Ιωάννου ν. Ονουφρίου, Αρ. Αγωγής:2170/11, 11/6/2019

(2010)1 Α.Α.Δ. 1932) καθώς επίσης και ότι η καθυστέρηση στην καταχώρηση της παρούσας αγωγής έχει επηρεάσει δυσμενώς τα συνταγματικά δικαιώματα του εναγόμενου (βλ. Siberia Αir ν. Βρασίδα Πούλλικα,

(2005)1 Α.Α.Δ. 893). Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλ. μεταξύ άλλων Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another

(1986)1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou

(1988)1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α.

(2005)1 Α.Α.Δ. 256). Λαμβανομένου υπόψη ότι για να εξεταστούν τα προαναφερόμενα δύο θέματα που έθιξε ο κ. Χατζηκωστής, θα πρέπει πρώτα να αποκρυσταλλωθεί το πραγματικό (factual) πλαίσιο που περιβάλλει την υπόθεση ώστε να εξακριβωθεί κατά πόσο όντως ο ενάγοντας εκτέλεσε οποιεσδήποτε εργασίες και ποια η φύση τους καθώς επίσης και το πώς πραγματικά επηρέασε τον εναγόμενο, αν τον επηρέασε, η καταχώρηση αγωγής το 2011 για γεγονότα που έλαβαν χώρα μεταξύ 1997-1999. Προέχει συνεπώς η αξιολόγηση της προσκομισθείσας μαρτυρίας. Κρίνω σκόπιμο όπως ασχοληθώ πρώτα με τη μαρτυρία του ΜΕ2, εφόσον ο εν λόγω μάρτυρας ήταν ο μόνος εκ των μαρτύρων που κατέθεσαν ο οποίος καμία εμπλοκή είχε στην κατ ' ισχυρισμό επίδικη συμφωνία. Ο μάρτυρας μου έκαμε καλή εντύπωση και σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν διαπίστωσα ότι αυτός υποκινείτο από αλλότρια κίνητρα ως υποστήριξε η υπεράσπιση, θέση την οποία άλλωστε η τελευταία ούτε τεκμηρίωσε με οποιαδήποτε μαρτυρία αλλά ούτε και προώθησε μέσω του εναγόμενου. Αν και το μόνο που προσέφερε ο ΜΕ2 στην υπόθεση ήταν ουσιαστικά περιστατική μαρτυρία ως προς την εντύπωση που αυτός απεκόμισε βλέποντας τον ενάγοντα να πηγαινοέρχεται στην υπό κατασκευή αποβάθρα και τον εναγόμενο να κάμνει ουσιαστικά κουμάντο στο ξενοδοχείο, ήταν ακριβοδίκαιος και προς τους δύο. Διευκρίνισε από την αρχή ότι τα όσα αντιλήφθηκε αποτελούσαν τη δική του προσωπική εκτίμηση από τα όσα ο ίδιος βίωσε κατά την εργοδότηση του στο ξενοδοχείο, ότι δεν γνωρίζει αν ο εναγόμενος ήταν όντως ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου και αν ο ενάγοντας κατασκεύαζε την αποβάθρα μαζί με κάποιο άλλο εργολάβο. Εξήγησε όμως με πειστική λεπτομέρεια πώς και γιατί κατέληξε να αντιλαμβάνεται αυτά τα πράγματα και γενικά άφησε την εντύπωση ότι επρόκειτο για ειλικρινή και αμερόληπτο μάρτυρα. Αποδέχομαι συνεπώς τη μαρτυρία του ΜΕ2 ως αξιόπιστη στο σύνολο της. Στρέφομαι στη μαρτυρία των άμεσα εμπλεκομένων προσώπων, ήτοι του ενάγοντα και του εναγόμενου. Η μαρτυρία του ενάγοντα ήταν απλή και λιτή, σε τέτοιο σημείο όμως που ουσιαστικά καμία λεπτομέρεια δόθηκε από μέρους του ως προς το τι εργασίες ακριβώς είναι που ισχυρίζεται ότι εκτέλεσε για 2½ χρόνια προς όφελος του εναγόμενου και πώς στο τέλος τις υπολόγισε να αξίζουν το ποσό των €42.715,04 (25.000ΛΚ) που αξιώνει με την παρούσα αγωγή. Όπως εξηγώ πιο κάτω, αυτό που ουσιαστικά παρέμεινε στο τέλος της υπόθεσης από πλευράς ενάγοντα, ήταν ένας γενικός και αόριστος ισχυρισμός ότι «έκαμνα του κουγκριά που το πρωί ως τη νύχτα.(και) έπρεπε να με πληρώσει 25.000ΛΚ». Η δικογραφημένη εκδοχή του ενάγοντα ήταν ότι συμφώνησε να κατασκευάσει και να τοποθετήσει τσιμέντο στο ξενοδοχείο και στους στάβλους που ανήκαν στον εναγόμενο προσωπικά και ότι στο τέλος των εργασιών αυτών, ο τελευταίος θα του κατέβαλλε αμοιβή η οποία «.θα ήταν εύλογη και/ή σύμφωνα με τις τρέχουσες τιμές». Η μόνη όμως λεπτομέρεια που έδωσε ο ενάγοντας κατά την ακρόαση προς απόδειξη αυτών του των ισχυρισμών, ήταν η θέση του ότι «ούλλη νύχτα.έμπαινα μέσα στη θάλασσα με τα μηχανήματα μου και έφκαλα το τσακίλι πάνω και εζήμωνα του το.(και).έκαμα και τους στάβλους του». Καμία μαρτυρία όμως προσκομίστηκε από πλευράς ενάγοντα που να καταδεικνύει το τότε ιδιοκτησιακό καθεστώς του ξενοδοχείου και των στάβλων, την ιδιότητα με την οποία ο εναγόμενος του έδωσε τις κατ' ισχυρισμό οδηγίες ή για το πώς ο τελευταίος έλαβε ή ανέμενε να λάβει προσωπικά οποιοδήποτε όφελος από τις επίδικες εργασίες, θέματα τα οποία η υπεράσπιση αμφισβήτησε ρητά. Πρόσθετα τούτου, ούτε τα τιμολόγια ούτε και η κοστολόγηση των επίδικων εργασιών, τα οποία ο ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι έδωσε στον εναγόμενο όταν ζήτησε να πληρωθεί την κατ' ισχυρισμό εύλογη και σύμφωνη με τις τότε τρέχουσες τιμές, αμοιβή των 25.000ΛΚ, παρουσιάστηκαν κατά την ακρόαση. Αυτά όμως ήταν και τα έγγραφα που θα έδιναν έρεισμα στους ισχυρισμούς του ενάγοντα και που θα αποδείκνυαν τις αξιώσεις του, ιδιαίτερα εφόσον ο ίδιος δεν επεκτάθηκε περαιτέρω σε σχέση με τα θέματα αυτά ούτε και προσκόμισε οποιαδήποτε άλλη σχετική μαρτυρία. Οι επί του προκειμένου ισχυρισμοί του ενάγοντα συνεπώς, παρέμειναν μετέωροι και ατεκμηρίωτοι. Τα πιο πάνω λαμβάνουν ιδιαίτερη σημασία υπό το φως αφ' ενός της αναφοράς του ίδιου του ενάγοντα ότι η κατασκευή της αποβάθρας του ξενοδοχείου και των στάβλων είχε ανατεθεί σε «μεγάλο εργολάβο» εφόσον ο ίδιος δεν ήταν κτίστης και δεν εκτελούσε οικοδομικές εργασίες και αφ' ετέρου της βεβαίωσης των Κοινωνικών Ασφαλίσεων (Τεκ.3) η οποία δεν αμφισβητήθηκε και της μαρτυρίας του ΜΕ2, που φέρουν τον ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο, αντίθετα με το τι αυτός ισχυρίστηκε κατά την ακρόαση, να μην ήταν αυτοεργοδοτούμενος αλλά μέλος του προσωπικού της κουζίνας του ξενοδοχείου «ELIAS BEACH» και υπάλληλος της Ε.O.E. Tourist Enterprises Ltd. Παρέμειναν συνεπώς αναπάντητα από πλευράς ενάγοντα τα θέματα που τέθηκαν ρητά από την υπεράσπιση και τα οποία αποτέλεσαν και τον κεντρικό πυρήνα της υπόθεσης της, ήτοι το κατά πόσο ο ενάγοντας, αν όντως ενεπλάκη στην κατασκευή της αποβάθρας του ξενοδοχείου και των στάβλων, το έπραξε ως υπάλληλος και για λογαριασμό της εταιρείας που τον εργοδοτούσε ή για λογαριασμού τρίτου προσώπου όπως και το κατά πόσο ο εναγόμενος, αν όντως ζήτησε από τον ενάγοντα να εκτελέσει τις επίδικες εργασίες, το έπραξε υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής της εργοδότριας εταιρείας και όχι υπό την προσωπική του ιδιότητα. Άγνωστο παρέμεινε επίσης το ποιες ακριβώς ήταν οι εργασίες που εκτέλεσε ο ενάγοντας καθώς επίσης και το πώς προκύπτει και πώς δικαιολογείται το κόστος που αξιώνεται γι' αυτές, θέματα τα οποία επίσης αμφισβήτησε ρητά η υπεράσπιση. Από την άλλη όμως, ούτε ο εναγόμενος ήταν σαφής κατά τη μαρτυρία του. Ήταν φανερή η προσπάθεια του τελευταίου να αποσυνδέσει πάση θυσία τον εαυτό του από κάθε σχέση με τον ενάγοντα, το ξενοδοχείο και τους στάβλους και προς τούτο επικαλέστηκε την εμπλοκή διαφόρων εταιρειών όπως της Ε.O.E. Tourist Enterprises Ltd και της εταιρείας του γιου του. Όπως όμως εύστοχα του υπέδειξε ο κ. Καλλής κατά την αντεξέταση, οι εν λόγω θέσεις του καταρρίπτονταν από τα έγγραφα που ο ίδιος παρουσίασε, ήτοι τον τίτλο ιδιοκτησίας του ακινήτου στο οποίο βρίσκεται το ξενοδοχείο (Τεκ.1), το οποίο παρουσιάζει την Ε.O.E. Tourist Enterprises Ltd να εγγράφεται ως ιδιοκτήτης στις 27/10/08, ήτοι πολύ μετά τον επίδικο χρόνο και το πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών (Τεκ.2), το οποίο καταδεικνύει ότι ο εναγόμενος δεν είχε απλά συμβουλευτικό ρόλο στην εν λόγω εταιρεία, αλλά ότι ήταν ένας εκ των δύο διευθυντών της. Υπενθυμίζω εδώ ότι σύμφωνα με την εκδοχή του εναγόμενου και τη βεβαίωση των Κ.Α (Τεκ.2) που ο ίδιος παρουσίασε, η εν λόγω εταιρεία ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο, εργοδότης του ενάγοντα και του υπόλοιπου προσωπικού του ξενοδοχείου καθώς επίσης και η διαχειρίστρια του ξενοδοχείου. Δεν μπορεί συνεπώς, να σταθεί στη βάσανο της λογικής ο ισχυρισμός του εναγόμενου ότι ως διευθυντής αυτής της εταιρείας, ο ίδιος δεν είχε καμία άμεση σχέση με τη διαχείριση του ξενοδοχείου ή με τον ενάγοντα και το υπόλοιπο προσωπικό. Αρκεί ένας να διεξέλθει της μαρτυρίας του εναγόμενου και ιδιαίτερα του τρόπου με τον οποίο αυτός αναφερόταν για τους υπαλλήλους του ξενοδοχείου, για να αντιληφθεί ότι δεν επρόκειτο για πρόσωπο άσχετο και ασύνδετο με τα θέματα αυτά αλλά ουσιαστικά για το πρόσωπο που έκαμνε κουμάντο και που έδινε οδηγίες και διαταγές. Γιατί άλλωστε να νιώθει ο εναγόμενος την ανάγκη να πηγαίνει να τρώει με το προσωπικό ώστε να τους δείχνει ότι «επειδή υπήρξε και εκείνος φτωχός ήξερε από αυτές τις καταστάσεις», αν δεν τους θεωρούσε ουσιαστικά δικούς του υπαλλήλους και τον εαυτό του ως «μάστρο» τους; Προς τι η ανάγκη επίδειξης ταπεινότητας αν δεν επρόκειτο για πρόσωπο που ασκούσε σε αυτούς εξουσία; Με βάση την όλη εικόνα της μαρτυρίας του εναγόμενου συνεπώς, δεν μπορώ να δεχτώ ως αξιόπιστο τον ισχυρισμό του ότι αυτός ήταν πρόσωπο με παθητικό ρόλο στη διαχείριση του ξενοδοχείου και του προσωπικού, αλλά θεωρώ ότι επρόκειτο για άτομο που και εξουσία αλλά και αυστηρό εποπτικό ρόλο είχε και ως τέτοιο πρόσωπο δεν μπορεί να μην γνώριζε, ως ισχυρίστηκε, αν ένας υπάλληλος του ξενοδοχείου, ήτοι ο ενάγοντας, εμπλέκετο στις εργασίες κατασκευής της αποβάθρας και των στάβλων του ξενοδοχείου. Όπως άλλωστε ο ίδιος ο εναγόμενος ανέφερε κατά την αντεξέταση του, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο ο ενάγοντας να εργαζόταν στην αποβάθρα και στους στάβλους στα πλαίσια ξεχωριστής συμφωνίας του με τον «μεγάλο εργολάβο» των έργων. Η συνειδητή όμως προσπάθεια του εναγόμενου να αποσυνδέσει τον εαυτό του από την όλη υπόθεση δεν οδηγεί άνευ ετέρου σε συμπέρασμα ότι ευσταθούν οι ισχυρισμοί του ενάγοντα περί προσωπικής συμφωνίας του με τον εναγόμενο. Παρέμεινε άλλωστε άγνωστο ποιου τα συμφέροντα θα εξυπηρετούνταν και θα επωφελούνταν από τις επίδικες εργασίες και αν και το πιστοποιητικό του Εφόρου Εταιρειών (Τεκ.2), το οποίο παρουσιάζει τον εναγόμενο να είναι διευθυντής της εταιρείας που εργοδοτούσε τον ενάγοντα κατά τον ουσιώδη χρόνο, καταδεικνύει ότι κάποια σχέση υπήρχε μεταξύ ενάγοντα και εναγόμενου, δεν μπορεί από μόνο του αυτό να δώσει πραγματικό έρεισμα στους ισχυρισμούς του πρώτου περί σύναψης συμφωνίας με τον τελευταίο προσωπικά και δη συμφωνίας στα πλαίσια της οποίας ο εναγόμενος θα πρέπει προσωπικά να καταβάλει στον ενάγοντα το ποσό των 25.000ΛΚ. Κοντολογίς, στη βάση της πιο πάνω αξιολόγησης της μαρτυρίας, έστω και αν από την αξιόπιστη μαρτυρία του ΜΕ2 βρίσκω ότι ο ενάγοντας όντως εκτελούσε κάποιες τσιμεντουργικές εργασίες κατά την κατασκευή της αποβάθρας του ξενοδοχείου, δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία, ιδιαίτερα από πλευράς ενάγοντα ο οποίος έχει και το ανάλογο βάρος απόδειξης, επί της οποίας θα μπορούσα να στηριχθώ με ασφάλεια ώστε να καταλήξω σε ευρήματα και συμπεράσματα ως προς το ποιες ακριβώς ήταν αυτές εργασίες, κατά πόσο αυτές ζητήθηκαν να γίνουν από τον εναγόμενο υπό την προσωπική του ιδιότητα ή κατά πόσο ο τελευταίος ανέλαβε προσωπικά να τις πληρώσει και τέλος κατά πόσο τέτοιες εργασίες, με βάση τις τότε τρέχουσες τιμές οι οποίες επίσης παρέμειναν άγνωστες, εύλογα αξίζουν 25.000ΛΚ ή κάποιο άλλο ποσό. Ενόψει αυτής της κατάληξης, παρέλκει η εξέταση των θεμάτων που ήγειρε ο κ. Χατζηκωστής με την αγόρευση του. Για όλους τους πιο πάνω λόγους συνεπώς, κρίνω ότι ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει στον απαιτούμενο βαθμό τις αξιώσεις του και συνεπώς η αγωγή απορρίπτεται. Λαμβανομένων δε υπόψη των λόγων που οδήγησαν στην απόρριψη της αγωγής καθώς επίσης και το ότι η μαρτυρία του εναγόμενου απορρίφθηκε ως αναξιόπιστη, κρίνω ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα της και εκδίδω ανάλογη διαταγή. (Υπ.) ................ Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο