MANDA NAVIGATION CO. LTD ν. UNICARE (CHEMICALS) LTD, Αρ. Αγωγής: 1063/2011, 27/3/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A164 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 1063/2011 Μεταξύ: MANDA NAVIGATION CO. LTD Εναγόντων και UNICARE (CHEMICALS) LTD Εναγόμενων ------------------------ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 27.3.2019 EMΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για ενάγοντες: κ. Ελευθερίου, για ΝΤΙΝΟΣ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ Δ.Ε.Π.Ε. Για εναγόμενους: κα Παύλου, για Λ. ΛΟΥΚΑΙΔΟΥ - ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ Δ.Ε.Π.Ε. ΑΠΟΦΑΣΗ Τα ουσιώδη γεγονότα που συνθέτουν τη βάση της αγωγής των εναγόντων και θεμελιώνουν το αγώγιμο δικαίωμά τους εναντίον των εναγόμενων σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης της αγωγής των πρώτων είναι τα εξής: Οι ενάγοντες, στον ουσιώδη χρόνο δραστηριοποιούνταν στο ναυτιλιακό τομέα, ως ναυτιλιακός πράκτορας (shipping agent). Κατά ή περί τις 18/3/2010, 21/6/2010, 20/7/2010, 12/8/2010, 18/8/2010 και 22/9/2010, δυνάμει γραπτών εντολών (applications for shipping order) των εναγόμενων και/ή προφορικών συμφωνιών και/ή άλλως που έγιναν στη Λεμεσό, οι εναγόμενοι ζήτησαν όπως οι ενάγοντες διευθετήσουν για τη μεταφορά διά ξηράς και θαλάσσης εμπορευμάτων και/ή εμπορευματοκιβωτίων από το εργοστάσιο των εναγόντων (υποθέτω των εναγόμενων είναι το ορθό) στην Κύπρο, στην αποθήκη του παραλήπτη στην Ελλάδα και/ή για την παροχή υπηρεσιών από τους ενάγοντες, οι οποίοι συμφώνησαν. Ήταν γραπτός όρος των εντολών και/ή προφορικός όρος, ότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος (freight prepaid) από τους εναγόμενους. Παρόλο που ήταν γραπτός όρος των φορτωτικών (bills of lading) που εκδόθηκαν στη Λεμεσό, στις 19/3/2010, 25/6/2010, 23/7/2010, 13/8/2010, 18/8/2010 και 24/9/2010 ότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος και/ή ότι έχει προπληρωθεί, τον κατέβαλλαν οι ενάγοντες καλόπιστα και/ή με βάση προφορικές συμφωνίες που έγιναν με τους εναγόμενους και/ή εμπιστευόμενοι τις υποσχέσεις που τους είχαν δοθεί από τους τελευταίους, για μεταγενέστερη πληρωμή των προσφερόμενων υπηρεσιών τους και/ή για να καταστεί δυνατή η μεταφορά των εμπορευμάτων και/ή εμπορευματοκιβωτίων και/ή για άλλους λόγους. Με βάση τις πιο πάνω συμφωνίες και/ή εντολές, οι ενάγοντες εκτέλεσαν την εργασία που είχαν αναλάβει και την αποπεράτωσαν με τη δέουσα προσοχή, επιμέλεια και επιδεξιότητα και/ή σύμφωνα με τις εντολές των εναγόμενων. Οι τελευταίοι, κατά παράβαση των πιο πάνω συμφωνιών και παρά τις επανειλημμένες οχλήσεις των εναγόντων και τις αξιώσεις τους για εξόφληση του συνολικού ποσού των €10.060,00 για τις υπηρεσίες που τους προσέφεραν, παρέλειψαν και/ή αμέλησαν και/ή αρνήθηκαν να πληρώσουν το ποσό αυτό. Οι ενάγοντες, για την είσπραξή του, κατά ή περί τις 15/4/2010, 15/7/2010, 18/8/2010, 18/8/2010, 7/9/2010 και 25/9/2010 εξέδωσαν χρεωστικές σημειώσεις (debit notes) για τα αντίστοιχα ποσά των €1.560,00, €1.700,00, €1.700,00, €1.700,00, €1.700,00 και €1.700,00 και σύμφωνα με την κατάσταση λογαριασμού που διατηρούν, οι εναγόμενοι, ουδέν ποσό πλήρωσαν και εξακολουθούν μέχρι σήμερα να οφείλουν το ποσό των €10.060,
- Με την αγωγή τους οι ενάγοντες αξιώνουν από τους εναγόμενους το ποσό αυτό, πλέον νόμιμους τόκους και έξοδα. Έναντι των παραπάνω ισχυρισμών των εναγόντων, οι εναγόμενοι, με την υπεράσπισή τους αντιτείνουν τα εξής: Καταρχήν παραδέχονται την ύπαρξη των εναγόντων καθώς και τη φύση των εργασιών τους και ισχυρίζονται ότι οι ίδιοι, στον ουσιώδη χρόνο είχαν και εξακολουθούν να έχουν σαν κύριο αντικείμενο των εργασιών τους, την πώληση καθαριστικών χημικών προϊόντων και/ή διαφόρων συσκευών καθαρισμού και/ή μηχανημάτων καθαρισμού, με έδρα των εργασιών τους τη Λεμεσό. Αγνοούν και δεν παραδέχονται το σύνολο των ισχυρισμών των εναγόντων που συνθέτουν τη βάση της αγωγής τους και θεμελιώνουν την επίδικη αξίωσή τους εναντίον τους και ισχυρίζονται ότι ουδέποτε συνήψαν οποιαδήποτε γραπτή και/ή προφορική συμφωνία μαζί τους. Περαιτέρω ισχυρίζονται τα εξής: Οι ισχυριζόμενες από τους ενάγοντες εντολές και/ή συμφωνίες δόθηκαν και/ή έγιναν μεταξύ των εναγόντων και της εταιρείας Grebel Maritime Agencies Ltd. Καμιά ανάμειξη είχαν οι ίδιοι στην εν λόγω συναλλαγή, συνεπώς, η αγωγή ηγέρθηκε εναντίον λανθασμένου προσώπου. Εν πάση περιπτώσει, ισχυρίζονται επίσης, ότι το αντικείμενο των εργασιών και/ή δραστηριοτήτων τους είναι οι πωλήσεις «εκ του εργοταξίου» (Ex Works) και δεν έχουν καμιά ευθύνη ή οικονομική υποχρέωση ως προς τη μεταφορά των εμπορευμάτων τα οποία πωλούν στους αγοραστές και άρα, ουδέποτε θα προέβαιναν στις αναφερόμενες από τους ενάγοντες, συμφωνίες και/ή συναλλαγές. Με αντιπαραβολή των εκατέρωθεν δικογραφημένων ισχυρισμών, το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει - που αποτελεί και το βασικό επίδικο θέμα της υπόθεσης που καλούμαι να επιλύσω - είναι το εξής: Για τη διευθέτηση από τους ενάγοντες της μεταφοράς των εμπορευμάτων των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα, ποιος υπείχε υποχρέωσης καταβολής των σχετικών εξόδων στους πρώτους; Οι εναγόμενοι, όπως είναι η θέση των εναγόντων ή η εταιρεία Grebel Maritime Agencies Ltd (στο εξής «Grebel»), όπως είναι η θέση των εναγόμενων; Ο διευθυντής των εναγόντων, xxxxx Χαραλαμπίδης και ο διευθυντής των εναγόμενων, xxxxx Χαράκης είναι και οι μόνοι μάρτυρες της υπόθεσης. Προφανώς, ο πρώτος κατάθεσε για την υπόθεση των εναγόντων και ο δεύτερος για την υπόθεση των εναγόμενων. Δεν προτίθεμαι να επαναλάβω το περιεχόμενο της μαρτυρίας τους, στο σύνολό του και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν - γραπτών - αγορεύσεων. Στη συνέχεια - και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο -, θα διαφανεί, με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις γραπτές αγορεύσεις, ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή και τους δυο μάρτυρες, ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιόν μου. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης τους αναφορικά με τα διαδραματισθέντα στον ουσιώδη χρόνο καθώς και την ύπαρξη του προσωπικού συμφέροντος και των δυο στην υπόθεση. Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί, όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, νοουμένου βέβαια, ότι συγκεντρώνει τα απαραίτητα στοιχεία αξιοπιστίας. Τέλος, επειδή η υπόθεση και των δυο μερών σε σημαντικό βαθμό εδράζεται στο περιεχόμενο αριθμού εγγράφων - τεκμηρίων και το περιεχόμενο ενός εγγράφου αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, λαμβάνω υπόψη και την πάγια νομολογιακή αρχή σύμφωνα με την οποία, η πραγματική μαρτυρία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων. Με υπαγωγή της ενώπιόν μου μαρτυρίας στις παραπάνω αρχές παρατηρώ τα εξής: Ομολογώ ότι η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του διευθυντή των εναγόντων, xxxxx Χαραλαμπίδη, ως μάρτυρα, δεν είναι θετική. Σε ουσιώδεις πτυχές της υπόθεσης - μεταξύ άλλων - υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις, ενώ, αρκετοί από τους ισχυρισμούς του, είτε δεν καλύπτονται από τα δικόγραφα των εναγόντων - είτε είναι σε αντίθεση με αυτά - είτε στερούνται λογικής και πειστικότητας είτε τέλος έρχονται σε σύγκρουση με το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων, το οποίο - για να επαναλάβω - αποτελεί και πραγματική μαρτυρία, με ό,τι αυτό σημαίνει για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων, ως θέμα αρχής. Τα παραδείγματα που ακολουθούν, κατά τη γνώμη μου αιτιολογούν επαρκώς την κρίση μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του υπό αναφορά, ως μάρτυρα. Οι δικογραφημένες θέσεις των εναγόντων σε σχέση με το ναύλο, για τη διευθέτηση - εκ μέρους τους - της μεταφοράς των εμπορευμάτων και/ή εμπορευματοκιβωτίων των εναγόμενων από την Κύπρο στο εξωτερικό είναι οι εξής: Ήταν γραπτός όρος των εντολών (application for shipping order) και/ή προφορικός όρος, ότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος (freight prepaid) από τους εναγόμενους (παράγραφος 3 της έκθεσης απαίτησης). Παρόλο που ήταν γραπτός όρος των φορτωτικών (bills of lading) ότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος και/ή ότι έχει προπληρωθεί, τον κατέβαλαν οι ενάγοντες καλόπιστα και/ή με βάση προφορικές συμφωνίες που έγιναν με τους εναγόμενους και/ή εμπιστευόμενοι τις υποσχέσεις που τους είχαν δώσει οι τελευταίοι, για μεταγενέστερη πληρωμή των προσφερόμενων υπηρεσιών τους και/ή για να καταστεί δυνατή η μεταφορά των εμπορευμάτων και/ή εμπορευματοκιβωτίων και/ή για άλλους λόγους (παράγραφος 4 της έκθεσης απαίτησης). Συναφώς με τους παραπάνω δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων, ας δούμε και τι ανάφερε ενόρκως ο διευθυντής τους: Στη γραπτή του δήλωση (τεκμήριο 1) - το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε για σκοπούς κυρίως εξέτασης - και συγκεκριμένα, στις παραγράφους 7 και 8 αναφέρει τα εξής: με βάση τις σχετικές φορτωτικές, ο ναύλος ήταν προπληρωτέος, όμως, οι εναγόμενοι, παρά τη συμφωνία τους με τους ενάγοντες και τη δέσμευσή τους για προπληρωμή του ναύλου, ανάφεραν στους ενάγοντες ότι δεν μπορούσαν να τους τον καταβάλουν και συμφώνησαν μαζί τους, όπως οι ενάγοντες προχωρήσουν με την πληρωμή των ναύλων και οτιδήποτε άλλο ποσό είναι οφειλόμενο και οι εναγόμενοι θα τους το ξοφλούσαν πολύ σύντομα, συμπεριλαμβανομένης και της αμοιβής τους για τις υπηρεσίες τους. Οι ενάγοντες αποδέχθηκαν την πιο πάνω πρόταση των εναγόμενων, εξαιτίας της μεταξύ τους συνεργασίας και των σχέσεών τους που είχαν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια και της εμπιστοσύνης που είχαν οι πρώτοι στους δεύτερους. Και ενώ αυτοί ήταν οι λόγοι που οι ενάγοντες κατά το διευθυντή τους είχαν πληρώσει τα ναύλα, για το ίδιο θέμα, ας δούμε και τι ανάφερε αυτός στη συνέχεια: Ερωτηθείς από το δικηγόρο των εναγόντων, για ποιο λόγο οι πληρωμές γίνονταν από τους ίδιους, απάντησε ως εξής: «Στη ναυτιλία υπάρχουν δυο όροι πληρωμών. Ο ένας όρος είναι "prepaid" («προπληρωμένος»), που σημαίνει ότι ο ναύλος πληρώνεται από το φορτωτή και υπάρχει ο όρος "at destination", δηλαδή στον προορισμό, που στην προκειμένη περίπτωση, η πληρωμή γίνεται από τον παραλήπτη του φορτίου. Στο "bill of lading" παρουσιάζεται ως "consignee." Όπως είπε απαντώντας στην επόμενη ερώτηση, "consignee" είναι ο παραλήπτης του φορτίου. Δεδομένου ότι και στα 6 έγγραφα με τίτλο "bill of lading" (τεκμήριο 4), αλλά και στα - επίσης - 6 έγγραφα με τίτλο "application for shipping order" (τεκμήριο 3) στη θέση του "consignee", δηλαδή του παραλήπτη αναγράφεται η ελληνική εταιρεία UNICARE (CHEMICALS) S.A., που αποτελεί κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι αποτελεί των παραλήπτη των επίδικων εμπορευμάτων των εναγόμενων στην Ελλάδα, διερωτώμαι για ποιο λόγο οι ενάγοντες καταχώρησαν την παρούσα αγωγή εναντίον των εναγόμενων, αφού, από την παραπάνω απάντηση του διευθυντή τους είναι σαφές, ότι η ευθύνη πληρωμής του ναύλου - κατά τους ίδιους - βαραίνει την εν λόγω ελληνική εταιρεία που είναι ο παραλήπτης του φορτίου. Από τα παραπάνω, πέραν από την προφανή αντίφαση στην οποία υπέπεσε ο μάρτυρας και μάλιστα, εντελώς αβίαστα, η δικογραφημένη θέση των εναγόμενων ότι η αγωγή ηγέρθηκε εναντίον λανθασμένου προσώπου, θα πρέπει να θεωρηθεί αποδεδειγμένη. Όσα ακολουθούν είναι από την αντεξέταση του μάρτυρα: Ερωτηθείς, πότε οι ενάγοντες ξεκίνησαν τη συνεργασία με τους εναγόμενους, ισχυρίστηκε ότι η πρώτη συνεργασία ήταν όταν άρχισαν τις φορτώσεις των επίδικων εμπορευμάτων. Του υπενθυμίζω απλώς, ότι στη γραπτή του δήλωση ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες αποδέχτηκαν την πρόταση των εναγόμενων για να πληρώσουν οι ίδιοι τα ναύλα, εξαιτίας της μεταξύ τους συνεργασίας και των σχέσεων που είχαν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια και της εμπιστοσύνης που είχαν οι ενάγοντες προς τους εναγόμενους. Η νέα αντίφαση στην οποία υπέπεσε αποτελεί γεγονός. Ερωτηθείς, πότε οι ενάγοντες είχαν συμφωνήσει με τους εναγόμενους να προχωρήσουν οι ίδιοι στην πληρωμή του ναύλου - παρότι αυτός ήταν προπληρωτέος -, απάντησε ως εξής: «Η ναυτιλιακή εταιρεία Manda (δηλαδή οι ενάγοντες) διακινεί το 10% της εμπορευματοκιβωτικής κίνησης που υπάρχει. Αντιλαμβάνεστε ότι οι τζίροι που κάνει είναι τεραστίων διαστάσεων. Στην προκειμένη περίπτωση φορτώσαμε τα 6 κοντέινερ, τα οποία είναι μια πολύ μικρή φόρτωση για εμάς και στείλαμε το λογαριασμό.» «Σε ποιο στείλατε το λογαριασμό;» ρωτήθηκε ευθύς αμέσως. Και η απάντησή του: «Το λογαριασμό πάντοτε το στέλλουμε σε εκείνο που μας ζητά. Δηλαδή, στην προκειμένη περίπτωση, τα στείλαμε στο λογαριασμό της εταιρείας Grebel, η οποία ήταν ο εκτελωνιστής του φορτίου στον Πειραιά, για να τα παρουσιάσει στις αρχές, στα τελωνεία της Ελλάδας για το Φ.Π.Α. και για να δικαιούται να κάνει την εκτελώνιση του φορτίου. Μετέπειτα, η Grebel, τα δίδει στο φορτωτή, ως συνηθίζεται, για να πληρώσει το ναύλο.» Από τις παραπάνω απαντήσεις του, ενώ είναι σαφές, πως δεν απάντησε στην πρώτη ερώτηση που του είχε γίνει, αναφορικά με τη δεύτερη, τα εύλογα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής: καταρχήν, πόσο λογικό είναι να στέλλει κανείς το λογαριασμό σε άλλο πρόσωπο από εκείνο που θα πρέπει να τον πληρώσει; Ακολούθως, στην προκειμένη περίπτωση, αφού ο ναύλος, ουσιαστικά, κατόπιν συμφωνίας μεταξύ των διαδίκων, ήταν προπληρωτέος, πώς μπορεί ο μάρτυρας να ισχυρίζεται ότι η Grebel είχε δώσει το λογαριασμό στο φορτωτή, δηλαδή, στους εναγόμενους για να πληρώσουν το ναύλο, ως συνηθίζεται; Το μέγεθος των αντιφάσεων στις οποίες υπέπιπτε συνεχώς ο μάρτυρας και η ευκολία με την οποία προέβαλλε ισχυρισμούς που στερούνται λογικής και πειστικότητας είναι ολοφάνερα. Το θέμα όμως δεν τελειώνει εδώ. Υπάρχει και συνέχεια. Ερωτηθείς από την κα Τσαπούτσιη, πότε οι εναγόμενοι του είπαν ότι θα ξοφλούσαν πολύ σύντομα τα ναύλα, απάντησε ως εξής: «Όταν ο πλοιοκτήτης ζήτησε τα λεφτά της μεταφοράς, ως "prepaid", εγώ όφειλα να τον πληρώσω για να παραδώσει το φορτίο στον Πειραιά, καθότι οι οδηγίες του φορτωτή ήταν "express release"». "Express release" σημαίνει ότι μόλις φτάσει το φορτίο στον Πειραιά, να φύγει και να παραδοθεί. Άρα δεν είχαν χάσιμο χρόνου. Όταν μου λέει ο πελάτης, η Unicare Kύπρου, «πλήρωσε και σε πληρώνω», επειδή το ποσό ήταν μικρό, δε νομίζω να είχα σοβαρό πρόβλημα να μην του έχω εμπιστοσύνη.» «Πότε σας είπε η Unicare Κύπρου ότι θα σας πληρώσει πολύ σύντομα; Σε ποιο στάδιο;» επέμενε η κα Τσαπούτσιη. Και η απάντησή του: «Με τη φόρτωση του τελευταίου κοντέινερ.» Οι παραπάνω απαντήσεις του, ενώ από τη μια αφίστανται των δικογραφημένων θέσεων των εναγόντων, από την άλλη είναι σε αντίθεση με ισχυρισμούς που προέβαλε προηγουμένως ο ίδιος, για το ίδιο θέμα. Καταρχήν, σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης αποτελεί θέση των εναγόντων ότι για τις επίδικες μεταφορές των εμπορευμάτων των εναγόμενων από το εργοστάσιό τους στην Κύπρο, στην αποθήκη του παραλήπτη στην Ελλάδα, είχαν κάνει 6 συνολικά συμφωνίες. Δηλαδή, μια για κάθε μεταφορά δυνάμει των γραπτών εντολών (τεκμήριο 3) και των φορτωτικών (τεκμήριο 4). Αποτελεί επίσης δικογραφημένη θέση τους, ότι, παρότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος, εντούτοις, τον κατέβαλαν οι ίδιοι καλόπιστα και/ή με βάση προφορικές συμφωνίες που είχαν κάνει με τους εναγόμενους και/ή εμπιστευόμενοι τις υποσχέσεις που τους είχαν δώσει για μεταγενέστερη πληρωμή κ.ο.κ.. Απ' εκεί και πέρα, από τη συνδυασμένη ερμηνεία όσων αναφέρει ο μάρτυρας στις παραγράφους 7, 8 και 9 της γραπτής του δήλωσης (τεκμήριο 1) είναι σαφές, ότι αποτελεί θέση του, ότι οι ενάγοντες αποδέχτηκαν να πληρώσουν οι ίδιοι τα ναύλα, κατόπιν συμφωνίας τους με τους εναγόμενους, προτού προχωρήσουν στην παραλαβή του πρώτου εμπορευματοκιβωτίου από το εργοστάσιό τους. Με όλα αυτά δεδομένα, ο μάρτυρας, προφανώς δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες, αφού μετέφεραν τα 5 από τα 6 εμπορευματοκιβώτια των εναγόμενων στην Ελλάδα και κατέβαλαν οι ίδιοι - ως μη όφειλαν - το σχετικό ναύλο, αυτό έγινε κατόπιν συμφωνίας τους με τους εναγόμενους, η οποία ωστόσο, έγινε με τη φόρτωση του τελευταίου κοντέινερ. Το μέγεθος της νέας αντίφασης στην οποία υπέπεσε είναι ολοφάνερο. Σε συνέχεια των πιο πάνω που ισχυρίστηκε είναι και τ' ακόλουθα, τα οποία ανάφερε στη συνέχεια: «Καλά κύριε, ισχυρίζεστε ότι σας χρωστά λεφτά. Εκάμετε την πρώτη φορτωτική, 19/
- Εκάμετε τη δεύτερη φορτωτική, 23/
- Γιατί συνεχίσατε αφού δε σας πλήρωνε;» ρωτήθηκε από την κα Τσαπούτσιη. Και η απάντησή του: «Αυτό που λες είναι σύνηθες φαινόμενο στη δουλειά μας. Τελειώνουμε τη δουλειά μας και στέλνουμε το λογαριασμό. Όταν τέλεψαν τα 6 κοντέινερ, έστειλα το λογαριασμό. Είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν πας να αγοράσεις σουβλάκια, πληρώνεις όταν σου τελειώσουν, σου παραδώσουν την πίτα.» Μου φαίνεται ότι ο μάρτυρας πολύ εύκολα ξεχνά τη βασική δικογραφημένη θέση των εναγόντων ότι ήταν γραπτός όρος των "application for shipping order" καθώς και των φορτωτικών (τεκμήρια 3 και 4), ότι ο ναύλος είναι προπληρωτέος, ως επίσης και ότι παρόλα αυτά, τον κατέβαλαν οι ενάγοντες καλόπιστα και/ή με βάση προφορικές συμφωνίες που έγιναν με τους εναγόμενους. Ξεχνά ακόμη και όσα αναφέρει στην παράγραφο 7 της γραπτής του δήλωσης και ειδικά, τον ισχυρισμό του, ότι, παρότι ο ναύλος ήταν προπληρωτέος, επειδή οι εναγόμενοι ανάφεραν στους ενάγοντες πως δεν μπορούσαν να τους τον καταβάλουν, τον κατέβαλαν οι ίδιοι, με τη συμφωνία ότι θα τους τον ξοφλούσαν πολύ σύντομα. Η ευκολία με την οποία ο μάρτυρας, για το ίδιο θέμα αναχωρούσε από τη μια θέση στην άλλη είναι εκπληκτική. Για να συνεχίσω, όπως αναφέρει στην παράγραφο 4 της γραπτής του δήλωσης, στις 18/3/2010, 21/6/2010, 20/7/2010, 12/8/2010, 18/8/2010 και 22/9/2010, δυνάμει γραπτών εντολών των εναγόμενων (τεκμήριο 3) προς τους ενάγοντες, οι τελευταίοι συμφώνησαν να μεταφέρουν διά ξηράς και θαλάσσης εμπορευματοκιβώτια από το εργοστάσιο των πρώτων στην Κύπρο, στην αποθήκη του παραλήπτη των εμπορευμάτων τους στην Ελλάδα, που ήταν η εταιρεία Unicare Chemicals S.A. (στο εξής «Unicare Ελλάδας»). Είναι η πρακτική που γίνεται με όλους τους πελάτες, για σκοπούς άμεσης διεκπεραίωσης των εργασιών, προστίθεται, να τους αποστέλλουν συμπληρωμένες τις σχετικές εντολές με τηλεομοιότυπο και ακολούθως, αφού οι εντολές υπογραφούν από τους πελάτες τους, αυτοί, τις αποστέλλουν πίσω στους ενάγοντες, επίσης με τηλεομοιότυπο. Η ίδια διαδικασία ακολουθήθηκε και στην παρούσα υπόθεση και γι' αυτό τα πρωτότυπα τα έχουν στην κατοχή τους οι εναγόμενοι. Για το ίδιο θέμα, ας δούμε τώρα και τι ανάφερε αντεξεταζόμενος. «Κύριε, λέτε ότι αποστείλετε συμπληρωμένες τις σχετικές διεκπεραιώσεις εργασιών, "application for shipping order" και το μόνο που θέλατε από τον εναγόμενο ήταν την υπογραφή του. Σωστά;» Απάντησε ως εξής: «Όχι. Συμπληρώναμε τα "shipping application", μερικά βασικά, βάσει του συμβολαίου, αλλά τη συμπλήρωση του "shipping application" την έκαμε ο εναγόμενος, διότι είναι αυτός που ήξερε τις ποσότητες που φόρτωνε μέσα στο κοντέινερ και επαναλαμβάνω, εμείς, π.χ. γράφαμε τον αριθμό του κοντέινερ που το στέλλαμε.» Όπως είπε απαντώντας στη μεθεπόμενη ερώτηση, οι ενάγοντες, στο "shipping application" έγραφαν το όνομα του πλοίου, το φορτωτή. Οι παραπάνω διιστάμενες εκδοχές του συναφώς με τη διαδικασία συμπλήρωσης των εντολών μεταφοράς των εμπορευματοκιβωτίων που περιείχαν τα εμπορεύματα των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα, δεν αναδεικνύουν απλώς ακόμη μια σοβαρή αντίφαση στην οποία υπέπεσε. Την ίδια ώρα αποκαλύπτουν και την ευκολία με την οποία κατέφευγε στο ψεύδος και προέβαλλε ισχυρισμούς που είναι σε αντίθεση με τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόντων. Διερωτώμαι ειλικρινά, πώς μπορεί να ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες στα "shipping application" συμπληρώνανε μερικά βασικά, βάσει του συμβολαίου, τη στιγμή που η δικογραφημένη θέση τους είναι ότι οι επίδικες συναλλαγές τους με τους εναγόμενους - 6 τον αριθμό - εδράζονται σε ισάριθμες προφορικές συμφωνίες; Και αν υπήρχε συμβόλαιο, δηλαδή γραπτή συμφωνία, επί τη βάσει της οποίας οι ενάγοντες συμπλήρωναν τα βασικά στοιχεία των "application for shipping order" (τεκμήριο 3), γιατί ο μάρτυρας δεν την παρουσίασε στο Δικαστήριο; Εν πάση περιπτώσει, κάποια στιγμή και ο ίδιος ισχυρίστηκε ότι οι επίδικες συμφωνίες των εναγόντων με τους εναγόμενους ήταν
- Για ίδιο θέμα, ότι ο μάρτυρας, εκτός του ότι υπήρξε αντιφατικός, προέβαλε και ισχυρισμούς που στερούνται στοιχειώδους λογικής και πειστικότητας αποδεικνύεται από τα εξής: Με αναφορά και πάλι στις γραπτές εντολές (τεκμήριο 3), η κα Τσαπούτσιη, του υπόβαλε την ακόλουθη ερώτηση: «Άρα, δεν είναι μόνο την υπογραφή τους που λαμβάνετε;» Και η απάντησή του: «Τι εννοείς μόνο την υπογραφή του; Βεβαίως, με την υπογραφή του γράφαμε το όνομα του πλοίου εμείς, το φορτωτή, τον παραλήπτη, το νούμερο του κοντέινερ και αφ' ης στιγμής τα αποστέλλαμε της εναγόμενης, τα συμπλήρωνε, τα συμφωνούσε, τα σφράγιζε και μας τα έστελλε.» Με λίγα λόγια, αυτό που ισχυρίστηκε ο μάρτυρας αναφορικά με τη διαδικασία συμπλήρωσης των "application for shipping order" (τεκμήριο 3) και θέλει να γίνει πιστευτός είναι το εξής: πρώτα τα υπόγραφαν οι εναγόμενοι, ακολούθως, οι ενάγοντες έγγραφαν σ' αυτά τα πιο πάνω στοιχεία που ανάφερε ο ίδιος και έπειτα, τα έστελναν στους εναγόμενους, οι οποίοι, αφού τα συμπλήρωναν, τα συμφωνούσαν, τα σφράγιζαν και τους τα επέστρεφαν. Εν τοιαύτη περιπτώσει, τα εύλογα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι τα εξής: Για ποιο λόγο θα έπρεπε να ακολουθήσουν όλη αυτή τη διαδρομή τα συγκεκριμένα έγγραφα; Δεν μπορούσαν να συμπληρωθούν και υπογραφούν από τους εναγόμενους και μετά να επιστραφούν στους ενάγοντες για να γράψουν τα παραπάνω στοιχεία ή να γίνει το αντίθετο; Ακολούθως, πόσο συνάδει η παραπάνω εκδοχή του μάρτυρα, με την εκδοχή του της παραγράφου 4 της γραπτής του δήλωσης (ανωτέρω); Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Όπως αναφέρει ο μάρτυρας στις παραγράφους 9, 10 και 13 της γραπτής του δήλωσης, με βάση τις επίδικες συμφωνίες των εναγόντων με τους εναγόμενους, οι ενάγοντες προχώρησαν κάθε φορά στην παραλαβή των εμπορευματοκιβωτίων από το εργοστάσιο των εναγόμενων και τα απέστελλαν στην Ελλάδα, ως είχε συμφωνηθεί μεταξύ τους και έτσι εκτέλεσαν όλες τις εργασίες που είχαν αναλάβει. Με βάση τα πιο πάνω, στις 15/4/2010, 15/7/2010, 18/8/2010, 7/9/2010 και 25/9/2010, οι ενάγοντες εξέδωσαν τις χρωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5). Επίσης διατηρούν σχετικό χρεωστικό λογαριασμό αναφορικά με τους εναγόμενους (τεκμήριο 6). Αφού ολοκληρώθηκε η μεταφορά των εμπορευμάτων, οι ενάγοντες απευθύνθηκαν προς τους εναγόμενους για την καταβολή των συμφωνηθέντων ποσών, όμως, αυτοί παρέλειπαν και αμελούσαν να τους καταβάλουν τα συμφωνηθέντα, με αποτέλεσμα, ο ίδιος να δώσει οδηγίες στους δικηγόρους των εναγόντων, οι οποίοι, στις 23/2/2011, τους απέστειλαν σχετική - συστημένη - επιστολή (τεκμήριο 7). Ούτε απάντησαν στην επιστολή μα ούτε και προέβηκαν στην πληρωμή οποιουδήποτε ποσού. Συναφώς με τα παραπάνω, απαντώντας σε αριθμό διευκρινιστικών ερωτήσεων του ευπαίδευτου δικηγόρου των εναγόντων, μεταξύ άλλων ανάφερε τα εξής: Με αναφορά στις 6 χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5), με τη φράση - στην τρίτη γραμμή - «GREBEL MARITIME AGENCIES LTD/FOR A/C OF UNICARE GHEMICALS» εννοούν «δια λογαριασμού». Δηλαδή, η Grebel ήταν ένας εκτελωνιστής, ο οποίος ενεργούσε για λογαριασμό μιας άλλης εταιρείας "for account". Η Salamis Lines και Blue Line είναι δυο πλοιοκτήτριες εταιρείες, οι οποίες έκαναν τη μεταφορά των εμπορευμάτων για λογαριασμό των εναγόμενων, από τους οποίους έπαιρναν τις σχετικές εντολές. Οι πληρωμές γίνονταν από τους ενάγοντες για λογαριασμό των εναγόμενων. Ας δούμε τώρα και τι ανάφερε αντεξεταζόμενος. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση ισχυρίστηκε ότι οι ενάγοντες δεν είχαν καμιά σχέση με την Grebel. Όπως είπε απαντώντας στην επόμενη ερώτηση, γνωρίζει ότι η Grebel ήταν αντιπρόσωπος της Unicare Ελλάδας. Αρνήθηκε την υποβολή ότι η συνεργασία των εναγόντων ήταν με τη Unicare Ελλάδας και την Grebel και όχι με τους εναγόμενους. Ωστόσο, λίγο αργότερα ισχυρίστηκε ότι το λογαριασμό τον έστειλαν στο λογαριασμό της Grebel, που ήταν ο εκτελωνιστής του φορτίου στον Πειραιά, για να τα παρουσιάσει στις αρχές, στα τελωνεία της Ελλάδας για το Φ.Π.Α. και για να δικαιούται να κάνει την εκτελώνιση του φορτίου. Μετέπειτα, η Grebel, πρόσθεσε, τα δίδει στο φορτωτή, ως συνηθίζεται, για να πληρώσει το ναύλο. Ερωτηθείς με ποιον είχε συμφωνήσει τα ποσά που αναφέρονται στις χρεωστικές σημειώσεις, όπως είπε, πάντοτε με το φορτωτή, με εκείνο που πληρώνει. Ερωτηθείς ακολούθως, εάν αυτό το έχουν γραπτώς, ισχυρίστηκε ότι αυτά τα πράγματα γίνονται με το τηλέφωνο. Οι συμφωνίες γίνονται με το τηλέφωνο. Συνεχίζοντας ανάφερε κατά λέξη τα εξής: «Έχω να μεταφέρω 6 κοντέινερ από Κύπρο προς Πειραιά, θέλω 10.000,00.» Ερωτηθείς για ποιο λόγο στις χρεωστικές σημειώσεις αναφέρεται το όνομα της Grebel, όπως είπε, πάντοτε οι εκτελωνιστές στην Ελλάδα τα ζητούν για να τα παρουσιάσουν στις αρχές, στο τελωνείο του Πειραιά για δικούς τους σκοπούς, για το Φ.Π.Α και άλλα, διότι οι ναύλοι δεν πληρώνουν Φ.Π.Α.. Λίγο αργότερα, με αναφορά και πάλι στις χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5) ισχυρίστηκε ότι η φράση «GREBEL MARITIME AGENCIES LTD/FOR A/C OF UNICARE GHEMICALS» αφορά τους εναγόμενους. Όταν του υποδείχθηκε από την κα Τσαπούτσιη, ότι σ' όλες τις χρεωστικές σημειώσεις αναφέρεται η φράση "ex works" και ρωτήθηκε για ποιο λόγο δεν αναφέρεται το Φ.Π.Α. επανέλαβε τη θέση του ότι στους ναύλους δεν υπάρχει Φ.Π.Α.. Όταν στη συνέχεια του υποβλήθηκε ότι ο λόγος που δεν αναφέρεται ο Φ.Π.Α. είναι διότι όταν πρόκειται για ελληνική εταιρεία δεν υπάρχει Φ.Π.Α και αν θα χρέωναν τους εναγόμενους, θα χρέωναν Φ.Π.Α., διαφώνησε και ισχυρίστηκε πως, ούτε και στην Κύπρο υπάρχει Φ.Π.Α. στη μεταφορά φορτίου από λιμάνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε λιμάνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ερωτηθείς ποιος τους ζήτησε να ετοιμάσουν την κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 6), όπως είπε απαντώντας, το λογιστήριο πάντοτε ετοιμάζει καταστάσεις λογαριασμού, όλων των πελατών. Ερωτηθείς ακολούθως, πότε εκδόθηκε η εν λόγω κατάσταση λογαριασμού, όπως είπε, δεν έχει ημερομηνία και δεν μπορεί να θυμηθεί. Ωστόσο, πρόσθεσε, για να την παρουσιάσουν, κάποιος τους την είχε ζητήσει, διότι είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν του υποβλήθηκε ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε υπήρξαν πελάτες τους και οι ίδιοι ουδέποτε χρησιμοποίησαν την εν λόγω κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 6) για να τους τιμολογήσουν, απάντησε ως εξής: «Ουδέποτε είπα ότι η Unicare Κύπρου ήταν πελάτης μου. Τουναντίον, έχω πει επανειλημμένως, ότι εγώ ήμουν πελάτης της Unicare Κύπρου, όταν είχα την παιδούπολη εδώ στη Γλάδστωνος, στο Fun park.» Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, όπως είπε, η xxxxx Γεωργίου είναι μια από τις 70 υπαλλήλους των εναγόντων. Όταν του υποδείχθηκε το πρώτο ηλεκτρονικό μήνυμα (μέρος του τεκμηρίου 9) και ρωτήθηκε εάν το αναγνωρίζει, όπως είπε απαντώντας, φαίνεται να είναι των εναγόντων, το οποίο στάλθηκε στις 10/3/
- Όταν του υποδείχθηκε ότι το συγκεκριμένο μήνυμα είναι από τους ενάγοντες, συμπλήρωσε ότι απευθύνεται προς την Grebel και το υπογράφει η xxxxx Γεωργίου. Όταν στη συνέχεια του υποβλήθηκε ότι το συγκεκριμένο μήνυμα δείχνει ότι οι ενάγοντες συνεργάζονταν με την Grebel, αρνήθηκε την υποβολή. Όπως είπε, δεν είχε καμιά απολύτως συνεργασία με την Grebel και εννοεί ότι δεν έκανε ποτέ δουλειά μαζί τους. Όταν ακολούθως του υποβλήθηκε ότι στο ίδιο ηλεκτρονικό μήνυμα φαίνεται ότι οι χρεώσεις τους αποστέλλονταν μόνο στην Grebel και όχι στους εναγόμενους, ως θα έπρεπε, «Δεν μπορώ να απαντήσω.» απάντησε. Ακολούθως - και αφού στο μεταξύ του δόθηκε το συγκεκριμένο έγγραφο (τεκμήριο 9) και το διάβασε - ισχυρίστηκε τα εξής: «Μάλιστα, ήταν ένα enquiry για κάποιον πελάτη, στον οποίο του απαντούσε η Χριστίνα. Έκαμε enquiry δεν ξέρουμε για ποιο φορτίο, δεν ξέρουμε για ποιο φορτωτή, δεν ξέρουμε καν τι φορτίο είναι. Αυτό που είπα προηγουμένως. Είναι από τα χιλιάδες emails που απαντούμε καθημερινώς.» Όταν στη συνέχεια του υποβλήθηκε ότι αυτά που λέει δεν είναι αλήθεια και ότι το συγκεκριμένο φορτίο αναφέρεται στο φορτίο, ημερομηνίας 19/3/2010, αρνήθηκε την υποβολή. Στην υποβολή ότι είχε μιλήσει με το διευθυντή των εναγόμενων κ. Χαράκη και του είπε ότι ο λόγος που κίνησε την παρούσα αγωγή είναι μοχλός πίεσης για να τον πληρώσει ο καλαμαράς, όπως είπε απαντώντας, «Δεν μπορώ να θυμηθώ τέτοια συζήτηση, καθότι, όλα τα οποία έχω μπροστά μου είναι ξεκάθαρα. "Freight prepaid". Το "freight prepaid" σημαίνει φορτωτής, δε σημαίνει καλαμαράς.» Ερωτηθείς τι σημαίνει "ex works", όπως είπε, είναι παραλαβή κοντέινερ από το εργοστάσιο. Όταν - τέλος - του υποβλήθηκε ότι σημαίνει ότι ο πωλητής, το μόνο που έχει να κάνει είναι να βάλει το φορτίο σε ελεύθερο χώρο για να το παραλάβει ο αγοραστής, απάντησε ως εξής: «Δίδετε κακή ερμήνευση του "ex works" και να σου εξηγήσω γιατί. Άλλο η παραλαβή ενός κοντέινερ "ex works", δηλαδή, από το εργοστάσιο και άλλο η συμφωνία που κάμνει ένας consignee/παραλήπτης με το φορτωτή, για τους όρους με τους οποίους διακανονίζουν τις παραλαβές τους. Με αυτό δεν έχω καμιά σχέση εγώ.» Παρατηρώ τα εξής: Και από τους παραπάνω ισχυρισμούς του μάρτυρα, καταφαίνεται πόσο αντιφατικός υπήρξε και η ευκολία με την οποία προέβαλλε ισχυρισμούς που στερούνται λογικής και πειστικότητας, είτε ακόμη που συγκρούονται με το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων, από τα οποία, μερικά είχε παρουσιάσει ο ίδιος στο Δικαστήριο. Ειδικότερα: Αρχίζοντας από τις χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5), ο ισχυρισμός του ότι η φράση «GREBEL MARITIME AGENCIES LTD/FOR A/C OF UNICARE GHEMICALS» που περικλείεται και στις 6 σημειώσεις αφορά στους εναγόμενους, συγκρούεται με τον ισχυρισμό του, ότι η Grebel γνωρίζει ότι ήταν αντιπρόσωπος της Unicare Ελλάδας. Εάν ισχύει το δεύτερο, είναι σαφές, ότι το ορθό νόημα της παραπάνω φράσης δεν μπορεί να είναι οποιοδήποτε άλλο παρά μόνο το εξής: οι εν λόγω χρεωστικές σημειώσεις, τις οποίες εξέδωσαν οι ενάγοντες απευθύνονται στην Grebel για λογαριασμό της Unicare Ελλάδας, η οποία υπέχει ευθύνης να καταβάλει τα ποσά που αναφέρονται σ' αυτές. Για να το πως και αλλιώς, οι ενάγοντες απέστειλαν τις εν λόγω σημειώσεις στην Grebel, υπό την ιδιότητά της ως αντιπροσώπου της Unicare Ελλάδας. Με αυτό δεδομένο, δεν μπορεί την ίδια ώρα να αφορούν τους εναγόμενους. Ο ισχυρισμός του μάρτυρα ότι οι ενάγοντες απέστειλαν τις εν λόγω χρεωστικές σημειώσεις στην Grebel για να της παρουσιάσει στις αρχές, στο τελωνείο του Πειραιά, για δικούς τους σκοπούς, για το Φ.Π.Α., επειδή οι ναύλοι - όπως είναι η θέση του - δεν πληρώνουν Φ.Π.Α., καθώς και ο ισχυρισμός του, πως ούτε και στην Κύπρο υπάρχει Φ.Π.Α. στη μεταφορά φορτίου από λιμάνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε λιμάνι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το φέρνουν σε ευθεία σύγκρουση με το περιεχόμενο της επιστολής των δικηγόρων των εναγόντων προς τους εναγόμενους, ημερομηνίας 23/2/2011 (τεκμήριο 7) - η οποία, καθ' ομολογία του στάλθηκε κατόπιν οδηγιών του -, δεδομένου ότι με αυτή, οι δικηγόροι του ζητούν από τους εναγόμενους να πληρώσουν το ποσό των €10.060,00 - που είναι αυτό που οι ενάγοντες αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων και με την αγωγή τους - «..συμπεριλαμβανομένου Φ.Π.Α.». Το εύλογο ερώτημα που ανακύπτει και που ποτέ δεν έχει απαντήσει ο μάρτυρας είναι το εξής: εάν οι ναύλοι - όπως είναι η θέση του - δεν πληρώνουν Φ.Π.Α., προς τι η αξίωσή των εναγόντων για καταβολή και Φ.Π.Α.; Συναφώς με την εν λόγω επιστολή ανακύπτει ακόμη ένα ερώτημα, το οποίο, επίσης δεν έχει απαντηθεί από το μάρτυρα: τι από τα δυο ισχύει; οι εναγόμενοι οφείλουν στους ενάγοντες το ποσό της επίδικης αξίωσής τους, δυνάμει των χρεωστικών σημειώσεων και της σχετικής κατάστασης λογαριασμού (τεκμήρια 5 και 6, αντίστοιχα), όπως αναφέρουν οι ενάγοντες στην έκθεση απαίτησης - και όπως ισχυρίζεται ο διευθυντής τους στη γραπτή του δήλωση - ή δυνάμει τιμολογίων για παροχή υπηρεσιών, όπως αναφέρεται στην επιστολή των δικηγόρων τους; Και πώς μπορεί ο μάρτυρας να ισχυρίζεται ότι οι ενάγοντες δεν είχαν καμιά σχέση με την Grebel, τη στιγμή που, πρώτο, οι χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5) που εξέδωσαν απευθύνονται στην Grebel; Δεύτερο, τα 2 από τα 4 ηλεκτρονικά μηνύματα (μέρος του τεκμηρίου 9), ημερομηνίας 27/1/2010, το πρώτο και 10/3/2010, το δεύτερο είναι δικά τους και απευθύνονται και πάλι στην Grebel και τα άλλα δυο, ημερομηνίας 21/1/2010 και 16/3/2010 είναι της Grebel και απευθύνονται στους ίδιους, ιδιαίτερα μάλιστα, αν ληφθεί υπόψη, καταρχήν, πώς απευθύνεται εκ μέρους της Grebel η xxxxx Αντωνιάδη, στην υπάλληλο των εναγόντων, xxxxx Γεωργίου, με το ηλεκτρονικό της μήνυμα, ημερομηνίας 16/3/2010 («Καλημέρα xxxxx,») κι' έπειτα, το περιεχόμενο του ίδιου μηνύματος («Σου παραθέτω στοιχεία που θα φορτώσει το cntr. Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινώνησε μαζί μου. Άμεση φόρτωση»). Ενώ με το πρώτο είναι φανερή η οικειότητα που υπάρχει μεταξύ των δυο, με το δεύτερο, δηλαδή από το περιεχόμενο του μηνύματος είναι σαφές, ότι μεταξύ των δυο επιχειρείται να ρυθμιστεί η υλοποίηση κάποιας συμφωνίας μεταφοράς μεταξύ των εναγόντων και της Grebel. Με αυτό δεδομένο, η επιμονή του διευθυντή των εναγόντων ότι καμιά απολύτως συνεργασία είχε με την Grebel στερείται λογικής και πειστικότητας. Εν πάση περιπτώσει, το περιεχόμενο της επιστολής της Grebel, ημερομηνίας 9/3/2011 (τεκμήριο 13) είναι αρκούντως αποκαλυπτικό, τόσο της σχέσης όσο και - κυρίως - της συνεργασίας μεταξύ των εναγόντων και της Grebel, σ' ό,τι αφορά στην παρούσα υπόθεση. Με την εν λόγω επιστολή - η οποία απευθύνεται προς τους εναγόμενους - η Grebel βεβαιώνει τα εξής: Όλες οι μεταφορές των φορτίων των εναγόμενων που έχουν γίνει μέσω των εναγόντων εκτελέστηκαν κατόπιν οδηγιών του γραφείου της Grebel προς τους ενάγοντες. Ενόψει αυτού είναι αυτονόητο, ότι οι εναγόμενοι δεν έχουν καμιά χρηματοοικονομική υποχρέωση γι' αυτές τις μεταφορές. Ο παραλήπτης των φορτίων, Unicare Ελλάδας, έχει τιμολογηθεί από την Grebel και την έχει ξοφλήσει πλήρως. Οι ενάγοντες έχουν τιμολογήσει, αντίστοιχα την Grebel για τις συγκεκριμένες μεταφορές και θα πληρωθούν από την Grebel. Δυστυχώς, λόγω οικονομικών δυσχερειών που αντιμετωπίζει η Grebel, καθυστέρησε την πληρωμή των μεταφορών στους ενάγοντες, αλλά διαβεβαιώνει ότι αυτές θα γίνουν το συντομότερο δυνατό. Να σημειωθεί ότι, η εν λόγω επιστολή παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο από το διευθυντή των εναγόμενων προκειμένου να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, ότι συναφώς με τις επίδικες συναλλαγές μεταφοράς των εμπορευμάτων των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα υπήρχε συμβατική σχέση μεταξύ της Unicare Ελλάδας και της Grebel και εν συνεχεία, της Grebel με τους ενάγοντες. Αναμφίβολα, το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής, εν μέρει αποτελεί εξ' ακοής μαρτυρία. Ωστόσο, δεδομένου ότι προτού αυτή παρουσιαστεί στο Δικαστήριο από το διευθυντή των εναγόμενων για να γίνει τεκμήριο, ο ευπαίδευτος δικηγόρος των εναγόντων περιορίστηκε σε δήλωση ότι δεν υπάρχει ένσταση στην κατάθεσή της και ότι θα αντεξετάσει ως προς το περιεχόμενό της και παρόλα αυτά παρέλειψε να υποβάλει στο διευθυντή των εναγόμενων έστω και μια σχετική ερώτηση ή υποβολή, θεωρώ πως δεν υπάρχει κανένας λόγος να μη δεχτώ ως αληθές το περιεχόμενο της εν λόγω επιστολής. Από το οποίο προκύπτει ξεκάθαρα, πρώτο, ότι οι μεταφορές των επίδικων εμπορευμάτων των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα που έγιναν μέσω των εναγόντων εκτελέστηκαν κατόπιν σχετικών οδηγιών που είχαν δοθεί στους ενάγοντες από την Grebel, η οποία οφείλει να καταβάλει στους ενάγοντες τα σχετικά έξοδα. Και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, ομολογώ πως δεν μπορώ να φανταστώ για ποιο λόγο η Grebel θα προέβαινε - και μάλιστα γραπτώς - σε μια τόσο σοβαρή - και ξεκάθαρα σε βάρος των οικονομικών της συμφερόντων - δήλωση, τη στιγμή που στη βάση της, οι ενάγοντες μπορούν οποτεδήποτε να στραφούν δικαστικά εναντίον της και να διεκδικήσουν την καταβολή του ποσού που αξιώνουν εναντίον των εναγόμενων με την υπό κρίση αγωγή τους. Για να συνεχίσω, ο ισχυρισμός του μάρτυρα - όταν ρωτήθηκε ποιος τους είχε ζητήσει να ετοιμάσουν την κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 6) -, ότι το λογιστήριο ετοιμάζει πάντοτε καταστάσεις λογαριασμού, όλων των πελατών, χωρίς ωστόσο να θυμάται πότε εκδόθηκε η επίδικη κατάσταση λογαριασμού, καταρχήν δε συνάδει με τον ισχυρισμό του της παραγράφου 10 της γραπτής του δήλωσης, ότι οι ενάγοντες, αναφορικά με τους εναγόμενους διατηρούσαν σχετικό χρωστικό λογαριασμό, στον οποίο φαίνονται οι σχετικές χρεώσεις δυνάμει των χρεωστικών σημειώσεων (τεκμήριο 5). Ο ίδιος ισχυρισμός είναι σε αντίθεση και με αυτό που ισχυρίστηκε ευθύς αμέσως και συγκεκριμένα, ότι για να παρουσιάσουν την επίδικη κατάσταση λογαριασμού, κάποιος τους την είχε ζητήσει διότι είναι σύνηθες φαινόμενο. Παρά τα προηγούμενα, απ' όσα ανάφερε ο μάρτυρας, το πλέον εκπληκτικό που είπε και που πραγματικά, ποτέ δεν ανάμενα να πει είναι η απάντησή του στην υποβολή, ότι οι εναγόμενοι ουδέποτε υπήρξαν πελάτες των εναγόντων, οι οποίοι, ουδέποτε χρησιμοποίησαν την κατάσταση λογαριασμού (τεκμήριο 6) για να τους τιμολογήσουν. Η απάντησή του ακολουθεί αυτούσια: «Ουδέποτε είπα ότι η Unicare Κύπρου ήταν πελάτης μου. Τουναντίον, έχω πει επανειλημμένως, ότι εγώ ήμουν πελάτης της Unicare Κύπρου όταν είχα την παιδούπολη εδώ στη Γλάδστωνος στο Fun park.» Η απάντηση που έδωσε όταν του υποβλήθηκε πως είχε μιλήσει με το διευθυντή των εναγόμενων, στον οποίο είπε ότι καταχώρησε την υπό κρίση αγωγή, ως μοχλό πίεσης για να τον πληρώσει «ο καλαμαράς», ομολογώ μου ακούγεται πολύ παράλογη. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε πως δεν μπορεί να θυμηθεί τέτοια συζήτηση. Κι' όμως, εάν αυτό που του υποβλήθηκε δεν ευσταθούσε και ως θέμα καθαρά κοινής λογικής, μίας μόνο απάντησης επιδεχόταν η υποβολή και σίγουρα δεν πρόκειται γι' αυτή που έδωσε. Η αναμενόμενη απάντηση ήταν ότι ουδέποτε είχε τέτοια συζήτηση με το διευθυντή των εναγόμενων και όχι ότι δεν μπορεί να θυμηθεί τέτοια συζήτηση. Τέλος, στο βαθμό που ο μάρτυρας, όταν ρωτήθηκε τι σημαίνει "ex works" ισχυρίστηκε ότι είναι η παραλαβή κοντέινερ από το εργοστάσιο, αυτό ευσταθεί. Ωστόσο, η απάντησή του στην υποβολή που του έγινε στη συνέχεια συναφώς με το συγκεκριμένο όρο - ο οποίος αναγράφεται και στις 6 χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5) - είναι εσφαλμένη. Σύμφωνα με το διαδικτυακό σύνδεσμο «https://el.wikipedia.org/wiki/Διεθνείς_Εμπορικοί_Όροι»: «EXW: Ex Works- Εκ του Εργοταξίου (...κατανομαζόμενος τόπος)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα] Ο πωλητής έχει το προϊόν έτοιμο (συσκευασμένο προς μεταφορά) έξω από τις εγκαταστάσεις του τη συμφωνημένη ημερομηνία. Τα προϊόντα παραλαμβάνονται από εκεί από τον αγοραστή, ο οποίος είναι αποκλειστικός υπεύθυνος για οποιοδήποτε ρίσκο περιλαμβάνεται στη μεταφορά του εμπορεύματος από το σημείο αναχώρησης μέχρι τον τόπο προορισμού (κίνδυνος φθοράς/ απώλειας), όπως επίσης και για τα σχετικά έξοδα μεταφοράς, τους φόρους και τους δασμούς.» (το υπογραμμισμένο μέρος είναι δικό μου.) Και με δεδομένο ότι (για να επαναλάβω) και στις 6 επίδικες χρεωστικές σημειώσεις που εξέδωσαν οι ενάγοντες αναγράφεται η φράση "ex works", ο μάρτυρας δεν μπορεί να ισχυρίζεται - βάσιμα - ότι αυτές αφορούν στους εναγόμενους. Κατ' ακολουθία όλων όσων ανάφερα, η μαρτυρία του διευθυντή των εναγόντων απορρίπτεται ως αναξιόπιστη και ψευδής, με εξαίρεση, εκείνο, μόνο, το μέρος της, που αποδεικνύεται από άλλη αξιόπιστη μαρτυρία ή που υπέχει θέση δηλώσεων ενάντια στα συμφέροντα των εναγόντων για τους οποίους κατάθεσε ως μάρτυρας. Μολονότι η εντύπωσή μου για την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία του διευθυντή των εναγόμενων, xxxxx Χαράκη, ως μάρτυρα, δεν είναι ιδιαίτερα θετική, εντούτοις, για λόγους που θα αναφέρω αμέσως θεωρώ ότι υπάρχει ασφαλές υπόβαθρο έτσι ώστε να βασιστώ σε μέρος τουλάχιστον της μαρτυρίας του προκειμένου να καταλήξω σε ασφαλή συμπεράσματα, συναφώς με τα γεγονότα της υπόθεσης. Είναι γεγονός, ότι και αυτός προέβαλε ισχυρισμούς, οι οποίοι καταρρίπτονται από το περιεχόμενο αριθμού εγγράφων, είτε ακόμη, που στερούνται λογικής και πειστικότητας είτε τέλος, που δεν καλύπτονται από τους δικογραφημένους ισχυρισμούς των εναγόμενων. Ωστόσο, μερικοί από τους πλέον ουσιώδεις ισχυρισμούς του επιβεβαιώνονται από το περιεχόμενο της γραπτής μαρτυρίας και εν μέρει, ακόμη και από τη μαρτυρία του διευθυντή των εναγόντων. Από τα παραδείγματα που θα παραθέσω στη συνέχεια θεωρώ ότι τεκμηριώνεται επαρκώς η κρίση μου αναφορικά με την ποιότητα της μαρτυρίας και την αξιοπιστία και αυτού ως μάρτυρα. Ειδικότερα: Όταν ρωτήθηκε από τη δικηγόρο των εναγόμενων, ποια η σχέση τους με τους ενάγοντες, «Καμία σχέση.» απάντησε. Κι' όμως, με μόνο λόγο την παραδοχή του, ότι ο ίδιος συμπλήρωνε και υπόγραφε για λογαριασμό των εναγόμενων τις 6 γραπτές εντολές (τεκμήριο 3) - που αποτελούν τυποποιημένο έγγραφο των εναγόντων -, τις οποίες στη συνέχεια έστελλε στους ενάγοντες και ουσιαστικά, στη βάση και των εν λόγω εγγράφων είναι που μεταφέρθηκαν τα εμπορεύματα των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα, είναι σαφές, ότι ο μάρτυρας δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι μεταξύ εναγόντων και εναγόμενων δεν υπάρχει καμιά σχέση. Ο ισχυρισμός του οι εν λόγω εντολές αλλοιώνονταν/πλαστογραφούνταν από τους ενάγοντες δε δικογραφείται από τους εναγόμενους. Να πω απλώς, ότι οι εναγόμενοι, με την παράγραφο 2 της υπεράσπισής τους ισχυρίζονται ότι οι εν λόγω εντολές δόθηκαν και/ή έγιναν μεταξύ εναγόντων και της Grebel και οι εναγόμενοι καμιά ανάμειξη είχαν. Η ερμηνεία που αποδίδει ο μάρτυρας στον όρο "ex works" είναι ορθή. Ο ισχυρισμός του ότι είδε για πρώτη φορά τις χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5), μετά την καταχώρηση της αγωγής, όταν έκανε την πρώτη συνάντηση με τους δικηγόρους των εναγόμενων, δε συνάδει με την υποβολή της δικηγόρου των εναγόμενων στο διευθυντή των εναγόντων, ότι ουδέποτε τους έχουν αποστείλει τις εν λόγω σημειώσεις. Υποβολή, η οποία, αυστηρά ομιλούντες είναι σε αντίθεση με την υποβολή - επίσης - τής κα Τσαπούτσιη στο διευθυντή των εναγόντων ότι η πρώτη φορά που οι εναγόμενοι έμαθαν για τις εν λόγω σημειώσεις είναι περί τις 23/2/
- Ούτε και μου διαφεύγει ότι η ημερομηνία αυτή είναι η ημερομηνία της συστημένης επιστολής των δικηγόρων των εναγόντων στους εναγόμενους (τεκμήριο 7), οι οποίοι, δικογραφικά δεν παραδέχονται ότι τους έχει σταλεί. Ο ισχυρισμός του ότι οι ενάγοντες για τις επίδικες υπηρεσίες/μεταφορές των εμπορευμάτων των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα αξίωσαν τα σχετικά ποσά και από την Grebel γίνεται αποδεκτός. Καταρχήν, επειδή παρέμεινε αναντίλεκτος. Έπειτα, επειδή έμμεσα τεκμηριώνεται από το περιεχόμενο των σχετικών τιμολογίων (τεκμήριο 12) που εξέδωσε η Grebel προς τη Unicare Ελλάδας - που είναι ο αγοραστής και παραλήπτης των εμπορευμάτων - ιδιαίτερα, αν ληφθεί υπόψη, ότι ο μάρτυρας συσχέτισε μερικά από αυτά με τις αντίστοιχες χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5) που είχαν εκδώσει οι ενάγοντες. Σε συνδυασμό και με το περιεχόμενο της επιστολής της Grebel (τεκμήριο 13) προς τους εναγόμενους είναι σαφές, ότι η Grebel, για τις μεταφορές των επίδικων εμπορευμάτων των εναγόμενων τιμολόγησε την Unicare Ελλάδας, από την οποία και εισέπραξε τα σχετικά ποσά, τα οποία ωστόσο, καθ' ομολογία της παρέλειψε να καταβάλει στους ενάγοντες, οι οποίοι, με τη σειρά τους, με την υπό κρίση αγωγή, τα αξιώνουν από τους εναγόμενους. Για να συνεχίσω, οτιδήποτε ανάφερε ο μάρτυρας ότι έκανε μετά που είχε λάβει την επιστολή των δικηγόρων των εναγόντων (τεκμήριο 7), δε λαμβάνεται υπόψη. Και τούτο, επειδή οι εναγόμενοι - για να επαναλάβω -, με την υπεράσπισή τους δεν παραδέχονται τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι τους απέστειλαν την εν λόγω επιστολή. Ο ισχυρισμός του ότι η συμβατική σχέση ήταν μεταξύ της Unicare Ελλάδας και της Grebel, επίσης δε λαμβάνεται υπόψη, βασικά, για τον ίδιο λόγο. Να πω απλώς, ότι οι εναγόμενοι, με την παράγραφο 2 της υπεράσπισής τους ισχυρίζονται ότι οι επίδικες εντολές και/ή συμφωνίες δόθηκαν και/ή έγιναν μεταξύ εναγόντων και της Grebel και καμία ανάμειξη είχαν οι ίδιοι στην εν λόγω συναλλαγή και κατά συνέπεια, η αγωγή ηγέρθηκε εναντίον λανθασμένου προσώπου. Τέλος, η ερμηνεία που απέδωσε ο μάρτυρας στη φράση «GREBEL MARITIME AGENCIES LTD/FOR A/C OF UNICARE GHEMICALS» που περικλείεται στις 6 χρεωστικές σημειώσεις (τεκμήριο 5) είναι ορθή. Για λόγους που αναφέρονται σε άλλο σημείο (πιο πάνω) αποτελεί συμπέρασμά μου, ότι, ειδικά η φράση «FOR A/C OF UNICARE GHEMICALS» παραπέμπει στην Unicare Ελλάδας και όχι στους εναγόμενους. Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ. Απ' όσα προηγήθηκαν είναι φανερό, πως έχει ήδη δοθεί απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα που έχω θέσει αρχικά, που αποτελεί και το βασικό επίδικο θέμα της υπόθεσης που καλούμαι να επιλύσω. Είναι η θέση μου, ότι για τη διευθέτηση από τους ενάγοντες της μεταφοράς των εμπορευμάτων των εναγόμενων από την Κύπρο στην Ελλάδα, υπείχε υποχρέωσης καταβολής των σχετικών εξόδων στους πρώτους, η εταιρεία η Grebel Maritime Agencies Ltd. Κατ' ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αγωγή απορρίπτεται. Τα έξοδα της αγωγής, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόμενων και σε βάρος των εναγόντων. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΚΚ Subject: Civil/Other Actions /Final (Αναφορά: Πολιτική - αγωγή για παροχή υπηρεσιών μεταφοράς εμπορευμάτων δια ξηράς και θαλάσσης.) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο