Arricano Real Estate PLC (πρώην Arricano Trading Limited) ν. Stockman Interhold S.A., Γενική Αίτηση αρ. : 416/2016, 6/2/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A66 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: E. ΕΦΡΑΙΜ, Π.Ε.Δ. Γενική Αίτηση αρ. : 416/2016 Αναφορικά με τον περί της Συμβάσεως περί της Αναγνωρίσεως και Εκτελέσεως Αλλοδαπών Διαιτητικών Αποφάσεων (Κυρωτικό) Νόμο 84/79 και Αναφορικά με τον περί Αποφάσεως Αλλοδαπών Δικαστηρίων (Αναγνώριση, Εγγραφή και Εκτέλεση Δυνάμει Συμβάσεως) Νόμο 121(Ι)/00 και Αναφορικά με τον περί Διεθνούς Εμπορικής Διαιτησίας Νόμο 101/87 και Αναφορικά με τη Διαιτησία υπ΄ αρ. 101732, στο Διεθνές Διαιτητικό Δικαστήριο του Λονδίνου και την έβδομη απόφαση αυτού (seventh award) ημ. 5.5.16 μεταξύ της Stockman Interhold S.A., από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους (ως αιτήτριας) και της Arricano Real Estate PLC, από την Κύπρο (ως καθ΄ ης η αίτηση) Μεταξύ: Arricano Real Estate PLC (πρώην Arricano Trading Limited), από τη Λεμεσό Αιτήτριας και Stockman Interhold S.A., από τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους Καθ΄ ης η Αίτηση Αίτηση ημ. 18.5.18 για Παράταση Χρόνου Καταχώρισης Ειδοποίησης Έφεσης Ημερομηνία: 6 Φεβρουαρίου 2019 Εμφανίσεις: Για τη Stockman Interhold S.A. - Αιτήτρια: κ. Χ. Φρακάλας για Ιωαννίδης Δημητρίου ΔΕΠΕ Για την Arricano Real Estate PLC - Καθ΄ ης η Αίτηση: κ. Σ. Κώστα με κ. Μ. Μιχαήλ για Στέλιος Αμερικάνος & Σια ΔΕΠΕ Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την παρούσα Αίτηση ζητείται διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παρατείνεται ο χρόνος καταχώρισης της ειδοποίησης έφεσης κατά της απόφασης του Δικαστηρίου ημ. 3.4.18 στην υπό κρίση Γενική Αίτηση, για περίοδο έξι ημερών από τη λήξη της προθεσμίας και ή σε τέτοιο χρόνο όπως το Δικαστήριο ήθελε θεωρήσει εύλογο, ώστε να καταχωριστεί η ειδοποίηση έφεσης σε χρόνο τέτοιο που να θεωρείται ως εμπρόθεσμα καταχωρισθείσα. Σημειώνεται πως η σκοπούμενη έφεση αφορά στην απόφαση του Δικαστηρίου (υπό άλλη σύνθεση) ημ. 3.4.18 για την εγγραφή και εκτέλεση της έβδομης απόφασης του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου του Λονδίνου ημ. 5.5.16 υπ΄ αρ. 101732, ως αυτή έχει διορθωθεί με υπόμνημα διορθώσεων ημ. 7.6.16 (εφεξής «η διαιτητική απόφαση»). Η Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση της κας ΕΧ (εφεξής «η ΕΧ»), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί την Αιτήτρια (εφεξής «η Stockman»). Σε αυτή η ενόρκως δηλούσα αναφέρεται στην έκδοση της απόφασης ημ. 3.4.18 και στους λόγους για τους οποίους δεν κατέστη δυνατή η καταχώριση της ειδοποίησης έφεσης εκ μέρους της Stockman εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας. Ειδικότερα, η ΕΧ ισχυρίζεται πως αμέσως μετά την έκδοση της απόφασης ημ. 3.4.18, η Stockman έδωσε οδηγίες στους δικηγόρους της για την ετοιμασία και καταχώριση έφεσης. Σύμφωνα πάντα με την ΕΧ, η ειδοποίηση έφεσης και οι λόγοι για την αιτούμενη ακύρωση της απόφασης ετοιμάστηκαν άμεσα και εντός της καθορισμένης προθεσμίας των 42 ημερών και στάληκαν στη Stockman για σχόλια, επισυνάπτοντας αντίγραφο της ειδοποίησης. Η ΕΧ επικαλείται καλοπροαίρετο σφάλμα στον υπολογισμό της προθεσμίας λόγω του οποίου ως τελευταία ημερομηνία υποβολής της έφεσης περάστηκε στο ημερολόγιο του γραφείου η 17.5.18 αντί η 15.5.18, με αποτέλεσμα στην προσπάθεια των δικηγόρων να καταχωρίσουν την έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις 17.5.18 ο Πρωτοκολλητής να μην την επιτρέψει λόγω της παρόδου της προθεσμίας κατά δύο μέρες. Η ΕΧ αναφέρει πως η υπό κρίση Αίτηση ετοιμάστηκε και καταχωρίστηκε άμεσα και πως από τη στιγμή που πρόκειται για καλόπιστο λάθος, εφόσον η έφεση ήταν έτοιμη πριν τις 15.5.18, τότε θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στη Stockman να ασκήσει το δικαίωμα έφεσης της. Τέλος, ισχυρίζεται πως τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν επηρεάζει δυσμενώς τα συμφέροντα της Arricano και πως είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του ευχέρεια υπέρ της έγκρισης της Αίτησης. Η Αίτηση καταχωρίστηκε μονομερώς, πλην όμως το Δικαστήριο διέταξε την επίδοση αυτής. Η Καθ΄ ης (εφεξής «η Arricano») καταχώρισε ένσταση, οι λόγοι της οποίας είναι οι ακόλουθοι: 1) Η παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης μπορεί να εγκριθεί μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και η παρούσα δεν αποτελεί τέτοια περίπτωση. 2) Δεν αποκαλύπτεται οποιαδήποτε αντικειμενική ή άλλη δικαιολογία ή δυσκολία για τη μη εμπρόθεσμη καταχώριση της έφεσης. 3) Η καθυστέρηση με βάση και τη νομολογία είναι αδικαιολόγητη και δεν φαίνεται να έχει επιδειχθεί η δέουσα επιμέλεια στην ετοιμασία και καταχώριση της έφεσης. 4) Η προβολή αμέλειας για να επιτευχθεί η παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης δεν είναι επιτρεπτή. 5) Η έγκριση της παράτασης δεν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης με δεδομένη την προηγούμενη συμπεριφορά της Stockman η οποία με βάση τη διαιτητική απόφαση αποσκοπούσε στο να εμποδιστεί η Arricano να εκτελέσει την απόφαση της. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του κ. ΑΠ (εφεξής «ο ΑΠ»), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο το οποίο εκπροσωπεί την Arricano. Σε αυτή ο ΑΠ ουσιαστικά επαναλαμβάνει και αναλύει τους λόγους ένστασης και επισυνάπτει αντίγραφο της προαναφερόμενης διαιτητικής απόφασης στην οποία, όπως ισχυρίζεται, ο διαιτητής κακίζει την όλη συμπεριφορά της Stockman και των ιθύνοντων αυτής. Η ακρόαση της Αίτησης διεξήχθη στη βάση γραπτών αγορεύσεων τις οποίες κατέθεσαν και οι δύο πλευρές στο Δικαστήριο. Η εξουσία του Δικαστηρίου να παρατείνει την προθεσμία καταχώρισης ειδοποίησης έφεσης παρέχεται από τη Δ.35 θ.2 και τη Δ.57 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, οι οποίες περιλαμβάνονται στη νομική βάση της Αίτησης. Ως βασική γενική αρχή, οι προθεσμίες οι οποίες καθορίζονται από τους Θεσμούς θα πρέπει να τηρούνται και η παράταση τους συνιστά εξαιρετικό διαδικαστικό μέτρο το οποίο θα πρέπει να δικαιολογείται από εξαιρετικές περιστάσεις - βλ. Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ ν. Χατζηνικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470 και Παπαϊωάννου ν. Κωνσταντίνου
(2008)1(Β) Α.Α.Δ. 1083. Οι νομικές αρχές που διέπουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στο κατά πόσο θα παρατείνει την προθεσμία καταχώρισης ειδοποίησης έφεσης αναφέρονται στην υπόθεση Deluxe Terrazo Tiles & Marbles Ltd v. Εργοληπτική Εταιρεία «Νέμεσις Λτδ»
(1989)1Ε Α.Α.Δ.658 στο ακόλουθο απόσπασμα: «Η αίτηση εδράζεται πάνω στους Κανόνες Πολιτικής Δικονομίας Δ.35, θ.2, και Δ.57, θ.2. Η διακριτική εξουσία που παρέχουν στο Δικαστήριο οι πιο πάνω Διατάξεις δεν υπόκειται σε οποιοδήποτε προκαθορισμένο περιορισμό και η άσκηση της υπέρ ή κατά του αιτητή εξαρτάται αποκλειστικά από τα ιδιαίτερα περιστασιακά και δεδομένα της κάθε υπόθεσης: Ειρήνη Κώστα Χατζημιχαήλ ν. Μαρίας Καράμιχαηλ και Άλλων
(1967)1 Α.Α.Δ. 61, και The Turkish Co-Operative Carob Marketing Society Ltd. v. Lutfi Kiamil and Another
(1973)Α.Α.Δ. 1. Παρά ταύτα, την προσέγγιση του Δικαστηρίου στην άσκηση της υπό εξέταση εξουσίας του χαρακτηρίζει πάντοτε η συμμόρφωση με ορισμένες αρχές που έχουν νομολογιακά καθιερωθεί ανάμεσα στις οποίες πρωτεύουσα θέση κατέχει η αρχή του σεβασμού των χρονικών προθεσμιών που καθόρισε ο Νομοθέτης για την άσκηση του δικαιώματος εφέσεως και ότι με φειδώ και σε εξαιρετικές μόνο περιπτώσεις οι προθεσμίες αυτές θα πρέπει να παρατείνονται. Και τούτο γιατί οποτεδήποτε οι προθεσμίες αυτές παρατείνονται επηρεάζονται το δημόσιο συμφέρον και τα δικαιώματα που οι διάδικοι έχουν στον τερματισμό των δικαστικών διαδικασιών και στο τελεσίδικο των δικαστικών αποφάσεων μέσα στις καθορισμένες για όλους προθεσμίες. Λαμβανομένων αυτών υπόψη επιβάλλεται η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου να ασκείται υπέρ του αιτητή μόνο στις περιπτώσεις που ο τελευταίος ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι η αιτούμενη παράταση είναι αντικειμενικά δικαιολογημένη από τις ειδικές περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης. Η παράταση της προθεσμίας χωρίς αποχρώντα λόγο αποτελεί αυθαίρετη παραβίαση των σχετικών Κανόνων που καθορίζουν τις προθεσμίες και είναι ασυμβίβαστη με την άσκηση από τα Δικαστήρια της σχετικής διακριτικής της εξουσίας κατά τρόπο δικαστικό. Οι πιο πάνω αρχές έχουν καθιερωθεί σε σειρά αποφάσεων συμπεριλαμβανομένων των: Ανδρέα Π. Λοΐζου ν. Παναγιώτη Κοντεάτη
(1968)1 Α.Α.Δ. 291,2) Πολιτική Έφεση Αρ. 7742, και 3) Αίτηση στην Πολιτική Έφεση 7026. Στις Αγγλικές αποφάσεις Graig v. Phillips [1877] 7 Ch. D. 249, και McC (RD) v. McC (JA) and Another [1971] 2 All E.R. 1097, τονίστηκε ότι ο διάδικος που αιτείται χαλάρωση των προνοιών των Δικαστικών Κανόνων που αφορούν χρονικές προθεσμίες πρέπει να επιδείξει μεγάλη επιμέλεια και όχι αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησής του.» Στα πλαίσια της παρούσας Αίτησης, οι ισχυρισμοί της ΕΧ ως προς τον χρόνο ετοιμασίας της έφεσης και τους λόγους για τους οποίους αυτή δεν καταχωρίστηκε εντός της καθορισμένης προθεσμίας δεν αντικρούονται από την πλευρά της Arricano. Ο μόνος ισχυρισμός ο οποίος προβάλλεται από τον ΑΠ αφορά βασικά στα κίνητρα της Stockman, ήτοι πως η καταχώριση της Αίτησης αποσκοπεί στο να εμποδίσει την Arricano στην εκτέλεση της απόφασης υπέρ της, χωρίς όμως να αμφισβητεί τα γεγονότα όπως αυτά τέθηκαν από την ΕΧ στην ένορκη της δήλωση. Άλλωστε, και ο χρόνος καταχώρισης της Αίτησης, ήτοι μόλις την επομένη της προσπάθειας καταχώρισης της έφεσης χωρίς επιτυχία, υπό τις περιγραφόμενες από την ΕΧ συνθήκες, αφενός τείνει να επιβεβαιώσει πως η έφεση ήταν έτοιμη πριν τη λήξη της προθεσμίας και αφετέρου πως η Stockman ενήργησε άμεσα για την υποβολή της υπό κρίση Αίτησης. Εδώ τονίζεται πως εκείνο που έχει σημασία ως προς την ταχύτητα με την οποία ενήργησε η Stockman είναι ο χρόνος καταχώρισης της Αίτησης και όχι ο χρόνος που μεσολάβησε για την εκδίκαση αυτής μέχρι και την έκδοση της απόφασης του Δικαστηρίου. Το ζήτημα της αμέλειας του δικηγόρου ως προς τη μη έγκαιρη καταχώριση της έφεσης εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας απασχόλησε το Εφετείο στην υπόθεση Χόππη v. Παναγή
(1993)1 Α.Α.Δ. 140, στην οποία καθιέρωσε ως αποκλειστικό κριτήριο για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου στην παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Στην εν λόγω υπόθεση ο αιτητής υπέβαλε αίτηση στο Ανώτατο Δικαστήριο, αφού απορρίφθηκε παρόμοια αίτηση του από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης εναντίον απόφασης του εν λόγω Επαρχιακού Δικαστηρίου. Η καθυστέρηση οφειλόταν στο ότι ο αιτητής είχε αφήσει τον χρόνο να περάσει άπρακτος από τις 29.5.92, χρόνο έκδοσης της πρωτόδικης απόφασης, μέχρι τις 7.7.92, όταν έδωσε οδηγίες στον δικηγόρο του για καταχώριση έφεσης, και συμπληρώθηκε από το σφάλμα του δικηγόρου στον υπολογισμό του χρόνου εκπνοής της προθεσμίας. Το σφάλμα αποκαλύφθηκε όταν αποπειράθηκε να καταχωρίσει την έφεση στις 14.7.92 και του υποδείχθηκε ότι η προθεσμία είχε εκπνεύσει στις 10.7.92. Αμέσως την επομένη κίνησε τον μηχανισμό για παράταση του χρόνου με την υποβολή της αίτησης στο Επαρχιακό Δικαστήριο. Το ακόλουθο απόσπασμα είναι διαφωτιστικό: «Η διακριτική ευχέρεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου σε αίτημα αυτής της φύσης (παράταση χρόνου) είναι πρωτογενής· επομένως συναρτάται αποκλειστικά με την κρίση για το βάσιμο του αιτήματος. Σύμφωνα με τη νομολογία στην οποία έγινε εκτενής αναφορά η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Ανωτάτου Δικαστηρίου σ' αυτό τον τομέα δεν υπόκειται σε οποιουσδήποτε όρους, δηλαδή δεν αποκλείεται εκ προοιμίου ο συνυπολογισμός οποιουδήποτε γεγονότος στην κρίση του αιτήματος. Η νομολογία αποκαλύπτει ότι και σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. [Βλ. The Turkish Co Operative Carob Marketing Society Ltd v. Lutfi Kiamil& Another,
(1973)1 C.L.R. 1, Erini Costa HadjiMichael v. Maria Karamichael and two Others
(1967)1 C.L.R. 61, Αδελφοί Ιακώβου (Κατασκευαί) Λτδ. ν. Χ"Νικόλα
(1990)1 Α.Α.Δ. 470, Σολιάτης & Συνεργάται ν. Α. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162 και Πεύκιος Γεωργιάδης ν. Δημοκρατίας, (Προσφ. Αρ. 547/90, ημερ. 30/4/92]. Αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Οι προθεσμίες που τίθενται από τους θεσμούς για τη λήψη δικονομικών μέτρων οριοθετούν το πλαίσιο για την καλή απονομή της δικαιοσύνης. Η τήρηση τους εξυπηρετεί τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Για να γίνει δεκτό αίτημα για την παράταση του χρόνου άσκησης έφεσης οι λόγοι της καθυστέρησης πρέπει να εξηγούνται και να αντισταθμίζουν ουσιαστικά τις δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα του αντιδίκου και στο θεσμικό πλαίσιο απονομής της δικαιοσύνης. Η προθεσμία που τίθεται από τη Δ.35 Θ.2 για την άσκηση έφεσης είναι συνυφασμένη με την τελεσιδικία και τις αρχές της δικαιοσύνης που ταυτίζονται με αυτή. Μετά την εκπνοή της προθεσμίας για την άσκηση έφεσης ο επιτυχών διάδικος μπορεί με βεβαιότητα να προσβλέπει στην άσκηση των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται με τη δικαστική απόφαση και το δημόσιο στην τελεσφόρηση των μηχανισμών της δικαιοσύνης. Το συμφέρον της δικαιοσύνης είναι έννοια σύνθετη και πολυδιάστατη, συνυφασμένη με το σύνολο των αρχών του δικαίου και τα ιδιαίτερα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος. Εκ μέρους του καθ' ου η αίτηση υποβλήθηκε ότι η καθυστέρηση του αιτητή μπορούσε να θεραπευθεί με την υποβολή αίτησης πριν την εκπνοή της προθεσμίας και ότι η παράλειψη λήψης των αναγκαίων μέτρων για το σκοπό αυτό συνιστά εμπόδιο στην αποδοχή του αιτήματος. Παραγνωρίζεται με την εισήγηση αυτή ότι η καθυστέρηση στην καταχώρηση έφεσης οφείλεται σε σφάλμα του δικηγόρου του αιτητή και όχι σε αδιαφορία για την άσκηση έφεσης. Συνεκτιμώντας όλα τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον μας και αντισταθμίζοντας την αναστάτωση στα δικαιώματα του καθ' ου η αίτηση όπως διαμορφώθηκαν μετά την εκπνοή της προθεσμίας και την συνακόλουθη εκτροπή από την αρχή της τελεσιδικίας, αφενός, με το μικρό χρονικό διάστημα που διέρρευσε μεταξύ της εκπνοής του χρόνου και της υποβολής αίτησης για παράταση σε συνδυασμό με τις εξηγήσεις που δόθηκαν για την καθυστέρηση, αφετέρου, κρίνουμε το αίτημα δικαιολογημένο. Δικαιούται όμως ο εφεσίβλητος στα έξοδα της παρούσας διαδικασίας τα οποία οφείλονται αποκλειστικά στην παράλειψη του αιτητή να συμμορφωθεί με τη Δ.35 Θ.2.» Τα γεγονότα που αφορούν στην παρούσα Αίτηση προσομοιάζουν με αυτά της προαναφερόμενης υπόθεσης. Θα μπορούσε ακόμα να λεχθεί πως στην υπό κρίση Αίτηση παρατηρείται άμεση αντίδραση της Stockman ως προς τις οδηγίες για καταχώριση έφεσης, εν αντιθέσει με την αδράνεια που παρατηρήθηκε από πλευράς του αιτητή στη Χόππη. Επομένως, στην προκειμένη περίπτωση έχουμε άμεση αντίδραση από τη Stockman, άμεση ετοιμασία της ειδοποίησης έφεσης από τους δικηγόρους της εντός της προβλεπόμενης προθεσμίας, καλόπιστο λάθος των δικηγόρων της ως προς την ημερομηνία λήξης της προθεσμίας κατά δύο μέρες, προσπάθεια των δικηγόρων καταχώρισης της έφεσης δύο μέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας και καταχώριση της παρούσας Αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρισης της έφεσης την επομένη. Αυτά τα γεγονότα διαφοροποιούν την υπό κρίση περίπτωση από τα γεγονότα της υπόθεσης Πρόεδρος και Μέλη Διαχειριστικής Επιτροπής Πολυκατοικίας «Φαραώ Έλενα 24» v. Καρασάββα
(2012)1(Α) Α.Α.Δ.399, στην οποία ο δικηγόρος των εναγομένων - εφεσειόντων προέβη σε λανθασμένο υπολογισμό της προθεσμίας για έφεση για τρεις μέρες, γεγονός που οδήγησε στην εκπνοή της σχετικής προθεσμίας, και ετοίμασε πάραυτα αίτηση ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρισης αυτής. Το Επαρχιακό Δικαστήριο απέρριψε την αίτηση και έτσι οι εναγόμενοι καταχώρισαν νέα αίτηση ενώπιον του Εφετείου. Το Εφετείο επίσης απέρριψε την αίτηση για τον λόγο ότι ο δικηγόρος είχε επανειλημμένα προειδοποιηθεί από τους αντιδίκους του για την επερχόμενη λήξη της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης και παρά τις προειδοποιήσεις παρέλειψε να ανταποκριθεί έγκαιρα, στοιχείο το οποίο σαφώς ελλείπει στην προκειμένη περίπτωση. Η εν λόγω υπόθεση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ως προς τη νομική ανάλυση του ζητήματος αναφορικά με το λάθος δικηγόρου. Το Εφετείο επανέλαβε την αρχή πως κατά την εκδίκαση αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης «. το δικαστήριο έχει πάντα ως γνώμονα το συμφέρον της δικαιοσύνης. Από τη μια έχει να σταθμίσει την ανάγκη για τελεσιδικία, αλλά και τα συμφέροντα των διαδίκων και από την άλλη την εξυπηρέτηση γενικά των συμφερόντων της δικαιοσύνης.» Στην εν λόγω υπόθεση το Εφετείο ασχολήθηκε εκτενώς με τη σχετική νομολογία και προέβη στη διαπίστωση πως «Παρ' όλο που φαίνεται ότι η νομολογία μας δεν έχει ακόμα σταθεροποιηθεί ως προς την αμέλεια ή το λάθος δικηγόρου, εν τούτοις φαίνεται ότι η επικρατούσα αντιμετώπιση είναι ότι το λάθος ή η αμέλεια δικηγόρου δεν συνιστά από μόνη της λόγο παραχώρησης παράτασης καταχώρησης της έφεσης.» Αυτή η διαπίστωση και το όλο σκεπτικό της απόφασης είναι ενδεικτικά πως το λάθος δικηγόρου δεν αποτελεί εκ προοιμίου μη ικανοποιητικό λόγο για την παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης, καθότι η κάθε περίπτωση εξαρτάται από τα ιδιαίτερα περιστατικά της, όπως λέχθηκε και στην υπόθεση Σολιάτης και Συνεργάται v. Χριστοδουλίδη
(1990)1 Α.Α.Δ. 1162. Μέσα από την πιο πρόσφατη νομολογία, διαφαίνεται η αναγνώριση της αρχής πως το σφάλμα δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Αυτή η αρχή υιοθετήθηκε στην Αλεξάνδρου v. Ελευθερίου, Πολ. Άιτηση αρ. 113/15, ημ. 25.1.16, στην οποία όμως η αίτηση για παράταση χρόνου καταχώρισης έφεσης ενώπιον του Ανωτάτου Δικαστηρίου απορρίφθηκε γιατί κρίθηκε πως ο αιτητής απέτυχε να ικανοποιήσει ότι η αιτούμενη παράταση ήταν αντικειμενικά δικαιολογημένη υπό τις ειδικές περιστάσεις της υπό κρίση περίπτωσης. Εκεί η αίτηση καταχωρίστηκε τρεις μέρες μετά τη λήξη της προθεσμίας όμως δεν κρίθηκε ως ισχυρός λόγος το ότι ο δικηγόρος είχε έτοιμη την έφεση αλλά την είχε τοποθετήσει σε λάθος φάκελο. Στην υπόθεση Ιωάννου v. Κράνου, ως Διαχειριστή της περιουσίας της Άννας Κράνου κ.ά.
(2000)1(Α) Α.Α.Δ. 7, δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα στο γεγονός πως δεν υπήρχε οποιοσδήποτε άλλος λόγος από το σφάλμα του δικηγόρου στην εμπρόθεσμη καταχώριση της αντέφεσης, στοιχείο το οποίο συνεκτιμούμενο με τους υπόλοιπους παράγοντες συνηγόρησε υπέρ της παράτασης του χρόνου υποβολής αντέφεσης. Τέλος, στην πιο πρόσφατη υπόθεση Φωτίου v. Ζένιου, Πολ. Έφ. αρ. 31/09, ημ. 14.9.17, o δικηγόρος του εφεσείοντα παρέλειψε να συμμορφωθεί στην προθεσμία καταχώρισης του περιγράμματος αγόρευσης του, που δόθηκε από το Δικαστήριο. Ο λόγος που επικαλείτο αναφέρεται σε λανθασμένη μεταφορά, από τον δικηγόρο που τον είχε εκπροσωπήσει, των σχετικών οδηγιών. Ειδικότερα, αντί να ενημερωθεί το ημερολόγιο του ότι το περίγραμμα αγόρευσης θα έπρεπε να καταχωριστεί μέχρι τις 24.10.16, εκ λάθους σημειώθηκε ως ο κρίσιμος χρόνος, η 24.11.
- Αντελήφθη το λάθος στις 8.11.16 και αμέσως προχώρησε σε ετοιμασία του περιγράμματος το οποίο ολοκλήρωσε και επιχείρησε να καταχωρίσει στις 10.11.
- Το Πρωτοκολλητείο, όμως, ορθά δεν επέτρεψε την εκπρόθεσμη καταχώριση, εξ ου και καταχώρισε σχετική αίτηση. Το Εφετείο ασχολήθηκε εκ νέου με το θέμα του σφάλματος δικηγόρου και υιοθετώντας τη Χόππης (ανωτέρω) ανέφερε τα ακόλουθα: «Μια τάση της νομολογίας τείνει να αποκλείσει το σφάλμα του δικηγόρου ως, κατά κανόνα, λόγο παράτασης των προθεσμιών. Χωρίς, πάντως, να μη μπορούσε το σφάλμα να συγχωρεθεί υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης και εφόσον δεν προκαλείται σοβαρή δυσμένεια στην άλλη πλευρά (Ευαγόρου ν. Lapertas Fisheries Ltd κ.α.
(2005)1 ΑΑΔ 1505). Στην υπόθεση Χόππης ν. Παναγή
(1993)1 ΑΑΔ 140, κρίθηκε ότι όταν η καθυστέρηση οφείλεται σε σφάλμα του δικηγόρου, ακόμα και όταν αυτό οφείλεται σε αμέλεια, μπορεί να θεμελιώσει λόγο για την παράταση του χρόνου νοουμένου ότι το επιβάλλουν τα συμφέροντα της δικαιοσύνης. Διασαφηνίστηκε δε γενικότερα ότι αποκλειστικός οδηγός για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι τα συμφέροντα της δικαιοσύνης μέσα από ένα αντιστάθμισμα μεταξύ των λόγων καθυστέρησης και των δυσμενών επιπτώσεων στα συμφέροντα του αντιδίκου. Έχει, βεβαίως, και πρόσφατα επαναληφθεί, στην υπόθεση Alpix Trade & Investments Ltd v. Linkhold Ltd κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A551, Πολιτική Έφεση 226/2013, ημερομηνίας 13.12.2016, η ανάγκη αυστηρής τήρησης των προθεσμιών, διαφορετικά δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, για να υποδειχθεί όμως και πάλι ότι κριτήριο είναι το συμφέρον της δικαιοσύνης. Εν προκειμένω, η καθυστέρηση προκλήθηκε από σφάλμα, με τη διαπίστωση του οποίου όμως υπήρξε άμεση αντίδραση. Έχει δε υποδειχθεί στην υπόθεση Χόππης (ανωτέρω) ότι όσο μικρότερο είναι το χρονικό διάστημα που διαρρέει μεταξύ της εκπνοής της προθεσμίας και της κίνησης του μηχανισμού για παράταση, ανάλογα μεγαλύτερη είναι και η πιθανότητα αποδοχής του αιτήματος. Δεν παραβλέπουμε τον πράγματι πολύ μεγάλο χρόνο που η έφεση εκκρεμεί. Δεν έχει τεθεί, τώρα, ενώπιον μας ο λόγος της καθυστέρησης και δεν μπορεί αυτός ο παράγοντας να οδηγήσει άνευ ετέρου σε απόρριψη του αιτήματος, εφόσον μάλιστα ό,τι ο εφεσείοντας ζήτησε, ήταν σε πολύ έγκαιρο χρόνο παράταση μίας μόνο ημέρας. Υπό τις περιστάσεις, δεν διαπιστώνεται δυσμενής επηρεασμός της άλλης πλευράς, η οποία μπορεί να αποζημιωθεί, τρόπον τινά, με τα αρχικά έξοδα της αίτησης.» Σύμφωνα με όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, καταλήγω πως καθοριστικό κριτήριο στην παρούσα περίπτωση είναι ότι το μη εμπρόθεσμο της καταχώρισης έφεσης οφείλεται καθαρά σε καλόπιστο λάθος και αμέλεια του δικηγόρου της Stockman ως προς τον υπολογισμό των ημερών της προθεσμίας καταχώρισης έφεσης. Πρόκειται για πολύ μικρό χρονικό διάστημα, ήτοι δύο ημερών, ενώ φαίνεται πως τόσο ο ενδιαφερόμενος και επηρεαζόμενος διάδικος όσο και οι δικηγόροι του ενήργησαν χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση με στόχο την καταχώριση έφεσης εναντίον της απόφασης ημ. 3.4.18. Η υπό κρίση Αίτηση καταχωρίστηκε αμέσως την επόμενη μέρα, γεγονός το οποίο καταδεικνύει πως η Stockman ενήργησε χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση προς τη διασφάλιση άσκησης του δικαιώματος στην καταχώριση έφεσης. Θεωρώ ότι οι όποιες αναφορές στη διαιτητική απόφαση δεν είναι ικανές να διαφοροποιήσουν τις πιο πάνω διαπιστώσεις του Δικαστηρίου, καθότι η έφεση αποτελεί δικαίωμα το οποίο η Stockman επιθυμεί να ασκήσει και αυτή αφορά μόνο στην αμφισβήτηση της ορθότητας της απόφασης, χωρίς να επηρεάζεται άμεσα και αυτόματα το όποιο δικαίωμα της Arricanο προς εκτέλεση αυτής. Το ζήτημα αναστολής εκτέλεσης της απόφασης ενδεχομένως να αποτελέσει αντικείμενο ξεχωριστής αίτησης η οποία βεβαίως θα τύχει εξέτασης για σκοπούς έκδοσης απόφασης. Τέλος, θεωρώ πως η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος δεν προκαλεί τέτοια ζημιά στην Arricanο η οποία δύναται να αποζημιωθεί με έξοδα, ενώ θεωρώ πως σύμφωνα με όλα τα προαναφερόμενα δεδομένα της παρούσας Αίτησης το συμφέρον της δικαιοσύνης συνηγορεί υπέρ της παροχής του δικαιώματος στη Stockman να ακουστεί στα πλαίσια της έφεσης και συνακόλουθα της έγκρισης της Αίτησης. Χρήσιμη καθοδήγηση προσφέρει και η υπόθεση Αναφορικά με την εταιρεία First Ukranian Development Ltd, Πολ. Αίτ. 214/13, ημ. 15.10.14, στην οποία εγκρίθηκε το αίτημα για παράταση του χρόνου καταχώρισης έφεσης με το ακόλουθο σκεπτικό: «Δεν εντοπίζουμε αδιαφορία μοιραίας μορφής εκ μέρους της Αιτήτριας. Τα προβλήματα που προέκυψαν λόγω της οικονομικής διαφοράς με τους προηγούμενους δικηγόρους της, η συνακόλουθη αδυναμία στην εξασφάλιση του φακέλου της υπόθεσης, αλλά και η άμεση αντίδραση προς αναζήτηση θεραπείας παράτασης του χρόνου αμέσως μετά το διορισμό νέων δικηγόρων, είναι στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι η πλευρά της Αιτήτριας ενήργησε χωρίς οποιαδήποτε καθυστέρηση που να φανερώνει αδιαφορία ως προς την δικαστική κάλυψη των όποιων δικαιωμάτων της. Η συνακόλουθη εκτροπή από την αρχή της τελεσιδικίας δεν προκαλεί οποιαδήποτε ανεπανόρθωτη ζημιά στην αντίδικη πλευρά. Κάτι τέτοιο δεν τεκμηριώθηκε. Θεωρούμε ότι η επιδίκαση των εξόδων της διαδικασίας, τα οποία οφείλονται αποκλειστικά στην παράλειψη της Αιτήτριας να συμμορφωθεί με τη Δ.35 θ. 2, είναι υπό τις συνθήκες ικανοποιητική θεραπεία για τους Καθ΄ ων η αίτηση.» Ως εκ τούτου η Αίτηση εγκρίνεται. Εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παρατείνεται ο χρόνος καταχώρισης της ειδοποίησης έφεσης κατά της απόφασης ημ. 3.4.18, ως το Τεκμήριο Α στην ένορκη δήλωση της ΕΧ, για 7 μέρες από σήμερα. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Arricano Real Estate PLC - Καθ΄ ης η Αίτηση και εναντίον της Stockman Interhold S.A. - Αιτήτριας όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ......... Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο