FRAIHM ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Αρ. Αγωγής: 377/2017, 27/6/2019

(3), τις οποίες παραθέτω αυτούσιες: «Δ.25 Θ1

(3)Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης.» Για να επιτραπεί συνεπώς η αιτούμενη τροποποίηση, εφόσον έχει εκδοθεί η κλήση για οδηγίες, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει είτε εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας είτε ότι, η τροποποίηση αφορά, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, σε νέα δεδομένα που δεν ήταν υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της δικογραφίας που επιχειρείται να τροποποιηθεί. Από τις εν λόγω πρόνοιες προκύπτει ξεκάθαρα ότι η δυνατότητα τροποποίησης δικογράφου γενικότερα, αλλά και η φιλελεύθερη τάση να επιτρέπεται τέτοια τροποποίηση σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, ως ήταν η νομολογία πριν την τροποποίηση της Δ.25, έχει πλέον περιοριστεί και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί. Την ίδια στιγμή όμως, οι νομολογιακές αρχές που αφορούσαν στον τρόπο εφαρμογής της «παλιάς» Δ.25, μπορούν ακόμη να χρησιμοποιηθούν ως προς τον γενικότερο σκοπό για τον οποίο δύναται να δοθεί άδεια για τροποποίηση, εξουσία που ακόμη άπτεται της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά, ο οποίος σκοπός δεν είναι άλλος από τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της δικαιοσύνης με γνώμονα τα εκατέρωθεν συμφέροντα των διαδίκων (βλ. Ε. Φιλίππου Λτδ ν. Compass Insurance Co. Ltd (Αρ. 1)

(1990)1 AAΔ 24, Μάκης Σαββίδης ν Αυγής Π. Μαθηκολώνη - Πουργουρίδου, ΄Εφεση Αρ. 5/2016, 15/2/2018, Kayat Trading Ltd ν. Genzyme Corporation (Αρ. 2)

(2013)1 ΑΑΔ 543), Ikos Cif Ltd v. Martin Coward κ.ά., ECLI:CY:AD:2014:A205, Πολιτικές Εφέσεις Αρ. 137/2013 και 138/2013, 20.3.2014 και Ανδριανή Αρακελιάν, Διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντος Harutune L Arakelian ν Ταμείου Προνοίας του προσωπικού της Marfin Λαϊκής Τράπεζας Δημόσια Εταιρεία Λτδ και των εξαρτημένων της εταιρειών κ.α., ECLI:CY:AD:2016:A87, Πολιτική Έφεση Αρ. 51/2012, 11/2/2016 καθώς και τη νομολογία που οι εν λόγω αποφάσεις παραπέμπουν). Τα πιο πάνω μπορούν εύκολα να διαπιστωθούν και από το λεκτικό της γενικότερης πρόνοιας της Δ.25 Θ.5 σύμφωνα με τις οποίες «Το Δικαστήριο μπορεί σε οποιοδήποτε χρόνο και με τέτοιους όρους ως προς τα έξοδα ή άλλως ως θα έκρινε δίκαιο, να τροποποιήσει οποιοδήποτε ελάττωμα ή λάθος σε οποιαδήποτε διαδικασία, όλες δε οι αναγκαίες τροποποιήσεις θα πρέπει να γίνονται με σκοπό τον καθορισμό του πραγματικού ζητήματος ή επίδικου θέματος, το οποίο εγείρεται με ή εξαρτάται από τη διαδικασία» (έμφαση δική μου). Με γνώμονα τις πιο πάνω πρόνοιες παρατηρώ ότι με την υπό κρίση αίτηση η πλευρά του εναγόμενου ουσιαστικά ζητά να περιορίσει την υπεράσπιση της σε ένα μόνο ζήτημα, το οποίο είναι περισσότερο νομικό παρά πραγματικό, ήτοι στον ισχυρισμό ότι η αναγνώριση χρέους που ο εναγόμενος υπέγραψε την 16/2/2015 είναι άκυρη λόγω του ότι δεν υπογράφτηκε από δύο μάρτυρες. Σημειώνω εδώ ότι αν και με τους προτιθέμενους ισχυρισμούς φαίνεται να επιχειρείται να εισαχθεί και μια γενικότερη άρνηση αυτού καθ' αυτού του δανείου και της υπογραφής της συγκεκριμένης αναγνώρισης χρέους, κάτι το οποίο δεν μπορεί να επιτραπεί με βάση τις πρόνοιες της νέας Δ.25, από την παραδοχή που γίνεται εμμέσως πλην σαφώς στην Ε/Δ που υποστηρίζει την αίτηση, ήτοι ότι όντως υπάρχει η συγκεκριμένη γραπτή αναγνώριση χρέους, διαπιστώνεται ότι στην πραγματικότητα, το μόνο που επιθυμεί πλέον η υπεράσπιση να αμφισβητήσει ως θέμα νομικό είναι την εγκυρότητα της αναγνώρισης και όχι την ύπαρξη της. Υπό αυτήν την σκοπιά συνεπώς, δεν διαπιστώνεται να επιχειρείται τέτοια ριζική μετατροπή της υπεράσπισης και δη στη βάση νέων γεγονότων ώστε να η αίτηση να μην συνάδει με το σκοπό και το πνεύμα της Δ.25. Το κατά πόσο βέβαια σε αγωγή για χρέος συνιστά υπεράσπιση η εγκυρότητα ή μη μιας τέτοιας αναγνώρισης ή το κατά πόσο τέτοια αναγνώριση απαιτεί τις υπογραφές δύο μαρτύρων, αυτά είναι θέματα που αφορούν την ουσία του εγγράφου και δεν μπορούν να προαποφασιστούν στα πλαίσια αυτής της ενδιάμεσης διαδικασίας. Δεν παραγνωρίζω ότι επιχειρείται επίσης όπως αφαιρεθεί από την υφιστάμενη υπεράσπιση ο ισχυρισμός περί εξόφλησης, ο οποίος περιόριζε κατά πολύ τα επίδικα θέματα ενόψει των παραδοχών που ένας τέτοιος ισχυρισμός εμπεριέχει ως προς την χορήγηση ενός δανείου και την ύπαρξη, έστω αρχικά, ενός χρέους ως ισχυρίζεται ο ενάγοντας. Δεν θεωρώ όμως ότι με τον περιορισμό της υπεράσπισης ως αναφέρεται ανωτέρω θα εκτροχιαστεί η όλη υπόθεση ή ότι θα επηρεαστούν δυσμενώς τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της δικαιοσύνης και του ενάγοντα. Αντίθετα, θεωρώ ότι τα εν λόγω συμφέροντα εξυπηρετούνται καλύτερα εφόσον με την αιτούμενη τροποποίηση, η παραδεκτή του δανείου δεν αναιρείται και η υπεράσπιση περιορίζεται ουσιαστικά σε ένα μόνο θέμα, ήτοι το κατά πόσο η γραπτή αναγνώριση χρέους είναι έγκυρη και παράγει έννομα αποτελέσματα. Το αν αυτός ο ισχυρισμός συνιστά υπεράσπιση ή όχι, είναι, όπως ανέφερα ανωτέρω, θέμα ουσίας. Όσον αφορά το κατά πόσο η αιτούμενη τροποποίηση προέκυψε λόγω καλόπιστου λάθους ή γεγονότος που δεν ήταν αντιληπτό κατά τη σύνταξη της υφιστάμενης υπεράσπισης, θεωρώ ότι το θέμα αυτό θα πρέπει να προσεγγιστεί με γνώμονα το ότι οι προτιθέμενοι ισχυρισμοί δεν εισάγουν νέα γεγονότα αλλά νομικά θέματα επί των υφιστάμενων γεγονότων. Είναι υπό αυτήν την σκοπιά που δύναται να θεωρηθεί η μη προβολή των εν λόγω ισχυρισμών στο αρχικό δικόγραφο ως καλόπιστο λάθος που διαπιστώθηκε μόνο όταν δόθηκε στους δικηγόρους το επίδικο έγγραφο. Η εγκυρότητα άλλωστε της γραπτής αναγνώρισης χρέους ως θέμα νομικό, το οποίο αποτελεί μέρος των ισχυρισμών του ενάγοντα, θα μπορούσε να εξεταστεί, είτε συνιστούσε μέρος της υπεράσπισης είτε όχι. Στη βάση όλων των πιο πάνω συνεπώς και εν τη απουσία οποιασδήποτε κακοπιστίας από πλευράς εναγόμενου, κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις της Δ.25 Θ

(3)ώστε να εγκριθεί η αίτηση και αυτό ώστε να εξυπηρετηθούν καλύτερα και δίκαια τα συμφέροντα αμφότερων των διαδίκων και της διαδικασίας. Η όποια δε ταλαιπωρία προκλήθηκε ή θα προκληθεί στον ενάγοντα από την έγκριση της αίτησης, δεν θεωρώ ότι ανάγεται σε παραβίαση των δικαιωμάτων του και όπως ήταν το νομικό πλαίσιο πριν την τροποποίηση της Δ.25 έτσι και τώρα, η εν λόγω ταλαιπωρία δύναται θεωρώ να αποζημιωθεί με την ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα. Των πιο πάνω λεχθέντων και για σκοπούς αποφυγής οποιασδήποτε παρεξήγησης ως προς το τι θα συνιστά πλέον επίδικο εκ της δικογραφίας θέμα, κρίνω ότι η αιτούμενη τροποποίηση, δύναται, με βάση τα όσα αναφέρω ανωτέρω, να επιτραπεί να γίνει ως εξής. Α) Δια της διαγραφής της υφιστάμενης παραγράφου 3 της υπεράσπισης από τη φράση «.αναφέρει ότι έχει πληρώσει .» μέχρι και το τέλος της παραγράφου και αντικατάστασης της με φράση «.ισχυρίζεται ότι η έγγραφη αναγνώριση είναι άκυρη και παράνομη επειδή δεν υπογράφεται από δύο μάρτυρες όπως καθορίζεται από τον Σχετικό Νόμο». Β) Με την διαγραφή της παραγράφου 4 της υφιστάμενης υπεράσπισης και την αντικατάσταση της ως η παράγραφος β) της αίτησης. Η αίτηση συνεπώς επιτυγχάνει ως ανωτέρω αναφέρεται και ως εκ τούτου εκδίδεται ανάλογο διάταγμα τροποποίησης της υπεράσπισης. Τροποποιημένη υπεράσπιση να καταχωρηθεί εντός 5 ημερών και να παραδοθεί αυθημερόν στην πλευρά του εναγόμενου ο οποίος θα καταχωρήσει τροποποιημένη απάντηση εντός 5 ημερών στη συνέχεια. Η αγωγή ορίζεται για οδηγίες στις 09/07/19 ώστε να ελεγχθεί η συμμόρφωση με τα πιο πάνω και να δοθούν περαιτέρω οδηγίες αν χρειάζεται. Όσον αφορά τα έξοδα της παρούσας αίτησης όπως και τα τυχόν σπαταληθέντα έξοδα, αυτά επιδικάζονται προς όφελος του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. Θα είναι δε πληρωτέα στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ)........... Πιστόν αντίγραφο Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο