SOCRATES MENELAOU LTD ν. N.N. &P.A. ACTIVITIES LIMITED, Αρ. Αγωγής: 2339/14, 9/5/2019

(2)Κεφ. 6). Μετά που η αίτηση επιδόθηκε στον διευθυντή της καθ' ης η αίτηση, ο τελευταίος καταχώρησε, μέσω δικηγόρου, ένσταση εκ μέρους της υπό εξέταση εταιρείας, με κεντρικό άξονα το ότι «η καθ' ης η αίτηση δεν είναι σε θέση να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό αφού οι εργασίες αυτής αναστάληκαν περί ή κατά το 2016». Η θέση που προβλήθηκε μέσω της ένστασης της εταιρείας και η οποία υποστηρίχθηκε κατά την ένορκη εξέταση του διευθυντή της κα της λογίστριας Ε. Νεοφύτου, ήταν ότι από την εγγραφή της η εταιρεία δραστηριοποιείτο με τη διοργάνωση εξειδικευμένων εκθέσεων, μεταξύ των οποίων και εκθέσεων για γάμους, όμως λόγω των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων που αντιμετώπιζε, παρόλο που εξακολουθεί να είναι εγγεγραμμένη στο μητρώο του Εφόρου Εταιρειών, οι δραστηριότητες της τερματίστηκαν το

1. Δεν έχει οποιαδήποτε ακίνητη περιουσία εγγεγραμμένη στο όνομα της (Τεκ.Α), ούτε οποιοδήποτε ενεργό τραπεζικό λογαριασμό ή κινητή περιουσία, ούτε έχει υπαλλήλους ή έσοδα. Αντιθέτως η εταιρεία έχει οφειλές τόσο απέναντι στο ΦΠΑ όσο και προς τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις (Τεκ. Β, Γ και βεβαίωση Κοινωνικών Ασφαλίσεων ημερ.27/04/18). Σύμφωνα με τους λογιστές της εταιρείας, λογιστικά βιβλία τηρούνταν μέχρι και την 30/11/15, ημερομηνία για την οποία αφορά και η τελευταία φορολογική δήλωση ΦΠΑ που ετοιμάστηκε (Τεκ.Δ) ενώ έκτοτε δεν υπάρχουν οποιαδήποτε άλλα στοιχεία. Σύμφωνα με τη Νεοφύτου, αν και η ίδια δεν γνωρίζει τη σημερινή οικονομική κατάσταση της εταιρείας εντούτοις από την προσωπική της εμπλοκή σε σχέση με την περίοδο που τηρούνταν τα λογιστικά βιβλία, η εταιρεία «σίγουρα δεν πήγαινε καλά». Η τελευταία φορολογική δήλωση της εταιρείας για σκοπούς ΦΠΑ καταδεικνύει ότι κατά το 2015, η εταιρεία προέβη σε πωλήσεις συνολικού ύψους €20.119 και σε αγορές συνολικού ύψους €
2. Υποδεικνύοντας κατά την ακρόαση κατηγορητήριο που καταχώρησαν οι Κοινωνικές Ασφαλίσεις εναντίον της καθ' ης αίτηση αναφορικά με οφειλές ύψους περί τα €345 πλέον το ανάλογο διοικητικό πρόστιμο, οι οποίες προέκυψαν κατά την περίοδο Φεβρουαρίου 2015 ως Ιουλίου 2016 (Τεκ. Β) και οι οποίες μετά από σχετικό ένταλμα φυλάκισης που εκδόθηκε, πληρώνονται κατόπιν διακανονισμού με μηνιαίες δόσεις των €100, η πλευρά των αιτητών υποστήριξε ότι για να έχουν προκύψει τέτοιες οφειλές και να πληρώνονται, σημαίνει ότι η εταιρεία και εντός του 2016 είχε κάποια δραστηριότητα αλλά και εξακολουθεί σήμερα να έχει. Τη θέση αυτή ο διευθυντής της καθ' ης η αίτηση την απέρριψε, επαναλαμβάνοντας ότι η εταιρεία είχε δραστηριότητες μόνο μέχρι το τέλος του 2015 και ότι είναι από αυτές που προέκυψε η συγκεκριμένη οφειλή, η πληρωμή τους δε γίνεται από δικά του χρήματα λόγω του διακανονισμού που επήλθε συνεπεία του εντάλματος φυλάκισης. Σημειώνω εδώ ότι σύμφωνα με τους ίδιους αιτητές, ο δικαστικός επιδότης που ανέλαβε να εκτελέσει σχετικό ένταλμα κινητών που εξέδωσαν για το σκοπό εκτέλεσης της εκδοθείσας απόφασης, ενημέρωσε τους πρώτους ότι η καθ' ης η αίτηση στερείται οποιασδήποτε κινητής περιουσίας εξ' ου και με την αίτηση τους οι πρώτοι προέβαλαν και μια άλλη παράμετρο σε σχέση με την εισοδηματική ικανότητα της καθ' ης η αίτηση, ήτοι της κατ' ισχυρισμό σχέσης που αυτή έχει με μία άλλη εταιρεία, ήτοι την ZPL ZENITH PUBLICATIONS LIMITED. Όπως προέκυψε κατά την ακροαματική διαδικασία, η προαναφερόμενη εταιρεία ZPL ιδρύθηκε περί τον Απρίλιο 2004 από τον διευθυντή της καθ' ης η αίτηση και τη σύζυγο του και λειτουργούσε ως αδελφική εταιρεία από το ίδιο εγγεγραμμένο γραφείο με την καθ' ης η αίτηση. Σύμφωνα με το διευθυντή της καθ' ης η αίτηση, η εταιρεία ZPL από της ίδρυσης ασχολείτο αποκλειστικά με την έκδοση του περιοδικού «Σαλόνι Γάμου» και αν και τύγχανε κάποτε οι δύο εταιρείες να συμμετέχουν σε κοινές δραστηριότητες, όπως ήταν για παράδειγμα η από κοινού διοργάνωση της έκθεσης «Cyprus Beauty Show» που έγινε το 2013 (βλ. Τεκ.1 στην αίτηση), εντούτοις πρόκειται για χωριστή και ανεξάρτητη εταιρεία με διαφορετικό τομέα δραστηριοτήτων. Το διαφορετικό των παρεχόμενων από τις δύο εταιρείες υπηρεσιών, επιβεβαίωσε κατά τη μαρτυρία της και η λογίστρια Ε. Νεοφύτου. Ήταν η θέση των αιτητών ότι οι δύο εταιρείες ουσιαστικά παρείχαν τις ίδιες υπηρεσίες και ότι «.από τη στιγμή που η μία εταιρεία έκλεισε και προωθείτε ακριβώς τις ίδιες υπηρεσίες (μέσω της άλλης) πρόκειται για καταδολίευση των πιστωτών». Την εν λόγω θέση ο διευθυντής της καθ' ης η αίτηση την απέρριψε ισχυριζόμενος ότι ανέκαθεν οι δύο εταιρείες ασχολούνταν με διαφορετικές δραστηριότητες και ότι η καθ' ης η αίτηση δεν έχει διοργανώσει οποιαδήποτε έκθεση από το 2015 που ήταν και η τελευταία χρονιά εργασίας της. Στη βάση των πιο πάνω, η πλευρά των αιτητών υποστήριξε ότι η εταιρεία έχει την εισοδηματική ικανότητα για να καταβάλλει ανάλογο ποσό προς εξόφληση του υπό κρίση εξ' αποφάσεως χρέους της ενώ στην αντίπερα όχθη, ο συνήγορος της εταιρείας υποστήριξε αυτό που και ο διευθυντής της τελευταίας ανέφερε επανειλημμένα κατά την εξέταση του, ήτοι ότι η εταιρεία δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να καταβάλει οποιοδήποτε ποσό. Εξέτασα με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις καθώς και όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, έχοντας κατά νου και το ότι η εκτέλεση δικαστικής απόφασης τελεί πάντοτε υπό τον έλεγχο και την εποπτεία του Δικαστηρίου ούτως ώστε να αποφευχθούν άδικες και καταχρηστικές διαδικασίες (βλ. Panaou ν. Haji Christofi a.o

(1963)2 Α.Α.Δ. 19). Κατ' αρχή αναφέρω επιγραμματικά ότι η διαδικασία αίτησης για την έρευνα της οικονομικής κατάστασης ενός εξ' αποφάσεως οφειλέτη, είναι, ως έχει πολλάκις επισημανθεί από τη νομολογία[1], εξαίρεση στο αντιπαραθετικό (adversarial) δικαιικό μας σύστημα αφού είναι εξεταστικού χαρακτήρα (inquisitorial) που σκοπό έχει τη «...διερεύνηση των μέσων του εξ αποφάσεως χρεώστη ως εφόδιο για την κατίσχυση της δικαστικής διαδικασίας και των αποτελεσμάτων της». Μάλιστα δε, αυτό προνοεί και το ίδιο το Κεφ.6 (βλ. αρ.83, 84 και 85). Σύμφωνα με τις εν λόγω πρόνοιες, το Δικαστήριο, κέκτηται επίσης των εξουσιών εξαναγκασμού της παρουσίας του εξ αποφάσεως οφειλέτη στο Δικαστήριο καθώς και όποιου άλλου μάρτυρα κρίνει αναγκαίο αναφορικά με το θέμα της εξέτασης, ούτως ώστε τέτοια πρόσωπα να εξεταστούν, αναφορικά με την ικανότητα πληρωμής του οφειλόμενου ποσού από τον χρεώστη, την αποκάλυψη περιουσιακών στοιχείων τα οποία μπορούν να διατεθούν για την πληρωμή του χρέους και τη διάθεση οποιωνδήποτε περιουσιακών στοιχείων μετά τη δημιουργία ή τη γένεση της αστικής ευθύνης στην βάση της οποίας προέκυψε το εξ αποφάσεως χρέος (βλ. αρ. 84

(1)). Με την ολοκλήρωση της εξέτασης, το Δικαστήριο, δύναται να εκδώσει, ανάλογα με την περίπτωση, ένα ή περισσότερα από τα Διατάγματα που προνοούνται στο αρ.87

(1)Κεφ.6[2] ενώ δεν έχει εξουσία να εκδώσει οποιοδήποτε διάταγμα ή ένταλμα που δεν ζητήθηκε με την αίτηση (βλ. αρ.87

(6)). Στην περίπτωση όπου η αίτηση στρέφεται εναντίον νομικού προσώπου, ως αναφέρθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπόθεση Σοφούλα Ιωάννου κ.ά. ν. Polly Frocks Ltd

(2000)1 Α.Α.Δ. 398 και στην υπόθεση J. & M. Paperchase Ltd v Δωροϊδεα Λτδ.

(2006)1 Α.Α.Δ. 1234, το ζήτημα που τίθεται προς εξέταση, είναι, κατά πόσο, η καθ' ης η αίτηση, εξ αποφάσεως οφειλέτης εταιρεία, εξακολουθεί να διεξάγει εργασίες και να έχει εισοδήματα και εάν έχει την δυνατότητα να πληρώνει κάποιο λογικό ποσό προς εξόφληση του χρέους της. Κατά την εξέταση αυτή δύναται να εγερθεί και να εξεταστεί το κατά πόσο η εταιρεία, έστω και αν δεν φαίνεται να διεξάγει η ίδια εργασίες πλέον, εντούτοις στην πραγματικότητα δραστηριοποιείται και έχει εισοδήματα μέσω άλλης συνδεδεμένης με αυτήν εταιρείας. Στη βάση των πιο πάνω αρχών, παρατηρώ τα εξής. Κατά πρώτο, όπως επιβεβαιώνεται από το πιστοποιητικό του Κτηματολογίου, η καθ' ης η αίτηση στερείται οποιασδήποτε ακίνητης περιουσίας. Κατά δεύτερο, ο ανεξάρτητος δικαστικός επιδότης, ο οποίος σύμφωνα με τους ίδιους τους αιτητές ερεύνησε το κατά πόσο η καθ' ης η αίτηση έχει κινητή περιουσία ώστε να κατασχεθεί για σκοπούς εκτέλεσης της απόφασης, διαπίστωσε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και ότι η καθ' ης η αίτηση δεν έχει οποιαδήποτε κινητή περιουσία. Αυτό οι αιτητές φαίνεται να το δέχονται εξ' ου και έστρεψαν την προσοχή του Δικαστηρίου στην κατ' ισχυρισμό σχέση της καθ' ης η αίτηση με την εταιρεία ZPL και στην κατ' εκείνους συνεργασία των δύο σε κοινές επιχειρηματικές δραστηριότητες. Αυτή την σχέση των δύο εταιρειών όμως, οι αιτητές επεχείρησαν να την καταδείξουν μέσω διαφημιστικών φυλλαδίων που είχαν εκδοθεί το 2013, ήτοι προτού καν καταχωρηθεί η παρούσα αγωγή και δημιουργηθεί το υπό κρίση χρέος και τα οποία διαφημιστικά φυλλάδια, όπως ρητά αναφέρεται σε αυτά, αφορούν σε μία έκθεση που οι δύο εταιρείες διοργάνωσαν τότε από κοινού ως χωριστές και ανεξάρτητες διοργανώτριες, η μία ως διοργανώτρια εκθέσεων και η άλλη ως εκδότρια του περιοδικού «Σαλόνι Γάμου». Ακόμη δηλαδή και να μπορούσε να ληφθεί υπόψη για σκοπούς διαπίστωσης της σημερινής οικονομικής κατάστασης της καθ' ης η αίτηση η τυχόν επιχειρηματική δραστηριότητα που είχε πριν έξι χρόνια και πριν από το εξ' αποφάσεως χρέος, κάτι που δεν σίγουρα δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, η εν λόγω επιχειρηματική δραστηριότητα φαίνεται να ήταν από τότε ανεξάρτητη από τις δραστηριότητες της ZPL, η οποία υφίσταται εδώ και δεκαπέντε χρόνια, έστω και αν σε κάποια θέματα, τα συμφέροντα των δύο εταιρειών έτυχε να συμπίπτουν. Γιατί άλλωστε να ήταν συνδιοργανώτριες αν δεν ήταν άλλη η επιχείρηση της ZPL και άλλη της καθ' ης η αίτηση; Το ότι και οι δύο εταιρείες τύγχαναν διαχείρισης από το ίδιο φυσικό πρόσωπο το οποίο συνιστά το συνδετικό τους κρίκο και το οποίο προφανώς απολάμβανε τα κέρδη και από τις δύο εταιρείες είναι άνευ σημασίας εφόσον στην παρούσα περίπτωση δεν είναι το φυσικό πρόσωπο ο εξ' αποφάσεως οφειλέτης αλλά η χωριστή νομική οντότητα της καθ' ης η αίτηση. Δεν πρόκειται συνεπώς για περίπτωση όμοια με αυτή των Polly Frocks Ltd και Δωροϊδεα Λτδ ανωτέρω ώστε να τύχουν ανάλογης εφαρμογής οι διαπιστώσεις που έγιναν σε εκείνες τις υποθέσεις. Κατά τρίτο, από τις φορολογικές δηλώσεις που ετοίμασαν και παρουσίασαν στο Δικαστήριο αλλά και από τη δική τους εμπλοκή στα οικονομικά της καθ' ης η αίτηση, οι ανεξάρτητοι λογιστές της τελευταίας, η αμοιβή των οποίων επίσης δεν έχει καταβληθεί, διαπίστωσαν και αυτοί ότι μέχρι και το 2015 η οικονομική κατάσταση της καθ' ης η αίτηση «δεν πήγαινε καλά» ενώ μετά το 2015 δεν διαπίστωσαν να υπάρχει οποιαδήποτε επιχειρηματική ή εισοδηματική δραστηριότητα από πλευράς της τελευταίας. Το ότι η εταιρεία εξακολουθεί να παραμένει εγγεγραμμένη στον Έφορο Εταιρειών ως νομική οντότητα δεν αρκεί για να διαφοροποιήσει την εν λόγω εικόνα. Τέλος, το κατηγορητήριο των Κ.Α. που παρουσίασαν οι αιτητές δεν καταδεικνύει τίποτα περισσότερο από το γεγονός ότι η καθ' ης η αίτηση οφείλει στο Ταμείο εισφορές για μία δεκαοχτάμηνη περίοδο (Φεβ.2015 - Ιουλ.2016), το μεγαλύτερο μέρος της οποίας όμως αφορά στο έτος 2015 όταν και η καθ' η αίτηση διεξήγαγε δραστηριότητες. Η απλή αναφορά στο κατηγορητήριο ότι η εκεί επίδικη περίοδος εκτείνεται και στους πρώτους έξι μήνες του 2016 δεν μπορεί να οδηγήσει άνευ ετέρου στο συμπέρασμα που υποστήριξαν οι αιτητές, ήτοι ότι η καθ' ης η αίτηση δραστηριοποιείτο και εντός του 2016 ενώ το γεγονός ότι ο διευθυντής της τελευταίας προέβη προσωπικά σε διακανονισμό με τις Κ.Α για να πληρώσει το χρέος της εταιρείας υπό το φόβο φυλάκισης του ιδίου, δεν συνεπάγεται ότι η καθ' ης η αίτηση έχει εισοδήματα και δη τα εισοδήματα που ισχυρίζονται οι αιτητές. Σε κάθε περίπτωση, η μη πληρωμή ακόμη και αυτού του χαμηλού ποσού των €345 που οδήγησε στην ποινική δίωξη της εταιρείας συνιστά ακόμη μία ένδειξη ως προς την άσχημη οικονομική κατάσταση της. Κοντολογίς, από τα όσα στοιχεία έχουν παρουσιασθεί ενώπιον μου, προκύπτει ότι επί του παρόντος η καθ' ης η αίτηση στερείται οποιασδήποτε εισοδηματικής ικανότητας που να δικαιολογεί την έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος για πληρωμή του εξ' αποφάσεως χρέους της με δόσεις. Η παρούσα αίτηση συνεπώς δεν μπορεί παρά να απορριφθεί και απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα της διαδικασίας, ασκώντας τη διακριτική μου εξουσία κρίνω ότι αυτά θα πρέπει να επιδικασθούν εναντίον των αιτητών όχι μόνο διότι η αίτηση τους απερρίφθη αλλά και διότι όπως διαφάνηκε, οι αιτητές, γνώριζαν από πριν την καταχώρηση της αίτησης ότι η εταιρεία στερείτο κινητής και ακίνητης περιουσίας και επέλεξαν εντελώς αδικαιολόγητα να αγνοήσουν τις σχετικές υποδείξεις του ανεξάρτητου δικαστικού επιδότη και να καταχωρήσουν και προωθήσουν την παρούσα αίτηση στη βάση μιας περί του αντιθέτου πεποίθησης που ισχυρίστηκαν ότι τους δημιουργήθηκε απλά και μόνο διότι πριν έξι χρόνια η εταιρεία είχε κάποια οικονομική δραστηριότητα που της απέφερε εισοδήματα και οι ιδιοκτήτες της δραστηριοποιούνται και μέσω άλλων ανεξάρτητων εταιρειών. Ως εκ τούτου τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται προς όφελος της καθ' ης η αίτηση και εναντίον των αιτητών όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ). ........... Πιστόν αντίγραφο Λ.Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής [1] Βλ. μεταξύ άλλων Gesico Photographics Ltd v JK. Video Art Co. Ltd

(1991)1 A.A.Δ. 134 και Αντώνης Φλαγκοφάς ν Αταλέζα Λτδ

(1989)1 (Ε) Α.Α.Δ. 686. [2] (α) διάταγμα πληρωμής του χρέους με μηνιαίες δόσεις, (β) διάταγμα ακύρωσης καταδολιευτικών μεταβιβάσεων ή επιβαρύνσεων, (γ) διάταγμα αποκοπής απολαβών, (δ) διάταγμα με το οποίο να παρεμποδίζεται ο εξ αποφάσεως οφειλέτης να διαθέσει, αποξενώσει ή επιβαρύνει την περιουσία του ή μέρος της, (ε) ένταλμα κατάσχεσης εις χείρας τρίτου. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο