ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 5710/2014, 8/4/2019

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ν. ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, Αρ. Αγωγής: 5710/2014, 8/4/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A193 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 5710/2014 Μεταξύ: xxxx ΑΝΤΩΝΙΟΥ, εκ Λεμεσού Ενάγοντας και ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκ Λευκωσίας Εναγόμενος Ημερομηνία: 08 Απριλίου 2019 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντα: κ. Δ. Παναούτας Για τον Εναγόμενο: κα. Ι. Τσιντίδου ΑΠΟΦΑΣΗ Με την παρούσα αγωγή ο ενάγοντας αξιώνει αποζημιώσεις για κατ' ισχυρισμό επίθεση και δυσφήμιση που δέχτηκε από μέλη της Αστυνομικής Δύναμης στις 18/3/2014 ενώ τελούσε υπό κράτηση στην Κεντρική Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού. Η δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντα (ΜΕ1), την οποία αυτός προώθησε αυτούσια κατά την ακρόαση της υπόθεσης μέσω γραπτής δήλωσης που αποτέλεσε την κύρια εξέταση του (Έγγραφο Α), είναι η εξής: « Ο Ενάγοντας κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν ηλικίας 38 ετών, υγιής και/ή αρτιμελής και/ή χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας σωματικής και/ή ψυχολογικής υγείας και/ή ψυχιατρικής φύσης και/ή μορφής και/ή οποιουδήποτε είδους προβλήματα. Επιπλέον ο Ενάγοντας κατά πάντα ουσιώδη προς την παρούσα αγωγή χρόνο ήταν ένας νομιμόφρων και/ή ευυπόληπτος και/ή φιλήσυχος πολίτης και/ή έφερε την φήμη του νομιμόφρονα και/ή ευυπόληπτου και/ή φιλήσυχου πολίτη.. Κατά και/ή περί την 18/3/2014 ο Ενάγων συνελήφθηκε και οδηγήθηκε και ετέθηκε υπό κράτηση στη Κεντρική Αστυνομική Διεύθυνση Λεμεσού, για διερευνώμενα εναντίον του αδικήματα, από αστυνομικούς που υπηρετούν και/ή υπάγονται και/ή ανήκουν και/ή εργοδοτούνται και/ή υπάγονται, ως ενεργά μέλη, στην Αστυνομική Δύναμη Κύπρου και ειδικότερα στο Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων (εφεξής «ΤΑΕ») της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού κατά χρόνο που ήσαν σε εντεταλμένη υπηρεσία και/ή καθήκον και/ή ενεργούσαν στα πλαίσια της αστυνομικής τους ιδιότητας. Κατά τον εν λόγω αναφερόμενο πιο πάνω στη παράγραφο 3 χρόνο ενώ ο Ενάγοντας τελούσε υπό κράτηση στην Αστυνομική Διεύθυνση, κατά την διάρκεια της μεταφοράς και/ή μετακίνησης του σε άλλο χώρο και/ή γραφείο και/ή δωμάτιο εντός του εν λόγω αστυνομικού σταθμού από εκεί που αρχικά ετέθηκε υπό κράτηση με σκοπό να ανακριθεί και/ή να ληφθεί κατάθεση από αυτόν και/ή να του υποβληθούν ερωτήσεις σχετικά με διερευνώμενα αδικήματα εναντίον του οι αστυνομικοί παράνομα και/ή αντισυνταγματικά και/ή άνευ νόμιμης αιτιολογίας και/ή ερείσματος και/ή κατά παράβαση συνταγματικών δικαιωμάτων του, επιτέθηκαν στον Ενάγοντα. Οι εν λόγω αστυνομικοί επιτέθηκαν παράνομα και/ή αντισυνταγματικά και/ή κατά παράβαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και/ή κατά παράβαση του καθήκοντος τους εκ των Κανονισμών και/ή οικείων Νόμων, χτυπώντας και/ή γρονθοκοπώντας και/ή ξυλοφορτώνοντας τον Ενάγοντα ανελέητα με γροθιές και/ή λακτίσματα και/ή κλωτσιές σε όλα τα μέρη του σώματος του. Ο Ενάγοντας σαν συνέπεια του φόβου και του πόνου που προκλήθηκε σε αυτόν από την παράνομη και/ή αντισυνταγματική και/ή άνευ νόμιμης αιτιολογίας και/ή ερείσματος επίθεση που δέχθηκε από τους εν λόγω πιο πάνω Αστυνομικούς, προκλήθηκε σε αυτόν ο φόβος για περεταίρω πιο άγριες και/ή βίαιες και/ή απάνθρωπες ενέργειες εκ μέρους τους. Ο Ενάγοντας περεταίρω ισχυρίζεται ότι ενώ κατά τον ίδιο ουσιώδη πιο πάνω χρόνο τελούσε υπό κράτηση οι αστυνομικοί που ήσαν επί καθήκοντι και/ή επί εντεταλμένη υπηρεσία και/ή επί καθήκοντι φύλαξης και/ή ανάκρισης του Ενάγοντα, αποκάλεσαν φωναχτά και/ή με δυνατή φωνή και/ή με τρόπο με τον οποίο θα άκουαν τρίτα πρόσωπα, τον Ενάγοντα «παλιόπαιδο», «παλιοχαρακτήρα», «εγκληματία», «απόβρασμα της κοινωνίας», «εγκληματικό στοιχείο» και «ανήθικο χαρακτήρα» με αποτέλεσμα οι εν λόγω φράσεις σαν συνέπεια του ως άνω τρόπου που εκφράστηκαν και/ή εκστομίσθηκαν και/ή δημοσιεύτηκαν δια προφορικού λόγου και/ή με λόγια ακούστηκαν σε όλο τον εν λόγω Αστυνομικό σταθμό και έγιναν αντιληπτά και/ή κατανοητά από παρόντες αστυνομικούς και/ή πολίτες και/ή άλλα τρίτα πρόσωπα ότι όλα αυτά αναφέρονταν και/ή αφορούσαν και/ή προορίζονταν και/ή χαρακτήριζαν και/ή περιέγραφαν και/ή αποδίδονταν και/ή απευθύνοντο στο πρόσωπο του Ενάγοντα.. Οι ως άνω αστυνομικοί και/ή μέλη της αστυνομικής δύναμης Κύπρου επιτέθηκαν εναντίον του Ενάγοντα αυθαίρετα και/ή παράνομα και/ή άνευ νόμιμου δικαιώματος και/ή αδικαιολόγητα και επιπλέον δυσφήμησαν αυτόν ενόσω ευρίσκοντο στην υπηρεσία και/ή ήσαν υπάλληλοι και/ή αντιπρόσωποι της Κυπριακής Δημοκρατίας και σε ώρα και/ή χρόνο που τελούσαν σε διατεταγμένη υπηρεσία και/ή καθήκον και ως εκ τούτου η Κυπριακή Δημοκρατία ευθύνεται εκ προστήσεως για τις ενέργειες των υπαλλήλων και/ή αντιπροσώπων και/ή εργοδοτούμενων της και ως εκ τούτου ενάγεται δια του Εναγομένου της παρούσας αγωγής.» Πρόσθετα των πιο πάνω, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι το επίδικο συμβάν έλαβε χώρα στο προαύλιο του χώρου της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού, όταν οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί προσπάθησαν να λάβουν από αυτόν δείγμα γενετικού υλικού (DNA) και αυτός αρνήθηκε ζητώντας όπως του δείξουν σχετικό διάταγμα Δικαστηρίου και ότι μετά το επίδικο περιστατικό, επικοινώνησε με τον τότε δικηγόρο του, xxxx Βασιλείου, ο οποίος αφού τον επισκέφθηκε στο σταθμό, διευθέτησε για τη μεταφορά του στο Νοσοκομείο. Συνεπεία της πιο πάνω συμπεριφοράς των μελών της Αστυνομικής Δύναμης, ο ενάγοντας υπέστη, ως ισχυρίστηκε, ηθικές και σωματικές βλάβες καθώς επίσης και έξοδα ύψους €712 για σκοπούς θεραπείας των τραυμάτων του. Ως προς τις σωματικές του βλάβες, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι υπέστη εκδορά αριστερής γαστροκνημίας, εκδορά στον τράχηλο και εκδορές στο αριστερό γόνατο, κρανιοεγκεφαλική κάκωση και κάκωση θωρακικής και οσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης και δυσκαμψία, εγκεφαλική διάσειση, διάστρεμμα αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης, θλάση οσφύος επί προϋπάρχουσας σπονδυλολίσθησης, εκχυμώσεις και μωλωπισμοί στο κρανίο και αριστερό μάγουλο, εκχυμώσεις και εκδορές περιμετρικά του λαιμού και της κλείδας, θλαστικό τραύμα της αριστερής επιγονατίδας με δυσκαμψία του γόνατος, οίδημα και εκχύμωση στο τριχωτό της κεφαλής και στο αριστερό ζυγωματικό μάγουλο, έντονη κεφαλαλγία και ζάλη και την αυχενική μοίρα υπέστη βλάβη των αυχενικών συνδέσμων με συμπτώματα αστάθειας με πόνους του αυχένα και πονοκεφάλους. Για τη θεραπεία των εν λόγω τραυμάτων, ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι του συνεστήθη πλήρης ανάπαυση, ακινητοποίηση του αυχένα με αυχενικό κολάρο και αντιφλεγμονώδη φάρμακα ενώ ακολούθησε και. φυσιοθεραπευτική αγωγή αυχένα, οσφυϊκής μοίρας και γόνατος. Προς απόδειξη των πιο πάνω ισχυρισμών του, ο ενάγοντας παρουσίασε κατά την ακρόαση πιστοποιητικό του Νοσοκομείου Λεμεσού ημερ. 18/3/2014 και ώρας 23:16 (Τεκ.1), απόδειξη πληρωμής ύψους €62 για εξασφάλιση του εν λόγω πιστοποιητικού (Τεκ.4), ιατρικό πιστοποιητικό του ιδιώτη Δρ. xxxx Μάρκαρη ημερ. 7/2/2015 (Τεκ.2), παραπεμπτικό του Δρ. Μάρκαρη για φυσιοθεραπείες (Τεκ. 3) και απόδειξη πληρωμής €350 για διενέργεια φυσιοθεραπειών (Τεκ.5). Στην πορεία της ακρόασης, το περιεχόμενο του κυβερνητικού ιατρικού πιστοποιητικού (Τεκ.1) στο οποίο θα αναφερθώ σε κατοπινό στάδιο, έγινε παραδεκτό από πλευράς υπεράσπισης ενώ από πλευράς ενάγοντα, δηλώθηκε ότι δεν επιθυμείτο πλέον η προώθηση των όσων προέκυπταν από το πιστοποιητικό και το παραπεμπτικό του Δρ. Μάρκαρη (Τεκ.2 και 3) ή την απόδειξη των €350 (Τεκ. 5). Για τα εν λόγω τεκμήρια η πλευρά του ενάγοντα ζήτησε όπως αγνοηθούν από το Δικαστήριο και περιόρισε τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς και αξιώσεις της στο περιεχόμενο των Τεκ.1 και

1. Στην αντίπερα όχθη, ο εναγόμενος δεν αρνείται ότι στις 18/3/2014 ο ενάγοντας τελούσε υπό κράτηση για το σκοπό διερεύνησης ποινικών αδικημάτων και ότι όταν επιχειρήθηκε να του ληφθεί DNA, αυτός αντέδρασε αναγκάζοντας έτσι τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς να χρησιμοποιήσουν «.εύλογη και/ή αναγκαία και/ή ανάλογη υπό τις περιστάσεις βία.» ώστε να μπορέσουν να τον ακινητοποιήσουν για να καταστεί δυνατή η λήψη DNA. Θέση του εναγόμενου είναι όμως ότι, η κράτηση του ενάγοντα τη δεδομένη στιγμή ήταν νόμιμη εφόσον η κράτηση ήταν, από τις 10/3/2014, δυνάμει Δικαστικού διατάγματος οκταήμερης προσωποκράτησης για το σκοπό διερεύνησης ποινικών αδικημάτων, ότι η λήψη DNA κρίθηκε αναγκαία για σκοπούς αυτής της διερεύνησης, ότι ζητήθηκε αρχικά από τον ενάγοντα, αφού του έγινε η επιβεβλημένη προειδοποίηση, να συγκατατεθεί στην λήψη DNA πλην όμως αυτός αρνήθηκε οπόταν και κατηγορήθηκε για το σχετικό αδίκημα που διέπραξε, ότι συνεπεία της άρνησης του ενάγοντα να συγκατατεθεί στη λήψη DNA, η αστυνομία αποτάθηκε στο Δικαστήριο στις 17/3/2014 και εξασφάλισε σχετικό διάταγμα υποχρεωτικής παροχής DNA, ότι παρά την έκδοση του διατάγματος ο ενάγοντας εξακολουθούσε να αρνείται να συμμορφωθεί και να δώσει DNA και ότι όταν επιχειρήθηκε η εκτέλεση του διατάγματος, ο ενάγοντας επιτέθηκε κατά των μελών της αστυνομίας προβάλλοντας βίαιη και ισχυρή αντίσταση, τραυματίζοντας δύο από τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς στο πρόσωπο και στην κεφαλή. Είναι υπό αυτά τα δεδομένα που τα μέλη της αστυνομίας αναγκάστηκαν, σύμφωνα με την εκδοχή του εναγόμενου, να χρησιμοποιήσουν κάποια βία εναντίον του ενάγοντα, αποκλειστικά όμως εντός των εύλογων και επιτρεπτών, υπό τις περιστάσεις ορίων, ώστε να ακινητοποιηθεί ο τελευταίος και να καταστεί δυνατή η εκτέλεση του διατάγματος και να ληφθεί το DNA. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς του ενάγοντα για εξύβριση και δυσφήμιση από τους εμπλεκόμενους αστυνομικούς, αυτοί απορρίπτονται πλήρως από τον εναγόμενο όπως απορρίπτονται και όλες οι αξιώσεις του πρώτου. Κατά την ακρόαση της υπόθεσης, πέραν του ενάγοντα, εκ μέρους του κατέθεσε και ο δικηγόρος που τον εκπροσωπούσε κατά τον ουσιώδη χρόνο, ο κ. xxxx Βασιλείου (ΜΕ2) τη μαρτυρία του οποίου συνοψίζω πιο κάτω. Η μαρτυρία του ΜΕ2 αφορούσε μόνο στην επίσκεψη που ο τελευταίος έκαμε στο σταθμό που κρατείτο ο ενάγοντας μετά το επίδικο περιστατικό και μετά που ο τελευταίος του τηλεφώνησε για να του πει ότι είχε κτυπηθεί από την αστυνομία. Ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε σε σχέση με το τι ακριβώς έλαβε χώρα κατά το επίδικο περιστατικό, ούτε και τι προηγήθηκε ή επακολούθησε αυτού. Το μόνο που γνωρίζει ο μάρτυρας, ως ανέφερε κατά την μαρτυρία του, ήταν ότι αφού έφθασε στο σταθμό, είδε τον ενάγοντα στο έδαφος με εκδορές στο πρόσωπο και να παραπονείται ότι ένοιωθε πόνο. Ακολούθως ο μάρτυρας ζήτησε από τον επικεφαλή του σταθμού όπως διευθετηθεί η μεταφορά του τότε πελάτη του στο νοσοκομείο όπως και έγινε. Από εκείνο το στάδιο και μετά, ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν γνωρίζει οτιδήποτε περαιτέρω, είτε για την εξέλιξη της υπόθεσης που διερευνάτο εναντίον του ενάγοντα είτε για τις μετέπειτα ενέργειες του τελευταίου, εφόσον ο διορισμός του ως δικηγόρος του ενάγοντα περιορίστηκε στη διάρκεια της κράτησης του τελευταίου η οποία έληγε εκείνη την ημέρα. Ο ενάγοντας δεν του ζήτησε να υποβάλει οποιοδήποτε παράπονο για ξυλοδαρμό και ούτε τον ξαναείδε για πολύ καιρό από τότε. Εκ μέρους του εναγόμενου κατέθεσαν πέντε αστυνομικοί οι οποίοι άμεσα ή έμμεσα είχαν εμπλοκή στα διάφορα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση. Αυτοί ήταν η Αστ. XXXXX xxxx Βασιλείου (ΜΥ1), ο Υ/μος xxxx Μιχαήλ (ΜΥ2), ο Α/Αστ. XXXXX xxxx Αριστείδου (ΜΥ3), ο Αστ. XXXXX xxxx Κοκκινόφτας (ΜΥ4) και ο Αστ. XXXXX xxxx Περικλέους (ΜΥ5). Όσον αφορά τη ΜΥ1, η δική της εμπλοκή στην όλη υπόθεση περιορίστηκε στην δημιουργία του αστυνομικού ποινικού φακέλου «Minor 119/14» ο οποίος αφορούσε στα κατ' ισχυρισμό ποινικά αδικήματα που διέπραξε ο ενάγοντας κατά το επίδικο περιστατικό, ήτοι παρακοή διατάγματος και αντίσταση κατά την εκτέλεση των καθηκόντων της αστυνομίας καθώς επίσης και στο αδίκημα της άρνησης παροχής DNA ενώ τελούσε υπό νόμιμη κράτηση, το οποίο αδίκημα έλαβε χώρα πριν το επίδικο περιστατικό. Κατά τη μαρτυρία της η ΜΥ1 κατέθεσε την κατάθεση στην οποία αυτή προέβη για σκοπούς του φακέλου 119/14 και τις γραπτές κατηγορίες του ενάγοντα για τα προαναφερόμενα αδικήματα (Τεκ. 9, 11, 12) καθώς επίσης και πιστό αντίγραφο του διατάγματος που εξασφαλίστηκε από το Ε.Δ. Λεμεσού στις 17/3/2014 για υποχρεωτική παροχή DNA από τον ενάγοντα (Τεκ.10). Η ουσία της μαρτυρίας της ΜΥ1 δεν αμφισβητήθηκε όπως και δεν αμφισβητήθηκε ότι ο ενάγοντας κατηγορήθηκε γραπτώς για τα πιο πάνω αδικήματα και αρνήθηκε ενοχή, και ότι στις 17/3/2014 εκδόθηκε το προαναφερόμενο Δικαστικό διάταγμα για υποχρεωτική παροχή DNA από τον τελευταίο . Όσον αφορά τους ΜΥ2, ΜΥ3, ΜΥ4 και ΜΥ5, η μαρτυρία τους περιστράφηκε γύρω από τις καταθέσεις που έδωσαν στα πλαίσια διερεύνησης των αδικημάτων του φακέλου 119/14, τις οποίες υιοθέτησαν για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας (Έγγραφα Β - Ε). Η εκδοχή όλων των εν λόγω μαρτύρων κύλησε ουσιαστικά πάνω στις ίδιες γραμμές και αφορούσε στην εμπλοκή που ο καθένας τους είχε στα επίδικα γεγονότα καθώς επίσης και στα γεγονότα που περιβάλλουν το επίδικο περιστατικό. Τη συνοψίζω. Ο ΜΥ4 είχε αναλάβει στις 8/3/2014 να διερευνήσει υπόθεση ληστείας που είχε διαπραχθεί εκείνη την ημέρα και για την οποία, στις 9/3/2014 είχε συλληφθεί ως ύποπτος ο ενάγοντας. Σύμφωνα με τον ΜΥ4, εναντίον του ενάγοντα είχε εκδοθεί διάταγμα προσωποκράτησης στις 10/3/2014 το οποίο έληγε στις 18/3/
2. Δύο ημέρες πριν να λήξει η κράτηση, κρίθηκε αναγκαίο για σκοπούς της έρευνας, όπως ληφθεί DNA από τον ενάγοντα, ενόψει κάποιων τεκμηρίων που είχαν ανευρεθεί, οπόταν και ο ΜΥ4 ζήτησε από τον τελευταίο όπως του παράσχει σχετικό δείγμα. Ο ενάγοντας ήταν αρνητικός, οπόταν του έγινε η επιβεβλημένη προειδοποίηση όμως αυτός εξακολουθούσε να μην δέχεται να δώσει DNA. Λόγω αυτής της άρνησης του ενάγοντα, ο ΜΥ5 αποτάθηκε στο Ε.Δ. Λεμεσού στις 17/3/2014 και εξασφάλισε σχετικό διάταγμα για υποχρεωτική παροχή DNA από τον ενάγοντα (Τεκ.10). Με το που εξασφαλίστηκε το Δικαστικό διάταγμα, ο υπεύθυνος του ΤΑΕ Λεμεσού, το οποίο ήταν το αστυνομικό τμήμα που διερευνούσε τη ληστεία, έδωσε οδηγίες στον ΜΥ2 όπως το εκτελέσει, χρησιμοποιώντας αν χρειαστεί, την ανάλογη εύλογη βία εφόσον ο ενάγοντας είχε ήδη αντιδράσει έντονα για το θέμα αυτό. Ακολούθως ο ΜΥ2 μετέβηκε στα κρατητήρια της ΑΔΕ Λεμεσού περί τις 20:30 στις 18/3/2014 όπου κρατείτο ο ενάγοντας και αφού του υπέδειξε και του ανάγνωσε το διάταγμα του Δικαστηρίου και του έδωσε τη σχετική προειδοποίηση, του ζήτησε να συμμορφωθεί ,ενημερώνοντας τον παράλληλα ότι σε αντίθετη περίπτωση η αστυνομία θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει ανάλογη βία για να εκτελέσει το διάταγμα. Παρά την προειδοποίηση που του έγινε, ο ενάγοντας εξακολουθούσε να είναι απόλυτος στην άρνηση του να δώσει DNA, αναφέροντας στον ΜΥ2 ότι «εγώ εν έχω εμπιστοσύνη σε κανένα δεν διώ DNA με τίποτε». Ο ΜΥ2 τότε αποχώρησε και ζήτησε από τον ΜΥ3, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον ενάγοντα διότι έμεναν στην ίδια γειτονιά και έτυχε να τον χειριστεί σε άλλες υποθέσεις στις οποίες ενεπλάκηκε, να προσπαθήσει εκ νέου να πείσει τον τελευταίο να συμμορφωθεί με το Δικαστικό διάταγμα. Ο ΜΥ3 τότε, αφού ανάγνωσε το διάταγμα που του έδειξε ο ΜΥ2, μετέβηκε περί τις 21:00 στο χώρο που κρατείτο ο ενάγοντας όπου, σύμφωνα με την κατάθεση του (Έγγραφο Γ), για διάστημα πέραν των 30 λεπτών, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να τον πείσει να συμμορφωθεί εξηγώντας του «. ότι όφειλε να δώσει δείγμα γενετικού υλικού με βάση το διάταγμα του Δικαστηρίου και επιπλέον βάση του Ποινικού Κώδικα η Αστυνομία μπορεί να ασκήσει την ανάλογη βία για να αποσπάσει το γενετικό υλικό από τον ίδιο .». Παρά ταύτα ο ενάγοντας αρνείτο πεισματικά να δώσει οποιοδήποτε δείγμα, οπόταν και ο ΜΥ3 αποχώρησε και μετέβηκε στα γραφεία του ΤΑΕ. Στη συνέχεια, περί τις 21:30, ο ΜΥ2 ζήτησε από τον ΜΥ5 και τους Αστυφ. 2615, 1454, 1923 και 4008 όπως μεταβούν μαζί του στο χώρο που κρατείτο ο ενάγοντας ώστε να τον βοηθήσουν να εκτελέσει το διάταγμα του Δικαστηρίου. Ο λόγος που ο ΜΥ2 έκρινε αναγκαίο να ζητήσει τη βοήθεια άλλων συναδέλφων του για να εκτελέσει το διάταγμα ήταν, αφ' ενός διότι ο ενάγοντας θα έπρεπε να μεταφερθεί σε άλλο χώρο για σκοπούς λήψης DNA, ήτοι τα γραφεία του ΤΑΕ και πάντοτε, ως θέμα ασφάλειας, για τη μεταφορά κρατουμένων είθισται να υπάρχουν πέραν του ενός αστυνομικού και, αφετέρου λόγω της ανησυχίας που του προκάλεσε η προηγούμενη αντίδραση του ενάγοντα ότι «δεν διώ DNA με τίποτε», η οποία αντίδραση, από την πείρα του, ήταν ένδειξη πιθανής βίαιης αντίδρασης από τον τελευταίο, κάτι που εν τέλει επιβεβαιώθηκε. Προτού εισέλθουν στα κρατητήρια, ο ΜΥ2 ανέφερε στους υπόλοιπους αστυνομικούς ότι ο ενάγοντας αρνείτο να συμμορφωθεί και ότι αν παρίστατο ανάγκη και έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ανάλογη βία για να εκτελεστεί το διάταγμα, τότε θα έπρεπε να επιδειχθεί «η μέγιστη προσοχή ώστε να μην κτυπήσει ή τραυματιστεί ο κρατούμενος». Ακολούθως προσέγγισαν τον ενάγοντα και ο ΜΥ2 τον πληροφόρησε ότι θα του τοποθετούσε χειροπέδες ώστε να τον μεταφέρει στα γραφεία του ΤΑΕ για σκοπούς εκτέλεσης του διατάγματος και λήψης του σχετικού δείγματος, πλην όμως ο τελευταίος αρνήθηκε να δεχτεί τις χειροπέδες και να ακολουθήσει τους αστυνομικούς. Ο ΜΥ2 τότε προσπάθησε, με τη βοήθεια των υπολοίπων, να τοποθετήσει τις χειροπέδες στον ενάγοντα όμως ο τελευταίος αντέδρασε έντονα και βίαια, κουνώντας τα χέρια και πόδια του και παλεύοντας με τους αστυνομικούς, προσπάθησε να τους απωθήσει. Σε κάποια στιγμή και ενώ ο ΜΥ2 προσπαθούσε να κρατήσει το δεξί χέρι του ενάγοντα και ο Αστ. XXXXX το αριστερό, ο ενάγοντας τους έσπρωξε και τους δύο βίαια με αποτέλεσμα να κτυπήσουν μεταξύ τους στο κεφάλι (ο ένας κουτούλησε τον άλλο). Ο ενάγοντας ήταν τότε περί τα 90 - 95 κιλά, αρκετά εύσωμος και δυνατός και μαχόταν ανεξέλεγκτα, «όπως τον ταύρο», καθιστώντας έτσι το όλο εγχείρημα των αστυνομικών εξαιρετικά δύσκολο. Από τη σύγκρουση, ο XXXXX έπεσε στο έδαφος κρατώντας το κεφάλι του ενώ ο ΜΥ2 γονάτισε ζαλισμένος στο έδαφος χάνοντας για κάποια δευτερόλεπτα επαφή με το περιβάλλον. Μέσα σε εκείνο τον ελάχιστο χρόνο, δύο από τους άλλους αστυνομικούς κατάφεραν να πιάσουν ξανά τα χέρια του ενάγοντα και καταβάλλοντας προσπάθεια, τον ακινητοποίησαν και του πέρασαν χειροπέδες. Ο ΜΥ5 ο οποίος ήταν παρών αλλά δεν είχε εμπλακεί στην ακινητοποίηση του ενάγοντα, πληροφόρησε τον τελευταίο ότι είχε διαπράξει αδίκημα. Οι αντιστάσεις τότε του ενάγοντα έπεσαν και αυτός μεταφέρθηκε στα γραφεία του ΤΑΕ, όπου ο ΜΥ3, ο οποίος ήδη βρισκόταν εκεί, εκτέλεσε το διάταγμα λαμβάνοντας δύο παρειακά επιχρίσματα τα οποία τοποθέτησε σε φάκελο τον οποίο ο ενάγοντας αρνήθηκε να υπογράψει. Ο ΜΥ2 και ο XXXXX μεταφέρθηκαν στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού όπου εξετάστηκαν από ιατρό και ο ΜΥ2 διαπιστώθηκε να παρουσιάζει κάκωση κεφαλής, ήτοι εκχύμωση και οίδημα άνω βλεφάρου αριστερού οφθαλμού. Τον εν λόγω τραυματισμό του ΜΥ2 τον φωτογράφησε άλλος αστυφύλακας του ΤΑΕ προτού ο ΜΥ2 μεταβεί στο νοσοκομείο (Τεκ.13 και 14). Σημειώνω εδώ ότι κατά την αντεξέταση του ΜΥ3, δηλώθηκε από πλευράς ενάγοντα ότι είναι αποδεκτό ότι τα όσα ο εν λόγω μάρτυρας ανέφερε στην κατάθεση του ότι είπε στον ενάγοντα πριν το επίδικο περιστατικό και τα οποία παρατίθενται αυτολεξεί πιο πάνω, όντως ο μάρτυρας τα είπε στον ενάγοντα, πλην όμως για να τον παγιδεύσει ως ήταν και η σχετική υποβολή του δικηγόρου του ενάγοντα. Δηλώθηκε επίσης ως αποδεκτό ότι το διάταγμα του Δικαστηρίου τελικά εκτελέστηκε μετά το επίδικο περιστατικό αν και η υπεράσπιση αμφισβητεί τον τρόπο με τον οποίο εκτελέστηκε. Με την ολοκλήρωση της μαρτυρίας αμφότεροι οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών προέβησαν σε εμπεριστατωμένες αγορεύσεις με τις οποίες υποστήριξαν αφ' ενός την αξιοπιστία των μαρτύρων της πλευράς τους έναντι των μαρτύρων της άλλης πλευράς και αφετέρου το νομικά βάσιμο των θέσεων τους. Η επιχειρηματολογία και των δύο περιορίστηκε στα αστικά αδικήματα της επίθεσης και της δυσφήμησης των αρ. 26 και 17 Κεφ.
3. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. μεταξύ άλλων Παύλου v. Αστυνομίας