← Κύπρος

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΊΑΣ NICOLAOU SYGGROU CENTER ν. PHEDIAS CATERING CO. LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3201/2017, 18/4/2019

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΊΑΣ NICOLAOU SYGGROU CENTER ν. PHEDIAS CATERING CO. LIMITED, Αρ. Αγωγής: 3201/2017, 18/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A223 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Μ. Αγιομαμίτη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3201/2017 Μεταξύ: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΊΑΣ NICOLAOU SYGGROU CENTER Ενάγουσας και PHEDIAS CATERING CO. LIMITED Eναγομένης -------------------- Ημερομηνία: 18 Απριλίου, 2019 Για την Ενάγουσα: κ. Αγ. Παναγή Για την Εναγόμενη: κ. Φ. Αποστολίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Αφορμή για την καταχώριση της παρούσας αγωγής αποτελεί ο ισχυρισμός της Ενάγουσας ότι η Εναγόμενη οφείλει το ποσό των €1.742,44 το οποίο αντιστοιχεί στην αναλογία της αναφορικά με τις δαπάνες για τις επιδιορθώσεις και/ή τα κοινόχρηστα έξοδα στην πολυκατοικία «NICOLAOU SYGGROU CENTER» (στο εξής «η πολυκατοικία») για την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Φεβρουαρίου

  1. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης η Ενάγουσα είναι η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας και η Εναγόμενη είναι ιδιοκτήτρια και/ή δικαιούμενη να εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αριθμό XX το οποίο βρίσκεται στην πολυκατοικία. Η Εναγόμενη δυνάμει του σχετικού νόμου και των πρότυπων κανονισμών είναι υπόχρεα, μαζί με όλους τους υπόλοιπους κυρίους μονάδων της πολυκατοικίας, να συνεισφέρουν και/ή συμμετέχουν στις δαπάνες για την ασφάλιση, συντήρηση, ανακαίνιση, επιδιόρθωση, αποκατάσταση και/ή διαχείριση της πολυκατοικίας. Η Ενάγουσα, ως διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας, προέβη σε δαπάνες για την επιδιόρθωση και/ή συντήρηση της πολυκατοικίας οι οποίες για την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Φεβρουαρίου 2017 αναλογούσαν, με βάση το εμβαδόν του διαμερίσματος της Εναγόμενης, στο ποσό των €1.742,44 το οποίο η τελευταία αρνείται να πληρώσει. Η Εναγόμενη με την Υπεράσπιση της εγείρει προδικαστική ένσταση ισχυριζόμενη ότι δεν αποκαλύπτεται αιτία αγωγής εναντίον της και/ή ότι ουσιώδη γεγονότα δεν περιλαμβάνονται στην Έκθεση Απαίτησης, όπως για παράδειγμα το εμβαδόν του διαμερίσματος της και ο προσδιορισμός του σύμφωνα με τα στοιχεία του Κτηματολογίου. Περαιτέρω, ισχυρίζεται ότι η Ενάγουσα δεν εκλέγηκε νόμιμα ως διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας και/ή ουδέποτε προήλθε από εκλογές μεταξύ των κυρίων των μονάδων της πολυκατοικίας. Η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι ουδέποτε παρουσιάστηκαν καταστάσεις εσόδων και εξόδων και σε κάθε περίπτωση η διαχείριση της πολυκατοικίας περιλαμβανομένης και της είσπραξης των κοινοχρήστων ανατέθηκε στην εταιρεία PGATLAS BUILDING MANAGEMENT LTD. Επιπρόσθετα, η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι κατά την περίοδο Φεβρουαρίου - Μαΐου 2015 κατέβαλε ως κοινόχρηστα το συνολικό ποσό των €486,
  2. Αποτελεί επίσης ισχυρισμό της Εναγόμενης ότι από τη μηνιαία κατάσταση κοινοχρήστων, με την οποία την εφοδίαζε η προαναφερόμενη εταιρεία που ανέλαβε τη διαχείριση της πολυκατοικίας, διαπίστωσε ότι ήταν λανθασμένο το εμβαδόν του διαμερίσματος της στη βάση του οποίου χρεώνονταν τα κοινόχρηστα. Τέλος, η Εναγόμενη ισχυρίζεται ότι υπήρξε διασπάθιση των χρημάτων που διαχειριζόταν η Ενάγουσα, πράγμα για το οποίο διαμαρτυρήθηκε χωρίς όμως να λάβει οποιαδήποτε απάντηση. Η αγωγή εκδικάσθηκε σύμφωνα με τη διαδικασία ταχείας εκδίκασης (Δ.30 θθ.5

(1)
(2)και 6 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας), εφόσον η αξίωση δεν υπερβαίνει τις €3.000. Συνεπώς, η ακρόαση της αγωγής διεξάχθηκε στη βάση έγγραφης μαρτυρίας. Προς απόδειξη της απαίτησης καταχωρήθηκε έγγραφη μαρτυρία υπό μορφή ένορκης δήλωσης από τον XXX Ποταμίτη (Μ.Ε.1), ενώ για λογαριασμό της Εναγόμενης έγγραφη μαρτυρία προσφέρθηκε από τον XXX Πιερή (Μ.Υ.1).Περαιτέρω, η πλευρά της Ενάγουσας κατέθεσε πέντε Τεκμήρια και της Εναγόμενης ένα. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων στις τελικές τους αγορεύσεις επιχειρηματολόγησαν προς υποστήριξη των θέσεων τους. Οι αγορεύσεις έχουν μελετηθεί και λαμβάνονται υπόψη στο σύνολό τους και αναφορά σε αυτές θα γίνει εκεί και όπου κρίνεται σκόπιμο. Μαρτυρία - Αξιολόγηση Είχα την ευκαιρία να μελετήσω ενδελεχώς τη γραπτή μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου. Θα προχωρήσω στη συνέχεια στην παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας με κριτήρια, μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την ευκαιρία που είχαν οι μάρτυρες να παρακολουθήσουν τα επίδικα γεγονότα, καθώς επίσης τη λογικότητα και τη συνοχή της μαρτυρίας τους. Είναι καλά γνωστό ότι η μαρτυρία που παρουσιάζεται δεν κρίνεται μικροσκοπικά, υπό την έννοια πως δεν απομονώνονται τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα από το συνολικό πλαίσιο της μαρτυρίας στη δίκη. Η αξιολόγηση δεν έχει περιοριστεί στην ατομική κρίση της αξιοπιστίας του κάθε μάρτυρα αλλά συσχετίστηκε, τέθηκε σε αντιπαράθεση και διερευνήθηκε με την αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων (Στυλιανίδης v. Χατζηπιέρα
(1992)1 Α.Α.Δ. 1056 και Mustafa v. Κακουρή κ.α
(2002)1Α Α.Α.Δ. 165). Στη γραπτή μαρτυρία του ο Μ.Ε.1 αναφέρει, ανάμεσα σε άλλα, ότι είναι ο πρόεδρος της Ενάγουσας η οποία με σχετική απόφαση της ανέθεσε τη διαχείριση της πολυκατοικίας στην εταιρεία PGATLAS BUILDING MANAGEMENT LTD. Η Εναγόμενη είναι η ιδιοκτήτρια και δικαιούχος του διαμερίσματος με αρ. XX το οποίο βρίσκεται στην πολυκατοικία και είναι συνιδιοκτήτρια των κοινόχρηστων χώρων της πολυκατοικίας μαζί με όλους τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες μονάδων. Για τη λειτουργία, συντήρηση και επιδιόρθωση των κοινόχρηστων χώρων απαιτούνται δαπάνες οι οποίες διανέμονται στους δικαιούχους ή ιδιοκτήτες των μονάδων κατ' αναλογία του εμβαδού της κάθε μονάδας. Ο μάρτυρας κατέθεσε ως Τεκμήριο 2 δέσμη τιμολογίων και αποδείξεων πληρωμών κοινοχρήστων εξόδων για την επίδικη περίοδο. Η Ενάγουσα ως διαχειριστική επιτροπή κατ' εντολή των ιδιοκτητών των μονάδων της πολυκατοικίας, περιλαμβανομένης και της Εναγόμενης, διενήργησε έξοδα σε σχέση με τους κοινόχρηστους χώρους τα οποία χρέωσε στο λογαριασμό που διατηρεί για την κάθε μονάδα. Η αναλογία του μεριδίου της Εναγόμενης για τη συντήρηση, επιδιόρθωση, αποκατάσταση και διαχείριση της κοινόκτητης ιδιοκτησίας με βάση το εμβαδόν της μονάδας της ανήλθε το Φεβρουάριο του 2017 στο συνολικό ποσό των €1.742,
  1. Ο Μ.Ε.1 κατέθεσε ως Τεκμήριο 3 δέσμη αποτελούμενη από αντίγραφα των μηνιαίων καταστάσεων του λογαριασμού κοινοχρήστων και ως Τεκμήριο 4 αντίγραφο της κατάστασης λογαριασμού κοινοχρήστων για την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Φεβρουαρίου
  2. Η Ενάγουσα αξίωσε επανειλημμένα το προαναφερθέν ποσό από την Εναγόμενη και προς τούτο απέστειλε και σχετική επιστολή ημερομηνίας 24.04.17 την οποία κατέθεσε ως Τεκμήριο
  3. Από πλευράς της Εναγόμενης παρουσιάστηκε γραπτή μαρτυρία από τον διευθυντή της στην οποία, μεταξύ άλλων, παραδέχεται ότι η Εναγόμενη είναι η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αρ. XX το οποίο βρίσκεται στην πολυκατοικία. Η Εναγόμενη δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό ως καθυστερημένα κοινόχρηστα διότι από παράνομη πράξη δεν γεννάται δικαίωμα. Η Ενάγουσα δεν διεκπεραίωνε σωστά τα καθήκοντα της και δεν ενδιαφερόταν για το συμφέρον των ιδιοκτητών των μονάδων της πολυκατοικίας. Περαιτέρω, ο Μ.Υ.1 ισχυρίστηκε ότι δαπάνες οι οποίες έγιναν από την Ενάγουσα δεν είναι αναγκαίες. Συγκεκριμένα οι δαπάνες που αφορούν τις εργασίες για την τεχνική και αισθητική αναβάθμιση του ανελκυστήρα για τις οποίες δαπανήθηκε το συνολικό ποσό των €7.886,37 μόνο ως σπατάλη μπορούν να χαρακτηριστούν. Αυτό διότι με βάση τη μαρτυρία που παρουσίασε η Ενάγουσα για τις ίδιες εργασίες εκδόθηκαν δύο τιμολόγια από την εταιρεία KONE. Το πρώτο είναι ημερομηνίας 27.02.14 για το ποσό των €1.365 και ακολούθως, μετά πάροδο τριών περίπου μηνών, εκδόθηκε από την ίδια εταιρεία και για τις ίδιες εργασίες νέο τιμολόγιο για το ποσό των €6.521,
  4. Πέραν του ότι η προαναφερόμενη δαπάνη δεν ήταν αναγκαία, οι εν λόγω χρεώσεις δεν εμπίπτουν στην επίδικη περίοδο. Επιπρόσθετα η Ενάγουσα στη μαρτυρία της παρουσίασε 9 αποδείξεις πληρωμών προς την προαναφερόμενη εταιρεία εκ των οποίων μόνο η μία, ημερομηνίας 27.10.16 για το ποσό των €49,14, αφορά την επίδικη περίοδο. Στην επίδικη περίοδο δεν εμπίπτουν οι χρεώσεις και τα έγγραφα σε σχέση με τις ανανεώσεις ασφαλιστηρίου της εταιρείας ROYAL CROWN INSURANCE. Τα ίδια ισχύουν και για τις δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν για αλλαγή και επανατοποθέτηση παραδεξάμενων, καθώς και για τις εργασίες της εταιρείας GIANIKO TELECOMMUNICATIONS LTD. Επιπρόσθετα, από τα 5 τιμολόγια του ΣΥΛ μόνο τα 3 αφορούν την επίδικη περίοδο, ενώ από τις 6 αποδείξεις πληρωμών που παρουσίασε η Ενάγουσα σε σχέση με τον καθαρισμό της πολυκατοικίας μόνο η μία εμπίπτει στην επίδικη περίοδο. Όσον αφορά τους λογαριασμούς κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος, δεν παρουσιάστηκε οποιοσδήποτε λογαριασμός που να αφορά την επίδικη χρονική περίοδο. Οι υπολογισμοί στη βάση των οποίων η Ενάγουσα χρέωνε τα κοινόχρηστα δεν είναι σύμφωνοι με τον σχετικό νόμο, αφού ο υπολογισμός δεν γινόταν στη βάση του εμβαδού της μονάδας αλλά με βάση την αναλογία της αξίας της μονάδας της Εναγόμενης σε σχέση με τη συνολική αξία όλων των μονάδων της πολυκατοικίας. Αναφορικά με τις μηνιαίες καταστάσεις κοινοχρήστων δαπανών, η Ενάγουσα παρουσίασε καταστάσεις που αφορούν μόνο την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Οκτωβρίου 2015 και Φεβρουαρίου 2016 - Σεπτεμβρίου
  5. Ειδικά όσον αφορά τον Φεβρουάριο του 2016 η Ενάγουσα χρέωσε δύο φορές για τον εν λόγω μήνα την Εναγόμενη δυνάμει των τιμολογίων με αριθμό 2596 και
  6. Καταληκτικά ο Μ.Υ.1 ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη μεταξύ των ημερομηνιών 20.02.14 - 10.05.15 κατέβαλε στην Ενάγουσα το συνολικό ποσό των €169,24 και προς τούτο παρουσιάζει ως Τεκμήρια 7 - 10 σχετικές αποδείξεις πληρωμής. Η μαρτυρία του Μ.Ε.1 δεν μπορεί, κατά την κρίση μου, να γίνει αποδεκτή καθώς από αυτήν απουσιάζουν βασικά στοιχεία προς απόδειξη των ισχυρισμών της Ενάγουσας ως αυτοί καταγράφονται στην ΄Έκθεση Απαίτησης. Συγκεκριμένα δυνάμει των δικογραφημένων ισχυρισμών η Ενάγουσα αξιώνει το ποσό των €1.742,44 ως κοινόχρηστα που όφειλε να καταβάλει η Εναγόμενη με βάση το εμβαδόν του διαμερίσματος της. Δεν παρουσιάστηκαν όμως τα δεδομένα στη βάση των οποίων γινόταν ο υπολογισμός και η χρέωση των κοινοχρήστων. Για να είμαι πιο συγκεκριμένος, ο Μ.Ε.1 δεν αναφέρθηκε στο συνολικό εμβαδόν της πολυκατοικίας έτσι ώστε να μπορεί να επιβεβαιωθεί ο ισχυρισμός του ότι τα κοινόχρηστα που διεκδικούνται από την Εναγόμενη υπολογίστηκαν ορθά στη βάση των προνοιών του άρθρου 38 ΙΑ του Κεφ.
  7. Σε αυτό το σημείο αναφέρω ότι δεν τέθηκε μαρτυρία η οποία να υποστηρίζει ότι οι κύριοι των μονάδων συμφώνησαν όπως η χρέωση των κοινοχρήστων γίνεται με διαφορετικό τρόπο από αυτόν που προβλέπεται στους πρότυπους κανονισμούς του Κεφ.
  8. Στην απουσία επομένως τέτοιας μαρτυρίας εφαρμογή έχουν οι πρότυποι κανονισμοί του Κεφ. 224 και επί του προκειμένου το άρθρο 38 ΙΑ. Περαιτέρω, ο Μ.Ε.1 παρουσίασε ως δέσμη Τεκμηρίου 2 τιμολόγια και αποδείξεις πληρωμής που ισχυρίστηκε ότι αφορούν την επίδικη περίοδο. Από τη μελέτη ωστόσο της δέσμης Τεκμηρίου 2 προκύπτει ότι πλείστα εκ των εν λόγω τιμολογίων και αποδείξεων πληρωμής εκφεύγουν της επίδικης περιόδου. Ειδικότερα από τα συνολικά 41 τιμολόγια και αποδείξεις που κατατέθηκαν ως δέσμη Τεκμηρίου 2, μόνο 12 αφορούν την επίδικη περίοδο και αυτά συμποσούνται σε €3.638,
  9. Με βάση επομένως τα τιμολόγια και αποδείξεις που σύμφωνα με τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 αφορούν κοινόχρηστα έξοδα, η Εναγόμενη καλείται να πληρώσει το ½ σχεδόν των εξόδων που αφορούν την επίδικη περίοδο. Επιπρόσθετα, σημειώνω ότι στη δέσμη Τεκμηρίου 3, η οποία αποτελείται από τις μηνιαίες καταστάσεις κοινοχρήστων δαπανών, δεν περιλαμβάνονται το σύνολο των μηνιαίων καταστάσεων που αφορούν την επίδικη περίοδο, ήτοι την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Φεβρουαρίου
  10. Αντιθέτως στη δέσμη Τεκμηρίου 3 περιλαμβάνονται αντίγραφα των μηνιαίων καταστάσεων που αφορούν την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Οκτωβρίου 2015 και Φεβρουαρίου 2016 - Σεπτεμβρίου
  11. Όσον δε αφορά τον Φεβρουάριο του 2016 σημειώνω ότι παρουσιάζονται δύο μηνιαίες καταστάσεις με αριθμό τιμολογίου 3253 και 2596, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση για τον λόγο που η Εναγόμενη χρεώθηκε για τον συγκεκριμένο μήνα δύο φορές κοινόχρηστα έξοδα. Σε σχέση τώρα με τις μηνιαίες καταστάσεις κοινοχρήστων δαπανών σημειώνω και την εξής παράμετρο. Στις καταστάσεις που αφορούν το έτος 2015 προκύπτει ότι η συμμετοχή της Εναγόμενης στις κοινόχρηστες δαπάνες γινόταν στη βάση δύο διαφορετικών ποσοστών. Πιο συγκεκριμένα στις εν λόγω καταστάσεις καταγράφεται ως ποσοστό συμμετοχής Α το 4.81% και ως ποσοστό συμμετοχής Β το 5.96%. Ο Μ.Ε.1 δεν επεξήγησε πως προκύπτουν τα εν λόγω ποσοστά, για ποιο λόγο υπάρχουν δύο διαφορετικά ποσοστά συμμετοχής και σε ποιες δαπάνες εφαρμόζεται το κάθε ποσοστό συμμετοχής. Από όσα έχουν εκτεθεί πιο πάνω καθίσταται σαφές ότι οι ισχυρισμοί του Μ.Ε.1 σε σχέση με τον τρόπο υπολογισμού των κοινοχρήστων και το ύψος της οφειλής της Εναγόμενης παρέμειναν ασαφείς και ατεκμηρίωτοι. Το μοναδικό σημείο από τη μαρτυρία του Μ.Ε.1 το οποίο μπορεί να γίνει αποδεκτό είναι το ότι η Ενάγουσα είναι η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας. Ο εν λόγω ισχυρισμός του υποστηρίζεται από τα πρακτικά των γενικών συνελεύσεων των ετών 2014 - 2017 τα οποία κατατέθηκαν ως δέσμη Τεκμηρίου
  12. Επίσης αποδεκτός γίνεται και ο ισχυρισμός του ότι η διαχείριση της πολυκατοικίας ανατέθηκε στην εταιρεία PG ATLAS BUILDING MANAGEMENT LTD. Σε σχέση με το τελευταίο σημείο επισημαίνω ότι αποτελεί κοινά αποδεκτό γεγονός. Ως εκ των ανωτέρω, με εξαίρεση τα σημεία που αναφέρονται στην αμέσως προηγούμενη παράγραφο, δεν μπορεί να δοθεί βαρύτητα στη μαρτυρία του Μ.Ε.
  13. Αναφορικά τώρα με τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 παρατηρώ ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτής αναλώθηκε σε επιχειρηματολογία και σχολιασμό της μαρτυρίας του Μ.Ε.1 και των Τεκμηρίων που παρουσιάστηκαν από αυτόν. Αυτό το σκέλος της μαρτυρίας του Μ.Υ.1, το οποίο επαναλαμβάνω ότι αποτελεί τον κύριο όγκο της μαρτυρίας του, δεν μπορεί ασφαλώς να ληφθεί υπόψη. Είναι καλά γνωστό ότι οι μάρτυρες καλούνται για να καταθέσουν επί των γεγονότων και όχι για να επιχειρηματολογούν ή να εκφέρουν τη γνώμη τους, πλην συγκεκριμένων εξαιρέσεων οι οποίες εν προκειμένω δεν συντρέχουν (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Δικονομικές και Ουσιαστικές Πτυχές των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη σελ. 605 επ.). Το μοναδικό σημείο από τη μαρτυρία του Μ.Υ.1 που αποτελεί αποδεκτή μαρτυρία και μπορεί να ληφθεί υπόψη είναι η θέση του, η οποία υποστηρίζεται και από τα Τεκμήρια 7 - 10, ότι η Εναγόμενη κατέβαλε το συνολικό ποσό των €169,24 μεταξύ των ημερομηνιών 20.02.14 και 10.05.
  14. Ως εκ τούτου ο προαναφερόμενος ισχυρισμός του Μ.Υ.1 γίνεται αποδεκτός. Ευρήματα Έχοντας μελετήσει και αξιολογήσει τη μαρτυρία που προσάχθηκε ενώπιον μου και τα Τεκμήρια που κατατέθηκαν, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Η Ενάγουσα είναι η διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας με την ονομασία "NICOLAOU SYGGROU CENTRE". Η προαναφερόμενη πολυκατοικία αποτελεί κοινόκτητη οικοδομή και η Εναγόμενη είναι ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος με αρ. XX το οποίο βρίσκεται στην εν λόγω πολυκατοικία. Η Ενάγουσα ανέθεσε τη διαχείριση της πολυκατοικίας στην εταιρεία "PGATLAS BUILDING MANAGEMENT LTD". Η Εναγόμενη πλήρωσε στην Ενάγουσα ως κοινόχρηστα στις 20.02.14 το ποσό των €36,88, στις 10.03.15 το ποσό των €54,93, σε άγνωστη ημερομηνία το ποσό των €37,66 και στις 10.05.15 το ποσό των €39,
  15. Οι προναφερόμενες πληρωμές συμποσούνται στο ποσό των €169,
  16. Νομική Πτυχή Η αγωγή της Ενάγουσας εδράζεται στον ισχυρισμό ότι η Εναγόμενη αρνείται και/ή αμελεί και/ή παραλείπει να πληρώσει τα κοινόχρηστα που αναλογούν στο διαμέρισμα της με αρ.
  17. Η αξίωση επομένως της Ενάγουσας εδράζεται στον περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμος Κεφ.224, (στο εξής «Κεφ. 224») και συγκεκριμένα στο Μέρος ΙΙΑ που αφορά τις κοινόκτητες οικοδομές. Το άρθρο 38ΚΣΤ του Κεφ. 224 προνοεί τα ακόλουθα ως προς τις αρμοδιότητες της διαχειριστικής επιτροπής: «38ΚΣΤ.-
(1)Η Διαχειριστική Επιτροπή θα ενεργεί από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων των μονάδων, θα είναι υπεύθυνη για την επιβολή των Κανονισμών, θα έχει τις εξουσίες και τις υποχρεώσεις που καθορίζονται από ή δυνάμει του Μέρους αυτού ή των Κανονισμών και θα ασκεί τις εξουσίες και θα εκτελεί τα καθήκοντα που καθορίζονται από ή δυνάμει αυτών.
(2)Χωρίς να επηρεάζεται η γενικότητα του εδαφίου
(1), η Διαχειριστική Επιτροπή μπορεί- (α) Να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την κοινόκτητη ιδιοκτησία ή την κοινόκτητη οικοδομή. (β) να ενάγει για και σε σχέση με οποιεσδήποτε ζημιές ή βλάβες που προκλήθηκαν στην κοινόκτητη ιδιοκτησία από οποιοδήποτε πρόσωπο, ανεξάρτητα από το αν το πρόσωπο αυτό είναι κύριος μονάδας ή όχι. (γ) να συνάπτει συμβάσεις σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά τη συντήρηση και διαχείριση της κοινόκτητης οικοδομής. (δ) να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα που αφορά την εφαρμογή των διατάξεων του Νόμου αυτού ή των Κανονισμών που εκδίδονται δυνάμει αυτού.» Συμπεράσματα Προτού παραθέσω τα συμπεράσματα του Δικαστηρίου αναφορικά με την ουσία της υπόθεσης, θα εξετάσω τον ισχυρισμό που προβάλλεται στην Υπεράσπιση ότι η Ενάγουσα δεν είναι η νομίμως εκλεγείσα διαχειριστική επιτροπή της πολυκατοικίας. Το εν λόγω ζήτημα αναπτύσσεται και στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας ο οποίος προβάλλει τη θέση ότι δεν αποδείχθηκε η διεξαγωγή νόμιμων εκλογών και ως εκ τούτου η Ενάγουσα δεν καταρτίστηκε νόμιμα σε σώμα. Επίσης ο κ. Αποστολίδης με αναφορά στα πρακτικά των γενικών συνελεύσεων της πολυκατοικίας που κατατέθηκαν ως Τεκμήριο 1 υποστηρίζει ότι αυτά πάσχουν εφόσον, μεταξύ άλλων, δεν προκύπτει ότι προηγήθηκε ειδοποίηση για τη σύγκληση των γενικών συνελεύσεων, ούτε και αποκαλύπτεται ο εκάστοτε πρόεδρος της γενικής συνέλευσης και ο γραμματέας που συνέταξε τα εν λόγω πρακτικά. Η θέση της Εναγόμενης, όπως προκύπτει και από την αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου της, συνίσταται στο ότι η Ενάγουσα δεν αποτελεί σώμα το οποίο καταρτίστηκε νόμιμα και επομένως δεν κέκτηται τις εξουσίες που παρέχονται στις διαχειριστικές επιτροπές από το Κεφ. 224. Επί της ουσίας δηλαδή αμφισβητείται η ύπαρξη της Ενάγουσας και η δυνατότητα της να ενάγει σύμφωνα με το άρθρο 38 ΚΣΤ
(2)(α) του Κεφ. 224. Οι διαχειριστικές επιτροπές των κοινόκτητων οικοδομών αποτελούν εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα. Η δε εκ του νόμου συγκρότηση των διαχειριστικών επιτροπών αποτελεί αφ' εαυτής στοιχείο νομιμοποιητικό της Ενάγουσας. Τα πιο πάνω προκύπτουν από την υπόθεση Χριστίνα Ταλιάνου ν. Διαχειριστική Επιτροπή Belmar Complex
(2002)1 A.A.Δ. 102, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα: «Ανάμεσα στις εξουσίες της Διαχειριστικής Επιτροπής είναι, σύμφωνα με το άρθρο 38ΚΗ
(1)(δ) του νόμου, η ανάκτηση με αγωγή από κύριο μονάδας οποιουδήποτε ποσού χρημάτων που δαπανήθηκε σε σχέση με τις κοινόκτητες οικοδομές. ενώ με βάση το άρθρο 38ΚΣΤ
(1)"η Διαχειριστική Επιτροπή θα ενεργεί από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων ... ... ... ..". Τέλος, σύμφωνα με το άρθρο ΚΣΤ
(2), η Διαχειριστική Επιτροπή μπορεί να ενάγει και να ενάγεται σε σχέση με οποιοδήποτε ζήτημα αφορά την κοινόκτητη οικοδομή και να ενάγει σε σχέση με ζημιές ή βλάβες που προκλήθηκαν στην οικοδομή, να συνάπτει συμβάσεις και να ενάγει και ενάγεται σε σχέση με ζητήματα που αφορούν την εφαρμογή του νόμου και των κανονισμών. Προκύπτει από τις πιο πάνω νομοθετικές διατάξεις ότι ο νομοθέτης θέλησε να προσδώσει στις προβλεπόμενες από το νόμο Διαχειριστικές Επιτροπές νομική υπόσταση και δικαιοπρακτική ικανότητα. Προκύπτει επίσης ότι οι Διαχειριστικές αυτές Επιτροπές έχουν δικαίωμα να εμφανίζονται στο Δικαστήριο ως διάδικοι, να ενάγουν και να ενάγονται. Η ανησυχία της εφεσείουσας ότι θα αποτελούσε έκπληξη για τους ιδιοκτήτες των μονάδων των κοινόκτητων οικοδομών να πληροφορηθούν ότι ο διαχειριστής τους δεν είναι το πρόσωπο που διόρισαν αλλά κάποιο πλασματικό πρόσωπο χωρίς κανένα αντίκρισμα είναι ανεδαφική γιατί οι συγκεκριμένες διαχειριστικές επιτροπές, ενεργούν, σύμφωνα με το νόμο, από μέρους και για λογαριασμό των κυρίων των μονάδων κλπ. Επομένως, τα πρόσωπα που αποτελούν μια τέτοια Διαχειριστική Επιτροπή δεν εμφανίζονται προς τα έξω υπό την προσωπική τους ιδιότητα ούτε ενάγουν ή ενάγονται υπό την προσωπική τους ιδιότητα. Για τους σκοπούς του νόμου, τα πρόσωπα που αποτελούν τη Διαχειριστική Επιτροπή, αποτελούν ένα εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα το οποίο εύλογα μπορεί να ονομάζεται Διαχειριστική Επιτροπή με την προσθήκη κάποιου άλλου διακριτικού ονόματος ή χαρακτηριστικού για σκοπούς προσδιορισμού ή διάκρισης από άλλες παρόμοιες Διαχειριστικές Επιτροπές. Στην προκείμενη περίπτωση που οι εφεσίβλητοι, "Διαχειριστική Επιτροπή Belmar Complex" συνιστούν πράγματι εκ του νόμου συγκροτημένο σώμα και νομιμοποιούνται ως ενάγοντες στην αγωγή εναντίον της εφεσείουσας.». Όπως ήδη ανέφερα αυτό το οποίο αμφισβητείται με την υπό εξέταση θέση της Εναγόμενης είναι ουσιαστικά η ύπαρξη της Ενάγουσας. Αυτή η θέση, σύμφωνα με τη νομολογία, θα έπρεπε προωθηθεί από την Εναγόμενη προδικαστικά και όχι να αφεθεί το ζήτημα προς εξέταση στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας. Στην υπόθεση Lioufis and Co Ltd v. Μιχάλη Ανδρονίκου ν. Πανίκου Παναγίδη
(1996)1Α Α.Α.Δ. 773 ειπώθηκαν επί του προαναφερόμενου θέματος τα ακόλουθα: «Η αντιδικία προϋποθέτει την ύπαρξη των διαδίκων. Αν ο ενάγων δεν είναι υπαρκτό πρόσωπο, φυσικό ή νομικό, δεν τίθεται, ούτε θα μπορούσε να τεθεί ζήτημα αντιδικίας με τον εναγόμενο. Αγωγή εκ μέρους ανύπαρκτου προσώπου συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας. Το μέσο για την αμφισβήτηση της οντότητας του ενάγοντα είναι αίτηση για τη διαγραφή της αγωγής. Η θέση αυτή ευρίσκει έρεισμα στην απόφαση Russian Commercial and Industrial Bank ν. ComptoirD'Escompte de Mulhouse [1925] A.C. 112 (HL). Στην υπόθεση εκείνη κρίθηκε ότι η αμφισβήτηση εξουσίας του ενάγοντα να κινήσει αγωγή εξ ονόματος της ενάγουσας εταιρείας δεν μπορούσε να αποτελέσει το αντικείμενο αντιδικίας, με την έγερση του θέματος στην Υπεράσπιση. Η θεραπεία έγκειτο στη λήψη μέτρων, σε αρχικό στάδιο της διαδικασίας, για τη διαγραφή του ενάγοντα και τον τερματισμό της διαδικασίας. Το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση που αμφισβητείται η ύπαρξη του ενάγοντα - (βλ. The Annual Practice 1958, σελ. 574 και 575). Η Δ.27, θ.3, των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας παρέχει το δικονομικό πλαίσιο για την κίνηση του μηχανισμού για τη διαγραφή αγωγής εκ μέρους ανύπαρκτου διαδίκου.» Ο δικαστικός λόγος της Lioufis and Co Ltd v. Μιχάλη Ανδρονίκου ν. Πανίκου Παναγίδη (ανωτέρω) υιοθετήθηκε και στην υπόθεση Βιομηχανία Χαρίλαος Αλωνεύτης Λτδ κ.ά. ν. Alpha Bank Ltd
(2003)1 A.Α.Δ. 990, όπου στη σελ. 995 κατεγράφησαν τα ακόλουθα: «Σύμφωνα με το Annual Practice 1958 σελ. 574, 575 "αν ο εναγόμενος επιθυμεί να αμφισβητήσει την εξουσία έγερσης αγωγής στο όνομα του ενάγοντα πρέπει να αποταθεί για διαγραφή του ονόματος του ενάγοντα στο αρχικό στάδιο, δεν μπορεί να αμφισβητεί την εξουσία με την υπεράσπιση του, ούτε μπορεί να κάμει κάτι τέτοιο στη δίκη". Η πιο πάνω αρχή έχει διατυπωθεί στην Russian Commercial and Industrial Bank v. Comptoir D' Escompte de Mulhouse
(1925)A.C. 112 (HL) στην οποία λέχθηκαν τα εξής: ". I do not think that it is open to the defendants to raise this question by way of defence to the action. If the defendants desired to dispute the authority of Mr Jones to commence these proceedings in the name of the plaintiff company, their proper course was to move at an early stage of the action to have the name of the company struck out as plaintiff and so to bring the proceedings to an end.» Μετά την εξέταση του διαδικαστικού ζητήματος που εγέρθηκε εκ μέρους της Εναγόμενης θα προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της υπόθεσης. Το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους της Ενάγουσας η οποία θα πρέπει αφενός να αποδείξει ότι το διεκδικούμενο ποσό αφορά αναγκαίες δαπάνες για την ασφάλιση, συντήρηση, επιδιόρθωση, αποκατάσταση και διαχείριση της πολυκατοικίας και αφετέρου ότι αφορά την αναλογία του διαμερίσματος της Εναγόμενης. Το άρθρο 38ΙΑ του Κεφ. 224 ορίζει τα ακόλουθα: «Οι κύριοι όλων των μονάδων θα συμμετέχουν στις δαπάνες που είναι αναγκαίες για την ασφάλιση, ή συντήρηση, επιδιόρθωση αποκατάσταση και διαχείριση της κοινόκτητης ιδιοκτησίας και για την εξασφάλιση των υπηρεσιών που καθορίζονται από το Μέρος αυτό ή από τους Κανονισμούς. Η αναλογία του μεριδίου κάθε κυρίου στις δαπάνες θα καθορίζεται από τους Κανονισμούς με βάση το εμβαδό κάθε μονάδας.» Επομένως σύμφωνα με το άρθρο 38ΙΑ του Κεφ. 224 η συμμετοχή των κυρίων των μονάδων στις δαπάνες της κοινόκτητης ιδιοκτησίας γίνεται με βάση την αναλογία του μεριδίου κάθε κυρίου, όπως αυτό καθορίζεται από τους κανονισμούς με βάση το εμβαδόν κάθε μονάδας. Επαναλαμβάνω ότι στη βάση της προσαχθείσας μαρτυρίας προκύπτει ότι οι κύριοι των μονάδων της πολυκατοικίας δεν συνέταξαν δικούς τους κανονισμούς. Συνεπώς, κατ' εφαρμογή του άρθρου 38ΚΑ του Κεφ. 224 εφαρμογή έχουν οι πρότυποι κανονισμοί που εκτίθενται στο Παράρτημα του Κεφ. 224 και συγκεκριμένα ο κανονισμός 3
(2)και ο Πίνακας Β δυνάμει του οποίου καθορίζεται η αναλογία συμμετοχής στα κοινόχρηστα. Προαπαιτούμενα για την εξεύρεση της αναλογίας αποτελούν το σύνολο του εμβαδού της κοινόκτητης οικοδομής και του εμβαδού της κάθε μονάδας ξεχωριστά. Στην προκείμενη περίπτωση τα εν λόγω δεδομένα απουσιάζουν, καθώς δεν προσφέρθηκε μαρτυρία σε σχέση με το συνολικό εμβαδόν της πολυκατοικίας και το εμβαδόν του διαμερίσματος της Εναγόμενης. Δεν παραβλέπω ότι στις μηνιαίες καταστάσεις κοινοχρήστων δαπανών καταγράφεται σε σχέση με το διαμέρισμα ότι το μέγεθος του ανέρχεται σε 48,1 τ.μ. Η εν λόγω μαρτυρία όμως δεν είναι, κατά την άποψη μου, ικανοποιητική για να αποσείσει το βάρος που φέρει η Ενάγουσα. Σύμφωνα με το άρθρο 38Η
(2)του Κεφ. 224 η έκταση της κάθε μονάδας πρέπει να αναγράφεται στο πιστοποιητικό εγγραφής της. Τέτοιο πιστοποιητικό δεν προσκομίστηκε στο Δικαστήριο. Αφ' ης στιγμής το ζήτημα του εμβαδού αποτελούσε επίδικο θέμα (παράγραφος 20 της Υπεράσπισης) η Ενάγουσα όφειλε να παρουσιάσει επαρκή αποδεικτικά στοιχεία για το εν λόγω ζήτημα. Εν πάση περιπτώσει παραμένει αδιαμφισβήτητο το γεγονός ότι ουδεμία μαρτυρία προσκομίστηκε σε σχέση με το συνολικό εμβαδόν της πολυκατοικίας πράγμα το οποίο καθιστά αδύνατη τη διακρίβωση της αναλογίας του διαμερίσματος της Εναγόμενης στα κοινόχρηστα έξοδα και επομένως καθιστά αδύνατο τον έλεγχο της ορθότητας του διεκδικούμενου ποσού. Στο σημείο αυτό ανοίγω μία παρένθεση παρεμβάλλοντας την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου της Ενάγουσας ότι η Εναγόμενη δεν μπορεί να αμφισβητεί το εμβαδό του διαμερίσματος της και τον τρόπο υπολογισμού των κοινοχρήστων, εφόσον κατά το παρελθόν πλήρωνε αδιαμαρτύρητα κοινόχρηστα στη βάση των υπολογισμών της Ενάγουσας. Ο κ. Παναγή υποστηρίζει ουσιαστικά ότι η Εναγόμενη εμποδίζεται να επικαλείται τη συγκεκριμένη υπεράσπιση λόγω κωλύματος. Η εισήγηση του κ. Παναγή δεν με βρίσκει σύμφωνο. Σύμφωνα με τη νομολογία το κώλυμα λόγω συμπεριφοράς δημιουργείται όταν ένας συμβαλλόμενος με τα λόγια ή τη συμπεριφορά του προβαίνει σε μία υπόσχεση ή διαβεβαίωση προς τον άλλο συμβαλλόμενο που αποσκοπεί να επηρεάσει τις μεταξύ τους νομικές σχέσεις και ο άλλος συμβαλλόμενος ενεργεί πάνω σε αυτή την υπόσχεση ή διαβεβαίωση, διαφοροποιώντας τη θέση του προς βλάβη του. Σε αυτήν την περίπτωση δεν θα επιτραπεί στον συμβαλλόμενο που έδωσε την υπόσχεση ή διαβεβαίωση να ενεργήσει με τρόπο ασυμβίβαστο προς αυτή (Ιωάννου ν. Οργανισμός Χρηματοδοτήσεως Τράπεζας Κύπρου Λτδ
(1999)1Γ Α.Α.Δ 1522 και Βογαζιανός ν. Τράπεζα Κύπρου Λτδ (Αρ.1)
(2011)1 Α.Α.Δ 253). Στην προκείμενη περίπτωση δεν μπορεί να γίνεται λόγος για υπόσχεση ή διαβεβαίωση από την Εναγόμενη και σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει μαρτυρία ότι η Ενάγουσα στηριζόμενη σε τέτοια υπόσχεση ή διαβεβαίωση μετέβαλε τη θέση της προς βλάβη της. Κλείνοντας επομένως την πιο πάνω παρένθεση, θεωρώ ότι δεν μπορεί να γίνεται λόγος για ύπαρξη κωλύματος. Επιπροσθέτως του ζητήματος του εμβαδού, σημειώνω ότι ενώ η Ενάγουσα διεκδικεί οφειλόμενα κοινόχρηστα για την περίοδο Ιανουαρίου 2015 - Φεβρουαρίου 2017, εντούτοις στη δέσμη Τεκμηρίου 3 παρουσίασε τιμολόγια που αφορούν μέρος της επίδικης περιόδου και συγκεκριμένα παρουσίασε τα τιμολόγια που αφορούν την περίοδο Ιανουαρίου - Οκτωβρίου του 2015 και Φεβρουαρίου - Σεπτεμβρίου
  1. Όπως δε προκύπτει από τα εν λόγω τιμολόγια η χρέωση της Εναγόμενης γινόταν στη βάση δύο ποσοστών συμμετοχής στα κοινόχρηστα έξοδα και συγκεκριμένα του ποσοστού συμμετοχής Α που αντιστοιχούσε σε 4,81% και του ποσοστού συμμετοχής Β που αντιστοιχούσε σε 5,96%. Δεν δόθηκε οποιαδήποτε εξήγηση από την Ενάγουσα αφενός για την παράλειψη της να παρουσιάσει το σύνολο των τιμολογίων που αφορούν την επίδικη περίοδο και αφετέρου σε σχέση με τα προαναφερόμενα ποσοστά συμμετοχής. Δεν εξηγήθηκε δηλαδή πως προκύπτουν τα εν λόγω ποσοστά, γιατί υπάρχουν δύο ποσοστά συμμετοχής και επί ποιων δαπανών εφαρμόζεται το κάθε ποσοστό συμμετοχής. Σε σχέση με τα τιμολόγια και τις αποδείξεις πληρωμής (δέσμη Τεκμηρίου 2) που παρουσίασε η Ενάγουσα προς ενίσχυση της θέσης της ότι προέβη σε δαπάνες σε σχέση με τους κοινόχρηστους χώρους στις οποίες οφείλει να συνεισφέρει η Εναγόμενη, υπενθυμίζω ότι μόνον 12 έγγραφα από τα συνολικά 41 αφορούν την επίδικη περίοδο. Το ποσό δε που προκύπτει από τα εν λόγω 12 έγγραφα ανέρχεται σε €3.363,
  2. Την ίδια ώρα η Ενάγουσα αξιώνει από την Εναγόμενη το ποσό των €1.742,
  3. Εύλογα επομένως προκύπτει το ερώτημα πως δικαιολογείται η απαίτηση από τον κύριο μίας μονάδας να συνεισφέρει σε ποσοστό που προσεγγίζει το 50% στις συνολικές δαπάνες που παρουσιάστηκαν για την επίδικη περίοδο. Από την άλλη ούτε και το Τεκμήριο 4 διαφοροποιεί τα πράγματα εφόσον, όπως προκύπτει από τη μαρτυρία της Εναγόμενης, οι πιστώσεις που περιλαμβάνονται στο εν λόγω Τεκμήριο δεν είναι ορθές. Σύμφωνα με τα Τεκμήρια 7 - 10 που παρουσίασε η Εναγόμενη η τελευταία έλαβε από την Ενάγουσα αποδείξεις είσπραξης για το συνολικό ποσό των €169,
  4. Η εν λόγω μαρτυρία παρέμεινε αναντίλεκτη και καταδεικνύει ότι το Τεκμήριο 4 είναι λανθασμένο, αφού από αυτό προκύπτει ότι το ποσό που εισέπραξε η Ενάγουσα από την Εναγόμενη ανέρχεται σε €114,
  5. Ως εκ των ανωτέρω η Ενάγουσα δεν απέδειξε στα πλαίσια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την απαίτηση της. Στην απόφαση Demil Imports Exports v. Ζήνων Κωνσταντινίδης
(2011)1Α Α.Α.Δ 462 λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το επίπεδο απόδειξης στις αστικές υποθέσεις (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου): «Στις αστικές υποθέσεις όπως η παρούσα, η απόδειξη κρίνεται με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, ενώ το βάρος απόδειξης βρίσκεται στους ώμους των εναγόντων, να αποδείξουν τους ισχυρισμούς τους για την αξίωση τους. Η απόσειση του βάρους αυτού, συναρτάται αποκλειστικά με την μαρτυρία η οποία κρίνεται αποδεκτή και αξιόπιστη. Στην υπόθεση Μαρσέλ (πιο πάνω) λέχθηκε ότι «Το κριτήριο δεν είναι αν η θέση ή η εκδοχή του διαδίκου που φέρει το βάρος της απόδειξης (onus of proof) είναι η πιο πιθανή παρά ή αντίθετη, εκείνη δηλαδή, του αντιδίκου του. Το κριτήριο είναι κατά πόσο ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης ικανοποίησε το Δικαστήριο, με επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, ότι η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά όχι (is more probable than not). Αν απέτυχε να αποδείξει τη θέση ή την εκδοχή του σε αυτό το επίπεδο (standard of proof), ο διάδικος που φέρει το βάρος της απόδειξης δεν θεωρείται ότι το απέσεισε, έστω και εάν η θέση του ή η εκδοχή του είναι πιο πιθανή παρά η αντίθετη, εκείνη δηλαδή του αντιδίκου του. (Βλέπε μεταξύ άλλων Phipson on Evidence, 14th Edition, par.4-38 και Αθανασίου κ.ά. ν. Κουνούνη
(1997)1 (Β) Α.Α.Δ. 614.)» Σημειώνω ότι ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας της Ενάγουσας δεν μπορεί να προωθείται η απόδοση θεραπείας στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Τέλος, με προβλημάτισε το ζήτημα του κατά πόσο θα μπορούσα με βάση τα ευρήματα μου να καταλήξω σε κάποιο ποσό που η Εναγόμενη οφείλει ως κοινόχρηστα, ενόψει του γεγονότος ότι το ποσό που κατέβαλε αναφορικά με την επίδικη περίοδο συμποσούται σε €169,24 και αφορά μόνο τους μήνες Ιανουάριο του 2015 - Απρίλιο του 2015. Στη βάση των ευρημάτων μου δεν μπορεί να γίνει τέτοια διεργασία, εφόσον δεν υπάρχει αποδεκτή μαρτυρία σε σχέση με το σύνολο των κοινόχρηστων δαπανών για την επίδικη περίοδο και για το εμβαδόν του διαμερίσματος και της πολυκατοικίας. Κατάληξη: Υπό το φως των πιο πάνω θεωρώ ότι η Ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει στα πλαίσια του ισοζυγίου των πιθανοτήτων την απαίτηση της. Κατά συνέπεια η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Εναγόμενης και εναντίον της Ενάγουσας ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Μ. Αγιομαμίτης, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ Subject: Civil/Other Actions/Final Αναφορά: Κοινόχρηστα cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.