτησης. Η RCB καταχώρισε ένσταση στην υπό κρίση Αίτηση, οι λόγοι της οποίας είναι βασικά οι ακόλουθοι: 1) Η Recolta εμποδίζεται (estoppel) να προωθεί τέτοιας φύσης αίτηση λόγω δεδικασμένου (res judicata) και ή λόγω κωλύματος (issue estoppel) ενόψει της ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου ημ. 21.6.17 και ή λόγω κωλύματος δια συμπεριφοράς (estoppel by conduct). 2) Δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις που καθορίζουν οι Θεσμοί Πολιτικής Δικονομίας για την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 3) Τα συμφέροντα ορθής απονομής της δικαιοσύνης επιβάλλουν την απόρριψη της Αίτησης καθότι η επέκταση των εξουσιών του Ενδιάμεσου Παραλήπτη είναι απολύτως αναγκαία για τη διαφύλαξη και προστασία της έπαυλης, η οποία βρίσκεται υπό τη διαχείριση του Ενδιάμεσου Παραλήπτη. 4) Η Recolta δεν είναι αναγκαίος διάδικος και ή δεν επηρεάζονται τα νομικά δικαιώματα ή τα οικονομικά της συμφέροντα από την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. 5) Η Αίτηση αποσκοπεί στην πρόκληση αχρείαστης καθυστέρησης στην εκδίκαση της αίτησης ημ. 3.4.
  2. 6) Η Αίτηση συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας, είναι ενοχλητική, καταπιεστική και ή σκανδαλώδης. Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η ένσταση φαίνονται σε διάφορες ένορκες δηλώσεις που είναι καταχωρημένες στον φάκελο καθώς επίσης και στην συνημμένη ένορκη δήλωση του κ. MH (εφεξής «ο MH»), δικηγόρου και συνεταίρου σε δικηγορικό οίκο στην Αγγλία ο οποίος εκπροσωπεί την RCB. Ο ενόρκως δηλών αναφέρεται στο ιστορικό της παρούσας Αίτησης και ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει όλους τους λόγους ένστασης. Αποτελεί βασική του θέση πως το ισχυριζόμενο δάνειο και η ισχυριζόμενη συμφωνία ενεχυρίασης δεν είναι γνήσια και ή είναι άκυρα και μη εκτελεστά και επομένως το Δικαστήριο δεν θα πρέπει να εγκρίνει την παρούσα Αίτηση. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη με γραπτές αγορεύσεις τις οποίες οι δύο πλευρές κατέθεσαν στο Δικαστήριο. Ι. Ιστορικό της Αίτησης Για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση Αίτησης, κρίνεται αναγκαίο να τεθεί εξαρχής το ιστορικό της διαδικασίας στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης, όπως αυτό προκύπτει από το ίδιο το περιεχόμενο του φακέλου στον οποίο το Δικαστήριο δύναται να ανατρέξει και λάβει γνώση αυτού (βλ. Γεωργίου v. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ (Αρ. 2)

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1938). Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον φάκελο, προκύπτουν τα ακόλουθα:
  1. Στις 6.5.16 η RCB καταχώρισε την παρούσα Εναρκτήρια Αλλοδαπή Αίτηση (εφεξής «η κυρίως Αίτηση») εναντίον του ΙΒ για αναγνώριση, εγγραφή και άδεια εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης υπ΄ αρ. 142861 η οποία εκδόθηκε από το Δικαστήριο Διεθνούς Διαιτησίας του Λονδίνου στις 24.8.15 υπέρ της RCB και εναντίον του IB για ποσό πέραν των US$8εκ.
  2. Με την καταχώριση της κυρίως Αίτησης, η RCB καταχώρισε μονομερή αίτηση για την έκδοση ενδιάμεσου απαγορευτικού διατάγματος. Στις 16.5.16 το Δικαστήριο εξέδωσε μονομερώς προσωρινό διάταγμα με το οποίο ο κ. ΧΚ, δικηγόρος από Λευκωσία, διορίστηκε ως Ενδιάμεσος Παραλήπτης (εφεξής «ο Παραλήπτης») των περιουσιακών στοιχείων του ΙΒ, ήτοι το 100% του εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου της Folantez και όλων των περιουσιακών της στοιχείων, συμπεριλαμβανομένης της έπαυλης, με οδηγίες όπως · προβεί σε όλα τα δέοντα μέτρα για να λάβει από τους διευθυντές της Folantez πλήρη πρόσβαση στα βιβλία και μητρώα της εταιρείας · ασκεί όλα τα δικαιώματα ψήφου που έχει ο ΙΒ (ο οποίος φέρεται ως ο τελικός δικαιούχος των μετοχών της Melipest) και ή η εταιρεία Melipest ως μέτοχος της εταιρείας Folantez ούτως ώστε το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας να θέσει την έπαυλη υπό τον έλεγχο του · να εμποδίσει τον ΙB και ή την Folantez από του να μεταβιβάσει, διαθέσει και ή αποξενώσει την έπαυλη και ή το συνολικό μετοχικό κεφάλαιο της Folantez.
  3. Στις 8.7.16 η Recolta καταχώρισε αίτηση ζητώντας άδεια να παρέμβει στην ως άνω μονομερή αίτηση ημ. 6.5.
  5. Με βάση την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 7.11.16, δόθηκαν άδεια για παρέμβαση της Recolta στην εν λόγω διαδικασία για τους σκοπούς του προσωρινού διατάγματος και οδηγίες για καταχώριση εκ μέρους της αίτησης παραμερισμού του διατάγματος.
  6. Στις 22.11.16 η Recolta καταχώρισε αίτηση για παραμερισμό και ή ακύρωση του προσωρινού διατάγματος.
  7. Κατόπιν ακρόασης της αίτησης ημ. 22.11.16, το Δικαστήριο με απόφαση του ημ. 21.6.17 την απέρριψε.
  8. Κατόπιν ακρόασης της κυρίως αίτησης, στις 31.10.17 το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση για την εγγραφή για σκοπούς εκτέλεσης της υπό κρίση διαιτητικής απόφασης καθώς επίσης και για τη συνέχιση ισχύος των προσωρινών διαταγμάτων μέχρι πλήρους εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης.
  9. Στις 3.4.18 η RCB καταχώρισε αίτηση με την οποία ζητά διάταγμα επέκτασης των εξουσιών του Παραλήπτη ούτως ώστε § να διευθετήσει μέσω του διευθυντή της Folantez, κ. ΑΚ (εφεξής «ο ΑΚ»), όπως διοριστεί ένας ανεξάρτητος εκτιμητής ακινήτων στη Γερμανία για να εκτιμήσει την αξία της έπαυλης § να προβεί σε όλα τα αναγκαία μέτρα για να αποκτήσει την ελεύθερη κατοχή της έπαυλης § να διευθετήσει μέσω του διευθυντή της Folantez την πώληση της έπαυλης είτε μέσω δημόσιου πλειστηριασμού είτε με ιδιωτική συμφωνία υπό τέτοιους όρους που ήθελε επιβάλει το Δικαστήριο § να προκαλέσει όπως τα έσοδα πώλησης διατεθούν κατά προτεραιότητα για την πληρωμή των εξόδων εκτίμησης, την εξάλειψη οποιωνδήποτε επιβαρύνσεων ή εξασφαλίσεων επί της έπαυλης, την πληρωμή των εξόδων για ανάληψη της κατοχής της έπαυλης, την πληρωμή της αμοιβής και των εξόδων του Ενδιάμεσου Παραλήπτη, την πληρωμή του εξ αποφάσεως χρέους στη RCB δυνάμει της απόφασης ημ. 31.10.17 και § να πληρώσει οποιοδήποτε πλεόνασμα στη Folantez. Περαιτέρω ζητά διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εξουσιοδοτεί τον Παραλήπτη όπως προκαλέσει την υπογραφή (i) συμφωνίας δανειοδότησης μεταξύ της RCB και της Folantez ύψους €150.000 για κάλυψη των εξόδων συντήρησης της έπαυλης μέχρι την πώληση, (ii) συμφωνίας επιβάρυνσης επί της έπαυλης προς όφελος της RCB, (iii) συμφωνίας εξασφάλισης και (iv) σχετικού πληρεξούσιου εγγράφου προς υλοποίηση και εκτέλεση της συμφωνίας επιβάρυνσης.
  10. Ακολούθησε η καταχώριση της παρούσας Αίτησης για προσθήκη της Recolta και του GV για προσθήκη και παρέμβαση τους ως καθ΄ ων η αίτηση 2 και 3 στην αίτηση ημ. 3.4.
  11. ΙΙ. Νομική Βάση Αίτησης Είναι κοινώς παραδεκτό πως η παρούσα Αίτηση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στη Δ.9 θ.10 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί τα ακόλουθα: «. The Court or a Judge may, at any stage of the proceedings, either upon or without the application of either party, and on such terms as may appear to the Court or Judge to be just, order that the names of any parties improperly joined, whether as plaintiffs or as defendants, be struck out, and that the names of any parties, whether plaintiffs or defendants, who ought to have been joined, or whose presence before the Court may be necessary in order to enable the Court effectually and completely to adjudicate upon and settle all the questions involved in the cause or matter, be added. .» Η αντίστοιχη Αγγλική πρόνοια είναι η O.16 r.
  12. Στο Annual Practice 1958, σελ. 345, αναφέρεται πως πρόσωπα τα οποία δεν είναι διάδικοι μπορούν να αιτηθούν την προσθήκη τους και γίνεται παραπομπή στην υπόθεση Re Fowler, 142 L.T.J.
  13. Η ίδια προσέγγιση υιοθετήθηκε και από τα Κυπριακά Δικαστήρια. Ειδικότερα στην υπόθεση Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ v. Μηνά
(2003)1(Γ) Α.Α.Δ. 1818, ως θέμα γενικής αρχής του δικαίου, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα μη διαδίκου, στη συγκεκριμένη περίπτωση ασφαλιστικής εταιρείας, να αιτηθεί να προστεθεί ως εναγομένη δυνάμει της Δ.9 θ.10, ανεξαρτήτως του ότι τελικώς το Εφετείο επικύρωσε την πρωτόδικη απόφαση με την οποία η αίτηση είχε απορριφθεί λόγω του ότι τέτοια προσθήκη δεν είχε κριθεί αναγκαία υπό τα περιστατικά της συγκεκριμένης περίπτωσης. Ως εκ τούτου η Recolta και ο GV έχουν δικαίωμα να αιτούνται την προσθήκη τους ως καθ΄ ων δυνάμει της Δ.9 θ.10. Εδώ σημειώνεται πως η επίκληση από τη RCB της Δ.48 θ.8
(4)δεν κρίνεται πρόσφορη στην υπό κρίση περίπτωση καθότι η εν λόγω διάταξη αφορά σε διαδικασία ακύρωσης και ή παραμερισμού διατάγματος το οποίο εκδόθηκε μονομερώς, ενώ στην παρούσα οι Αιτητές επιθυμούν εξαρχής να λάβουν μέρος στη δια κλήσεως αίτηση για έκδοση διαταγμάτων επέκτασης των εξουσιών του Παραλήπτη. Ούτε και ο περί Επιβαρυντικών Διαταγμάτων Ν.31(Ι)/92, στον οποίο βασίστηκε επίσης η πλευρά των Αιτητών είναι βοηθητικός στην προκειμένη περίπτωση. Αυτός αφορά σε διάταγμα επιβάρυνσης και ακολούθως πώλησης μετοχών για σκοπούς εκτέλεσης απόφασης Δικαστηρίου. Η αίτηση ημ. 3.4.18 δεν αφορά σε τέτοιο διάταγμα ούτε και βασίζεται στον εν λόγω Νόμο. Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1958, σελ. 345, η έκδοση ή όχι διαταγής για προσθήκη διαδίκου, συμπεριλαμβανομένου εναγομένου και κατ΄ αντιστοιχία καθ΄ ου, επαφίεται στη δικαστική διακριτική ευχέρεια, και το Δικαστήριο έχει ευρεία εξουσία να εκδώσει τέτοια διαταγή όπου το κρίνει αναγκαίο για να επιτύχει την αποτελεσματική εκδίκαση όλων των επίδικων θεμάτων. Στο ίδιο σύγγραμμα στη σελ. 348, υπό τον τίτλο «Adding defendants», αναφέρονται οι βασικές αρχές που διέπουν την άσκηση αυτής της διακριτικής ευχέρειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτές διαλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, πως πρόσωπο το οποίο είναι εμμέσως ενδιαφερόμενο («indirectly interested») δεν θα προστεθεί - Moser v. Marsden
(1892)1 Ch. 48. Είναι ενδιαφέρον πως ο δικηγόρος της RCB παρέπεμψε στη σελ. 324 του Annual Practice 1958, με αναφορά στην Αγγλική O.16 r.1, αντίστοιχη της δικής μας Δ.9 θ.1, όπου υπό τον τίτλο «Intervention by Persons not Parties», ο δικαιούχος ενεχύρου περιλαμβάνεται στις κατηγορίες προσώπων που θεωρούνται ως ενδιαφερόμενα σε αγωγή και έχουν δικαίωμα παρέμβασης σε αυτή. Συγκεκριμένα αναφέρονται τα ακόλουθα: «
(3)Debenture-holder's action. Interveners claim to be entitled to the property covered by the debenture, or claim rights paramount to the debentures. Intervention allowed (Samuel v. Samuel, 12 Ch. D. 152).» Οι νομικές αρχές που διέπουν το θέμα έχουν αποτελέσει αντικείμενο εξέτασης σε σωρεία Κυπριακών υποθέσεων. Στην υπόθεση PT Kiani Kertas v. Interorient Nagivation Company Limited κ.ά. (Αρ. 1)
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 300, η οποία αφορούσε αίτηση από συνεναγόμενο για προσθήκη εναγομένου, η γενική αρχή εκφράστηκε ως ακολούθως: «. Η γενική αρχή βέβαια, όπως παρατήρησε ο Wynn-Parry, J., στην υπόθεση Dollfus Mieg et Companie S.A. v Bank of England [1951] Ch. 33, στη σ.38, παραπέμποντας στο Annual Practice και παραθέτοντας τη σχετική αναφορά, είναι: «Generally in Common Law and Chancery matters a plaintiff who conceives that he has a cause of action against the defendant is entitled to pursue his remedy against that defendant alone. He cannot be compelled to proceed against other persons whom he has no desire to sue.» . Αν όμως η προσθήκη είναι αναγκαία για να αποφασισθούν αποτελεσματικώς και πλήρως όλα τα εγειρόμενα στην αγωγή θέματα, και δεν υπάρχει βαρύνων λόγος γιατί να μην διαταχθεί, το δικαστήριο μπορεί να πράξει ανάλογα (ίδε Hadjievangelou (No. 1) v. Dorami Marine Ltd α.ο.
(1978)1 C.L.R. 545). Σίγουρα, έχοντας υπ' όψη τη γενική αρχή, η διακριτική εξουσία του δικαστηρίου πρέπει να ασκείται με ανάλογη προσοχή.» Η υπόθεση Manchester Lines Ltd and another v. Viamaz Coach Industry Ltd
(1983)1 C.L.R. 178, στην οποία γίνεται αναφορά στην πιο πάνω υπόθεση, προσφέρει επίσης μια διαφωτιστική και ολοκληρωμένη ανάλυση του όλου θέματος: «In the case of Artemis v The ship "Sonja"
(1972)1 C.L.R. p.153 I had the opportunity to deal extensively with the aforesaid Orders regarding the addition of a defendant and the principles applicable thereto. I pointed out that rule 30 corresponds in all material respects to Order 9, rule 10 of our Civil Procedure Rules . . it is sufficient for the determination of this application to say that under this rule the Court retains a discretionary power to refuse the order and may elect to deal with the matter as regards the rights of the party before it; also that the powers given by it are wisely exercised, but if serious embarrassment would be caused to the plaintiff the order may be refused, though generally speaking, the Court will make such changes in respect of parties as may be necessary to enable an effectual adjudication to be made concerning all matters in dispute. Leave, however, may be refused where the addition of a defendant will have the effect of adding a new cause of action (See Raleigh v Goschen
(1898)1 Ch.81). Also the words "cause or matter" to be found in the English and Civil Procedure Rules and which correspond to the word "action" in rule 30, have been interpreted as meaning the action as it stands between the existing parties (see Amon v Raphael Tuck and Sons Ltd.,
(1956)1 Q.B.; The Result
(1958)P. 174 at p.184). Furthermore the Court has no jurisdiction under this rule to order third parties to be added as defendants where the cause or matter is not liable to be defeated by the nonjoinder, where the third parties were not persons who ought to have been sued in the first instance and where the third parties were not persons whose presence as defendants was necessary to enable the Court effectually to adjudicate on all the questions involved. (See Miquel Sanchez and Compania S.L. v The Result
(1958)P. 174.» Παραπέμπω επίσης στις υποθέσεις Megas Hadjievangelou v. Dorami Marine Ltd κ.ά.
(1978)1 C.L.R. 545, Hellenic Bank v. Cosmas
(1984)1 C.L.R. 53, Mepa Underwriting Management Ltd κ.ά. v. Αγροτικής Ανώνυμης Ελληνικής Εταιρείας Γενικών Ασφαλίσεων
(1997)1(Β) Α.Α.Δ. 772, Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ v. Μηνά (ανωτέρω) και Klappis & Sons Ltd v. Γεωργίου Τσολιά
(2007)1(Α) Α.Α.Δ. 66. III. Νομότυπο Ένορκης Δήλωσης της Αίτησης Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο MH ισχυρίζεται πως η ένορκη δήλωση του GV δεν θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν από το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας λόγω του ότι ούτε αυτή αλλά ούτε και η σχετική βεβαίωση δεν έγιναν σε μια από τις δύο επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας, κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Είναι γεγονός πως η ένορκη δήλωση του GV είναι στα Ρωσικά και η σχετική βεβαίωση αυτής (jurat) επίσης στα Ρωσικά και φέρει την υπογραφή της κας ΑΠ και τη σφραγίδα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Σε αυτό το πρωτότυπο Ρωσικό κείμενο της ένορκης δήλωσης, τόσο το όνομα της Πρωτοκολλητού όσο και η σφραγίδα του ΕΔ Λευκωσίας είναι καταγεγραμμένα στα Ελληνικά. Η Αίτηση συνοδεύεται επίσης από ένορκη δήλωση της κας ΓΟ (εφεξής «η ΓΟ»), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί τους Αιτητές και η οποία αναφέρει πως έχει προβεί σε πιστή και ακριβή μετάφραση της εν λόγω ένορκης δήλωσης του GV στα Αγγλικά την οποία και επισυνάπτει ως Τεκμήριο 1Β. Σημειώνεται πως μέσα από τη μετάφραση στα Αγγλικά διαφαίνεται και το λεκτικό της σχετικής βεβαίωσης στο τέλος της ένορκης δήλωσης του GV. Κατ΄ αρχάς προκαλεί έκπληξη το γεγονός πως η RCB εγείρει ζήτημα κανονικότητας και δεκτότητας της ένορκης δήλωσης του GV για τον λόγο ότι αυτή δεν έγινε σε μια από τις δύο επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας, ενώ ταυτόχρονα και η ίδια υιοθέτησε την ίδια πρακτική αναφορικά με την ένορκη δήλωση του ΜΗ η οποία είναι στα Αγγλικά. Περαιτέρω, θεωρώ πως αυτός ο ισχυρισμός έχει εγκαταλειφθεί καθότι ουδεμία αναφορά γίνεται σε αυτόν στην αγόρευση εκ μέρους της RCB. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης μου, επισημαίνω πως η Δ.39 θ.11 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προνοεί για την ύπαρξη και τη μορφή της βεβαίωσης (jurat) σύμφωνα με τον Τύπο 35, δεν αναφέρει οτιδήποτε ως προς τη γλώσσα αυτής της βεβαίωσης. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Kamal v. Hellenic Island (Αρ. 1)
(1994)1 Α.Α.Δ. 303, κάθε δικαστική διαδικασία διεξάγεται στις επίσημες γλώσσες της Δημοκρατίας όπως προβλέπεται στο άρθρο 3.4 του Συντάγματος. Σύμφωνα όμως με το άρθρο 5 του περί Επισήμων Γλωσσών Ν.67/88, παρέχεται πλέον η δυνατότητα αποδοχής οποιουδήποτε εγγράφου συνταγμένου σε ξένη γλώσσα ως αποδεικτικού μέσου, και για τους σκοπούς του εν λόγω άρθρου, «έγγραφο» περιλαμβάνει και ένορκη δήλωση. Το άρθρο 5
(2)δίδει στο Δικαστήριο εξουσία να δώσει οδηγίες για τη μετάφραση αυτού, εάν ήθελε κρίνει ότι αυτό είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης - βλ. Soboh Petroleum (Cyprus) Ltd v. Hussen Ali Nasrat Abdallah κ.ά.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1370. Όπως δε προκύπτει από την υπόθεση Ανδρέας Θεμιστοκλέους & Υιοί Λτδ κ.ά. v. Arizona Trading Co. Ltd.
(1997)1(Γ) Α.Α.Δ. 1354, η οποία αφορούσε ένορκη δήλωση προς υποστήριξη αίτησης για συνοπτική απόφαση η οποία (ένορκη δήλωση) διέπεται από και κρίθηκε με βάση τη Δ.39, βεβαίωση αποτελεί αναπόσπαστο και απαραίτητο μέρος ως προς την εγκυρότητα της ένορκης δήλωσης. Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, θεωρώ πως η βεβαίωση, ως μέρος της ένορκης δήλωσης, δύναται να γίνει σε οποιαδήποτε ξένη γλώσσα. Στην προκειμένη περίπτωση, μάλιστα η ένορκη δήλωση μαζί με τη βεβαίωση στα Ρωσικά συνοδευόταν από πιστή μετάφραση αυτής στα Αγγλικά, η ακρίβεια της οποίας ουδόλως αποτέλεσε αντικείμενο αμφισβήτησης από την RCB. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως η ένορκη δήλωση του GV είναι καθόλα νομότυπη και επομένως αυτή είναι αποδεκτή μαρτυρία και δύναται να ληφθεί υπόψιν στα πλαίσια και για τους σκοπούς της παρούσας αίτησης. ΙV. Κώλυμα και Δεδικασμένο Αποτελεί βασικό λόγο ένστασης πως οι Αιτητές κωλύονται να προωθούν την παρούσα Αίτηση και πως εν πάση περιπτώσει υπάρχει δεδικασμένο. Όπως προκύπτει από την πλούσια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, για να τύχει εφαρμογής η αρχή του κωλύματος λόγω δεδικασμένου, θα πρέπει να ικανοποιηθούν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: (α) Το επίδικο θέμα είναι το ίδιο και στις δύο διαδικασίες. (β) Το επίδικο θέμα έχει εγερθεί και αποφασιστεί στην πρώτη διαδικασία από Δικαστήριο το οποίο είχε δικαιοδοσία να το εκδικάσει. (γ) Το επίδικο θέμα έχει αποφασιστεί στην πρώτη διαδικασία τελειωτικά έτσι ώστε να δεσμεύει τα άλλα Δικαστήρια. (δ) Οι διάδικοι είναι οι ίδιοι. Η εν λόγω γενική αρχή έχει διευρυνθεί ώστε να επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο και όσους τρίτους είτε έλκουν δικαιώματα από τους διαδίκους, είτε παραλείπουν να παρέμβουν στην αντιδικία για να λάβουν μέρος σ΄ αυτή, τη στιγμή που και οι ίδιοι διεκδικούν ταυτόσημα με τα υπό κρίση συμφέροντα. Σχετικά παραπέμπω στις υποθέσεις Theori v. Djoni
(1984)1 C.L.R. 296, Nicolaides v. Yerolemi
(1984)1 C.L.R. 742, Χάσικος κ.ά. ν. Χαραλαμπίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 389, Παμπορίδης v. Κτηματικής Τράπεζας
(1995)1 Α.Α.Δ. 670, Level Tachexcaus Ltd. (Αρ.2)
(1995)1 A.A.Δ. 1105 και Πανεράς v. Πανερά
(2001)1(Γ) Α.Α.Δ. 1684. Θεωρώ πως στην προκειμένη περίπτωση δεν τίθεται ζήτημα δεδικασμένου λόγω του ότι η προγενέστερη απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 21.6.17 αφορούσε ενδιάμεση αίτηση και προσωρινό διάταγμα και δεν αποτελεί τελεσίδικη απόφαση. Αυτή η διαπίστωση βρίσκει έρεισμα στην υπόθεση Recnex Trading Ltd κ.ά. v. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολ. Έφ. 71/11, ημ. 16.4.14, στην οποία λέχθηκαν τα εξής: «Οι ενδιάμεσες αποφάσεις, πλην ειδικών περιπτώσεων, δεν θεωρούνται τελεσίδικες ακόμη και αν αποφασίζεται τελικώς ένα ζήτημα το οποίο κρίνεται δεσμευτικό για την μετέπειτα διαδικασία. . Στο τέλος της ημέρας το Δικαστήριο δεν μόρφωσε και ούτε εξέφρασε τελική γνώμη με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος. Δεν υπήρξε ενασχόληση με την ουσία του επιδίκου ζητήματος που αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata (K.S.R. Commercio Industria de Papel S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 309).» Στην υπόθεση K.S.R. Commercio Industria de Papel S.A. κ.α. ν. Bluecoral Navigation Ltd
(1995)1 A.A.Δ. 309, αναφέρθηκε πως η μόρφωση και έκφραση γνώμης με τρόπο καθοριστικό επί νομικού ή πραγματικού αιτήματος και η ενασχόληση με την ουσία του επιδίκου θέματος, αποτελεί τη βάση για την εφαρμογή του δόγματος res judicata. Όπως ορθώς επισημαίνει η ΚΓ στην ένορκη της δήλωση που συνοδεύει την Αίτηση, στην ενδιάμεση απόφαση του ημ. 21.6.17 το Δικαστήριο δεν προέβη σε οποιαδήποτε αξιολόγηση ούτε και σε πραγματικά ευρήματα, για να μπορεί να θεμελιωθεί η εφαρμογή του δεδικασμένου. Στην εν λόγω απόφαση ρητώς αναφέρεται πως «Στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν θα εξετάσει θέματα ουσίας ούτε και θα προβεί σε ευρήματα αξιοπιστίας, αλλά θα εξετάσει αν αντικειμενικά έχουν τεθεί τέτοια στοιχεία ενώπιον του που να δικαιολογούν την ακύρωση του επίδικου διατάγματος». Είναι υπό το πρίσμα αυτής της διαπίστωσης που το Δικαστήριο ανέφερε πως τα ενώπιον του δεδομένα «αφήνουν πολλά ερωτηματικά στο Δικαστήριο για τη γνησιότητα του Τεκμηρίου 5 και δεν αντέχει στη βάσανο της λογικής ότι αυτή η συμφωνία όπως παρουσιάζεται στο Δικαστήριο έγινε για να εξασφαλίσει δάνειο ύψους $12.000...» και πως με τα όσα έθεσε η Recolta «απέτυχε . να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς της». Επομένως δεν με βρίσκει σύμφωνη η θέση του δικηγόρου της RCB πως αυτή η απόφαση αποτελεί σαφή και αποφασιστική διαπίστωση ότι η εν λόγω συμφωνία ενεχυρίασης υπέρ της Recolta δεν ήταν γνήσια ή έγκυρη. Το κοινώς αποδεκτό γεγονός πως εναντίον της εν λόγω απόφασης εκκρεμεί έφεση η οποία καταχωρίστηκε από τη Recolta ουδόλως διαφοροποιεί τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου αναφορικά με τη φύση της εν λόγω διαδικασίας και της απόφασης του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως στην προκειμένη περίπτωση η ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου ημ. 21.6.17 δεν αποτελεί δεδικασμένο ως προς την παρούσα Αίτηση. Λόγω της φύσης της ενδιάμεσης αυτής διαδικασίας, θεωρώ πως δεν τίθεται ζήτημα εφαρμογής του κωλύματος επίδικου θέματος. Αφενός οι δύο αιτήσεις αφορούν σε διαφορετικό ζήτημα, η μεν πρώτη την ακύρωση των ενδιάμεσων διαταγμάτων κατοχής, διατήρησης, διαφύλαξης και προστασίας της έπαυλης, αφετέρου η δεύτερη αφορά στη διεύρυνση των εξουσιών του Παραλήπτη για την πώληση της έπαυλης και τον διαμοιρασμό των εσόδων πώλησης αυτής. Επιπλέον, η μη τελεσιδικία της απόφασης ημ. 21.6.17 καταδεικνύει πως το όλο ζήτημα δύνατο να τεθεί εκ νέου ενώπιον του Δικαστηρίου. Ούτε και η αρχή του κωλύματος δια συμπεριφοράς τυγχάνει εφαρμογής στην προκειμένη περίπτωση. Οι αρχές που διέπουν το κώλυμα δια συμπεριφοράς έτυχαν ανάλυσης στις υποθέσεις Stylianou v. Papakleovoulou
(1982)1 C.L.R. 542, Γρηγορίου ν. Γαβριήλ κ.ά.
(2011)1(Γ) Α.Α.Δ. 2263 και Karayiannis Brothers & Co Ltd v. Τράπεζας Κύπρου κ.ά., Πολ. Έφ. 367/08, ημ. 26.10.
  1. Η RCB επικαλείται άρνηση και ή παράλειψη της Recolta να απαντήσει θετικά σε επιστολές της πρώτης παρουσιάζοντας της στοιχεία προς υποστήριξη της εγκυρότητας της ισχυριζόμενης συμφωνίας επιβάρυνσης και ενεχυρίασης. Η RCB επισυνάπτει διάφορες επιστολές οι οποίες ανταλλάγηκαν μεταξύ τους κατά τον Ιούνιο του 2016, όταν η παρούσα διαδικασία περιήλθε σε γνώση της Recolta. Θεωρώ πως η οποιαδήποτε άρνηση και ή παράλειψη της τελευταίας να δώσει ή εφοδιάσει με στοιχεία την RCB, μέσω των επιστολών της οι οποίες γίνονταν άνευ βλάβης των δικαιωμάτων της, δεν σχετίζεται ούτε και δημιουργεί εμπόδιο στη λήψη διαβήματος στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας και στην προβολή των θέσεων και ισχυρισμών της με την παρουσίαση οποιωνδήποτε εγγράφων. Άλλωστε για την εφαρμογή του κωλύματος, θα πρέπει να καταδειχθεί πως η RCB ενήργησε στη βάση αυτής της στάσης της Recolta μεταβάλλοντας τη θέση της προς βλάβη της, στοιχείο το οποίο σαφώς απουσιάζει από την παρούσα περίπτωση όπου η RCB προχώρησε και εξακολουθεί να προχωρεί κανονικά όσον αφορά την προώθηση της κυρίως Αίτησης και γενικότερα της παρούσας διαδικασίας με τη λήψη διαφόρων μέτρων. Οι ίδιες διαπιστώσεις ισχύουν και αναφορικά με τη θέση της RCB περί κωλύματος προβολής ισχυρισμών εκ μέρους της Recolta πέραν αυτών στα πλαίσια της προγενέστερης αίτησης παρέμβασης και της αίτησης για ακύρωση των προσωρινών διαταγμάτων. Οι εν λόγω αιτήσεις αφορούσαν διαφορετικό αντικείμενο και εν πάση περιπτώσει δεν αποτελούν δεδικασμένο, επομένως θεωρώ πως στα πλαίσια της παρούσας η RCB δεν κωλύεται με οποιονδήποτε τρόπο να προβάλει τις θέσεις της και παρουσιάσει τα σχετικά έγγραφα, τα οποία βεβαίως θα αξιολογηθούν στον αναγκαίο βαθμό για σκοπούς έκδοσης απόφασης. V. Εξέταση της Αίτησης Έχει ήδη αναφερθεί πως οι Αιτητές επικαλούνται χορήγηση δανείου προς τον ΙB και συμφωνία ενεχυρίασης των μετοχών της Folantez υπέρ της Recolta προς υποστήριξη της θέσης ότι έχουν δικαίωμα και συμφέρον στην προσθήκη και παρέμβαση τους στην αίτηση ημ. 3.4.
  2. Προς υποστήριξη των ισχυρισμών τους, οι Αιτητές παραθέτουν αναλυτικά το ιστορικό της δανειοδότησης προς τον IB και των δοθεισών εξασφαλίσεων, ήτοι προσωπική εγγύηση του ΙΒ και συμφωνία ενεχυρίασης των μετοχών της Folantez. Οι εν λόγω ισχυρισμοί φαίνεται να επιβεβαιώνονται από τα συνημμένα στις ένορκες δηλώσεις των GV και ΚΓ έγγραφα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των GV και ΚΓ και τα συνημμένα έγγραφα, στις 21.7.13 και 20.8.13 ο GV φέρεται να δάνεισε στον IB το συνολικό ποσό των US$12εκ. για τον σκοπό συνεργασίας μεταξύ τους στον τομέα εξόρυξης άνθρακα. Η λήψη των πιο πάνω ποσών και η ανάληψη αποπληρωμής τους καταγράφεται σε σχετική συμφωνία ημ. 20.8.13 και σε σχετική απόδειξη παραλαβής αυτών, Τεκμήρια 4 και 5 αντίστοιχα στην ένορκη δήλωση του GV. Ο GV επισυνάπτει επίσης και τη συμφωνία συνεργασίας ημ. 7.11.13 μεταξύ των μερών ως Τεκμήριο
  3. Σύμφωνα με τον GV, λόγω της παράλειψης του ΙΒ να προβεί στα όσα προνοούντο στη συμφωνία συνεργασίας και συνακόλουθα να πληρώσει το ποσό του δανείου, τελικώς τα δύο αυτά πρόσωπα συμφώνησαν όπως για την αποπληρωμή του δοθεί ως εξασφάλιση η ενεχυρίαση της έπαυλης και τελικώς στις 14.7.15 υπεγράφη η συμφωνία ενεχυρίασης ημ. 22.5.15 αναφορικά με τη Folantez, Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση της ΚΓ. Η εν λόγω συμφωνία φέρει τη Melipest ως ενεχυριαστή, τη Recolta ως ενεχυροδανειστή, τη Folantez ως την εταιρεία και τον ΙΒ ως οφειλέτη. Όπως αναφέρει η ΚΓ, στις 14.7.15 ο εκπρόσωπος της Recolta ενημερώθηκε για τη σημείωση του εγγράφου ενεχυρίασης στο μητρώο των μετοχών της εταιρείας, Τεκμήριο 4, και στις 15.7.15 η Recolta απέστειλε στη Folantez υπογεγραμμένο αντίτυπο της συμφωνίας, Τεκμήριο 3, και έκτοτε κατέχει το πρωτότυπο πιστοποιητικό του συνολικού εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου της Folantez, Τεκμήριο 5Α. Περαιτέρω, η ΚΓ, με αναφορά στους όρους του Τεκμηρίου 1, ισχυρίζεται πως από την ημερομηνία που το οφειλόμενο χρέος κατέστη ληξιπρόθεσμο, ήτοι την 1.5.16, η Recolta απέκτησε κάθε δικαίωμα να απαιτεί την εκτέλεση των όρων της συμφωνίας, συμπεριλαμβανομένων της άσκησης των δικαιωμάτων της αναφορικά με την ιδιοκτησία των μετοχών της Folantez και της ανάληψης κατοχής και πώλησης των περιουσιακών στοιχείων της. Όπως ισχυρίζεται ο GV, ο ΙΒ τον διαβεβαίωσε πως θα αποτείνετο στη RCB για τη μη λήψη μέτρων αναφορικά με την έπαυλη, ενώ τελικά η RCB ισχυρίστηκε πως η συμφωνία ενεχυρίασης αποτελεί αντικείμενο συμπαιγνίας της Recolta και του ΙΒ εις βάρος της RCB. Η ΚΓ ισχυρίζεται ακόμα πως στα πλαίσια άσκησης και αναγνώρισης των δικαιωμάτων της Recolta που απορρέουν από τη συμφωνία ενεχυρίασης την 1.11.17 η Recolta καταχώρισε την Αγωγή υπ΄ αρ. 3927/17 ενώπιον του ΕΔ Λευκωσίας, Τεκμήριο
  4. Με αυτή απαιτεί, μεταξύ άλλων, δήλωση ότι το έγγραφο ενεχυρίασης μετοχών είναι έγκυρο και εκτελεστό, απόφαση εναντίον των ΙΒ, Melipest και Folantez για το ποσό του δανείου και διάταγμα μεταβίβασης στο όνομα της Recolta των μετοχών και της έπαυλης. Από τα πιο πάνω στοιχεία η δανειοδότηση φέρεται να έγινε από τον GV στον ΙΒ, ενώ η συμφωνία ενεχυρίασης φέρεται να έγινε προς όφελος της εταιρείας Recolta. Με αυτά τα δεδομένα, θεωρώ πως δεν υπάρχει παραπλάνηση στο Δικαστήριο ως προς τα ισχυριζόμενα από τους Αιτητές γεγονότα ούτε και πως οι Αιτητές παρουσιάζουν αντιφατικές θέσεις ως προς το ποιος είναι ο πραγματικός δανειολήπτης στις διάφορες ένορκες δηλώσεις τους, ήτοι η Recolta ή ο GV, κάτι το οποίο φαίνεται να αντικατοπτρίζεται στο περιεχόμενο των εγγράφων τα οποία έχουν παρουσιαστεί από την πλευρά τους. O GV ισχυρίζεται επίσης πως ούτε ο ίδιος ούτε και η Recolta έχουν οποιαδήποτε σχέση με τον ΙΒ, αρνούμενος τον αντίστοιχο ισχυρισμό της RCB στα πλαίσια της αίτησης ημ. 3.4.18 και προσθέτοντας πως η RCB γνωρίζει τον τελικό δικαιούχο της Recolta δυνάμει του διατάγματος αποκάλυψης στην Αγωγή υπ΄ αρ. 3529/16 ΕΔ Λευκωσίας. Αποτελεί βασικό ισχυρισμό της RCΒ στα πλαίσια της ένστασης της πως η συμφωνία ενεχυρίασης δεν είναι γνήσια ούτε και εκτελεστή. Βεβαίως αυτό το ζήτημα αποτελεί το αντικείμενο της Αγωγής 3927/17, οπότε και το Δικαστήριο δεν καλείται στα πλαίσια της παρούσας να προβεί σε τελικά συμπεράσματα ως προς αυτό. Για σκοπούς της παρούσας, το Δικαστήριο θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο οι Αιτητές έχουν προσκομίσει τέτοια στοιχεία τα οποία τους καθιστούν αναγκαίους διάδικους στην αίτηση ημ. 3.4.18 ούτως ώστε να δικαιολογείται όπως αυτοί λάβουν μέρος στη διαδικασία και προβάλουν τις δικές τους θέσεις. Είναι δε αυτονόητο πως μόνο σε περίπτωση που ήθελε διαφανεί πως οι ισχυρισμοί των Αιτητών είναι παντελώς αβάσιμοι, ανυπόστατοι και ανεδαφικοί, τότε σαφώς το Δικαστήριο δύναται να απορρίψει το αίτημα τους. Στα πλαίσια και για σκοπούς της παρούσας, το Δικαστήριο περιορίζεται στο να αναφέρει ότι με βάση το σύνολο των ισχυρισμών και των δύο πλευρών και τα έγγραφα τα οποία παρουσίασαν οι Αιτητές, φαίνεται να έχει υπογραφεί η συμφωνία ενεχυρίασης, δυνάμει της οποίας η Recolta κατέχει το πρωτότυπο πιστοποιητικό των μετοχών της Folantez. Χωρίς να υπεισέρχομαι σε οποιαδήποτε τελικά συμπεράσματα τα οποία αποτελούν αντικείμενο της Αγωγής 3927/17, επισημαίνω ότι αναφορικά με τον ισχυρισμό της RCB πως τέτοια συμφωνία δεν είναι έγκυρη επειδή δεν ενεγράφη στο Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 90 του περί Εταιρειών Νόμου, Κεφ. 113, οι Αιτητές παραπέμπουν στο ίδιο το άρθρο 90
(2)το οποίο αναφέρει πως αυτό δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις «.ενεχυρίασης πιστοποιητικών μετοχών εταιρειών, εκχώρησης δικαιωμάτων που απορρέουν από μετοχές εταιρειών ή οποιαδήποτε άλλη επιβάρυνση σε πιστοποιητικά μετοχών εταιρειών, μετοχές εταιρειών ή σε δικαιώματα που απορρέουν από μετοχές εταιρειών και όλων ή οποιαδήποτε εκ των δικαιωμάτων που απορρέουν από την ενεχυρίαση ή την εκχώρηση ή την επιβάρυνση». Ο ΜΗ επικαλείται ως επιπρόσθετο λόγο για την ακυρότητα της συμφωνίας ενεχυρίασης ότι αυτή δεν φέρει την υπογραφή της Folantez και πως με τέτοια συμφωνία δεν είναι επιτρεπτή η επιβάρυνση ακίνητης περιουσίας στη Γερμανία. Αυτοί οι ισχυρισμοί αντικρούονται από την πλευρά των Αιτητών οι οποίοι ισχυρίζονται πως η συμφωνία είναι καθόλα έγκυρη και εκτελεστή, και εν πάση περιπτώσει αυτοί δεν αποτελούν το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας αλλά άπτονται της ουσίας της εγκυρότητας και εκτελεστότητας της συμφωνίας και θα αποφασιστούν στα πλαίσια της κατάλληλης διαδικασίας, ήτοι στην Αγωγή 3927/
  1. Οι ισχυρισμοί του MH πως η συμφωνία δεν είναι γνήσια λόγω του ότι δεν είναι λογικό να έχουν δοθεί τόσο μεγάλα ποσά σε μετρητά και προσωπικά στον ΙΒ, αυτή έχει χαρτοσημανθεί πολύ μεταγενέστερα τον Δεκέμβριο του 2017 και η ηλεκτρονική αλληλογραφία την οποία οι Αιτητές παρουσιάζουν είναι επιλεκτική, δεν είναι ικανοί να καταρρίψουν όλους τους ισχυρισμούς των Αιτητών αναφορικά με την σύναψη της συμφωνίας ενεχυρίασης. Θεωρώ πως το θέμα της χαρτοσήμανσης αφορά μόνο στη δεκτότητα του εγγράφου και όχι στην εγκυρότητα και νομιμότητα αυτού ενώ οι λοιποί ισχυρισμοί απλώς εκφράζουν την άποψη και εκτίμηση του ΜΗ και αφορούν το τελικό ερώτημα της γνησιότητας και εγκυρότητας της συμφωνίας, το οποίο δεν αποτελεί αντικείμενο απόφασης στην παρούσα. Στην ένορκη δήλωση της ΚΓ επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 13 αντίγραφο ένορκης δήλωσης ημ. 13.7.16, του κ. ΜΣ, εκ μέρους της εταιρείας Proteas Management Ltd, στην οποία επισυνάπτει διάφορα έγγραφα αναφορικά με την εταιρεία Folantez, από τα οποία διαφαίνεται πως η Melipest είναι η μοναδική μέτοχος της Folantez. Όπως ορθώς υποδεικνύεται από την ΚΓ, ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνεται και έγγραφο στο οποίο φαίνεται η καταχώριση της επιβάρυνσης - ενεχυρίασης των μετοχών της από την Melipest προς όφελος της Recolta δυνάμει συμφωνίας ενεχυρίασης ημ. 22.5.
  2. Αυτά τα δεδομένα καταρρίπτουν τον ισχυρισμό του MH στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την ένσταση περί μη εγγραφής τέτοιας επιβάρυνσης στο μητρώο της Folantez. Αξίζει δε να σημειωθεί πως τα έγγραφα τα οποία ο ίδιος επισυνάπτει ως Τεκμήριο 10 και αποτελούν έρευνα στο Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών της Folantez στα οποία δεν φαίνεται καταχωρημένη η επιβάρυνση φέρουν ημερομηνία προγενέστερη αυτής, ήτοι 31.12.13, και επομένως ήταν λογικά αδύνατο να υπήρχε τέτοια καταγραφή κατ΄ εκείνη την ημερομηνία. Η παράλειψη λήψης μέτρων προς εκτέλεση των δικαιωμάτων της Recolta δυνάμει της συμφωνίας ενεχυρίασης παρά μόνο μετά την καταχώριση της κυρίως Αίτησης από την RCB και η μη προβολή εξήγησης προς τούτο, αποτελούν μέρος των ισχυρισμών του ΜΗ προς υποστήριξη της θέσης ότι οι Αιτητές παρουσιάζουν μια ψευδή εικόνα γεγονότων. Αυτοί οι ισχυρισμοί δεν είναι ικανοί από μόνοι τους να καταρρίψουν τη θέση των Αιτητών για τη σύναψη της συμφωνίας και την καταχώριση της επιβάρυνσης υπέρ της Recolta στο μητρώο της Folantez. Θεωρώ πως το σύνολο των τεθέντων δεδομένων τείνει να καταδείξει την ύπαρξη συμφωνίας ενεχυρίασης των μετοχών της Folantez από τη Melipest υπέρ της Recolta, στα πλαίσια της οποίας η Recolta κατέχει το πρωτότυπο πιστοποιητικό του συνολικού εκδοθέντος μετοχικού κεφαλαίου της Folantez και η οποία (ενεχυρίαση) έχει καταχωριστεί και στο Μητρώο του Εφόρου Εταιρειών. Περαιτέρω, λόγω ισχυριζόμενης παράβασης της συμφωνίας δανείου μεταξύ της Recolta και του IB, η Recolta φέρεται να διεκδικεί δικαίωμα επί των εν λόγω μετοχών, της εταιρείας Folantez και της περιουσίας αυτής. Οι αιτούμενες θεραπείες στην αίτηση ημ. 3.4.18 επηρεάζουν άμεσα και επεμβαίνουν σε αυτό το δικαίωμα το οποίο διεκδικεί, υπό την ιδιότητα της ως ενεχυροδανειστής εφόσον αυτή έχει άμεσο συμφέρον στη διαφύλαξη και διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων της Folantez, συμπεριλαμβανομένης της επίδικης έπαυλης. Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμη η αντιπαραβολή της υπόθεσης Παγκυπριακή Ασφαλιστική Λτδ v. Μηνά (ανωτέρω), στην οποία υιοθετήθηκε η Αγγλική υπόθεση Gurtner v. Circuit
(1968)1 All E.R. 328 όπου λέχθηκε πως « . όπου δύο μέρη αντιδικούν σε μια αγωγή και η επίλυση της αντιδικίας θα επηρεάσει άμεσα τα νόμιμα δικαιώματα ή την τζέπη ενός τρίτου προσώπου υπό την έννοια ότι θα υποχρεωθεί να πληρώσει τον λογαριασμό, τότε το Δικαστήριο στην άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας μπορεί να του επιτρέψει να προστεθεί ως διάδικος υπό τέτοιους όρους ως θεωρεί κατάλληλους. Πράττοντας ούτω το δικαστήριο επιτυγχάνει τους σκοπούς του Κανόνα. Καθιστά δυνατό για όλα τα επίδικα θέματα να 'αποφασισθούν αποτελεσματικά και πλήρως' ανάμεσα σε όλους εκείνους που ενδιαφέρονται άμεσα για το αποτέλεσμα.» Θεωρώ πως η Recolta εμπίπτει εντός της έννοιας προσώπου του οποίου θα επηρεαστούν τα δικαιώματα και καθίσταται έτσι ενδιαφερόμενο και επηρεαζόμενο μέρος και συνακόλουθα αναγκαίος διάδικος στην αίτηση ημ. 3.4.18, η οποία αποσκοπεί στην πώληση της έπαυλης και στον διαμοιρασμό των εσόδων πώλησης επί περιουσίας την οποία διεκδικεί η εν λόγω εταιρεία. Τυχόν πώληση της έπαυλης σαφώς εξουδετερώνει την ισχυριζόμενη εξασφάλιση της Recolta επί της έπαυλης και επομένως, ως θέμα λογικής, αυτή έχει συμφέρον και επηρεάζεται από το αποτέλεσμα της αίτησης ημ. 3.4.
  1. Δεν διαφεύγει την προσοχή του Δικαστηρίου η συμπερίληψη στην αίτηση ημ. 3.4.18 αιτητικού ως προς την ικανοποίηση οποιασδήποτε εξασφάλισης ή επιβάρυνσης, πλην όμως σημειώνεται η σαφής τοποθέτηση της RCB πως δεν αναγνωρίζει την γνησιότητα, εγκυρότητα και εκτελεστότητα της συμφωνίας ενεχυρίασης προς όφελος της Recolta. Επομένως, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ενδεχόμενη ικανοποίηση της εξασφάλισης της Recolta σε περίπτωση έγκρισης της αίτησης ημ. 3.4.
  2. Όπως αναφέρεται στην αγόρευση του δικηγόρου των Αιτητών, αυτοί επιθυμούν να εγείρουν σοβαρά ζητήματα στα πλαίσια της αίτησης ημ. 3.4.18, όπως το κατά πόσο το παρόν Δικαστήριο έχει δικαιοδοσία και αρμοδιότητα να χορηγήσει τις αιτούμενες θεραπείες στα πλαίσια εκτέλεσης της διαιτητικής απόφασης. Η θέση που προβάλλεται στην αγόρευση της RCB, πως οι Αιτητές δεν δύνανται να επιδιώκουν την απομάκρυνση του Παραλήπτη δεν βρίσκει έρεισμα στην ίδια την αίτηση ημ. 3.4.18 η οποία αφορά σε διαφορετικά αιτητικά τα οποία και αποτελούν το αντικείμενο αναφοράς από τους Αιτητές στα πλαίσια της παρούσας. Ούτε και ο ισχυρισμός του ΜΗ πως η αδιαφορία των Αιτητών στη διατήρηση της κατάστασης της έπαυλης τους στερεί το δικαίωμα να παρέμβουν στην αίτηση ημ. 3.4.18 δεν είναι ικανός από μόνος του να διαγράψει και εξουδετερώσει το όποιο δικαίωμα και συμφέρον επί της εν λόγω περιουσίας. Ο GV δεν βρίσκεται στην ίδια θέση ως η Recolta. Αυτός δεν αποτελεί μέρος της συμφωνίας ενεχυρίασης, παρά μόνο φέρεται ως ο δανειοδότης του IB και είναι ο τελικός δικαιούχος της Recolta. Επομένως, αυτός ως μη συμβαλλόμενο φυσικό πρόσωπο δεν αντλεί δικαιώματα βάσει της συμφωνίας ενεχυρίασης αλλά έχει έμμεσο συμφέρον λόγω της σχέσης του με τη Recolta και βασικά είναι έμμεσα ενδιαφερόμενο πρόσωπο. Σύμφωνα με την υπόθεση Moser v. Marsden (ανωτέρω), αυτή η ιδιότητα δεν είναι ικανή να δικαιολογήσει την προσθήκη του ως διαδίκου στα πλαίσια της αίτησης ημ.3.4.
  3. Η RCB επικαλείται το επείγον της προώθησης της αίτησης ημ. 3.4.18 λόγω της ανάγκης συντήρησης της έπαυλης. Θεωρώ πως αυτό το ζήτημα δεν οδηγεί αφ΄ εαυτού σε απόρριψη της παρούσας, καθότι σε περίπτωση έγκρισης της το Δικαστήριο έχει την εξουσία με την κατάλληλη συνεργασία των μερών να καθορίσει τη διαδικασία και την περαιτέρω πορεία της αίτησης ημ. 3.4.18 με σκοπό την όσο το δυνατό πιο σύντομη εκδίκαση αυτής. Τέλος, σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, δεν έχω ικανοποιηθεί πως η παρούσα Αίτηση έχει καταχωριστεί καταχρηστικά με σκοπό την καθυστέρηση στη διαδικασία. Αντιθέτως προκύπτει πως η Αίτηση καταχωρίστηκε στην προσπάθεια της Recolta να προστατεύσει και διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα. Η προγενέστερη παρέμβαση της στην αίτηση για το προσωρινό διάταγμα και η καταχώριση έφεσης εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου επί της εν λόγω αίτησης ουδόλως αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας ως η εισήγηση της RCB. Θεωρώ αβάσιμη αυτή την εισήγηση πως με την πιο πάνω συμπεριφορά της η Recolta επιζητεί «δεύτερη ευκαιρία» να προβάλει τις ίδιες θέσεις και πως προωθεί δύο παράλληλες διαδικασίες για επιδίωξη όμοιων σκοπών. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι δύο αιτήσεις αφορούν σε διαφορετικά ζητήματα και δεν τίθεται θέμα εφαρμογής του κωλύματος ή δεδικασμένου. VI. Κατάληξη Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως η παρούσα Αίτηση δύναται και πρέπει να πετύχει αναφορικά μόνο με τη Recolta. Ως εκ τούτου δίδεται άδεια για παρέμβαση της Recolta στη διαδικασία της αίτησης και προσθήκη της Recolta Enterprises Ltd ως καθ΄ ης η αίτηση 2 στην αίτηση ημ. 3.4.
  4. Δίδονται οδηγίες όπως η RCB επιδώσει την αίτηση στη Recolta ως ενδιαφερόμενο και επηρεαζόμενο πρόσωπο εντός 10 ημερών από σήμερα και όπως η Recolta καταχωρίσει ένσταση στην εν λόγω αίτηση εντός 20 ημερών από την επίδοση της αίτησης. Αναφορικά με τον . Vasiliev η Αίτηση απορρίπτεται. Εν όψει της έγκρισης της Αίτησης αναφορικά μόνο με ένα εκ των δύο Αιτητών, θεωρώ ορθό και δίκαιο όπως τα έξοδα της παρούσας Αίτησης επιδικάζονται κατά το ½ υπέρ της Αιτήτριας - Recolta και εναντίον της Καθ΄ ης η Αίτηση - RCB, όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο πλέον ΦΠΑ, τα οποία θα είναι πληρωτέα μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της αίτησης ημ. 3.4.
  5. (Υπ.) ......... Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.