CARETAKING COMMITTEE PISSOURI BEACH APARTMENTS ν. ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ, Αρ. Αγωγής: 1418/2010, 12/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A129 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1418/2010 CARETAKING COMMITTEE PISSOURI BEACH APARTMENTS Αιτητές - Ενάγοντες -V- xxxxx ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ Καθ' ου η αίτηση - Εναγόμενος --------------------------------------------- (Αίτηση ημερ. 13/07/18 για πώληση ακίνητης περιουσίας) Ημερομηνία: 12 Μαρτίου 2019 Εμφανίσεις: Για Αιτητές: κ. Χαχολιάδης για N. Pirilides & ASSOCIATES LLC Για Καθ' ου η Αίτηση : κ. Μ. Θεοδοσίου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αίτηση, η οποία εδράζεται στις πρόνοιες των αρ. 22-28, 31 και 33 του Κεφ.6 και της Δ.42 Θ.1-3, οι ενάγοντες αιτητές ζητούν, στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε υπέρ τους και εναντίον του εναγόμενου στην πιο πάνω αγωγή στις 18/10/16 για το ποσό των €13.770 πλέον τόκους και έξοδα, την έκδοση διατάγματος πώλησης της πιο κάτω ακίνητης περιουσίας του τελευταίου: «Διαμέρισμα αρ.XXXXX στο ισόγειο Αποθήκη αρ.10 στο ισόγειο Αυλή αρ.46 στο ισόγειο Ακάλυπτη Βεράντα αρ.46 στο ισόγειο Χώρος Στάθμευσης αρ.11 στο ισόγειο, συνολικό εμβαδόν 166,47 τ.μ. αποτελούμενο από 64,66 τ.μ. εσωτερικού χώρου και 101,81 τ.μ. εξωτερικού χώρου, υπ. αρ. εγγραφής 0/2XXX6 Φ/Σχ 57/14, Τεμ.XXX, που βρίσκεται στην περιοχή Πισσούρι, Λεμεσό» Η αίτηση υποστηρίζεται από Ε/Δ της xxx Μπέρου, η οποία αναφέρει ότι είναι η γραμματέας του Προέδρου των αιτητών, γνώστης των υπό κρίση γεγονότων και εξουσιοδοτημένη από τους αιτητές να υποστηρίξει την παρούσα αίτηση. Σύμφωνα με τη Μπέρου, μετά που εκδόθηκε η απόφαση στην πιο πάνω αγωγή εναντίον του εναγόμενου (Τεκ.1), η εκτέλεση της οποίας δεν ανεστάλη, οι αιτητές επεχείρησαν να την εκτελέσουν εκδίδοντας σχετικό ένταλμα κινητών το οποίο όμως επιστράφηκε ανεκτέλεστο στις 21/11/17 λόγω του ότι «ο εναγόμενος είναι κάτοικος Αμερικής» (Τεκ.2),. Ότι ο τελευταίος είναι μόνιμος κάτοικος Αμερικής, η Μπέρου ισχυρίζεται ότι το γνώριζε από άλλες υποθέσεις που ανέκυψαν μεταξύ των ίδιων διαδίκων (Τεκ.3) και το επιβεβαίωσε και μέσω ενός συγχωριανού του εναγόμενου, ο οποίος της ανέφερε επιπρόσθετα ότι ο εναγόμενος είναι διαζευγμένος με δύο ενήλικα παιδιά που επίσης διαμένουν στις ΗΠΑ. Ως εκ τούτου, αναφέρει η Μπέρου, η προτιθέμενη προς πώληση κατοικία δεν είναι απαραίτητη και αναγκαία στον εναγόμενο και την οικογένεια του, ιδιαίτερα ενόψει και του ότι όπως προκύπτει από έρευνα στο Κτηματολόγιο (Τεκ.4), στον εναγόμενο ανήκουν άλλα πέντε ακίνητα. Πρόσθετα των πιο πάνω, σύμφωνα πάντα με την Μπέρου, το προς πώληση διαμέρισμα δεν κατοικείται από τον εναγόμενο ή την οικογένεια του αλλά ενοικιάζεται σε τρίτο πρόσωπο και είναι ελεύθερο από οποιαδήποτε υποθήκη Τέλος η Μπέρου αναφέρει ότι αν και στο πιστοποιητικό της έρευνας του Κτηματολογίου που εξασφάλισε (Τεκ.4) δεν αναφέρεται ποιο ακριβώς είναι το εμβαδό του προτιθέμενου προς πώληση ακινήτου, εντούτοις οι αιτητές, ως διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας στην οποία βρίσκεται το ακίνητο, διατηρούν κατάσταση που ετοίμασε η προηγούμενη διαχειριστική επιτροπή, στην οποία καταγράφονται τα τετραγωνικά μέτρα του κάθε διαμερίσματος ώστε να μπορεί να υπολογιστεί το ποσοστό που αναλογεί στον κάθε ιδιοκτήτη σε σχέση με τις κοινόχρηστες δαπάνες και τον αριθμό ψήφων στις συνελεύσεις. Το γεγονός ότι ο εναγόμενος πλήρωσε κοινόχρηστα στο παρελθόν στη βάση της εν λόγω κατάστασης και ότι το Δικαστήριο έκρινε ορθό τον συγκεκριμένο τρόπο υπολογισμού από τους αιτητές όταν εκδίκασε την αγωγή η οποία αφορούσε σε οφειλόμενα κοινόχρηστα, καταδεικνύει, σύμφωνα με την Μπέρου, ότι το εμβαδόν που παρουσιάζεται στην κατάσταση των αιτητών σε σχέση με το υπό κρίση ακίνητο είναι ορθό και αληθή (Τεκ.5). Στην αντίπερα όχθη ο εναγόμενος καταχώρησε ένσταση στην αίτηση προβάλλοντας δεκατρείς συνολικά λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί, οι οποίοι λόγοι περιστρέφονται γύρω από ισχυρισμούς περί παρατυπίας και ελαττωματικότητας της αίτησης, περί μη εκπλήρωσης των αυστηρών προϋποθέσεων που επιβάλλει η σχετική νομοθεσία και νομολογία, περί κατάχρησης της διαδικασίας και περί του αντικανονικού της επίδοσης της αίτησης στον εναγόμενο. Η ένσταση του εναγόμενου υποστηρίζεται από Ε/Δ του αδελφού του, ο οποίος αναφέρει ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τον πρώτο να υποστηρίξει την ένσταση. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, η απόφαση που εκδόθηκε υπέρ των εναγόντων στις 18/10/16 έχει εφεσιβληθεί και έχει αποτελέσει συγκεκριμένο λόγο έφεσης τόσο η αποδοχή της κατάστασης που χρησιμοποιούν οι αιτητές για να υπολογίσουν το ποσοστό συνεισφοράς του κάθε ιδιοκτήτη στα κοινόχρηστα έξοδα όσο και τα διάφορα εμβαδά που εκεί αναφέρονται. Σε καμία επομένως περίπτωση, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, ο εναγόμενος δεν έχει αποδεχθεί ως ορθό και αληθές το κατ' ισχυρισμό εμβαδό που παρουσιάζει η εν λόγω κατάσταση σε σχέση με το κρίση διαμέρισμα. Πρόσθετα τούτου, ισχυρίζεται ο ομνύοντας, οι αιτητές δεν έχουν καταδείξει ότι πληρούνται οι απαιτούμενες από τη νομοθεσία και νομολογία προϋποθέσεις για έγκριση της αίτησης τους, μεταξύ άλλων διότι το πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που επεσύναψαν είναι παλιό και δεν περιλαμβάνει κανένα επίσημο στοιχείο αναφορικά με το εμβαδόν του υπό κρίση ακινήτου, το ένταλμα κινητών που επιχειρήθηκε να εκτελεστεί στις 21/11/17 ουδέποτε επεστράφη ως ανεκτέλεστο και διότι σε κάθε περίπτωση, το επίμαχο διαμέρισμα χρησιμοποιείται από τον εναγόμενο και την οικογένεια του όταν επισκέπτονται την Κύπρο. Ο ομνύοντας προχωρεί και αναφέρει και τους λόγους για τους οποίους θεωρεί ότι η επίδοση της αίτησης στον εναγόμενο είναι εσφαλμένη πλην όμως ενόψει του ότι δηλώθηκε από το συνήγορο του τελευταίου ότι δεν θα επιμείνει στον ισχυρισμό αυτό, το θέμα δεν θα με απασχολήσει. Η ακρόαση της αίτησης διεξήχθη με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από αμφότερους τους ευπαίδευτους συνηγόρους αναφορά στις οποίες κάνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Επισημαίνω εδώ ότι οι αιτητές είχαν καταχωρήσει πανομοιότυπη αίτηση και στο παρελθόν και συγκεκριμένα στις 18/12/17. Σε εκείνη την αίτηση οι αιτητές είχαν προβάλει παρόμοιους ισχυρισμούς με αυτούς που προβάλλουν στην παρούσα με εξαίρεση τους ισχυρισμούς ότι το επίδικο διαμέρισμα ενοικιάζεται σε τρίτο πρόσωπο και ότι το εμβαδόν του προκύπτει ξεκάθαρα από την κατάσταση που διατηρούν ως διαχειριστική επιτροπή. Τους εν λόγω ισχυρισμούς όμως επιχείρησαν να τους προσθέσουν στην αίτηση τους καταχωρώντας σχετική αίτηση για λήψη άδειας για καταχώρηση συμπληρωματικής Ε/Δ. Το εν λόγω αίτημα τους επετράπη μερικώς με σχετική απόφαση ημερ. 14/05/18 και ειδικότερα τους επετράπη όπως καταχωρήσουν συμπληρωματική Ε/Δ μόνο σε σχέση με τον ισχυρισμό τους ότι το διαμέρισμα τελεί υπό την ενοικίαση τρίτου προσώπου. Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την απόφαση της 14/05/18: «Το κατά πόσο το επίδικο διαμέρισμα κατοικείται, από ποιον κατοικείται και υπό ποιο καθεστώς, είναι θέμα που, μετά και την καταχώρηση της ένστασης, θα πρέπει να διευκρινιστεί, εφόσον οι δύο πλευρές έχουν περιορίσει τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς τους στο αν την επίδικη κατοικία τη χρησιμοποιεί ή όχι ο καθ' ου η αίτηση. Το ενδεχόμενο επομένως, η επίδικη κατοικία να κατέχεται από κάποιο τρίτο πρόσωπο και δη ενοικιαστή, ως προτίθενται να ισχυριστούν οι αιτητές, είναι θέμα που θα πρέπει να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Επί αυτής του της πτυχής επομένως το αίτημα εγκρίνεται.. Με την άδεια για καταχώρηση της πιο πάνω συμπληρωματικής Ε/Δ, αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα κατά πόσο ένα τέτοιο τρίτο πρόσωπο που σύμφωνα με τους αιτητές, κατέχει το επίδικο διαμέρισμα ως ενοικιαστής, θα πρέπει να ειδοποιηθεί για την παρούσα διαδικασία, ως πρόσωπο του οποίου τα συμφέροντα ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς από την απόφαση του Δικαστηρίου επί της κυρίως αίτησης. Η απάντηση κατά την κρίση μου είναι σαφώς καταφατική, εφόσον αν η κυρίως αίτηση επιτύχει, αυτό θα συνεπάγεται την πώληση κατοικίας η οποία προς το παρόν φέρεται να κατέχεται από τρίτο πρόσωπο δυνάμει σχετικής συμφωνίας ενοικίασης. Δίδονται επομένως περαιτέρω οδηγίες όπως μετά την καταχώρηση της συμπληρωματικής Ε/Δ, τόσο η κυρίως αίτηση όσο και κάθε άλλη διαδικασία που έλαβε χώρα μέχρι σήμερα στα πλαίσια της κυρίως αίτησης, επιδοθούν στο πρόσωπο που σύμφωνα με τους αιτητές κατέχει ως ενοικιαστής το επίδικο διαμέρισμα καθώς και σε όλα τα πρόσωπα που έχουν εγγράψει MEMO και άλλες επιβαρύνσεις επί του επίδικου διαμερίσματος, ως τα εν λόγω πρόσωπα παρουσιάζονται στο σχετικό Μητρώο του Κτηματολογίου.» Τελικά οι αιτητές αποφάσισαν να μην επιμείνουν στην αίτηση τους για πώληση και την απέσυραν άνευ βλάβης στις 11/06/18 που είχε οριστεί για ακρόαση, προφανώς για να επανέλθουν με νέα αίτηση, ήτοι την παρούσα. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου. Παρατηρώ τα εξής: Η αίτηση αφορά σε αίτημα για πώληση ακίνητης περιουσίας του εναγόμενου στα πλαίσια εκτέλεσης της απόφασης που εκδόθηκε εναντίον του και υπέρ των εναγόντων στην πιο πάνω αγωγή στις 18/10/16. Το αίτημα εδράζεται κυρίως στα αρ. 22-28, 31 και 33 του Μέρους V του Κεφ.6 και στη Δ.42 Θ.1-3. Ένεκα της δραστικότητας του μέτρου αυτού, η νομολογία έχει υιοθετήσει αυστηρή προσέγγιση στην ικανοποίηση του. Άλλωστε, όπως και η ίδια η νομοθεσία επιβάλλει, «κανένα ένταλμα εκτέλεσης με πώληση ακίνητης ιδιοκτησίας δεν θα εκδίδεται παρά μόνο με τη συναίνεση του εκ δικαστικής αποφάσεως οφειλέτη χρέους, εκτός αν ένταλμα πώλησης της κινητής ιδιοκτησίας του οφειλέτη χρέους... επεστράφηκε στο Δικαστήριο ανεκτέλεστο ή εκτός αν φαίνεται ότι ο οφειλέτης χρέους δεν έχει πράγματι στην κατοχή του κινητή ιδιοκτησία» (βλ. αρ. 22 Κεφ.6). Το ακόλουθο απόσπασμα από την Αρέστη v. Ερμογένους (Κοκόνα)
(2010)1 Α.Α.Δ. 1844 είναι άκρως διαφωτιστικό ως προς την επιτακτική ανάγκη ικανοποίησης όλων των προϋποθέσεων που επιβάλλει η Δ.42 επί της οποίας επίσης εδράζεται αίτηση: «Η ευπαίδευτη πρωτόδικος δικαστής, η οποία απέρριψε την αίτηση του εφεσείοντα, έκαμε αναφορά στη Δ.42 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας και παρατήρησε ότι στην αίτηση δεν είχε επισυναφθεί ούτε επίσημο αντίγραφο της απόφασης, ούτε και πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που να δείχνει ότι η περιουσία που επρόκειτο να πωληθεί ήταν εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη, δηλαδή της εφεσίβλητης. Επιπρόσθετα, παρατήρησε το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι στην αίτηση δεν αναφερόταν και η έκταση της περιουσίας που επρόκειτο να πωληθεί. Έκρινε, συναφώς, το πρωτόδικο δικαστήριο, ότι από το λεκτικό της Δ.42, θ.1 προέκυπτε ότι οι πρόνοιες της είναι επιτακτικές, λαμβανομένης υπόψη της λέξης «shall» στη Δ.42, θ.1, η οποία ερμηνεύτηκε από τη νομολογία ως επιτακτική. Στη Δ.42, θ.1 πράγματι αναγράφεται ότι σε κάθε αίτηση, σύμφωνα με το Μέρος 5 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 6, για την πώληση ακίνητης περιουσίας θα αναφέρεται η περιουσία που πρόκειται να πωληθεί, ο αριθμός εγγραφής της, η τοποθεσία, το είδος της περιουσίας και η έκτασή της. Θα υπάρχουν επίσης, συνημμένα στην αίτηση, ένα επίσημο αντίγραφο της απόφασης ή του διατάγματος που θα εκτελεστούν καθώς και πιστοποιητικά του Κτηματολογικού Γραφείου που να δείχνουν ότι η περιουσία που πρόκειται να πωληθεί είναι εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη. Δεν αμφισβητείται, στην παρούσα υπόθεση, ότι στην αίτηση του εφεσείοντα δεν επισυνάπτονταν ούτε αντίγραφα της απόφασης ή του διατάγματος τα οποία θα εκτελούνταν, ούτε και πιστοποιητικά του Κτηματολογίου δεικνύοντα ότι η περιουσία ήταν εγγεγραμμένη στο όνομα του χρεώστη, κατά τον ουσιώδη χρόνο. Στην πραγματικότητα εκτός από τον αριθμό εγγραφής, το χωριό στο οποίο βρίσκεται η περιουσία και την περιγραφή της ως διατηρητέας κατοικίας δεν αναφέρεται οτιδήποτε άλλο σε σχέση με την περιγραφή του ακινήτου, όπως π.χ. η έκτασή της. .... Μελετήσαμε με προσοχή όλα τα ενώπιόν μας στοιχεία και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα ζητήματα για τα οποία το πρωτόδικο δικαστήριο απέρριψε την αίτηση, ήταν επίδικα θέματα και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι η εφεσίβλητη παραδεχόταν τους σχετικούς ισχυρισμούς του εφεσείοντα. Συγκεκριμένα στην ένσταση της η εφεσίβλητη ήγειρε ρητά το ζήτημα της μη πλήρωσης των νομικών προϋποθέσεων για την έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων ενώ στην ένορκη δήλωσή της, που συνοδεύει την ένσταση, γίνεται ρητός και πάλι ισχυρισμός ότι η αίτηση είναι ελλιπής, ότι δεν στηρίζεται στην ορθή νομική βάση και ότι δεν πληρούνται οι νομικές προϋποθέσεις για την έκδοση των ζητούμενων διαταγμάτων.» (έμφαση δική μου) Όπως και στην Αρέστη, έτσι και στην παρούσα υπόθεση, ο εναγόμενος εγείρει ρητά στην ένσταση και Ε/Δ που καταχώρησε το ζήτημα της μη πλήρωσης των σχετικών εφαρμοστέων νομικών προϋποθέσεων και μάλιστα εγείρει ρητά μεταξύ άλλων ότι δεν περιγράφεται καθαρά η ακίνητη περιουσία που ζητείται να πουληθεί, δίδοντας έμφαση στην απουσία επίσημων στοιχείων ως προς την προαπαιτούμενη έκταση της περιουσίας και ότι το ένταλμα κινητών επί του οποίου βασίζεται η αίτηση στην πραγματικότητα δεν επεστράφη ανεκτέλεστο. Η απόδειξη των εν λόγω στοιχείων βέβαια, βαρύνει αποκλειστικά τους αιτητές, είτε ο εναγόμενος καταχωρούσε ένσταση είτε όχι. Επεχείρησαν οι αιτητές να αποσείσουν το βάρος απόδειξης των πιο πάνω επιτακτικών προϋποθέσεων, παραπέμποντας αφ' ενός στην ειδοποίηση του δικαστικού επιδότη ημερ. 21/11/17 ώστε να αποδείξουν ότι όντως το ένταλμα κινητών που εξέδωσαν επεστράφη ανεκτέλεστο και αφ' ετέρου στην κατάσταση που διατηρούν για σκοπούς υπολογισμού των κοινόχρηστων δαπανών ώστε να αποδείξουν την έκταση της υπό κρίση ακίνητης περιουσίας. Ως προς το τελευταίο αυτό θέμα, σημειώνεται ότι και οι ίδιοι οι αιτητές αναγνωρίζουν ότι «το εμβαδό του Διαμερίσματος του οποίου επιζητείται η πώληση ... δεν εμφαίνεται ούτε στο εν λόγω πιστοποιητικό έρευνας του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Λεμεσού - Τεκμήριο 4...». Αναφορικά με το πρώτο θέμα που αφορά στην προϋπόθεση όπως «.ένταλμα πώλησης της κινητής ιδιοκτησίας του οφειλέτη χρέους ... επεστράφηκε στο Δικαστήριο ανεκτέλεστο», από απλή ανάγνωση της ειδοποίησης του δικαστικού επιδότη που παρουσίασαν οι αιτητές ως Τεκ.2, συνάγεται ότι το εν λόγω ένταλμα κατάσχεσης κινητής περιουσίας ουδέποτε επεστράφη ανεκτέλεστο αφού σύμφωνα με τον Δικαστικό Επιδότη, η εκτέλεση δεν μπορούσε τότε να γίνει διότι ο εναγόμενος είναι κάτοικος Αμερικής. Ως εκ τούτου, ο επιδότης ζήτησε από τους αιτητές να του υποδείξουν εντός 15 ημερών, άλλη κινητή περιουσία και νέα διεύθυνση του εναγόμενου όπου θα μπορούσε να εκτελεστεί το ένταλμα με την επισήμανση ότι: «διαφορετικά το ένταλμα θα επιστραφεί ανεκτέλεστο - θα δοθεί για εκτέλεση εναντίον του Εναγόμενου». Καμία άλλη επισήμανση επί του εντάλματος δεν έχει καταγραφεί από τον επιδότη προς το κατά πόσο τελικά αυτό όντως επεστράφη ανεκτέλεστο μετά την πάροδο των 15 ημερών ούτε και οποιαδήποτε τέτοια βεβαίωση ή πιστοποίηση έχει παρουσιαστεί από πλευράς αιτητών. Αντιθέτως, οι τελευταίοι περιορίστηκαν να βασιστούν στην επισήμανση του επιδότη ότι «θα επέστρεφε» το ένταλμα ανεκτέλεστο αν δεν του έδιναν άλλα στοιχεία, επισήμανση όμως η οποία ουδόλως ικανοποιεί την προϋπόθεση του Κεφ.6. Πρόσθετα όμως τούτου, καμία άλλη μαρτυρία έχουν προσκομίσει οι αιτητές ως προς την ανυπαρξία κινητής περιουσίας του εναγόμενου, ενώ λαμβανομένου υπόψη ότι φαίνεται να γνωρίζουν ότι υπάρχουν στην Κύπρο και άλλα ακίνητα ιδιοκτησίας του εναγόμενου, καμία μαρτυρία έχουν προσκομίσει ως προς το κατά πόσο τα στοιχεία των εν λόγω ακινήτων δόθηκαν στον επιδότη ώστε να ελεγχθεί κατά πόσο μπορούσε να βρεθεί εκεί κινητή περιουσία του εναγόμενου για σκοπούς εκτέλεσης. Κοντολογίς, οι αιτητές απέτυχαν να καταδείξουν ότι πληρούν τις επιτακτικές προϋποθέσεις του Κεφ.6 ώστε να δικαιούνται στην έκδοση του αιτούμενου εντάλματος. Πέραν και ανεξάρτητα όμως των πιο πάνω, κρίνω ότι οι αιτητές απέτυχαν να ικανοποιήσουν και την επιτακτική προϋπόθεση της Δ.42 για ακριβή περιγραφή της έκτασης του προτιθέμενου προς πώληση ακινήτου, γεγονός που επίσης οδηγεί σε απόρριψη της αίτησης τους. Το επίσημο πιστοποιητικό του Κτηματολογίου, για άγνωστο λόγο αναφέρει ότι το υπό κρίση ακίνητο είναι μηδενικού εμβαδού. Αυτό το στοιχείο προφανώς καταρρίπτει τη θέση των αιτητών ότι το ακίνητο είναι συνολικού εμβαδού 166,47 τ.μ.. Σημειώνω εδώ ότι την επί του προκειμένου θέση τους οι αιτητές την εδράζουν επί μιας κατάστασης που οι ίδιοι ετοίμασαν, χωρίς όμως να αναφέρουν σε ποια στοιχεία είναι που βασίστηκαν για να την ετοιμάσουν, η οποία κατάσταση καταρτίστηκε για άλλο από την παρούσα σκοπό, ήτοι για τον υπολογισμό των ψήφων και των κοινοχρήστων εξόδων της οικοδομής και την οποία ο εναγόμενος έχει αμφισβητήσει. Το ότι το Δικαστήριο που εκδίκασε την αγωγή των αιτητών, κατά την εξέταση της ορθότητας του τρόπου με τον οποίο υπολογίζονταν τα κοινόχρηστα, αποδέχτηκε την εν λόγω κατάσταση για το συγκεκριμένο σκοπό που αυτή παρουσιάστηκε, ήτοι για να καταδείξει πώς υπολογίζονταν τα κοινόχρηστα, δεν συνεπάγεται ότι η εν λόγω κατάσταση είναι αυτόματα αποδεκτή για σκοπούς άλλης διαδικασίας και δη μιας διαδικασίας με δραστικές συνέπειες όπως η παρούσα, όπου το Δικαστήριο θα πρέπει να ενεργήσει με περισσή φειδώ και θα πρέπει να ικανοποιηθεί ότι πληρούνται οι επιτακτικές προϋποθέσεις της νομοθεσίας. Σε κάθε περίπτωση όμως, το πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που αποτελεί την μόνη ανεξάρτητη μαρτυρία επί της οποίας μπορεί το Δικαστήριο να βασιστεί με ασφάλεια για να διαπιστώσει την έκταση της προτιθέμενης προς πώληση περιουσίας, εκθεμελιώνει τον επί του προκειμένου ισχυρισμό των αιτητών και καμία εξήγηση έχει δοθεί από πλευράς τους για την εικόνα που το εν λόγω πιστοποιητικό παρουσιάζει. Τέλος η παρούσα αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί και για ένα επιπρόσθετο αλλά και ανεξάρτητο τρίτο λόγο. Όπως ανέφερα πιο πάνω, όταν οι αιτητές καταχώρησαν την προηγούμενη αίτηση με την οποία ζητούσαν την ίδια θεραπεία με την παρούσα και επεχείρησαν να προβάλουν τον ισχυρισμό ότι το υπό κρίση ακίνητο του εναγόμενου κατέχεται από κάποιο τρίτο πρόσωπο ως ενοικιαστή, το Δικαστήριο τους επέτρεψε να προβάλουν τον εν λόγω ισχυρισμό με συμπληρωματική Ε/Δ. Τους επισημάνθηκε ρητά όμως ότι «.ένα τέτοιο τρίτο πρόσωπο που . κατέχει το επίδικο διαμέρισμα ως ενοικιαστής, θα πρέπει να ειδοποιηθεί για την παρούσα διαδικασία, ως πρόσωπο του οποίου τα συμφέροντα ενδέχεται να επηρεαστούν δυσμενώς από την απόφαση του Δικαστηρίου. εφόσον αν η . αίτηση επιτύχει, αυτό θα συνεπάγεται την πώληση κατοικίας η οποία προς το παρόν φέρεται να κατέχεται από τρίτο πρόσωπο δυνάμει σχετικής συμφωνίας ενοικίασης.» Τους δόθηκαν συνεπώς οδηγίες όπως η αίτηση για πώληση επιδοθεί «.στο πρόσωπο που σύμφωνα με τους αιτητές κατέχει ως ενοικιαστής το επίδικο διαμέρισμα καθώς και σε όλα τα πρόσωπα που έχουν εγγράψει MEMO και άλλες επιβαρύνσεις επί του επίδικου διαμερίσματος, ως τα εν λόγω πρόσωπα παρουσιάζονται στο σχετικό Μητρώο του Κτηματολογίου». Οι αιτητές τελικά επέλεξαν να μην ακολουθήσουν τις οδηγίες του Δικαστηρίου και να αποσύρουν την αίτηση τους. Επανήλθαν όμως με την παρούσα αίτηση ισχυριζόμενοι και πάλι ότι το υπό κρίση ακίνητο κατέχεται από τρίτο πρόσωπο ως ενοικιαστής καθώς επίσης και ότι τα ΜΕΜΟ που επιβάρυναν τότε το ακίνητο προς όφελος άλλων πιστωτών, εξακολουθούν να υφίστανται. Σημειώνω εδώ ότι με βάση το πιστοποιητικό του Κτηματολογίου που οι ίδιοι οι αιτητές επεσύναψαν στην παρούσα αίτηση, τα ΜΕΜΟ που υπάρχουν επί του ακινήτου προς όφελος άλλων πιστωτών, προηγούνται της δικής τους επιβάρυνσης ως εξ' αποφάσεως πιστωτές του εναγόμενου. Με τούτο κατά νου, η έκδοση διατάγματος της φύσης που ζητούν οι αιτητές με το Β αιτητικό της αίτησης, ήτοι διάταγμα «με το οποίο να διατάσσεται όπως το προϊόν της πιο πάνω πώλησης χρησιμοποιηθεί για την πλήρη πληρωμή και/ή έναντι της εκδοθείσας απόφασης προς όφελος των Εναγόντων Αιτητών ημερ.18.10.16» σαφέστατα θα επηρεάσει και τον κατ' ισχυρισμό ενοικιαστή αλλά και τους εξ' αποφάσεως πιστωτές που προηγούνται των αιτητών. Παρά ταύτα οι αιτητές, θεωρώντας προφανώς, εσφαλμένα βέβαια, ότι αποσύροντας την προηγούμενη αίτηση τους θα απαλλάσσονταν της υποχρέωσης να ειδοποιήσουν όλα τα επηρεαζόμενα πρόσωπα, καταχώρησαν νέα αίτηση, την παρούσα, και ενώ προέβαλαν τους ίδιους ισχυρισμούς με προηγουμένως, αγνόησαν παντελώς τις προηγούμενες υποδείξεις του Δικαστηρίου και ειδοποίησαν μόνο τον εναγόμενο. Αυτή όμως η επιλογή τους, η οποία αγγίζει τα όρια της κατάχρησης της διαδικασίας, δεν μπορεί παρά να έχει καταλυτικές συνέπειες για την αίτηση τους αφού όπως υποδείχθηκε σε σωρεία νομολογίας, όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα που δυνατό να έχουν συμφέρον επί συγκεκριμένης ακίνητης ιδιοκτησίας θα πρέπει να λαμβάνουν μέρος σε τυχόν δικαστική διαδικασία που έχει ως αντικείμενο της την εν λόγω ακίνητη ιδιοκτησία. Σε διαφορετική περίπτωση η όλη διαδικασία θα είναι θνησιγενής και άκυρη (βλ. μεταξύ άλλων Hji Savva and Others v. Loizou
(1982)1 CLR 218, X" Θεοδοσίου Παναγιώτα Nικολάου ν. Mαρούλλας Iωάννου, ως νομίμου διαχειρίστριας της περιουσίας του αποβιώσαντος Πέτρου Nικολάου και Άλλης
(1996)1 ΑΑΔ 764 και Γεωργιάδου Aνθή Xαράλαμπου ν. Kωνσταντίας Xαρ. Γεωργιάδη
(1999)1 ΑΑΔ 1210). Στην παρούσα υπόθεση οι αιτητές γνώριζαν ότι αν θα επανέρχονταν με την ίδια αίτηση και θα προέβαλλαν τους ίδιους ισχυρισμούς, θα έπρεπε να ειδοποιήσουν όλα τα ενδιαφερόμενα πρόσωπα για να λάβουν μέρος στη διαδικασία να επιθυμούσαν. Επέλεξαν όμως να μην συμμορφωθούν με την υποχρέωση τους αυτή και καμία υποχρέωση έχει το Δικαστήριο να τους «διορθώσει» και πάλι την κατάσταση, ιδιαίτερα όταν τους είχε ήδη επισημάνει το θέμα αυτό. Οι αιτητές συνεπώς θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες των πράξεων τους. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί χωρίς να παρίσταται η ανάγκη να εξεταστούν τα υπόλοιπα θέματα που εγείρονται με την ένσταση του εναγόμενου. Η αίτηση συνεπώς απορρίπτεται με έξοδα υπέρ του εναγόμενου καθ' ου η αίτηση και εναντίον των εναγόντων αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) ............. Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil/Final Αναφορά: Εκτέλεση - Πώληση Ακινήτων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο