P.T.A. FOOD LAB & NUTRITIONAL SERVICES LTD ν. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κ.α., Αρ. Αγωγής : 220/2017, 22/2/2019

(1992)1 Α.Α.Δ. 949). Τα δικόγραφα προσδιορίζουν το πλαίσιο και στοιχειοθετούν την δικαιοδοσία του δικαστηρίου (Theofanous v. Georgiou

(1969)1 C.L.R 203, Πασχάλης ν. The Ship Tania Maria

(1977)1 Α.Α.Δ, 53). Κατά συνέπεια και προτού γίνει αναφορά στις επί μέρους θέσεις των μερών, είναι επιβεβλημένη η αναφορά στα δικόγραφα ώστε να σκιαγραφηθούν τα επίδικα θέματα, επί των οποίων καλείται το δικαστήριο να αποφασίσει επί της ως άνω προδικαστικής ένστασης. Στις παρ. 6,7,10 και 11 της εκθέσεως απαιτήσεως δικογραφούνται οι ακόλουθοι ισχυρισμοί: Στην παράγραφο 6 της έκθεσης απαίτησης δικογραφείται ότι ο εναγόμενος 4 «επέδειξε αμέλεια να ερευνήσει το πρόβλημα της αντικατάστασης της αγωγής που ως εκ της θέσεως του όφειλε να λάβει τα αναγκαία μέτρα για να παρεμποδίσει το τι συνέβη αλλά και να προωθήσει έρευνα στο όλο περιστατικό για τις ανάλογες κυρώσεις. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι συνυπεύθυνος για το παράνομο εν λόγω περιστατικό..». Στην παράγραφο 7 της έκθεσης απαίτησης δικογραφείται ότι «οι εναγόμενοι 2 και 3 αφαίρεσαν την αγωγή του από τη θέση της, έσκισαν και κατέστρεψαν τον φάκελο της υπόθεσης και στη θέση της καταχώρησαν άλλη αγωγή δίνοντας της τον αριθμό της αρχικής αγωγής της Ενάγουσας». Στην παράγραφο 10 της έκθεσης απαίτησης δικογραφείται ότι «Οι υπηρεσίες του Πρωτοκολλητείου, στο οποίο έγινε η πιο πάνω παράνομη ενέργεια, δεν έδειξαν την απαιτούμενη επιμέλεια, ούτε έλαβαν τα αναγκαία μέτρα για αποτροπή των εν λόγω παράνομων ενεργειών των Εναγομένων 2 και 3 ενόσω θεάθηκαν να σκίζουν την αγωγή της ενάγουσας.» Στην παράγραφο 11 της έκθεσης απαίτησης δικογραφείται ότι «Οι υπαίτιοι για αυτή την ανωμαλία οργάνωσης του Πρωτοκολλητείου της Λεμεσού, έχουν ο Ανώτερος Πρωτοκολλητής του Ε.Δ. Λεμεσού, ο οποίος σε σχετικό παράπονο της Ενάγουσας της απάντησε στις 4 Νοεμβρίου 2015 απλώς ότι ο αριθμός της αγωγής που καταστράφηκε με αριθμό 2987/12 αφορά άλλους διαδίκους και όχι την Ενάγουσα» Όπως προκύπτει από τη δικογραφία στην οποία αναφέρθηκα ενδεικτικά πιο πάνω, φαίνεται ότι οι εναγόμενοι 3 και 4 ενάγονται για πράξεις οι οποίες κατά την ενάγουσα επιτελέστηκαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ως υπαλλήλοι του Πρωτοκολλητείου του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Δικογραφημένη θέση του εναγόμενου 1 από την άλλη, αποτελεί ότι ειδικότερα για την εναγόμενη 3, οι πράξεις οι οποίες της καταλογίζονται δεν έλαβαν χώρα στο πλαίσιο άσκησης των καθηκόντων της και ανάγονται σε προσωπική ευθύνη του ατόμου που επέτρεψε να συμβεί η ζημία και δεν είναι ο εναγόμενος 1. Όπως προκύπτει από τη δικογραφία της υπόθεσης, οι εναγόμενοι 3 και 4 ενάγονται ως μέλη της μόνιμης δημόσιας υπηρεσίας, σύμφωνα και με τα όσα αναφέρονται στο άρθρο 12 του Περί Δικαστηρίων Νόμου. Το Άρθρο 172 του Συντάγματος προβλέπει ότι η Δημοκρατία ευθύνεται για ζημιογόνα άδικη πράξη ή παράλειψη των υπαλλήλων ή των Αρχών της Δημοκρατίας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ή κατ' επίκληση ασκήσεως των καθηκόντων τους. Εις ότι αφορά το πιο πάνω άρθρο του Συντάγματος, καθοδήγηση επίσης μπορεί να αντληθεί από την υπόθεση Pitsilos v. Republic

(1984)1 C.L.R. 780, στην οποία λεχθήκαν τα ακόλουθα: « The liability of the State under Article 172 is not co-extensive or co-incidental with the liability of a master for the wrongs of his servants under Cap.148. . Liability attaches not only when the wrongful act or omission occurs in the discharged of the duties of officers or authorities of the Republic but also when the officer or authority deviates, exceeds or abuses his authority while carrying out his duties». Παρά τη γενικότητα της δικογράφησης της έκθεσης απαιτήσεως, προκύπτει από τα πιο πάνω αποσπάσματα της έκθεσης απαίτησης, ότι η ενάγουσα αποδίδει στους εναγόμενους 3 και 4 συγκεκριμένες πράξεις, οι οποίες κατά την ενάγουσα, συνιστούν αμέλεια, παράβαση καθήκοντος ή και ακόμα παράλειψη λήψης μέτρων προς αποτροπή των όσων κατ' ισχυρισμών αποδίδονται στους εναγόμενους (βλ. παρ. 6,10 και 11 της έκθεσης απαίτησης). Στο στάδιο αυτό τονίζω δεν εξετάζεται η βασιμότητα της αιτίας Αγωγής ή των ισχυρισμών της ενάγουσας, η απόδειξη των οποίων θα εξαρτηθεί από τη μαρτυρία που θα παρουσιάσει η ενάγουσα. Στην υπόθεση Λαϊκή Ασφαλιστική Εταιρεία Λτδ ν. Ματσούκα κ.ά Πολ. Έφεση 91/2010, ημερ.3.7.14 αναφορικά με την απαιτούμενη δικογράφηση επεξηγούνται τα πιο κάτω: «Στην Bruce v. Odhams Press Ltd

(1936)1 K.B. 712, όπως υιοθετήθηκε στην Γεωργική Εταιρεία ΠΛΑΤΩΝΙΑ ΛΤ∆ ν. Mohammad Al Sharif, Πολιτική Έφεση Αρ. 358/08, ηµερ. 17.1.2012, ως «ουσιώδες», ορίστηκε εκείνο το αναγκαίο γεγονός που σκοπεί στη διαμόρφωση της αιτίας της αγωγής κατά ολοκληρωμένο τρόπο. Οποιοδήποτε άλλο γεγονός, που δεν είναι απαραίτητο προς απόδειξη της αξίωσης όπως διαγράφεται µε την έκθεση απαίτησης ή της υπεράσπισης αντιστοίχως, δεν απαιτείται να καταγραφεί και µπορεί να παραλειφθεί η δικογράφηση του, εκτός αν καθίσταται φανερό ότι είναι αναγκαίο να δοθεί µαρτυρία προς απόδειξη του (Odgers´ Principles of Pleading and Practice, 21η έκδ. σελ. 87)». Επίσης, στην υπόθεση Γεωργίου Άννα Γ. ν. Γεώργιου Αντωνίου Γεωργίου

(2001)1 ΑΑΔ 1592 λεχθήκαν τα ακόλουθα: «Η βάση της αγωγής "περιλαμβάνει το σύνολο των γεγονότων των θεμελιούντων το αγώγιμο δκαίωμα, περί ου η αγωγή ....." όπως αναφέρεται στο άρθρο 2 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν. 14/60). Βάση αγωγής κατά κανόνα προκύπτει όταν υπάρχει πρόσωπο που μπορεί να ενάγει και πρόσωπο που μπορεί να εναχθεί και εφόσον συντρέχουν όλα τα γεγονότα που είναι αναγκαία να αποδειχθούν προκειμένου να επιτύχει ο ενάγοντας. (Βλέπε: Halsbury's Laws of England, 4η Έκδοση, Τόμος 28, παράγραφος 622 και Nakis Bonded v. Middle East Export

(1981)1 C.L.R. 361).» Σύμφωνα επίσης με την υπόθεση Λοίζος Λουκά & Υιοί Λτδ ν. Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος Α.Ε

(1999)1 Α.Α.Δ 1316: «Προκύπτει από την εξέταση της νομολογίας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν στέργει σε ικανοποίηση αιτήματος για απόρριψη αγωγής, για το λόγο που προβλήθηκε, παρά μόνο στην περίπτωση που διαπιστώνεται ότι:

(1)πράγματι το δικόγραφο του ενάγοντα δεν περιέχει, έξω από κάθε αμφιβολία, αιτία αγωγής. και

(2)η αγωγή δεν μπορεί να διασωθεί ύστερα από τροποποιήσεις που μπορεί νόμιμα το δικαστήριο να επιτρέψει. Διαφορετικά θα έμενε κενό γράμμα το συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμα εκάστου να προσφύγει στο δικαστήριο για διάγνωση των δικαιωμάτων του σε συγκεκριμένη διαφορά. Από την επισκόπηση της νομολογίας διαφαίνεται μια σταθερή τάση φειδωλής χρήσης της εξουσίας για απόρριψη αγωγής που, όπως η παρούσα, βρίσκεται ακόμη στα σπάργανα». Η απόρριψη Αγωγής και μάλιστα στο πρώιμο αυτό στάδιο, συνιστά δραστικό μέτρο και εξουσία, η οποία θα πρέπει να ασκείται με φειδώ. (Re Pelmako Development Ltd

(1991)1 Α.Α.Δ. 246). Έχοντας λοιπόν υπόψη το νομικό πλαίσιο το οποίο διέπει το υπό κρίση ζήτημα ως προκύπτει από την ως άνω νομολογία αλλά και το δικόγραφο της ενάγουσας ως πιο πάνω καταγράφεται, καταλήγω ότι η υπό κρίση προδικαστική ένσταση, δεν μπορεί να πετύχει. Το δικόγραφο της ενάγουσας περιέχει τέτοιους ισχυρισμούς, ως έχουν πιο πάνω εκτεθεί, που εκ των πραγμάτων δεν το καθιστούν αναντίλεκτα ανυπόστατο σε βαθμό που δεν αποκαλύπτεται βάση αγωγής. Κατά συνέπεια η προδικαστική ένσταση της παρ. 1(α) της Υπεράσπισης απορρίπτεται. Τα έξοδα, ακολουθώντας το αποτέλεσμα, επιδικάζονται προς όφελος της ενάγουσας και εναντίον του εναγομένου 1, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας. (Υπ.) ........................................ Χρ. Χατζηγεωργίου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο