← Κύπρος

ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ ν. C.P. CHRISTODOULOU & CO LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2410/2018, 31/5/2019

ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ ν. C.P. CHRISTODOULOU & CO LTD κ.α., Αρ. Αγωγής: 2410/2018, 31/5/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A313 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 2410/2018 Μεταξύ: **** ΤΡΥΦΩΝΙΔΟΥ Ενάγουσας -και-

  1. C.P. CHRISTODOULOU & CO LTD
  2. WXYZ LIMITED
  3. *** ΤΡΥΦΩΝΟΣ
  4. *** ΚΑΡΑΣΑΜΑΝΗΣ Εναγόντων Αίτηση ημερ. 11.12.18 υπό Εναγομένων 1,3 για Διαγραφή Αγωγής 31 Μαϊου 2019 Για Εναγόμενους 1 και 3: κα Α. Γεωργίου και κα Βασιλείου για Μάριο Γεωργίου & Συνεργάτες Για Ενάγουσα: κα Ε. Κουδουνάρη για Ε. Κουδουνάρη Δ.Ε.Π.Ε ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Με την ως άνω αίτηση τους οι Εναγόμενοι 1 και 3 αιτούνται τη διαγραφή της αγωγής και ή της επίδοσης επί τω ότι συνιστούν κατάχρηση της διαδικασίας (abuse of process). Η αίτηση στηρίζεται στη Δ.16 κ.9, Δ.48 κ.1-3 και 9, Κεφ.148 και στις συμφυείς δικαστικές εξουσίες. Στηρίζεται σε ένορκη δήλωση του κ. Χριστοδούλου, ενός εκ των διοικητικών συμβούλων της Εναγομένης 1 και συζύγου της Εναγομένης 3, στην οποία προβάλλει ότι η παρούσα αγωγή είναι ταυτόσημη ή σχεδόν ταυτόσημη ή εδράζεται στην ίδια βάση ή στα ίδια γεγονότα με την αγωγή υπ' αρ. 4563/
  5. Προσθέτει πως η καταχώριση δεύτερης αγωγής συνιστά πολλαπλότητα της διαδικασίας πράγμα το οποίο αποτελεί κατάχρηση της και άρα ανεπίτρεπτο. Επισυνάπτει διάφορα έγγραφα προς υποστήριξη των θέσεων του (Τεκμήρια 1-4). Ένσταση Η Ενάγουσα προέβαλε 12 λόγους προς απόρριψη της αίτησης, οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι:
  6. Δεν παραμερίζεται επίδοση για κατάχρηση.
  7. Το κλητήριο επιδόθηκε ορθά.
  8. Το αίτημα για διαγραφή λόγω κατάχρησης δεν υποστηρίζεται από τη νομική βάση της αίτησης.
  9. Η ένορκη δήλωση δεν ικανοποιεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις.
  10. Η αίτηση είναι πρόωρη.
  11. Η νομική βάση είναι λανθασμένη.
  12. Δεν υπάρχει καμιά ταυτότητα θεραπειών στις αγωγές.
  13. Τα γεγονότα και επίδικα θέματα είναι διαφορετικά στις αγωγές.
  14. Οι αξιούμενες αποζημιώσεις στην παρούσα αφορούν περίοδο μετά την καταχώριση της πρώτης αγωγής.
  15. Οι Εναγόμενοι έχουν την επιλογή να ζητήσουν συνεκδίκαση.
  16. Η αίτηση είναι κακόπιστη.
  17. Τυχόν έγκριση της αίτησης θα επηρεάσει τους Εναγόμενους 2 και 4 οι οποίοι καταχώρισαν εμφάνιση χωρίς επιφύλαξη. Στην υποστηρικτική ένορκη δήλωση της η Ενάγουσα αναφέρεται στο ιστορικό των σχέσεων της με τις Εναγόμενες και συγκεκριμένα:
  18. Στην υπογραφή ενοικιαστηρίου ημερ. 22.1.10 με ενοικιαστές τις Εναγόμενες 1 και 2 και εγγυητές τους Εναγόμενους 3 και
  20. Στον τερματισμό από πλευράς Εναγομένης 2 με επιστολή ημερ. 22.10.12 και στη συνέχιση της μίσθωσης από την Εναγόμενη 1, μέχρι τις 18.2.15 και χωρίς να καταβάλλει ενοίκια, παρά την καταχώριση της αγωγής 4569/
  22. Το ζήτημα του ορθού ή όχι τερματισμού της σύμβασης από πλευράς Εναγομένης 2 θα εξεταστεί και στις δυο αγωγές αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι ταυτόσημες οι θεραπείες στις αγωγές. Νομική Πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή της αίτησης θα πρέπει εν πρώτοις να σημειωθεί πως με την αγόρευση των Εναγομένων 1 και 3 προωθείται μόνο το αίτημα για διαγραφή της αγωγής επί τω ότι αυτή συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse of process) και ή παραβιάζει το άρθρο 61 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ.
  23. Το παράπονο εστιάζεται κυρίως στο ότι η Ενάγουσα «προσπαθεί να εξασφαλίσει διπλή αποζημίωση για το ίδιο αστικό αδίκημα και την ίδια βάση αγωγής» αφού είναι ταυτόσημη ή σχεδόν ταυτόσημη με την αγωγή 4569/
  24. Για το θέμα επίδοσης του κλητηρίου δεν γίνεται οποιαδήποτε αναφορά ή εισήγηση και δεν θα με απασχολήσει. Οι Εναγόμενοι 1 και 3 επικαλούνται ταυτοσημία των αξιώσεων που αντιμετωπίζουν στις δύο διαδικασίες και παραπέμπουν βασικά σε νομολογία, η οποία αφορά την απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας λόγω κατάχρησης, όπως οι κλασικές υποθέσεις Διευθυντής Φυλακών ν. Τζεννάρο Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και η Αναφορικά με Beogradska D.D.
(1996)1(Β) A.A.Δ.
  1. Οι Εναγόμενοι 1 και 3 είχαν καταχωρίσει εμφάνιση υπό διαμαρτυρία βάσει της Δ.16 κ.
  2. Δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε πρόβλημα στη νομική βάση της αίτησης αφού είναι σαφές πως επικαλούνται τη συμφυή εξουσία του Δικαστηρίου για παρεμπόδιση κατάχρησης. Όπως έχει αναφερθεί στη Διευθυντής Φυλακών ν. Τζεννάρο Περρέλλα (ανωτέρω) η δικαιοδοσία για την παρεμπόδιση, περιστολή, απόρριψη ή αναστολή διαδικασίας η οποία συνιστά κατάχρηση εκπηγάζει από την ίδια τη φύση της δικαστικής λειτουργίας, εξ ου και η δικαιοδοσία για τη χρήση πρόσφορων μέσων προς παρεμπόδιση της κατάχρησης είναι σύμφυτη. Τα δε χρησιμοποιούμενα μέσα προς αποτροπή της κατάχρησης δεν συναρτώνται με κάποιο συγκεκριμένο διάταγμα αλλά είναι δυνατό να προσλάβουν οποιαδήποτε μορφή η οποία είναι αναγκαία στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Στην Beogradska (ανωτέρω) τονίστηκε πως η κατάχρηση δυνατόν να προσλάβει πολλές μορφές και ότι αναλόγως ευρεία είναι και η δικαιοδοσία του Δικαστηρίου για την παρεμπόδιση της. Στην υπόθεση Αρχιεπίσκοπος Κύπρου
(1993)1 ΑΑΔ 248 είχε ήδη αναγνωριστεί πως: «Η επιδίωξη όμοιων σκοπών με την υιοθέτηση παράλληλων ένδικων μέσων ελέγχεται από το Δικαστήριο όπως και γενικότερα η πολλαπλότητα των διαδικασιών για την επίτευξη του ίδιου στόχου». Στην Beogradska (ανωτέρω) επίσης γίνεται παραπομπή σε διάφορες υποθέσεις στις οποίες η μια εκ των δυο διαδικασιών (συνήθως η μεταγενέστερη) με τις οποίες επιδιώκοντο όμοιοι σκοποί με παράλληλα μέσα, ανεστάλη, ακριβώς επειδή κρίθηκε ότι υπήρχε κατάχρηση διαδικασίας, ήτοι στις Wright v. Bennett
(1948)1 All E.R. 227, Thames Launches v. Trinity Hours
(1961)1 All E.R. 26, Royal Bank of Scotland v. Citruidal Investments
(1971)3 All E.R. 558, Slough Estates v. Slough B.C.
(1967)2 All E.R. 27 και Δημοκρατία ν. Υψαρίδη κ.α. (Αρ.2)
(1993)3 Α.Α.Δ. 347. Δεν παραγνωρίζεται βέβαια ότι στην Περρέλλα (ανωτέρω) καθώς και στην Constantinides v. Vima Ltd
(1983)1 C.L.R. 348 υιοθετήθηκε ως μέτρο η απόρριψη της διαδικασίας η οποία είχε κριθεί ως καταχρηστική. Με τη διαπίστωση ότι η αγγλική νομολογία δεν έχει διατυπώσει οποιοδήποτε κανόνα περί του πότε εφαρμόζεται η αναστολή και πότε η απόρριψη, το Ανώτατο Δικαστήριο στην Beogradska (ανωτέρω) ανέφερε τα εξής: «Η δική μας νομολογία έχει υιοθετήσει τόσο το μέτρο της απόρριψης (βλ. Περέλλα, πιο πάνω) όσο και το μέτρο της αναστολής (βλ. Κωνσταντινίδης και Υψαρίδης, πιο πάνω). Χωρίς να επιχειρούμε την διατύπωση ενός άκαμπτου κανόνα θεωρούμε ότι εκεί που η μεταγενέστερη διαδικασία καλύπτει ουσιωδώς τα ίδια ζητήματα αυτή πρέπει να απορρίπτεται. Εκεί που καλύπτει ζητήματα τα οποία δεν εγείρονται καθόλου στην προγενέστερη διαδικασία τότε πρέπει να αναστέλλεται μέχρι την εκδίκαση της προγενέστερης διαδικασίας.» Κατά συνέπειαν, αυτό το οποίο χρήζει εξέτασης στην παρούσα είναι η εισήγηση των Εναγομένων 1 και 3 ότι η παρούσα εγείρεται για τα ίδια ζητήματα που θα εκδικαστούν στην αγωγή 4569/13 με τους ίδιους διαδίκους. Διαπιστώνεται κατ' αρχάς ότι η Ενάγουσα καταχώρισε όντως στις 21.10.13 την αγωγή υπ' αρ. 4569/
  1. Οι Εναγόμενοι 1-4 είναι οι ίδιοι και στις δύο αγωγές, με μόνη διαφορά ότι η Εναγόμενη 2 στην πρώτη αγωγή εμφαίνεται στον τίτλο με το παλαιό της όνομα. Στην πρώτη αγωγή η Ενάγουσα προέβαλε ότι:
  2. Στη βάση Συμφωνίας Ενοικίασης ημερ. 22.1.10 είχε ενοικιάσει γραφεία στις Εναγόμενες 1 και 2 με την εγγύηση των Εναγομένων 3 και 4 για 10ετή περίοδο (λήγουσα στις 14.2.20).
  3. Με επιστολή της ημερ. 22.10.12 η Εναγόμενη 2 τερμάτισε την ενοικίαση με ισχύ από 15.2.13 επικαλούμενη σχετικό όρο της συμφωνίας ο οποίος παρείχε το δικαίωμα μονομερούς τερματισμού μετά τη συμπλήρωση τριετίας ήτοι μέχρι τις 15.2.
  5. Από τις 15.10.12 όμως οι Εναγόμενες 1 και 2 δεν κατέβαλλαν δεόντως τα ενοίκια με αποτέλεσμα να συσσωρευθούν καθυστερημένα μέχρι και την καταχώριση της αγωγής.
  6. Η Ενάγουσα με δική της επιστολή ημερ. 31.10.12 απέρριψε τον τερματισμό από την Εναγόμενη 2 ως παράνομο επί τω ότι δεν είχε σταλεί και από τις δύο ενοικιάστριες, Εναγόμενες 1 και
  8. Με νεώτερη επιστολή ημερ. 14.2.13 η Εναγόμενη 2 δήλωσε ότι θα παρέδιδε την κατοχή (τα κλειδιά). Η Εναγόμενη 1 με δική της επιστολή ημερ. 1.3.13 προσπάθησε να αναφερθεί στην άρνηση της Ενάγουσας να παραλάβει τον χώρο που δήθεν ενοικίαζε η Εναγόμενη
  10. Η Ενάγουσα με άλλη δική της επιστολή ημερ. 1.3.13 προς την Εναγόμενη 2 απέρριψε ξανά τον τερματισμό ως αντισυμβατικό και την κάλεσε όπως εντός 10 ημερών καταβάλει όλα τα δεδουλευμένα ενοίκια, μη αποδεχόμενη παράδοση κλειδιών και κοινοποιώντας την επιστολή στους υπόλοιπους Εναγομένους. Επίσης με επιστολή της ημερ. 8.4.13 απέρριψε τους ισχυρισμούς της Εναγόμενης
  12. Η Εναγόμενη 2 επανέλαβε τις θέσεις της με επιστολή των δικηγόρων της ημερ. 21.3.13 προς την Ενάγουσα, στην οποίαν η τελευταία απάντησε με δική της επιστολή ημερ. 8.4.13, λέγοντας ότι οι ενοικιάστριες ήταν δύο και δεν μπορούσε η Εναγόμενη 2 να ενεργεί από μόνη της.
  13. Οι Εναγόμενες παρέλειψαν να καταβάλουν τα ενοίκια για την περίοδο 15.10.12 έως 15.10.13, ήτοι συνολικό ποσό €32.937 όπως και τα κοινόχρηστα της περιόδου 1.1.13 έως 1.9.13 ύψους €
  15. Με την πρώτη αγωγή αξιώνονται: A) Δήλωση ότι οι Εναγόμενοι 1-4 αθέτησαν τη συμφωνία. Β) Δήλωση ότι η συμφωνία είναι έγκυρη, δεσμευτική και ευρίσκεται σε ισχύ. Γ) Τα ποσά των €32.937 και €378 συν νόμιμο τόκο. Στη δεύτερη (παρούσα) αγωγή η Ενάγουσα:
  16. Παραθέτει τα ίδια πιο πάνω γεγονότα μέχρι τις 8.4.13 και εξηγεί ότι επειδή οι Εναγόμενες 1 και 2 δεν κατέβαλλαν τα ενοίκια η ίδια αναγκάστηκε να προχωρήσει με την πρώτη αγωγή.
  17. Προσθέτει ότι η Εναγόμενη 2 κατά παράβαση της συμφωνίας εγκατέλειψε για δικούς της λόγους το υποστατικό στις 18.2.13 και ότι η Εναγόμενη 1 συνέχισε να παραμένει στο υποστατικό έχοντας την κατοχή του μέχρι τις 18.2.15 οπότε το εγκατέλειψε και ή παρέδωσε την κατοχή (κλειδιά) στην Ενάγουσα.
  18. Ισχυρίζεται ότι παρά το ότι δεν είχε υπάρξει οποτεδήποτε νόμιμος τερματισμός τον οποίο είχε επιδιώξει η Εναγόμενη 2 κατά το 2012 και παρά το ότι η Εναγόμενη 1 συνέχισε να το κατέχει, οι Εναγόμενες 1 και 2 παρέλειψαν να καταβάλουν τα οφειλόμενα ενοίκια μέχρι την παράδοση του υποστατικού.
  19. Παραθέτει γεγονότα που έλαβαν χώρα από το 2014 όπως ο τερματισμός από την Εναγομένη στις 23.12.14, η άρνηση του από την Ενάγουσα με επιστολή ημερ. 7.1.15 αλλά παρά ταύτα την αποδοχή λήψης κατοχής με πλήρη επιφύλαξη, καθώς και με ενημέρωση μέσω άλλης επιστολής ημερ. 8.1.15 ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 όφειλαν τα ενοίκια της περιόδου 15.11.13 έως 15.1.
  21. Ισχυρίζεται ότι η Εναγόμενη 1 δήλωσε σε επιστολή ημερ. 7.1.15 ότι θα παρέδιδε στις 30.1.15 ενώ η Ενάγουσα απάντησε ότι η ενοικίαση είχε ήδη ανανεωθεί αυτόματα για περαιτέρω περίοδο μέχρι και τις 14.2.17 λόγω μη έγκαιρης ειδοποίησης για μη ανανέωση. Στις 5.2.15 η Ενάγουσα διαπίστωσε ότι η Εναγόμενη 1 είχε εγκαταλείψει το υποστατικό χωρίς να παραδώσει κλειδιά, τα οποία εν τέλει παρέδωσε μέσω δικηγόρων στις 18.2.
  23. Ισχυρίζεται ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 οφείλουν τα ενοίκια της περιόδου 15.11.13 έως 18.2.15, ήτοι συνολικά ενοίκια ύψους €40.751 και τα κοινόχρηστα της περιόδου 1.9.13 έως 18.2.15 ήτοι συνολικά €772, καθώς και ειδικές ζημιές ύψους €70.388 για απώλεια ενοικίων μέχρι 14.2.17, (€68.026) και για διάφορα έξοδα (καθρέφτες, υδατοπρομήθεια, φωτιστικά, φίλτρα, σωλήνες).
  24. Αξιώνει δηλώσεις ότι οι Εναγόμενες 1 και 2 παραβίασαν τη συμφωνία ότι ουδέποτε τερμάτισαν νόμιμα και απόφαση για τα ως άνω ποσά. Έχοντας παραθέσει τα βασικά σημεία των δύο αγωγών θα πρέπει να πω ευθύς εξαρχής πως δεν συμφωνώ με τις εισηγήσεις των Εναγομένων 1 και
  25. Είναι προφανές από τους ισχυρισμούς της Ενάγουσας ότι - Με την πρώτη αγωγή της διεκδικεί 13 ενοίκια της περιόδου 15.10.12-15.10-13 ύψους €32.937 και κοινόχρηστα της περιόδου 1.1.13-1.9.13 ύψους €378 και - Με τη δεύτερη αγωγή της διεκδικεί τα ενοίκια της επόμενης περιόδου 15.11.13 - 18.2.15 ύψους €40.751, τα κοινόχρηστα της περιόδου 1.9.13-18.2.15 ύψους €772 και ειδικές ζημιές ύψους €70.
  26. Μοναδική επισήμανση το ότι η Ενάγουσα θεωρεί ότι η Εναγόμενη 2 αντικανονικά προέβη σε τερματισμό από μόνη της της σύμβασης και για αυτό την έχει συμπεριλάβει στους Εναγομένους της δεύτερης αγωγής, θεωρώντας και την ίδια υπεύθυνη τόσο για τα επόμενα ενοίκια όσο και για τις διεκδικούμενες αποζημιώσεις και γενικά για όσα επακολούθησαν. Όλες οι αξιώσεις έχουν ως υπόβαθρο την αρχική σύμβαση και τις κατ' ισχυρισμόν παραβιάσεις αυτής από τις Εναγόμενες 1 και 2 για τις οποίες ενάγονται και οι Εναγόμενες 3 και 4 ως εγγυητές. Σε καμιά περίπτωση δεν διεκδικείται οποιαδήποτε αποζημίωση για αστικό αδίκημα για να τίθεται θέμα εφαρμογής του άρθρου 61 του Κεφ.148 και εν πάση περιπτώσει πρόκειται για διαφορετικά ποσά. Κρίνω ότι παρέλκει να λεχθεί οτιδήποτε περαιτέρω. Οι αξιώσεις στις δύο αγωγές είναι απολύτως διακριτές και αναμφίβολα διαφορετικές. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τεθεί θέμα κατάχρησης διαδικασίας. Η πρώτη αγωγή αφορά αξιώσεις που κατ' ισχυρισμόν προέκυψαν μέχρι 15.10.13 και η δεύτερη μεταγενέστερες αξιώσεις, έστω και αν ως αναγκαίο υπόβαθρο παρατίθενται και σε αυτή γεγονότα προ της 15.10.
  27. Είναι αυτονόητο και θέμα κοινής λογικής πως ένας ιδιοκτήτης ο οποίος εκμισθώνει ακίνητο, όταν υπάρχουν καθυστερήσεις στις πληρωμές ενοικίων και δεν επιθυμεί να τερματίσει τη σύμβαση, δύναται να εγείρει σε διαφορετικές περιόδους ανάλογες αγωγές για την είσπραξη τους, οπότε είναι επιτρεπτό να παραθέσει σε κάθε δικόγραφο του το υπόβαθρο της αρχικής σύμβασης και τα απαραίτητα γεγονότα της όλης συμβατικής σχέσης. Στη βάση των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται με έξοδα €750 συν Φ.Π.Α υπέρ της Ενάγουσας και εις βάρος των Εναγομένων 1 και 3 αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΙΜ Subject: Civil/Other actions/Interim Αναφορά: Αίτηση για διαγραφή cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.