Ιερός Ναός Παναγίας Φανερωμένης Πέρα Πεδίου, δια του Προέδρου της Εκκλησιαστικής Επιτροπής Πέρα Πεδίου Βασιλείου κ.α. ν. Πεύκου κ.α., Αρ. Αγωγής 6176/

(1989)1(Ε) ΑΑΔ 592, 597 πως: "Η άσκηση έφεσης δεν αναιρεί ούτε αναστέλλει την πρωτόδικη απόφαση. Η απόφαση παραμένει ισχυρή και διατηρεί τον τελεσίδικο της χαρακτήρα μέχρι την τροποποίηση ή ανατροπή της από το Ανώτατο Δικαστήριο στην άσκηση της δευτεροβάθμιας δικαιοδοσίας του. Οποιαδήποτε τροποποίηση ή ανατροπή της πρωτόδικης απόφασης έχει αναδρομική ισχύ και συνεπάγεται ανάλογα με την περίπτωση την αναδιαμόρφωση της πρωτόδικης απόφασης. Η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για αναστολή πρωτόδικης απόφασης εξαρτάται από το αποτέλεσμα της εξισορρόπησης δύο εξίσου σημαντικών παραγόντων για την απονομή της δικαιοσύνης. Τη διασφάλιση, αφενός, του τελεσίδικου χαρακτήρα της πρωτόδικης απόφασης και της απόδοσης στον διάδικο που έχει επιτύχει των καρπών της επιτυχίας του και την εξασφάλιση, αφετέρου, της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης". Στην Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων

(1991)1 Α.Α.Δ. 1147 οι αρχές επαναδιατυπώνονται ως εξής: "Η έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από την Δ.35 Θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατ' εξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης". Στην A.B.P. Holdings Ltd & ΄Αλλου ν. Ανδρέα Κιταλίδη & Άλλων

(1994)1 ΑΑΔ 287, 293 αναφέρεται πως: "Η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση δύο αρχές:

1. Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του.
2. Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητας του". Στην Βογαζιανού ν. Γενικού Εισαγγελέα

(1997)1 (Β) ΑΑΔ 591, 594-595 αναφέρεται πως: "... το ορθό κριτήριο για την παροχή δικαστικής αναστολής, το οποίο έγκειται στην εξισορρόπηση δύο παραγόντων. Πρώτον, της φυσιολογικής προσδοκίας του ενάγοντα να δρέψει άμεσα τους καρπούς της νίκης του και δεύτερον, την ανάγκη η ενδεχόμενη επιτυχία της έφεσης να μη χάσει τη σημασία της μένοντας χωρίς κανένα αντίκρισμα". Στην The Governor and the Company of the Bank of Scotland v. Του Πλοίου S.S. Sapphire Seas,

(2001)1 (B) Α.Α.Δ. 955, 966 γίνεται αναφορά σε αγγλική νομολογία και σημειώνεται ότι: «...Το Δικαστήριο δε διστάζει, υπό ποικιλία μάλιστα περιστάσεων, να αναστείλει τις συνέπειες μιας απόφασης ή ενός διατάγματος για να παρασχεθεί η ευκαιρία να εξετάσει οριστικά κατ' έφεση διαφορά που συνάπτεται με χρηματικό απόθεμα ή άλλη περιουσία. Με τη βασική αιτιολογία πως αν δεν διατηρηθεί ανέπαφο ένα ταμείο μέχρι τέλους, η δικαίωση από το ανώτερο Δικαστήριο δε θα έχει πια σημασία. Με αποτέλεσμα να μένει έκθετη η ιδέα της δικαιοσύνης και να χάνει την αξιοπιστία της.» Αναφέρεται στην Ένορκη Δήλωση του Εναγόμενου 1 ότι αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της Απόφασης η Ενοριακή Επιτροπή θα μπορεί να προχωρήσει για να επιφέρει διάφορες αλλαγές, βελτιώσεις και οικοδομικής φύσης εργασίες στο Παρεκκλήσι. Περαιτέρω ότι η Ενοριακή Επιτροπή εφόσον εγγραφεί ως ιδιοκτήτρια του χώρου θα μπορεί να το διαθέσει, υποθηκεύσει ή αναπτύξει με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν περιπλοκές στην περίπτωση ανατροπής της Απόφασης. Η Έφεση, εφόσον επιτύχει, δεν θα επιφέρει την ακύρωση της εγγραφής παρά μόνο θα ανατρέψει την πρωτόδικη Απόφαση και ενδεχόμενα θα χρειαστούν άλλες χρονοβόρες διαδικασίες για να επιτευχθεί η επαναφορά του μέρους στην ιδιοκτησία των Εναγομένων. Στην Ένορκη Δήλωση που υποστηρίζει την ένσταση αναφέρεται ότι η Ενοριακή Επιτροπή δεν έχει πρόθεση να πωλήσει, υποθηκεύσει ή επιβαρύνει τον επίδικο χώρο. Μόνο της μέλημα είναι η συντήρηση και επιδιόρθωση του Παρεκκλησίου. Η αποξένωση ή επιβάρυνση του χώρου θα ήταν κάτι το πρωτάκουστο που προφανώς δεν θα εγκρινόταν από την Ιερά Μητρόπολη Λεμεσού. Προβάλλεται ακόμα η θέση ότι οι Εναγόμενοι δεν μπορεί να υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά από τη μεταβίβαση του επίδικου χώρου γιατί από το 1938 που αναγέρθηκε το Παρεκκλήσιο ούτε οι προκάτοχοι τους, ούτε αυτοί συνέχεια ασκούσαν οποιοδήποτε κυριαρχικό δικαίωμα επί του χώρου. Το επιχείρημα εκλαμβάνει ως ορθή τη σχετική διαπίστωση στην εκδοθείσα Απόφαση που όμως προσβάλλεται με την Έφεση που καταχωρίστηκε. Υποστηρίζεται ακόμα ότι με τη μεταβίβαση του επίδικου τμήματος στην Ενοριακή Επιτροπή οι Εναγόμενοι δεν εμποδίζονται από την απόλαυση και εκμετάλλευση του υπολοίπου και πως δεν επηρεάζεται οποιαδήποτε ανάπτυξη. Αυτό δεν είναι σωστό. Έστω και αν το ακίνητο είναι μεγάλο (22.409 τ.μ.) ενώ το επίδικο τμήμα μικρό (219 τ.μ.) διαφορετικός είναι ο σχεδιασμός και η ανάπτυξη που μπορεί να γίνει εάν το τμήμα αποτελεί μέρος του ακινήτου. Όμως αυτό δεν έχει καμιά σημασία. Άλλωστε και στην περίπτωση που θα αναστέλλετο η εκδοθείσα Απόφαση αυτό δεν θα γινόταν για να δοθεί η δυνατότητα ανάπτυξης παραγνωρίζοντας το αποτέλεσμα της Απόφασης και δημιουργώντας δεδομένα που θα καταστούσαν δύσκολη ή αδύνατη την εκτέλεση της στο μέλλον σε περίπτωση απόρριψης της Έφεσης. Από αυτούς τους συλλογισμούς αναδύεται το ουσιαστικό επίδικο ζήτημα. Είναι ορθό ότι πρέπει να διασφαλιστεί ότι σε περίπτωση ανατροπής της πρωτόδικης Απόφασης η κατάσταση πραγμάτων θα μπορεί να επαναφερθεί σε αυτή που επικρατούσε πριν την έκδοση της Απόφασης. Δηλαδή το επίδικο τμήμα να καταστεί και πάλι μέρος του ακινήτου των Εναγομένων και ιδιοκτησία τους και τυχόν προσθήκες και κατασκευές που θα ήθελαν γίνει από την Ενοριακή Επιτροπή να απομακρυνθούν. Δεν τίθεται πραγματικό ζήτημα ενδιαφέροντος στη διατήρηση του Παρεκκλησίου στη σημερινή του κατάσταση αφού οι Εναγόμενοι κάθε άλλο παρά έχουν επιδείξει τέτοιο. Από την άλλη η αναστολή της Απόφασης θα σημαίνει ότι οι Εναγόμενοι θα μπορούν να αποξενωθούν του επίδικου τμήματος ή μεγαλύτερου μέρους που να το περιλαμβάνει ή να αναγείρουν σε αυτό κατοικίες ή να το αναπτύξουν διαφορετικά και το κυριότερο, που δεν θα μπορεί με κανένα τρόπο να διορθωθεί, είναι η κατεδάφιση του Παρεκκλησίου. Είναι η κρίση του Δικαστηρίου ότι δεν είναι ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης να ανασταλεί η εκδοθείσα Απόφαση. Δεν διαφαίνεται πραγματικός κίνδυνος σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης να μη μπορούν να αποκατασταθούν πλήρως τα δικαιώματα των Εναγομένων. Δεν υπάρχει πραγματικός κίνδυνος αποξένωσης του επίδικου τμήματος λόγω του εμβαδού του και της ύπαρξης του Παρεκκλησίου μέσα σε αυτό. Εάν επιτύχει η έφεση το τμήμα θα μπορεί να επανεγγραφεί στο όνομα των Εναγομένων και να κατεδαφιστούν οιεσδήποτε βελτιώσεις στο Παρεκκλήσι με την Ενάγουσα 2 να επιβαρύνεται τα έξοδα. Ως εκ των ανωτέρω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ της Ενάγουσας 2 και εναντίον των Εναγομένων 1 και 2, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Χ. Μαλαχτός, Π.Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής /ΞΠ Subject: Civil Jurisdiction / Other Actions / Interim Αναφορά: Αναστολή Εκτέλεσης Απόφασης εκκρεμούσης έφεσης cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο