ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ ν. ΓΕΩΡΓΙΟΥ κ.α., Έφεση-Αίτηση Αρ.: 220/18, 5/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A186 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Έφεση-Αίτηση Αρ.: 220/18 Αναφορικά με τον Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο - Κεφ.224, ως αυτός έχει τροποποιηθεί μέχρι σήμερα Μεταξύ: ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΛΤΔ Εφεσείουσα-Αιτήτρια -και-
- **** ΓΕΩΡΓΙΟΥ
- **** ΓΡΟΥΤΙΔΟΥ Εφεσίβλητοι-Καθ' ων η αίτηση ........ Αίτηση ημερ. 11.7.18 υπό Εφεσείουσας για Ενδιάμεσα Διατάγματα 5 Απριλίου 2019 Για Εφεσείουσα: κα Μ. Ηλία για Ηλία & Ηλία Δ.Ε.Π.Ε Για Εφεσίβλητη 1: κα Χ. Χρίστου για Φελλάς & Χρίστου Δ.Ε.Π.Ε Για Εφεσίβλητη 2: κ. Μ. Σοφοκλέους για Προύντζος & Προύντζος Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Κατόπιν μονομερούς αίτησης της η Εφεσείουσα (εφεξής «η Αιτήτρια») εξασφάλισε στις 12.7.18 τρία ενδιάμεσα διατάγματα δια των οποίων: A. Αναστέλλεται η ισχύς της απόφασης του Διευθυντή Κτηματολογίου για μεταβίβαση του τεμ. 3X1 επ' ονόματι της αγοράστριας- Εφεσίβλητης 2 (εφεξής «η Καθ' ης 2»). Β. Αναστέλλεται και ή ακυρώνεται η μεταβίβαση του ως άνω τεμαχίου. Γ. Εμποδίζεται η μεταβίβαση του ως άνω τεμαχίου επ' ονόματι της αγοράστριας. Η αίτηση βασίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 32 του Ν.14/60, στη Δ.48, στο Μέρος VIA του Ν.9/65 και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου. Συνοδεύεται από τρεις υποστηρικτικές ένορκες δηλώσεις, της Ε. Ηλία, δικηγόρου, του Φ. Βακανά, λειτουργού της Αιτήτριας και του Π. Μάρκαρη, εκτιμητή. Η δικηγόρος κα Ηλία στην ένορκη δήλωση της αναφέρει μεταξύ άλλων ότι στις 25.4.18 η Αιτήτρια παρέλαβε Ειδοποίηση ΙΕ λόγω των υποθηκών Υ.12758/06 και Υ.10035/07, οι οποίες αρχικά είχαν συσταθεί επί του κτήματος, προ της ανέγερσης πολυκατοικίας. Η Καθ' ης 2 είχε αγοράσει ένα από τα διαμερίσματα και είχε καταθέσει τη σχετική σύμβαση στις 4.6.13 (ΠΩΕ 381/13). Η απόφαση του Διευθυντή παραβιάζει τα συνταγματικά δικαιώματα της Αιτήτριας (άρθρα 23 και 26). Η δε Καθ' ης 1, με βάση τους όρους υποθήκευσης δεν είχε το δικαίωμα πώλησης χωρίς τη συγκατάθεση της Αιτήτριας. Ο κ. Βακανάς στη δική του ένορκη δήλωση αναφέρεται στη συμφωνία δανείου με την Καθ' ης 1 και στην έκδοση σχετικής διαιτητικής απόφασης ημερ. 25.1.10 (Τεκμήριο 1) για την οποία δόθηκε άδεια εγγραφής και εκτέλεσης στις 29.6.12 (Τεκμήριο 2). Το οφειλόμενο υπόλοιπο ανέρχεται στις €766.967 συν τόκους από 29.12.
- Για το δάνειο αυτό είχε παραχωρηθεί η Υ.12758/06, ενώ στις 30.7.15 η Αιτήτρια ενέγραψε και memo υπ' αρ. ΕΒ2221/
- Εκτός του πιο πάνω δανείου η Καθ' ης 1 εγγυήθηκε τη Ζ. Αλεξάνδρου σε άλλο δάνειο παραχωρώντας την Υ.10035/07, του οποίου το υπόλοιπο είναι €197.731 συν τόκους. Η πολυκατοικία αποτελείται από τέσσερα διαμερίσματα και εκτός του επίδικου, πωλήθηκε ακόμα ένα, για το οποίο επίσης κατατέθηκε το πωλητήριο, ενώ για τα δύο άλλα δεν είναι γνωστό αν έχουν πωληθεί. Ο κ. Μάρκαρης, εκτιμητής ακινήτων, αναφέρει ότι κατόπιν οδηγιών ετοίμασε έκθεση για την αξία των τεσσάρων διαμερισμάτων (Τεκμήριο 1) στην οποία αναφέρεται τόσο η αγοραία αξία όσο και η τιμή καταναγκαστικής πώλησης εκάστου. Για τα δύο τα οποία δεν έχουν πωληθεί, οι αξίες καταναγκαστικής πώλησης είναι €295.400 και €100.100, ενώ για το επίδικο είναι €87.500 και για το άλλο €91.
- Θέση του Διευθυντή Ο Διευθυντής Κτηματολογίου εμφανισθείς ως ενδιαφερόμενο μέρος στις 24.7.18 απεδέχθη ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (υπό άλλη σύνθεση) όπως τα εκδοθέντα διατάγματα καταστούν απόλυτα με τη διαγραφή των λέξεων «και ή ακυρώνεται» από το αιτητικό Β της αίτησης, οπότε οριστικοποιήθηκε ανάλογο διάταγμα εκ συμφώνου. Ενστάσεις Με τις ενστάσεις τους οι Καθ' ων 1 και 2 προέβαλαν η μεν πρώτη 16 λόγους, η δε δεύτερη 30 λόγους προς ακύρωση των διαταγμάτων, οι οποίοι ουσιαστικά εστιάζονται στο ότι δεν συντρέχουν οι καθιερωμένες προϋποθέσεις για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων και στους οποίους θα γίνει ειδικότερη αναφορά κατωτέρω εάν και όπου κριθεί αναγκαίο. Στην υποστηρικτική της ένορκη δήλωση η Καθ' ης 1 αναφέρεται στην πώληση του διαμερίσματος κατά το 2010, προσθέτοντας ότι ενημέρωσε αμέσως την Αιτήτρια και ότι θέλοντας να διασφαλίσει τα συμφέροντα της Καθ' ης 2 κατέληξε σε συμφωνία με την Αιτήτρια για απαλλαγή του επίδικου διαμερίσματος από τις υποθήκες, υπό τον όρο ότι θα κατέβαλλε ποσό €75.000 έναντι του δανείου για σκοπούς μεταβίβασης, πράγμα το οποίο η ίδια τήρησε με σχετική κατάθεση στο δάνειο στις 23.11.10 (Τεκμήριο 1). Το γεγονός αυτό η Αιτήτρια το απέκρυψε από το Δικαστήριο, αφήνοντας την εκτεθειμένη στην αγοράστρια, ιδιαίτερα όταν η υπόλοιπη αγοραία αξία της πολυκατοικίας διασφαλίζει πλήρως τα συμφέροντα της Αιτήτριας αφού υπερκαλύπτει το χρέος των €766.
- Παράλληλα η Αιτήτρια μπορούσε να ζητήσει και την υποθήκευση διώροφης οικίας στις Δύμες η οποία αξίζει περίπου €150.
- Στη δική της υποστηρικτική ένορκη δήλωση η Καθ' ης 2 αναφέρεται επίσης στις συνθήκες αγοράς του διαμερίσματος και ειδικότερα στη συμφωνία της Καθ' ης 1 με την Αιτήτρια, στις πληρωμές της ίδιας για το τίμημα αγοράς, στην κατάθεση ποσού €75.000 στο δάνειο στις 23.11.10 και στο ότι το τίμημα έχει εξοφληθεί οπότε θα ανέμενε να εγγραφεί επ' ονόματι της το διαμέρισμα. Είναι η θέση της πως εάν εν τέλει επιτύχει η κυρίως αίτηση, η μεταβίβαση θα ακυρωθεί και ακολούθως το διαμέρισμα θα επανεγγραφεί επ' ονόματι της Καθ' ης 1, οπότε με την ακύρωση των διαταγμάτων δεν θα υποστεί ανεπανόρθωτη ζημιά. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή των εγειρόμενων ζητημάτων, πριν από οτιδήποτε άλλο θα πρέπει να σημειωθεί πως σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60: «έκαστον δικαστήριον, εν τη ασκήσει της πολιτικής αυτού δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδει απαγορευτικό διάταγμα. εις πάσας τας περιπτώσεις εις ας το δικαστήριον κρίνει τούτο δίκαιον ή πρόσφορον». Αναμφίβολα η Αίτηση-Έφεση είτε δυνάμει του άρθρου 80 του Κεφ. 224 είτε δυνάμει του ειδικότερου άρθρου 51 του Ν.9/65 συνιστά «πολιτική διαδικασία» σύμφωνα με τον ορισμό του άρθρου 2 του Ν.14/60 και κατά συνέπειαν ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα δύνανται να εκδοθούν και σε διαδικασίες, όπως η παρούσα. Σύμφωνα με το άρθρο 32 του Ν.14/60 ενδιάμεσο διάταγμα δύναται να εκδοθεί όταν καταδεικνύεται σωρευτικά ότι: i. Υπάρχει σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση. ii. Υπάρχει πιθανότητα ο αιτητής να δικαιούται σε θεραπεία. iii. Εάν δεν εκδοθεί το διάταγμα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. (Βλ. Andreas Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and others
(1982)1 C.L.R. 557 και Ιερά Μονή Κύκκου v. White Moon Services Ltd
(2013)1(Α) 354). Το δικαστήριο δεν εξετάζει σε αυτό το στάδιο την αίτηση με στόχο την εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων, είτε επί του πραγματικού, είτε επί του νομικού καθεστώτος της υπόθεσης (The Jonitexo Ltd v. Adidas
(1984)1 C.L.R. 263 και Άκης άλλως Γρηγόρης Ν. Γρηγορίου κ.ά. v. Χριστίνας Χριστοφόρου
(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Όπως έχει λεχθεί, δεν τίθεται θέμα οριστικής διάγνωσης ως προς τα θέματα που άπτονται των επιδίκων θεμάτων και η ενδιάμεση διαδικασία δεν πρέπει να μετατρέπεται σε πρόωρη δίκη επί της ουσίας. (Βλ. Μυριάνθη Νικόλα v. Μιχάλης Κεφάλα
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1400 και Goody's Evagorou Ltd v. Lani Restaurants Ltd
(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1572). Γίνεται, όμως, δεκτό ότι κάποια αξιολόγηση της προσφερθείσας μαρτυρίας είναι αναγκαία για να διαπιστωθεί κατά πόσον ικανοποιούνται οι προϋποθέσεις που θέτει το άρθρο 32, χωρίς όμως αυτό να ισοδυναμεί με τελεσίδικη κρίση. Κατεπείγον Η Αιτήτρια έλαβε γνώση της τελικής απόφασης του Διευθυντή στις 19.6.18 και καταχώρισε την αίτηση της στις 11.7.18. Αυτό έδωσε το έναυσμα στις Καθ' ων να ισχυρισθούν ότι δεν είχε καταδειχθεί το κατεπείγον κατά την έκδοση των διαταγμάτων μονομερώς, επί τω ότι η Αιτήτρια παρέλειψε να ζητήσει θεραπεία μόλις τα γεγονότα περιήλθαν σε γνώση της. Είναι γνωστή η αρχή πως το στοιχείο αυτό συνιστά δικαιοδοτικό όρο και προφανώς το Δικαστήριο κατά την εξέταση της αίτησης ανέλαβε δικαιοδοσία έχοντας υπόψιν το ιστορικό, αν και αναμφίβολα εξετάζεται και στο παρόν στάδιο. Δεν θεωρώ όμως ότι ο χρόνος των 20 ημερών ο οποίος χρησιμοποιήθηκε για την ενημέρωση, συγκέντρωση στοιχείων, ανάθεση σε δικηγόρο και καταχώριση της αίτησης αναιρεί το κατεπείγον ιδιαίτερα όταν εντός ολίγων ημερών (στις 19.7.18) ο Διευθυντής θα προχωρούσε στην απαλλαγή του ακινήτου από τις υποθήκες. Μη Αποκάλυψη Οι Καθ' ων προβάλλουν επίσης πως η Αιτήτρια παρέβη το σχετικό καθήκον της να αποκαλύψει την ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ της και της Καθ' ης 1 για την απαλλαγή του επίδικου διαμερίσματος από τις υποθήκες άμα τη καταβολή ποσού €75.000 στον λογαριασμό δανείου (ποσό το οποίο κατεβλήθη). Είναι όμως προφανές από την αίτηση, την ένορκη δήλωση και τα έγγραφα που τη συνοδεύουν πως η Αιτήτρια δεν αποδέχεται την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας και δη από την ένσταση ημερ. 15.5.18 στον Διευθυντή Κτηματολογίου. Στην εν λόγω ένσταση της προβάλλει ότι ουδέποτε συγκατατέθηκε στην πώληση, ότι η Καθ' ης 1 δεν εξασφάλισε τη συγκατάθεση της και σαφώς φέρει ένσταση στην εξάλειψη ή περιορισμό των υποθηκών. Έχω την άποψη πως θα ήταν αντιφατικό να κριθεί η Αιτήτρια ένοχη παράβασης μη αποκάλυψης ισχυρισμού της αντίδικης πλευράς, όταν η ίδια δηλαδή δεν συμφωνεί ότι έγινε κάτι τέτοιο. Σοβαρό Ζήτημα Ως προς το κατά πόσον υπάρχει ή όχι σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση σημειώνεται πως γενικότερα αυτό διαπιστώνεται στο παρόν στάδιο με αναφορά στα καταχωρισθέντα δικόγραφα και ο όρος αυτός χρησιμοποιείται με την ευρεία του έννοια και όχι ως τεχνικός όρος εξισούμενος με τις έγγραφες προτάσεις (Resola (Cyprus) Ltd v. Χάρη Χρίστου
(1998)1(Β) Α.Α.Δ. 598). Δεν είναι δηλαδή απαραίτητο να έχει προηγηθεί η καταχώριση της έκθεσης απαίτησης, αφού και οι ένορκες δηλώσεις μπορούν να αποτελέσουν το βάθρο για τη χορήγηση προσωρινής θεραπείας (American Cyanamid v. Ethicon
(1975)1 All E.R. 504). Αυτό το οποίο εξετάζεται εν σχέσει με την πρώτη προϋπόθεση είναι το κατά πόσον αποκαλύπτεται κάποια γνωστή στον νόμο αιτία αγωγής, η οποία αν επιτύχει θα έχει ως συνέπεια τη χορήγηση ανάλογης ουσιαστικής θεραπείας. Κατ΄ αναλογίαν προς τα πιο πάνω εφαρμοζόμενα στις αγωγές, στην παρούσα η κυρίως Αίτηση-Έφεση, καθώς και οι ένορκες δηλώσεις συνιστούν το βάθρο επί του οποίου εξετάζεται η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος. Είναι καλώς εμπεδωμένη νομολογιακή αρχή πως όσον αφορά τον δικαστικό έλεγχο της ορθότητας των αποφάσεων του Διευθυντή Κτηματολογίου ισχύουν οι αρχές οι οποίες διέπουν τον δικαστικό έλεγχο διοικητικών πράξεων που εμπίπτουν εντός της σφαίρας του δημοσίου δικαίου. Με τη διαφορά πως το Επαρχιακό Δικαστήριο δικαιούται να αντικαταστήσει την κρίση του Διευθυντή με τη δική του (βλ. Χατζησοφρωνίου κ.α. ν. Δημοσθένους
(2011)1(Β) Α.Α.Δ. 885). Είναι σημαντικό πως το Επαρχιακό δεν περιορίζεται σε έλεγχο νομιμότητας της απόφασης αλλά επεκτείνεται και στην ορθότητα της και γενικότερα στη ρύθμιση των δικαιωμάτων των διαδίκων με βάση τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης (βλ. Προκοπίου ν. Ryan
(2012)1(Γ) Α.Α.Δ. 1982. Με δεδομένο λοιπόν ότι στην παρούσα η Αιτήτρια εγείρει ζητήματα συνταγματικότητας των νομοθετικών προνοιών στη βάση των οποίων ενήργησε ο Διευθυντής, έπεται πως αναμφίβολα εγείρεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στα πλαίσια της κυρίως Αίτησης - Έφεσης και πως αν η Αιτήτρια επιτύχει θα δικαιούται σε ανάλογη ουσιαστική θεραπεία. Πιθανότητα Θεραπείας Όσον αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση θα πρέπει να ικανοποιηθεί το δικαστήριο ότι υπάρχει ορατή πιθανότητα επιτυχίας. Η έννοια αυτή απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα, αλλά και κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Odysseos, ανωτέρω και Πουργουρίδη ν. Μέζου
(1994)1 Α.Α.Δ. 201). Περαιτέρω όπως έχει αναφερθεί στην Κυτάλα ν. Χρυσάνθου
(1996)1(Α) Α.Α.Δ. 253 η διακρίβωση πιθανότητας επιτυχίας γίνεται στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας, η οποία και πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια σε γεγονότα από τα οποία να καταδεικνύεται η πιθανότητα. Τέτοια μαρτυρία είναι αυτή που εξάγεται από τις ένορκες δηλώσεις ή την αντεξέταση μαρτύρων. Στην παρούσα περίπτωση η Αιτήτρια με την έφεση της ζητά την ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή ημερ. 23.5.18 (για εξάλειψη των υποθηκών και μεταβίβαση στην Καθ' ης 2), ως αντιβαίνουσας, μεταξύ άλλων, στα άρθρα 23 και 26 του Συντάγματος, δηλαδή επί τω ότι αυτή παραβιάζει το δικαίωμα ιδιοκτησίας και το δικαίωμα του συμβάλλεσθαι ελευθέρως, θέματα τα οποία αναπτύσσει εκτενώς κατά την αγόρευση της. Όσον αφορά τη νομική πτυχή των δικαιωμάτων αυτών και ειδικότερα την εξέταση τους στο ενδιάμεσο στάδιο για σκοπούς κατάδειξης ορατής πιθανότητας επιτυχίας παραπέμπω στα όσα περιέχονται στην παλαιότερη απόφαση μου στην υπόθεση Alpha Bank Cyprus Ltd v. Επαρχιακός Κτηματολογικός Λειτουργός, Αίτ/Έφ. 569/16, ημερ. 25.7.17, Ε.Δ. Λευκωσίας. Είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ και σε τελικό στάδιο με τα πιο πάνω δικαιώματα και την εμβέλεια τους σε παρόμοιας φύσης υποθέσεις στις οποίες είχε καταδειχθεί πως αφενός η αποδέσμευση διά της διαγραφής υποθήκης επί συγκεκριμένης κτηματολογικής εγγραφής συνιστά στέρηση περιουσιακού δικαιώματος και ότι αφετέρου η εν λόγω διαγραφή εσήμαινε παρέμβαση και αλλοίωση της βούλησης δανειστή οφειλέτη κατά τη σύναψη του Εγγράφου Υποθήκης (Ellinas Finance Public Company Ltd ν. Διευθυντή Κτηματολογίου κ.α., Αιτ. 226/17, ημερ. 7.9.18 Ε. Δ. Λευκωσίας). Δεν χρειάζεται να επαναλάβω τη νομική πτυχή των πιο πάνω ζητημάτων, την οποία έχω υπόψιν, για σκοπούς εξέτασης της πιθανότητας επιτυχίας στην παρούσα αίτηση. Αρκεί να παρατηρήσω μόνο ότι και στην παρούσα η Καθ' ης 1 δέχεται ότι οφείλει €766.967 συν τόκους από 29.12.17 και ότι οι δύο υποθήκες έχουν επεκταθεί επί των τεσσάρων διαμερισμάτων της πολυκατοικίας. Η Αιτήτρια παρουσιάζει εκτίμηση του 2018 η οποία τείνει να δείξει ότι η αξία των τεσσάρων διαμερισμάτων (δηλαδή της πολυκατοικίας) είναι: €574.000 - σε Καταναγκαστική Πώληση €610.000 - για Ασφαλιστικούς Σκοπούς €820.000 - στην Ελεύθερη Αγορά Υπό αυτές τις περιστάσεις, ακόμα και αν ληφθεί υπόψιν η συνολική αγοραία τιμή των €820.000, υπάρχει ορατή πιθανότητα να κριθεί εν τέλει πως η αφαίρεση του ενός διαμερίσματος (αγοραίας αξίας €125.000 ή €143.000 και αναγκαστικής €87.500) συνιστά αντισυνταγματική επέμβαση στην εμπράγματη εξασφάλιση της Αιτήτριας, δηλαδή στο περιουσιακό της δικαίωμα. Η πιθανότητα αυτή καθίσταται ισχυρότερη εάν συνυπολογιστεί και η άλλη υποθήκη για χρέος ύψους €197.731. Όσον αφορά την εισήγηση για υποθήκευση της οικίας στις Δύμες επισημαίνεται πως όντως η αξία κατά το 2013 εμφαίνεται να είναι €15.700 και όχι €150.000 (ως εκ παραδρομής μάλλον προέβαλε η Καθ' ης 1 και επανέλαβε η Καθ' ης 2). Συνεπώς δεν μπορεί να επηρεάσει την πιο πάνω τοποθέτηση η εισήγηση ότι μπορούσε να μεταφερθεί η υποθήκη σε άλλο κτήμα ίσης αξίας. Όσον αφορά τη θέση των Καθ' ων ότι κατά το 2010 υπήρξε συμφωνία με την Αιτήτρια όπως αυτή απαλλάξει το επίδικο διαμέρισμα από τις υποθήκες άμα τη καταβολή €75.000, είναι γεγονός πως εάν μία τέτοια θέση γίνει αποδεκτή κατά την ακρόαση της κυρίως αίτησης ενδέχεται να έχει τη σημασία της όσον αφορά την άλλη βάση ακύρωσης, ήτοι ότι υπήρξε παραβίαση της ελευθερίας του συμβάλλεσθαι, αφού με αυτό τον τρόπο θα έχει καταδειχθεί συναίνεση ή συγκατάθεση της Αιτήτριας. Για σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας όμως, η πάροδος τόσων ετών από το 2010, που κατ' ισχυρισμόν έγινε η κατάθεση των €75.000 ή από το 2013, που κατατέθηκε το πωλητήριο ή και από άλλο χρονικό σημείο, που εκδόθηκαν οι τίτλοι, χωρίς να υποδεικνύεται κάποια συγκεκριμένη ενέργεια προς τέτοια κατεύθυνση, αποδυναμώνει τις σχετικές αναφορές των Καθ' ων και αντίστοιχα καθιστά ορατή την πιθανότητα επιτυχίας και αυτού του λόγου ακύρωσης. Με άλλα λόγια εάν υπήρχε τέτοια συμφωνία θα αναμενόταν να υποδειχθεί στο παρόν στάδιο κάποιο αίτημα έστω για εφαρμογή της από το 2010, το 2013 ή αργότερα κατά την έκδοση των τίτλων. Καταληκτικά δέχομαι ότι συντρέχει η δεύτερη προϋπόθεση τόσον όσον αφορά το άρθρο 23 όσο και όσον αφορά το άρθρο 26 του Συντάγματος. Δυσκολία Απονομής Δικαιοσύνης Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση γενικά απαιτείται να διαφανεί ότι χωρίς την έκδοση διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στο μέλλον, υπό την έννοια ότι τυχόν αποζημιώσεις δεν θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία στην ίδια την αγωγή (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita-Aluminium Co. Ltd
(2002)1(Γ) Α.Α.Δ. 2015). Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Parico (ανωτέρω): «Η καθοδηγητική αρχή είναι ότι το δικαστήριο πρέπει πρώτα να εξετάσει κατά πόσο σε περίπτωση που ο ενάγων πετύχει στην αξίωση του για διηνεκές απαγορευτικό διάταγμα στη δίκη θα αποζημιωθεί επαρκώς με την επιδίκαση αποζημιώσεων για την απώλεια που θα υποστεί πριν από τη δίκη ως αποτέλεσμα των συνεχιζόμενων πράξεων του εναγομένου. Αν οι αποζημιώσεις με το μέτρο που ανακτώνται σύμφωνα με το κοινοδίκαιο θα αποτελούσαν επαρκή θεραπεία και ο Εναγόμενος θα ήταν σε οικονομική θέση να τις καταβάλει το δικαστήριο κανονικά θα αρνηθεί να χορηγήσει παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα όσο ισχυρή και αν φαίνεται η αξίωση του Ενάγοντα». Είναι βεβαίως κατανοητό πως τα πιο πάνω τυγχάνουν εφαρμογής mutatis mutandis σε αιτήσεις, όπως η παρούσα, δεδομένου ότι εδώ δεν τίθεται ζήτημα έκδοσης στο τελικό στάδιο διηνεκούς απαγορευτικού διατάγματος, αλλά ακύρωσης ή όχι της απόφασης του Διευθυντή. Εξετάζεται λοιπόν το κατά πόσον, στην περίπτωση που αφεθεί τώρα να ολοκληρωθεί η διαδικασία μεταβίβασης θα είναι δύσκολο ή αδύνατο στο μέλλον να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη. Τονίζεται δε πως η «απονομή πλήρους δικαιοσύνης» δεν ταυτίζεται με την αποκατάσταση μόνο της υλικής ζημιάς. Όπως έχει εξηγηθεί στη Highgate Primary School Ltd κ.α. ν. Στέλιος Φυλακτίδης κ.α.
(2009)1(Α) Α.Α.Δ. 317 η έννοια της φράσης «απονομή πλήρους δικαιοσύνης» περιλαμβάνει και την προστασία των δικαιωμάτων των Αιτητών. Στην παρούσα περίπτωση εάν δεν οριστικοποιηθούν τα διατάγματα αναμφίβολα ο Διευθυντής θα είναι ελεύθερος να προχωρήσει (
- i)στη μεταβίβαση του διαμερίσματος επ΄ ονόματι της Καθ΄ ης 2 και (
- ii)στη διαγραφή των υποθηκών της Αιτήτριας, όπως εξάλλου ακριβώς είχε προαναγγείλει και στη σχετική Ειδοποίηση του. Αυτή η προδιαγραφόμενη μετά βεβαιότητος μεταβίβαση επ΄ ονόματι της Καθ΄ ης 2 ενδέχεται να οδηγήσει σε περαιτέρω μεταβιβάσεις από την ίδια προς καλόπιστο τρίτο πρόσωπο και από εκεί και πέρα να ακολουθήσουν και περαιτέρω μεταβιβάσεις. Είναι προφανές πως υπό τέτοιες περιστάσεις δεν θα είναι καθόλου εύκολη η επαναφορά-επανεγγραφή του ακινήτου επ΄ ονόματι της Καθ΄ ης 1 και κατά συνέπειαν η τυχόν επιτυχία της Αιτήτριας, ως προς αυτή την πτυχή θα είναι άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος, αφού δύσκολα θα επανακτήσει το ίδιο περιουσιακό δικαίωμα της. Η δε εισήγηση ότι θα είναι δυνατή η χορήγηση αποζημιώσεων προσκρούει σε άλλες εγγενείς δυσκολίες ακριβώς επειδή τόσο ο Διευθυντής όσο και οι Καθ΄ ων θα μπορούν να προβάλουν, (ενδεχομένως και με ισχυρές αξιώσεις επιτυχίας μάλιστα) ότι είχαν ενεργήσει στη βάση ισχύουσας νομοθεσίας του αρμόδιου νομοθετικού οργάνου, ήτοι της Βουλής. Ενόψει δε και του αστικώς ανεύθυνου των βουλευτών για παρασχεθείσα ψήφο (άρθρο 83.1 Συντάγματος) είναι εξίσου αμφίβολο κατά πόσον η ίδια η Πολιτεία θα υποχρεώνετο καθ΄ οιονδήποτε τρόπο να παράσχει αποζημιώσεις προς την Αιτήτρια. Η εισήγηση της Καθ΄ ης 2 ότι η τυχόν μεταβίβαση θα είναι εύκολα αναστρέψιμη διότι αν στο τέλος επιτύχει η Αιτήτρια τότε η ακύρωση της απόφασης του Διευθυντή θα συνεπάγεται και την επαναφορά του Κτηματολογικού Μητρώου παραγνωρίζει ακριβώς τα πιο πάνω πρακτικά και νομικά προβλήματα τα οποία ενδέχεται να έχουν δημιουργηθεί μέχρι το πέρας της εκδίκασης της κυρίως αίτησης και υπ' αυτή την έννοια δέχομαι ότι συντρέχει και η τρίτη προϋπόθεση. Ισοζύγιο Ευχέρειας Όσον αφορά το ισοζύγιο της ευχέρειας αρκεί να λεχθεί πως στην περίπτωση οριστικοποίησης των διαταγμάτων η μόνη αρνητική συνέπεια για την Καθ΄ ης 2 θα ήταν η κάποια καθυστέρηση στην επ΄ ονόματι της μεταβίβαση ενώ αντιθέτως με τη διαγραφή των υποθηκών για την Αιτήτρια διακυβεύονται πολύ περισσότερα. Υπ΄ αυτή την έννοια λιγότερους κινδύνους αδικίας εάν ήθελε φανεί ότι η παρούσα απόφαση είναι εσφαλμένη ενέχει η χορήγηση του διατάγματος (Bacardi & Co Ltd v. Vinco Ltd
(1996)1(B) Α.Α.Δ. 788). Συνεκτιμώντας όλα όσα έχουν λεχθεί πιο πριν και τις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε στην Αιτήτρια η μη έκδοση του διατάγματος κρίνω πως η σχετική πλάστιγγα εμφανώς κλίνει προς όφελος της και είναι δίκαιο και πρόσφορο να εγκριθεί η αίτηση. Κατάληξη Για όλους τους πιο πάνω λόγους τα εκδοθέντα ενδιάμεσα διατάγματα καθίστανται απόλυτα, με μόνη διαφοροποίηση τη διαγραφή της φράσης «και/ή ακυρώνεται» από το αιτητικό Β της αίτησης. Επιδικάζονται €800 έξοδα συν Φ.Π.Α. υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον των Καθ΄ ων 1 και 2 αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ../ΙΜ Subject: Civil/General Applications/Interim Αναφορά: Ενδιάμεσα Διατάγματα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο