Μιχαηλίδης κ.α. ν. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ, Γενική Αίτηση: 75/2019, 17/4/2019

(2)του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου (από τώρα θα καλείται ο Νόμος) παραβιάζουν το Σύνταγμα και ειδικότερα το άρθρο 30.3(β) το οποίο προστατεύει το δικαίωμα του καθενός να προβάλει τους ισχυρισμούς του ενώπιον του Δικαστηρίου και να έχει χρόνο επαρκή για την προπαρασκευή τους.

1. Τα γεγονότα που περιβάλλουν την παρούσα αίτηση όπως προκύπτουν από τις εκατέρωθεν ένορκες δηλώσεις έχουν ως ακολούθως: (α) Η τράπεζα παραχώρησε στην εταιρεία D & A Paperland Ltd και στους αιτητές πιστωτικές διευκολύνσεις και για περαιτέρω εξασφάλιση οι αιτητές την 8.3.2007 παραχώρησαν προς όφελος της τράπεζας την υποθήκη με αριθμό Υ.χχχ4/
2. (β) Η τράπεζα στη συνέχεια καταχώρισε εναντίον των πιο πάνω προσώπων αγωγές με τις οποίες αξιώνουν διάφορα ποσά για τις πιστωτικές διευκολύνσεις που παραχώρησαν σ' αυτούς. Οι δε αιτητές καταχώρισαν έκθεση υπεράσπισης και ανταπαίτησης. (γ) Στις 18.4.2018 η τράπεζα επέδωσε στους αιτητές τις ειδοποιήσεις Τύπος Ι και Θ και στη συνέχεια οι τελευταίοι καταχώρισαν εναντίον της τράπεζας την αγωγή με αριθμό 2267/2018 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού με την οποία μεταξύ άλλων αμφισβητούν και το κύρος της επίδικης υποθήκης. Η τράπεζα απέστειλε στους αιτητές με συστημένο ταχυδρομείο την ειδοποίηση Τύπος ΙΑ ημερ. 23.8.2018 και στα πλαίσια αίτησης-έφεσης που καταχώρισαν, το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού με απόφαση του ημερ. 26.2.2019 παραμέρισε την πιο πάνω Ειδοποίηση Tύπος ΙΑ. (δ) Η τράπεζα την 4.3.2019 επέδωσε εκ νέου στους αιτητές αλλά και στην πιο πάνω εταιρεία την ειδοποίηση Τύπος ΙΑ η οποία εκδόθηκε την 1.3.
3. Στη συνέχεια την 3.4.2019 καταχωρήθηκε η παρούσα έφεση στα πλαίσια της οποίας καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση. Επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την έφεση καθότι η κλίμακα της είναι πέραν των €500.000 ενώ αντιθέτως έχει δικαιοδοσία να εκδικάσει την παρούσα αίτηση με βάση το ήδη υφιστάμενο πρόγραμμα του Δικαστηρίου.
4. Η νομολογία, σε σχέση με την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, είναι πασίγνωστη και το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 14/60 έχει αναλυθεί σε σωρεία αποφάσεων (βλ. Odysseos v. Pieris Estates & others

(1982)1 C.L.R. 557). Οι αρχές καθορίστηκαν ως ακολούθως: (α) Η ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση. Το ερώτημα τούτο απαντάται θετικά εάν αντικειμενικά από τα δικόγραφα προκύπτει η ύπαρξη καλής βάσης αγωγής. Δεν χρειάζεται η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος, αλλά σοβαρές ενδείξεις για την πιθανότητα ύπαρξης του (T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). (β) Η ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας (visible chance of success), δηλαδή πιθανότητας οι ενάγοντες να δικαιούνται σε θεραπεία. Εκείνο το οποίο απαιτείται να αποδειχθεί στο στάδιο της έκδοσης του προσωρινού διατάγματος είναι κάτι περισσότερο από την απλή πιθανολόγηση, αλλά κάτι λιγότερο από το βαθμό του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (balance of probabilities) που είναι το μέτρο απόδειξης σε αστικές υποθέσεις (βλ. Louis Vuitton v. Δερμοσάκ κ.α.

(1992)1 (Β) Α.Α.Δ. 1453). (γ) Ότι, εκτός αν εκδοθεί το διάταγμα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη στους ενάγοντες σε μεταγενέστερο στάδιο. Ο χρηματικός παράγοντας της αποζημίωσης δεν είναι ο μόνος που λαμβάνεται υπόψη. Και όπως έχει νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων των αιτούμενων τη θεραπεία. Επιπρόσθετα σε κάθε περίπτωση εξετάζεται από το Δικαστήριο κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ή να διατηρηθεί ένα διάταγμα (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd

(2013)1 (Β) Α.Α.Δ. 1235. Κατ' αρχήν επισημαίνεται ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει στο στάδιο αυτό την αίτηση με γνώμονα την κατάληξη τελικών συμπερασμάτων δεδομένου ότι αυτό αποτελεί έργο του εκδικάζοντος την ουσία της υπόθεσης Δικαστηρίου (βλ. Jonidexo v. Adidas

(1984)1 A.A.Δ. 263, Γρηγορίου ν. Χριστοφόρου

(1995)1 Α.Α.Δ. 248). Αναμφίβολα όμως κάποια αξιολόγηση της μαρτυρίας σε σχέση με την διαπίστωση της ικανοποίησης των κριτηρίων όπως έχουν καθοριστεί πιο πάνω είναι αναγκαία, χωρίς όμως να ισοδυναμεί αυτή η αξιολόγηση με τελεσίδικη κρίση.

1. Το Δικαστήριο στη συνέχεια θα εξετάσει κάτω από το πρίσμα των πιο πάνω αρχών που διέπουν την έκδοση προσωρινού διατάγματος, τα ζητήματα που εγέρθηκαν από μέρους των αιτητών.
2. Οι αιτητές προβάλλουν ότι υφίσταται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας καθότι η διατύπωση της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις και ειδικότερα δεν καταγράφεται σε αυτήν το ποσό των τόκων. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο δύναται εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης για τους έξι λόγους που περιγράφονται στο άρθρο 44(Γ)

(3)του Νόμου και μεταξύ αυτών καθότι η επιδοθείσα ειδοποίηση δεν πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. Η ειδοποίηση ΙΑ επιδίδεται κατά τον Τύπο ΙΑ του δεύτερου παραρτήματος του Νόμου ο οποίος έχει ως ακολούθως: « ΤΥΠΟΣ «ΙΑ» [Άρθρο 44Γ

(2)] ΟΙ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΥΣΕΩΣ ΑΚΙΝΗΤΩΝ ΝΟΜΟΙ ΤΟΥ 1965 ΜΕΧΡΙ 2014 ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΡΟΣ ΟΛΑ ΤΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ Προς ...... ............. από ........ Ειδοποιείσθε ότι το ενυπόθηκο χρέος το εξασφαλιζόμενο με την υποθήκη με αριθμό Υ.... του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου ........ προς όφελος μου, έχει καταστεί πληρωτέο από τις ......... και γι΄ αυτό προτίθεμαι να προχωρήσω σε πώληση στις .... και ώρα ..... στον ...... με τη διαδικασία πλειστηριασμού ως προβλέπεται στο Μέρος VIA του παρόντος Νόμου των ακινήτων, που περιγράφονται στον πιο κάτω Πίνακα, ιδιοκτησίας του ....... από ....... τα οποία βαρύνονται επίσης με το προς όφελος σας εμπράγματο βάρος/την προς όφελος σας απαγόρευση*, με αριθμό ........ του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου ............. σύμφωνα με τους όρους της πιο πάνω υποθήκης και τηρουμένων των προϋποθέσεων του Νόμου και των σχετικών Κανονισμών. Το ποσό το οποίο κατέστη απαιτητό δυνάμει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €..........., πλέον τόκος, €.......... πλέον έξοδα €.......... . » Στην ειδοποίηση Τύπος ΙΑ, που επιδόθηκε στους αιτητές, αναγράφονται τα ακόλουθα: «...Το ποσό που κατέστη απαιτητό δυνάμει της πιο πάνω Υποθήκης ανέρχεται στο ποσό των €452.779,38 πλέον τόκος €131.345,85 πλέον τόκος επί €582.330,38 προς ετήσιο κυμαινόμενο επιτόκιο 1,25 (Βασικό Επιτόκιο Τράπεζας προσαυξημένο κατά 1,25 επί τοις εκατόν ετησίως με κεφαλαιοποίηση των τόκων δύο φορές το χρόνο, κατά την 30η Ιουνίου και 31η Δεκεμβρίου κάθε χρόνου) επί τοις εκατόν από της 01/04/2017, πλέον έξοδα €0,00.». Στην προκείμενη περίπτωση η πιο πάνω αναφορά καθορίζει με την απαραίτητη επάρκεια και λεπτομέρεια το ύψος του επιτοκίου. Καθορίζει συγκεκριμένο ποσό τόκων και περαιτέρω προσδιορίζει τον τρόπο υπολογισμού από την 1.4.17 και ειδικότερα γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στο ύψος των τόκων, στο ποσό που υπολογίζεται και η ημερομηνία έναρξης του. Με τα πιο πάνω παρέχεται η απαραίτητη ενημέρωση ώστε ο παραλήπτης της ειδοποίησης να είναι σε θέση να γνωρίζει το ποσό του τόκου που οφείλει να καταβάλει. Έτσι η καταγραφή του τόκου στην ειδοποίηση Τύπος ΙΑ βρίσκεται σε συμμόρφωση με τον τύπο αυτής όπως προνοείται στο παράρτημα. Συνακόλουθα η σχετική εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου των αιτητών δεν βρίσκει σύμφωνο το Δικαστήριο και απορρίπτεται. Και κάτι ακόμη σημαντικό. Το άρθρο 36 του περί Ερμηνείας Νόμου Κεφ. 1 αναφέρει ότι «εκτός αν διαφορετικά ρητά προνοείται, όταν καθορίζονται τύποι, μικρές παρεκκλίσεις από αυτούς ή αναγκαίες αλλαγές σε αυτούς οι οποίες δεν επηρεάζουν την ουσία ή οι οποίες δεν υπολογίζουν να παραπλανήσουν δεν τους καθιστούν άκυρους». Στην υπό κρίση περίπτωση όπως έχει ήδη επισημανθεί η ειδοποίηση Τύπος ΙΑ που επιδόθηκε στους αιτητές πληροί τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις για το ζήτημα του τόκου. Ακόμη και στην περίπτωση που θεωρηθεί ότι υφίσταται παρέκκλιση από τον τύπο, που δεν συμβαίνει, αυτή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μικρή και δεν μπορεί να καθ΄ οιονδήποτε τρόπο να επηρεάσει την ουσία, δεν παραπλανεί και συνακόλουθα δεν καθιστά την ειδοποίηση άκυρη. Για όλους τους λόγους που εξηγούνται δεν καταδεικνύεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας για το συγκεκριμένο ζήτημα. 9. Οι αιτητές προβάλλουν ότι το ποσό που αναφέρεται στην ειδοποίηση Τύπος ΙΑ είναι εσφαλμένο και κατά παραβάση του ενυπόθηκου υπολοίπου και περαιτέρω βρίσκεται σε αντίθεση με τα όσα αναφέρονται στην ειδοποίηση Τύπος Ι. Στις 13.07.18 το Μέρος VIA του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Νόμου (Ν.9/65)τροποποιήθηκε με το Ν.87

(1)/18. Με τον τροποιητικό Νόμο καταργήθηκε το άρθρο 44 ΙΓ του Νόμου με το οποίο παρεχόταν η δυνατότητα στον ενυπόθηκο οφειλέτη ή σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο του οποίου τα έννομα συμφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση ή πράξη να καταχωρήσει έφεση. Περαιτέρω οι αλλαγές που επέφερε ο τροποποιητικός Νόμος αφορούν μεταξύ άλλων, και τους λόγους παραμερισμού της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ. Η ειδοποίηση Τύπος Ι επιδόθηκε στους αιτητές στις 18.4.2018 και το τότε νομοθετικό πλαίσιο αναγνώριζε το δικαίωμα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου προσώπου, του οποίου τα έννομα συμφέροντα παραβλάπτονται από οποιαδήποτε ειδοποίηση να καταχωρήσει έφεση εντός 30 ημερών από την ημερομηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για την ειδοποίηση. Στην προκείμενη περίπτωση με βάση τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου δεν αμφισβητήθηκε η ειδοποίηση Τύπος Ι. Ανεξάρτητα όμως από τα πιο πάνω, οι λόγοι έφεσης της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ καθορίζονται στο άρθρο 44 Γ

(3)του Νόμου και η εξουσία του Δικαστηρίου στα πλαίσια έφεσης για παραμερισμό της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ, εστιάζεται στην εξέταση των λόγων έφεσης όπως καθορίζονται στο συγκεκριμένο άρθρο του Νόμου. Στην προκείμενη περίπτωση η ειδοποίηση Τύπος ΙΑ που επιδόθηκε στους αιτητές πληροί όλες τις απαιτούμενες κατά τον προβλεπόμενο τύπο και περιεχόμενο προϋποθέσεις. Έτσι δεν υφίσταται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας σε σχέση με το συγκεκριμένο ζήτημα που προβάλλουν οι αιτητές όπως καθορίζεται πιο πάνω. 9. Οι αιτητές προβάλλουν ότι οι πρόνοιες του άρθρου 44 Γ

(2)παραβιάζουν το άρθρο 30.3 (β) του Συντάγματος το οποίο προστατεύει το δικαίωμα του καθενός να προβάλει τους ισχυρισμούς του ενώπιον του Δικαστηρίου και να έχει επαρκή χρόνο για την προπαρασκευή τους. Με βάση τις πρόνοιες του άρθρου 44 Γ

(1)του Νόμου, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προχωρήσει στην έναρξη της διαδικασίας που προβλέπεται από τις διατάξεις του μέρους VIA του Νόμου αφού επιδόσει στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο έγγραφη ειδοποίηση κατά τον Τύπο Ι συνοδευόμενη, από κατάσταση λογαριασμού, τάσσοντας σε αυτόν προθεσμία όχι μικρότερη των 30 ημερών από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης προς εξόφληση του οφειλομένου ποσού. Στην περίπτωση που δεν συμμορφωθεί με τις απαιτήσεις της πιο πάνω ειδοποίησης ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να επιδώσει στα πιο πάνω πρόσωπα την ειδοποίηση Τύπος ΙΑ στην οποία αναφέρεται ότι το ενυπόθηκο ακίνητο πρόκειται να πωληθεί με πλειστηριασμό. Η εν λόγω ειδοποίηση επιδίδεται εντός περιόδου όχι μικρότερη των 30 ημερών από την καθορισμένη ημερομηνία και ώρα πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο δύναται εντός 30 ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης Τύπος ΙΑ να καταχωρήσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης για τους έξι λόγους που περιγράφονται στο άρθρο 44 Γ

(3)του Νόμου και μεταξύ αυτών ότι έχει εκδοθεί παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη σύμφωνα με το άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου. Στην προκείμενη η τράπεζα τροχοδρόμησε την πώληση του ακινήτου με βάση το Mέρος VIA του Νόμου, με την επίδοση στους αιτητές στις 18.4.2018 της ειδοποίησης Τύπος Ι. Από την πιο πάνω ημερομηνία οι αιτητές γνώριζαν ότι η τράπεζα άρχισε τη διαδικασία πώλησης του ενυπόθηκου ακινήτου. Στη συνέχεια στις 23.8.2018 επιδόθηκε σε αυτούς η ειδοποίηση Τύπος ΙΑ η οποία παραμερίστηκε από το Δικαστήριο. Ακολούθως η τράπεζα επέδωσε την 4.3.2019 την ειδοποίηση Τύπος ΙΑ με την οποία τους ειδοποιούσε μεταξύ άλλων ότι ο πλειστηριασμός θα γίνει την 18.4.2019. Οι αιτητές την 3.4.2019 καταχώρησαν την παρούσα έφεση και στα πλαίσια αυτής την 8.4.2019 καταχώρησαν την υπό εξέταση αίτηση. Περαιτέρω η τράπεζα το 2014 και 2015 καταχώρησε αγωγές εναντίον των αιτητών με τις οποίες ζητούσε, μεταξύ άλλων και την εκποίηση της επίδικης υποθήκης. Οι τελευταίοι καταχώρησαν υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις. Επιπρόσθετα οι αιτητές την 19.10.2018 καταχώρησαν και αγωγή εναντίον της τράπεζας με την οποία αξιώνουν και την ακύρωση της επίδικης υποθήκης. Επισημαίνεται ότι στα πλαίσια της πιο πάνω αγωγής δεν εκδόθηκε οποιοδήποτε παρεμπίπτον απαγορευτικό διάταγμα υπέρ του ενυπόθηκου οφειλέτη. Όπως έχει ήδη επισημανθεί το Δικαστήριο δεν εξετάζει στο στάδιο αυτό την αίτηση με γνώμονα την κατάληξη τελικών συμπερασμάτων, δεδομένου ότι αυτό αποτελεί έργο του εκδικάζοντος Δικαστηρίου. Εκείνο που απαιτείται στο στάδιο αυτό είναι να καταδειχθεί σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση, πιθανότητα επιτυχίας, ότι είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο και επιπρόσθετα εξετάζεται κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδοθεί ή να διατηρηθεί ένα διάταγμα. Αποτελεί καλά καθιερωμένη αρχή ότι το Δικαστήριο δεν εξετάζει in abstracto (αφηρημένα) τη συνταγματικότητα ενός νομοθετήματος, παρά μόνο, αν τούτο είναι αναγκαίο για την επίλυση συγκεκριμένης δικαστικής διαφοράς. Ο δικαστικός έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων, γίνεται μόνο αν η αποδοχή της αντισυνταγματικότητας θα οδηγούσε στην αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, διαφορετικά, απορρίπτεται ως αλυσιτελής. Ο ως άνω περιορισμός τίθεται, με δεδομένο ότι τα δικαστήριο δεν χορηγούν γνωμοδοτήσεις αλλά επιλύουν διαφορές. Ούτε ασχολούνται με ζητήματοα που δεν οδηγούν στην επίλυση της εκάστοτε κρινόμενης διαφοράς. Κατά συνέπεια, αν η τυχόν διαπίστωση της αντισυνταγματικότητας της επίμαχης διάταξης, δεν θα μπορούσε να θεμελιώσει αποδοχή του αιτήματος του ένδικου διαβήματος, το δικαστήριο δεν χρειάζεται και επομένως δεν πρέπει να προχωρήσει στον έλεγχο συνταγματικότητα της επίμαχης νομοθετικής διάταξης (βλ. Μαρκιτανής ν. Μουτζούρη

(2000)1(Β) Α.Α.Δ. 923 και «Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο» του Π. Δαγτόγλου, σελ. 128). Ζητήματα αντισυνταγματικότητας άλλωστε, μπορούν να εγερθούν σε οποιοδήποτε στάδιο μιας διαδικασίας, ακόμα και αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο. Ως η νομολογία των δικαστηρίων μας υποδεικνύει, όταν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας οποιασδήποτε πρόνοιες νόμου, υπάρχει τεκμήριο συνταγματικότητας. Ως εκ τούτου, προτού το Δικαστήριο κηρύξει την πρόνοια ως αντισυνταγματική, οφείλει να ικανοποιηθεί προς τούτο πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Στην υπόθεση Κυριακίδης Ηλίας κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας

(1997)3 ΑΑΔ 485, μεταξύ άλλων σημειώθηκε πως: «Αποτελεί αξίωμα του δικαίου ότι εφόσον παρέχεται η δυνατότητα ερμηνείας του νόμου κατά τρόπο συνάδουσα προς το Σύνταγμα, αυτή υιοθετείται και ο νόμος διασώζεται. Σύμφωνα με άλλο ερμηνευτικό αξίωμα, επίσης σχετικό, επενεργεί μαχητό τεκμήριο ότι πρόθεση του νομοθέτη είναι η θεσμοθέτηση κανόνων μέσα και όχι έξω από το πλαίσιο του Συντάγματος. Μόνο όπου τούτο αποκλείεται από το λεκτικό του νόμου ανατρέπεται το τεκμήριο και προκύπτει θέμα αντισυνταγματικότητας του νόμου». Σχετικές με το συγκεκριμένο ζήτημα είναι και οι υποθέσεις Board for Registration of Architects and Civil Engineers v. Kyriakides

(1966)3 C.L.R. 640, Μαυρογένης ν. Βουλής κ.ά. (Αρ. 3)

(1996)1 Α.Α.Δ. 315, 339, Κυπριακή Δημοκρατία ν. Π. Πογιατζή

(1992)3 Α.Α.Δ. 196 και Πρόεδρος της Δημοκρατίας ν. Βουλής των Αντιπροσώπων (Αρ. 1)

(2000)3 Α.Α.Δ.

1. Το άρθρο 30.3(β) του Συντάγματος αναγνωρίζει το δικαίωμα του κάθε προσώπου «να προβάλει τους ισχυρισμούς αυτού ενώπιον του Δικαστηρίου και να έχει χρόνο επαρκή δια την προπαρασκευή τούτων». Όπως προκύπτει από το σύνολο των γεγονότων, οι αιτητές από την 18.4.2018 γνώριζαν ότι η τράπεζα τροχοδρόμησε την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου με βάση το Μέρος VIA του Νόμου όταν επεδόθηκε σ΄ αυτούς ειδοποίηση Τύπος Ι. Στην προκείμενη περίπτωση οι αιτητές προέβαλαν τους ισχυρισμούς τους ενώπιον Δικαστηρίου και περαιτέρω δεν καταδεικνύεται έστω και στο στάδιο αυτό ότι οι συγκεκριμένες νομοθετικές πρόνοιες δεν παρέχουν επαρκή χρόνο για την προπαρασκευή των ισχυρισμών των αιτητών. Τα όσα περί τούτου προβάλλουν πρόκειται για γενικούς, αόριστους, και ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς. Έτσι για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω δεν καταδεικνύεται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση και πιθανότητα επιτυχίας για το πιο πάνω ζήτημα.
2. Για όλους τους λόγους που εξηγούνται πιο πάνω, καθίσταται φανερό ότι η παρούσα περίπτωση δεν είναι η πρέπουσα για την έκδοση προσωρινού διατάγματος και έτσι η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Συνακόλουθα, η αίτηση απορρίπτεται. Έχοντας υπόψη το αποτέλεσμα, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της καθ' ης η αίτηση και εναντίον των αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος. Νοείται ότι ένα σετ εξόδων θα καταβληθεί. (Υπ.) .............................. Ηλ. Γεωργίου, Α.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Subject: Civil / Other actions / Interim Αναφορά: Προσωρινό διάταγμα/πλειστηριασμός cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο