Αναφορικά με τον Παπαντωνίου, Αρ. Αίτησης: 492/2009, 26/3/2019

(1), 27(Α),

(4),

(5),

(9)και 52 του Κεφ.5 καθώς και των Κ.7, 16 και 123

(1)των Περί Πτωχεύσεων Κανονισμών, η έκδοση: «Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου να διατάσσει τον πιο πάνω (αποκατασταθέντα) Πτωχεύσαντα από την Λεμεσό να πληρώνει στον Αιτητή €1,030 - (χίλια τριάντα ευρώ) το μήνα ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει εύλογο το Σεβαστό Δικαστήριο, από την σύνταξη την οποία αυτός λαμβάνει, για όφελος των πιστωτών του μέχρι τελείας εξόφλησης όλων των χρεών του που οφείλονται με βάση το Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας του ημερομηνίας 05/02/10 και το Διάταγμα Πτώχευσης του ημερ.08/01/14 καθώς και τα συνεπαγόμενα έξοδα ή δια περίοδο μέχρι και 3 έτη από την ημερομηνία έκδοσης του Διατάγματος. Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου να διατάσσει το Υπουργείο Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων Λεμεσού να καταβάλλει από την σύνταξη του πιο πάνω αποκατασταθέντα πτωχεύσαντα στον Αιτητή €1,030 - (χίλια τριάντα ευρώ) το μήνα ή οποιοδήποτε άλλο ποσό ήθελε κρίνει εύλογο το Δικαστήριο από την σύνταξη των οποία αυτός παίρνει προς όφελος των πιστωτών του μέχρι τελείας εξόφλησης όλων των χρεών του που οφείλονται με βάση το Διάταγμα Παραλαβής της περιουσίας του ημερ. 05/02/10 και το Διάταγμα Πτώχευσης του ημερ. 08/01/14 ή δια περίοδο μέχρι και 3 έτη από την ημερομηνία έκδοσης του Διατάγματος.» Ένσταση στην αίτηση του Ιακωβίδη καταχώρησαν τόσο ο αποκατασταθείς πτωχεύσας (εφ' εξής ο Καθ' ου η αίτηση ) όσο και το Τμήμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (εφ'εξης οι Κ.Α.) Προτού αναφερθώ στις εκατέρωθεν προβληθείσες θέσεις, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω τα γεγονότα που περιβάλλουν την αίτηση και τα οποία συνιστούν κοινό και μη αμφισβητούμενο έδαφος μεταξύ των μερών. Εναντίον του Καθ' ου η αίτηση εκδόθηκε διάταγμα παραλαβής της περιουσίας του στις 05/02/10 και ως παραλήπτης διορίστηκε την ίδια ημερομηνία ο Επίσημος Παραλήπτης. Κατ' εκείνο το χρόνο ο καθ' ου η αίτηση ήταν κυβερνητικός υπάλληλος, κατείχε τη θέση του Βοηθού Τελώνη και λάμβανε βασικό μισθό περί τις €4000 μηνιαίως. Την 01/07/10 ο καθ' ου η αίτηση αφυπηρέτησε πρόωρα και κατά την αφυπηρέτηση του έλαβε περί τις €95.000 ως εφάπαξ φιλοδώρημα. Πρόσθετα του εν λόγω ποσού, από την αφυπηρέτηση του ο καθ' ου η αίτηση λαμβάνει ως κυβερνητική σύνταξη το καθαρό ποσό των €142,37 μηνιαίως. Από τις 19/12/11, στον καθ' ου η αίτηση χορηγείται και σύνταξη γήρατος από τις Κ.Α ύψους €1918,76. Στις 08/01/14 ο Καθ' ου η αίτηση κηρύχτηκε σε πτώχευση και ως διαχειριστής της περιουσίας του διορίστηκε ο Ιακωβίδης. Στις 07/11/15, ο καθ' ου η αίτηση αποκαταστάθηκε αυτοδικαίως και μέχρι σήμερα παραμένει ως τέτοιος αποκατασταθείς πτωχεύσαντας. Κατά την ακρόαση της αίτησης, έθεσα στον ευπαίδευτο συνήγορο του αιτητή τον προβληματισμό του Δικαστηρίου κατά πόσο ο αιτητής νομιμοποιείται να καταχωρεί την παρούσα αίτηση λαμβανομένου υπόψη αφ' ενός ότι ο καθ' ου η αίτηση έχει αποκατασταθεί προ πολλού, προβληματισμό τον οποίο υιοθέτησε και η πλευρά του καθ' ου η αίτηση και αφ' ετέρου ενόψει του ότι αυτό που ζητείται είναι η αποκοπή ποσού από τη σύνταξη που ο καθ' ου η αίτηση πρόκειται να λαμβάνει κάθε επόμενο μήνα, χρήματα δηλαδή που ακόμη δεν έχουν αποτελέσει περιουσία του τελευταίου. Ευνόητο είναι βέβαια ότι το θέμα αυτό θα πρέπει να εξεταστεί πρώτα εφόσον, τυχόν αποτυχία του αιτητή να καταδείξει το απαραίτητο standing θα είναι καταλυτική για την αίτηση του και θα καταστήσει περιττή την ενασχόληση με οποιοδήποτε άλλο θέμα. Επί του θέματος της νομιμοποίησης του αιτητή, ο ευπαίδευτος συνήγορος του τελευταίου περιορίστηκε να με παραπέμψει στις πρόνοιες του αρ. 52 του Κεφ.5, οι οποίες, μετά την τροποποίηση που επήλθε στις 07/05/2015 με τον περί Πτώχευσης (Τροποποιητικό) Νόμο του 2015 (Ν. 61(I)/2015), έχουν ως εξής: «52.-

(1)Αν ο πτωχεύσας είναι άτομο, το οποίο εργοδοτείται ή προσελήφθηκε στη δημόσια υπηρεσία της Κυβέρνησης ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, οι διαχειριστές θα εισπράξουν για διανομή μεταξύ των πιστωτών τόσο μέρος από τις αποδοχές ή το μισθό του πτωχεύσαντα όπως το Δικαστήριο δυνατό να διατάξει, μετά από αίτηση του διαχειριστή με τη συναίνεση του προϊστάμενου λειτουργού του Τμήματος από το οποίο καταβάλλονται οι αποδοχές ή ο μισθός.

(2)Αν ο πτωχεύσας εισπράττει μισθό ή εισόδημα άλλο από το πιο πάνω αναφερόμενο, ή δικαιούται το μισό του μισθού, ή σύνταξη, ή αποζημίωση που χορηγείται από το Τμήμα του Γενικού Λογιστή ή το λογιστήριο του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου, ανάλογα με την περίπτωση, το Δικαστήριο, μετά από αίτηση του διαχειριστή εκδίδει από καιρό σε καιρό διάταγμα, το οποίο θεωρεί δίκαιο, για πληρωμή του μισθού, του εισοδήματος, του μισού μισθού, σύνταξης ή αποζημίωσης ή οποιουδήποτε μέρους αυτών, στο διαχειριστή ο οποίος τα διαθέτει κατά τρόπο που δυνατό να διατάξει το Δικαστήριο.

(3)Αν ο πτωχεύσας είναι μέλος διοικητικού συμβουλίου ή υπάλληλος νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου ή υπάλληλος φυσικού προσώπου, ή είναι αυτοεργοδοτούμενος, ο διαχειριστής θα εισπράξει για διανομή μεταξύ των πιστωτών, τόσο μέρος από τις αποδοχές ή το μισθό του πτωχεύσαντα, όπως το Δικαστήριο δυνατό να διατάξει, μετά από αίτηση του διαχειριστή.

(4)Κατά την έκδοση διατάγματος δυνάμει των εδαφίων

(1),

(2)ή

(3), το Δικαστήριο δύναται να λαμβάνει υπόψη τις κατευθυντήριες γραμμές για τα λογικά έξοδα διαβίωσης, όπως αυτές εκδίδονται σύμφωνα με το άρθρο 8 του περί Αφερεγγυότητας Φυσικών Προσώπων (Προσωπικά Σχέδια Αποπληρωμής και Διάταγμα Απαλλαγής Οφειλών) Νόμο.

(5)Η διάρκεια του διατάγματος δυνάμει των εδαφίων

(1),

(2)ή

(3)δεν δύναται να υπερβαίνει τα τρία έτη ανεξαρτήτως της επέλευσης της αυτοδίκαιης αποκατάστασης δυνάμει του άρθρου 27Α .» Ήταν συνεπώς η θέση του συνηγόρου ότι «.η πρόνοια του Νόμου για ισχύ του διατάγματος και για 3 έτη ανεξαρτήτως της αυτοδίκαιης αποκατάστασης σημαίνει ότι με την αυτοδίκαια αποκατάσταση ο πτωχεύσας δεν απαλλάσσεται της υποχρέωσης να καταβάλλει ποσά ως μηνιαίες δόσεις και τα σχετικά ποσά είναι ποσά τα οποία μπορεί να συλλεχθούν από τον Αιτητή ακόμη και μετά την αυτοδίκαια αποκατάσταση του Πτωχεύσαντος». Εξέτασα τη θέση του συνηγόρου και επί του θέματος αυτού παρατηρώ τα εξής. Κατά πρώτο, οι πρόνοιες των αρ. 52

(3)- 52

(5)τέθηκαν σε ισχύ στις 07/05/15 κατόπιν τροποποίησης του Κεφ.5. Μέχρι εκείνη την ημέρα, το αρ. 52 περιοριζόταν στις πρώτες δύο παραγράφους οι οποίες και είναι οι πρόνοιες που αφορούν στην εξουσία του Δικαστηρίου να διατάξει πληρωμή του μισθού ή της σύνταξης ενός πτωχεύσαντα στο διαχειριστή του. Δίδω έμφαση εδώ στην αναφορά του Νόμου σε «πτωχεύσαντα» διότι αυτή η αναφορά καταδεικνύει ακριβώς ότι μόνο σε σχέση με πρόσωπο που τελεί υπό καθεστώς πτώχευσης δύναται να εκδοθεί το σχετικό διάταγμα. Αυτό προκύπτει και από το γεγονός ότι οι πρόνοιες του αρ.52 εντάσσονται στο Μέρος ΙΙΙ του Κεφ.5 που τιτλοφορείται «ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ» και ειδικότερα στο μέρος εκείνο που αφορά στη ρευστοποίηση της περιουσίας ενός πτωχεύσαντα, η οποία υφίσταται, σύμφωνα με τα αρ.49

(1)και

(2)κατά «.την κήρυξη χρεώστη σε πτώχευση.» οπόταν και «. Με το διορισμό διαχειριστή η περιουσία μεταφέρεται και περιέρχεται στο διαχειριστή που διορίζεται.». Ο αποκατασταθείς πτωχεύσαντας όμως, από την ημερομηνία αποκατάστασης του και μετά, παύει να τελεί υπό καθεστώς πτώχευσης. Η νεοεισαχθείσα πρόνοια του αρ. 53

(5)δεν μετέβαλε αυτή τη νομική κατάσταση πραγμάτων. Αντιθέτως, η θέσπιση των προνοιών του αρ.53

(5)κρίθηκε αναγκαία ώστε να καλύψει το νομικό κενό που ήθελε τυχόν δημιουργηθεί σε περιπτώσεις όπου ενώ θα εκδίδετο διάταγμα δυνάμει των αρ. 52

(1)και

(2)εναντίον κάποιου πτωχεύσαντα, αυτός ενδεχομένως να αποκαθίστατο στην πορεία αυτοδικαίως, δυνάμει της επίσης νεοεισαχθείσας πρόνοιας του αρ.27Α στο οποίο γίνεται ρητή αναφορά στο αρ. 52

(5). Επειδή λοιπόν το διάταγμα θα είχε εκδοθεί ενόσω ίσχυε η πτώχευση, έπρεπε να γίνει ειδική ρύθμιση στο Νόμο ώστε η ισχύς του διατάγματος να μην επηρεαστεί από την αυτοδίκαια αποκατάσταση εξ' ου και η πρόνοια για «.τρία έτη ανεξαρτήτως της επέλευσης της αυτοδίκαιης αποκατάστασης δυνάμει του άρθρου 27Α.». Τα πιο πάνω οδηγούν στη δεύτερη μου παρατήρηση, η οποία αφορά στις συνέπειες της αυτοδίκαιης αποκατάστασης δυνάμει του αρ.27Α. Κρίνω σκόπιμο όπως παραθέσω αυτούσιες τις σχετικές πρόνοιες του αρ.27Α: 27Α.-

(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων

(2)και

(3), ο πτωχεύσας αποκαθίσταται αυτοδικαίως κατά την ημερομηνία συμπλήρωσης τριών

(3)ετών από την ημερομηνία έκδοσης του διατάγματος πτώχευσης, εκτός εάν αυτός έχει ήδη αποκατασταθεί προηγουμένως ή εάν το εν λόγω διάταγμα έχει ήδη ακυρωθεί: ..

(2)Πτωχεύσας, για τον οποίο το σχετικό διάταγμα πτώχευσης είχε εκδοθεί τρία

(3)έτη πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Πτώχευσης (Τροποποιητικού) Νόμου του 2015 και το διάταγμα αυτό συνεχίζει να ισχύει κατά την εν λόγω ημερομηνία, αποκαθίσταται αυτοδικαίως μετά την πάροδο έξι

(6)μηνών από την ημερομηνία αυτή, εκτός εάν αυτός έχει ήδη αποκατασταθεί προηγουμένως ή εάν το εν λόγω διάταγμα έχει ήδη ακυρωθεί: Νοείται ότι, σε περίπτωση που το σχετικό διάταγμα πτώχευσης είχε εκδοθεί σε διάστημα μικρότερο από τρία

(3)έτη πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Πτώχευσης (Τροποποιητικού) Νόμου του 2015 και το διάταγμα αυτό συνεχίζει να ισχύει κατά την εν λόγω ημερομηνία, τότε ο πτωχεύσας αποκαθίσταται αυτοδικαίως μετά την πάροδο τριών

(3)ετών και έξι

(6)μηνών από την ημερομηνία του διατάγματος παραλαβής, εκτός εάν αυτός έχει ήδη αποκατασταθεί προηγουμένως ή εάν το διάταγμα πτώχευσης ή διάταγμα παραλαβής έχει ήδη ακυρωθεί.

(3).

(4)Σε περίπτωση αποκατάστασης πτωχεύσαντος δυνάμει του παρόντος άρθρου, το μη διανεμηθέν μέρος της πτωχευτικής περιουσίας παραμένει, ανάλογα με την περίπτωση, στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή, προς όφελος των πιστωτών ή των εγγυητών που καθίστανται μη εξασφαλισμένοι πιστωτές δυνάμει του εδαφίου

(12)του άρθρου 37Β: Νοείται ότι, μη διανεμηθέν μέρος της πτωχευτικής περιουσίας που παραμένει στη διαχείριση του Επίσημου Παραλήπτη ή του διαχειριστή, μετά την αποπληρωμή όλων των πιστωτών και εγγυητών που καθίστανται μη εξασφαλισμένοι πιστωτές δυνάμει του εδαφίου

(12)του άρθρου 37Β, επιστρέφεται στον πτωχεύσαντα, νοουμένου ότι το κόστος της επιστροφής δεν είναι μεγαλύτερο από το πόσο που θα επιστραφεί.

(5)Το πρόσωπο που αποκαθίσταται δυνάμει του παρόντος άρθρου υποχρεούται να συνεργάζεται με τον διαχειριστή σχετικά με την εκποίηση και διανομή της πτωχευτικής περιουσίας που παραμένει, ανάλογα με την περίπτωση, στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή.

(6).

(8)Τηρουμένων, κατ' αναλογίαν, των διατάξεων των εδαφίων

(1),

(2),

(3)και

(5)του άρθρου 30 του παρόντος Νόμου, η αυτοδίκαιη αποκατάσταση πτωχεύσαντα, που επέρχεται δυνάμει του παρόντος άρθρου ή που επήλθε πριν από την ημερομηνία έναρξης της ισχύος του περί Πτώχευσης (Τροποποιητικού) Νόμου του 2015, επιφέρει πλήρη απαλλαγή του εν λόγω προσώπου από όλα τα επαληθεύσιμα χρέη, νοουμένου ότι το πρόσωπο αυτό ενεργεί με καλή πίστη και συνεργάζεται πλήρως, είτε με τον Επίσημο Παραλήπτη είτε με τον διαχειριστή, ανάλογα με την περίπτωση, για την εκποίηση και διανομή της πτωχευτικής περιουσίας: Νοείται ότι, η αυτοδίκαιη αποκατάσταση πτωχεύσαντα δεν απαλλάσσει οποιοδήποτε πρόσωπο, από τα χρέη τα οποία προκύπτουν από: (α) Φόρο, τέλος ή άλλη χρέωση παρόμοιας φύσης ή υποχρεώσεις οφειλόμενες ή καταβλητέες στη Δημοκρατία· (β) οποιοδήποτε ποσό καταβλητέο από τον πτωχεύσαντα δυνάμει του περί Δήμων Νόμου και οποιωνδήποτε δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών, όπως αυτοί εκάστοτε τροποποιούνται ή αντικαθίστανται· (γ) οποιοδήποτε ποσό καταβλητέο από τον πτωχεύσαντα δυνάμει του περί Κοινοτήτων Νόμου και οποιωνδήποτε δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών, όπως αυτοί εκάστοτε τροποποιούνται ή αντικαθίστανται· (δ) οποιαδήποτε χρηματοοικονομική υποχρέωση του πτωχεύσαντα που πηγάζει από διάταγμα διατροφής· (ε) οποιαδήποτε χρηματοοικονομική υποχρέωση του πτωχεύσαντα που πηγάζει από δικαστική απόφαση για αποζημίωση οποιουδήποτε προσώπου για θάνατο ή σωματική βλάβη συνεπεία αστικού αδικήματος του χρεώστη· (στ) χρέος ή χρηματοοικονομική υποχρέωση του πτωχεύσαντα που πηγάζει από δάνειο ή επίδειξη ανοχής στην ανάκτηση οφειλών που προκύπτουν από δάνειο, το οποίο εξασφαλίστηκε μέσω απάτης, κατάχρησης, υπεξαίρεσης ή δόλιας παραβίασης της εμπιστοσύνης· (ζ) χρέος ή χρηματοοικονομική υποχρέωση του πτωχεύσαντα που πηγάζει από δικαστικό διάταγμα ή απόφαση δυνάμει του περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες Νόμου ή από απόφαση Δικαστηρίου με την οποία επιβάλλεται οποιαδήποτε χρηματική ποινή λόγω καταδίκης για ποινικό αδίκημα· (η) χρέος ή χρηματοοικονομική υποχρέωση που πηγάζει από οφειλόμενους μισθούς σε μισθωτούς του πτωχεύσαντα.

(9)Οποιαδήποτε περιουσία η οποία προέκυψε κατά τη διάρκεια της πτώχευσης ασχέτως αν περιήλθε στον πτωχεύσαντα ακόμα και μετά την αποκατάστασή του, η περιουσία αυτή εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία και ως εκ τούτου θα πρέπει να περιέλθει στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή προς όφελος των πιστωτών του πτωχεύσαντα ή του αποκατασταθέντα πτωχεύσαντα..». Από τις πιο πάνω πρόνοιες, οι οποίες επίσης εισήχθηκαν στις 07/05/15 με τον τροποποιητικό Ν.61(I)/2015, καθίσταται προφανές ο λόγος για τον οποίο ο Νομοθέτης προνόησε στο αρ.52

(5)ως μέγιστη διάρκεια ισχύος του διατάγματος «αποκοπής», περίοδο όχι μεγαλύτερη των τριών χρόνων, εφόσον είναι εντός τέτοιας περιόδου που θα αποκαθίστατο όποιος είχε κηρυχτεί σε πτώχευση πριν τις 07/05/15 που τέθηκε σε ισχύ ο Ν.61(Ι)/

1. Καθίσταται επίσης προφανές και ο λόγος για τον οποίο ο καθ' ου η αίτηση αποκαταστάθηκε αυτοδικαίως στις 07/11/15, ήτοι μετά πάροδο 6 μηνών από την ημερομηνία που τέθηκε σε ισχύ ο Ν.61(Ι)/
2. Από τις πιο πάνω πρόνοιες όμως προκύπτει αβίαστα και το ότι μετά την αυτοδίκαιη αποκατάσταση ενός πτωχεύσαντα, οι εξουσίες του διαχειριστή περιορίζονται στο «.μη διανεμηθέν μέρος της πτωχευτικής περιουσίας.» (βλ. αρ.27Α

(4). Εξ' άλλου, σύμφωνα με το αρ. 27Α

(8), «.η αυτοδίκαιη αποκατάσταση πτωχεύσαντα, που επέρχεται δυνάμει του παρόντος άρθρου. επιφέρει πλήρη απαλλαγή του εν λόγω προσώπου από όλα τα επαληθεύσιμα χρέη, νοουμένου ότι το πρόσωπο αυτό ενεργεί με καλή πίστη και συνεργάζεται πλήρως . με τον διαχειριστή . για την εκποίηση και διανομή της πτωχευτικής περιουσίας.». Ποια είναι συνεπώς αυτή η πτωχευτική περιουσία που παραμένει στο διαχειριστή και που πρέπει να διανεμηθεί από το διαχειριστή μεταξύ των πιστωτών; Η απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα δίδεται ξεκάθαρα από τις πρόνοιες του αρ.41: «Η περιουσία του πτωχεύσαντα, που πρέπει να διανεμηθεί μεταξύ των πιστωτών, η οποία στο Νόμο αυτό αναφέρεται ως η περιουσία του πτωχεύσαντα, περιλαμβάνει τις πιο κάτω λεπτομέρειες: (α) όλη η περιουσία αυτή που δυνατό να ανήκει ή που κατέχεται από τον πτωχεύσαντα κατά την έναρξη της πτώχευσης ή δυνατό να αποκτήθηκε ή περιήλθε σε αυτόν πριν από την αποκατάσταση του (β) την ιδιότητα να ασκεί και λαμβάνει διαδικασίες για την άσκηση όλων των εξουσιών που αφορούν την περιουσία ή που σχετίζονται με αυτή, οι οποίες θα μπορούσαν να ασκηθούν από τον πτωχεύσαντα προς όφελος του κατά την έναρξη της πτώχευσης του ή πριν από την αποκατάσταση του.». Στη βάση όλων των πιο πάνω, είναι θεωρώ ξεκάθαρο ότι εφόσον η παρούσα αίτηση δεν αφορά σε πτωχεύσαντα ούτε και σε περιουσία που αποκτήθηκε ή περιήλθε στον καθ' ου η αίτηση πριν από την αποκατάσταση του αλλά σε περιουσία που πρόκειται να αποκτηθεί στο μέλλον από τον αποκατασταθέντα πλέον καθ' ου η αίτηση, ήτοι στο ποσό που ο τελευταίος θα λαμβάνει κάθε μήνα ως σύνταξη, ο διαχειριστής της πτωχευτικής περιουσίας δεν νομιμοποιείται να ζητά τα υπό κρίση διατάγματα. Δεν έχω βέβαια παραγνωρίσει τις πρόνοιες του αρ. 27Α

(9), ήτοι ότι οποιαδήποτε περιουσία η οποία προέκυψε κατά τη διάρκεια της πτώχευσης ασχέτως αν περιήλθε στον πτωχεύσαντα ακόμα και μετά την αποκατάστασή του, η περιουσία αυτή εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία και ως εκ τούτου θα πρέπει να περιέλθει στον Επίσημο Παραλήπτη ή στον διαχειριστή προς όφελος των πιστωτών του πτωχεύσαντα ή του αποκατασταθέντα πτωχεύσαντα..». Θα μπορούσε ίσως κάποιος να ισχυριστεί ότι με βάση την πιο πάνω πρόνοια, η υπό κρίση περιουσία, ήτοι το δικαίωμα του καθ' ου η αίτηση σε σύνταξη, προέκυψε πριν από την αποκατάσταση του και συνεπώς εμπίπτει στην πτωχευτική περιουσία ανεξαρτήτως του αν στην πράξη η εν λόγω περιουσία θα περιέλθει στον καθ' ου η αίτηση μετά την αποκατάσταση του. Όσο όμως εύλογο και αν προβάλλει το εν λόγω επιχείρημα, αυτό δεν μπορεί να βοηθήσει τον αιτητή στην παρούσα περίπτωση εφόσον η περιουσία που αξιώνεται με την παρούσα αίτηση είναι η μηνιαία σύνταξη του καθ' ου η αίτηση και η εξουσία για διανομή αυτού του συγκεκριμένου περιουσιακού στοιχείου διέπεται ρητά και αποκλειστικά από τις πρόνοιες του αρ.

1. Οι εν λόγω πρόνοιες μάλιστα, καθιστούν ως επιτακτική προϋπόθεση για τη διανομή τέτοιας περιουσίας, την εμπλοκή του Δικαστηρίου και την έκδοση σχετικού διατάγματος. Για τους λόγους όμως που ανέφερα ανωτέρω, οι πρόνοιες του αρ.52 δεν μπορούν να εφαρμοστούν στην περίπτωση του καθ' ου η αίτηση εφόσον αυτός δεν είναι πλέον πτωχεύσαντας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνεπώς, η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει και απορρίπτεται. H εξέταση οποιουδήποτε άλλου θέματος δε, καθίσταται περιττή. Πέραν και ανεξάρτητα της πιο πάνω κατάληξης μου, δεν μπορώ να μην εκφράσω τον προβληματισμό μου και για το εξής. Η περιουσία του καθ' ου η αίτηση τέθηκε υπό παραλαβή στις 05/02/
2. Την 01/07/10, ήτοι μετά που εκδόθηκε το διάταγμα παραλαβής, ο καθ' ου η αίτηση αφυπηρέτησε πρόωρα και κατά την αφυπηρέτηση του έλαβε περί τις €95.000 ως εφάπαξ φιλοδώρημα. Τρεις μήνες αργότερα, σύμφωνα με τον αιτητή, ήτοι στις 15/10/10, επαληθεύτηκαν χρέη ύψους €98.
3. Από τις 19/12/11 δε, στον καθ' ου η αίτηση χορηγείται κυβερνητική σύνταξη €142,37 και σύνταξη γήρατος από τις Κ.Α ύψους €1918,
4. Για τα επόμενα έξι περίπου χρόνια όμως, ήτοι μέχρι την 01/03/17 που καταχωρήθηκε η παρούσα, για ανεξήγητο λόγο δεν φαίνεται να έγινε οποιαδήποτε ενέργεια από πλευράς του παραλήπτη ή του διαχειριστή ώστε να εξασφαλιστούν οποιαδήποτε από τα ποσά που αποκτήθηκαν από τον καθ' ου η αίτηση κατά τη διάρκεια που τελούσε είτε υπό παραλαβή είτε υπό πτώχευση και αυτό τη στιγμή που το φιλοδώρημα που έλαβε ο αιτητής θα μπορούσε να καλύψει σημαντικό μέρος των χρεών του. Αντιθέτως, η πρώτη φορά που φαίνεται να ενεργοποιήθηκε ο διαχειριστής ως προς το θέμα αυτό ήταν μόνο μετά που αποκαταστάθηκε ο καθ' ου η αίτηση, ήτοι όταν ήταν πλέον αργά και αυτό για να ζητήσει απλά μια αποκοπή από τη σύνταξη που λαμβάνει ο καθ' ου η αίτηση, αποκοπή για την οποία διατηρώ τις αμφιβολίες μου κατά πόσο μπορεί να επεκταθεί και στη σύνταξη γήρατος του καθ' η αίτηση αφού η εν λόγω σύνταξη συνιστά χωριστό και συνταγματικά κεκτημένο δικαίωμα του κάθε πολίτη και οι πρόνοιες του αρ. 67

(1)του Ν.59(Ι)/2010 που φαίνεται να την προστατεύουν ρητά και από την πτωχευτική διαδικασία, είναι μεταγενέστερες του αρ. 52 του Κεφ.5. Επί αυτού του θέματος όμως δεν θα επεκταθώ περαιτέρω ενόψει της ανωτέρω κατάληξης μου να απορρίψω την αίτηση. Όσον αφορά το θέμα των εξόδων στα οποία προέβη ο διαχειριστής για να διορίσει δικηγόρο ώστε να καταχωρήσει και να προωθήσει την παρούσα αίτηση, καθώς επίσης και των εξόδων των επιτυχόντων διαδίκων, ήτοι του καθ' ου η αίτηση και των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, λαμβάνοντας υπόψη τις εξουσίες του Δικαστηρίου με βάση τα αρ.93, 109 και 36 του Κεφ.5 και ότι η επιβάρυνση της πτωχευτικής περιουσίας με έξοδα και δαπάνες γίνεται «.τηρουμένου οποιουδήποτε διατάγματος του Δικαστηρίου.» δεν κρίνω ορθό και δίκαιο όπως εκδώσω τέτοια διαταγή αλλά αντίθετα θεωρώ ότι όλα τα εν λόγω έξοδα θα πρέπει να επιβαρύνουν τον ίδιο το διαχειριστή προσωπικά. Άλλωστε, η παρούσα διαδικασία ηγέρθη κατ' αποκλειστική επιλογή του διαχειριστή, ο οποίος απέτυχε παντελώς να αποδείξει το βάσιμο και νόμιμο των θέσεων του σε αντίθεση με τον καθ' ου η αίτηση ο οποίος πέτυχε πλήρως στη δική του ένσταση. Θα ήταν συνεπώς άδικο ο αποτυχών διαχειριστής να επωφεληθεί της ιδιότητας του και να χρεώσει τη πτωχευτική περιουσία με τα σχετικά έξοδα αφού κάτι τέτοιο θα συνεπάγεται ουσιαστικά την τιμωρία του καθ' ου η αίτηση ο οποίος και είναι ο επιτυχών διάδικος. Ως εκ τούτου, διατάσσω όπως όλα τα έξοδα στα οποία προέβη ο διαχειριστής σε σχέση με την παρούσα διαδικασία, περιλαμβανομένης και της αμοιβής των δικηγόρων του καθώς και της δικής του αμοιβής, επιβαρύνουν τον ίδιο το διαχειριστή προσωπικά, ενώ σε σχέση με τα έξοδα των επιτυχόντων διαδίκων, ήτοι του καθ' ου η αίτηση και του Τμήματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αυτά επιδικάζονται υπέρ τους και εναντίον του διαχειριστή αιτητή προσωπικά, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Νοείται ότι σε περίπτωση που η πτωχευτική περιουσία έχει ήδη χρεωθεί από το διαχειριστή με οποιαδήποτε ποσά τα οποία αφορούν στην παρούσα διαδικασία, κάτι που άλλωστε δεν θα έπρεπε να είχε γίνει προτού εκδοθεί η απόφαση του Δικαστηρίου, ο διαχειριστής να μεριμνήσει όπως με δικά του έξοδα γίνουν όλα τα αναγκαία διορθωτικά μέτρα ώστε να ακυρωθούν οι εν λόγω χρεώσεις και πιστωθεί πλήρως η πτωχευτική περιουσία. Αντίγραφο της παρούσας απόφασης να κοινοποιηθεί στον Επίσημο Παραλήπτη για σκοπούς ενημέρωσης και για να ελεγχτεί η συμμόρφωση με τις ανωτέρω οδηγίες του Δικαστηρίου. Υπ.) ............. Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο