Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ ν. Ιωαννίδη κ.α., Αρ. Αγωγής: 2315/2017, 14/6/2019

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1938), προκύπτουν τα ακόλουθα: Ø Αγωγή 2315/17 1) Η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε στις 3.8.17, η υπεράσπιση και ανταπαίτηση στις 5.2.18 και η απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση στις 15.2.

1. 2) Στις 15.2.18 οι Ενάγοντες καταχώρισαν Κλήση για Οδηγίες η οποία ορίστηκε στις 23.5.
2. Καταχώρισαν επίσης Παράρτημα αναφορικά με την ανταπαίτηση. Στην Κλήση και στο Παράρτημα οι Ενάγοντες συμπλήρωσαν τα αιτήματα για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων, για ανταλλαγή εγγράφων και για έξοδα. 3) Στις 23.2.18 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Κλήση για Οδηγίες η οποία ορίστηκε στις 30.5.
3. Σε αυτή οι Εναγόμενοι σημείωσαν στο Παράρτημα τα αιτήματα για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων, για συνένωση αγωγών, για έξοδα και για άλλο αίτημα που δεν καλύπτεται από τα ανωτέρω. 4) Στις 23.5.18 το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) επιλήφθηκε και των δύο Κλήσεων για Οδηγίες. Κατ΄ εκείνη τη δικάσιμο και οι δύο πλευρές ζήτησαν διατάγματα για αποκάλυψη, επιθεώρηση και ανταλλαγή εγγράφων και το Δικαστήριο εξέδωσε σχετικά διατάγματα, έδωσε οδηγίες για καταχώριση και παράδοση ονομαστικού καταλόγου μαρτύρων και σύνοψης μαρτυρίας και όρισε την Αγωγή για οδηγίες στις 19.9.
4. 5) Οι Ενάγοντες καταχώρισαν ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας στις 13.6.18 και ένορκη δήλωση αποκάλυψης στις 14.6.
5. 6) Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας στις 27.7.18 και ένορκη δήλωση αποκάλυψης στις 3.8.
6. 7) Στις 19.9.18, λόγω απουσίας του φυσικού Δικαστή, η Αγωγή ορίστηκε για οδηγίες στις 2.10.
7. 8) Στις 2.10.18, λόγω απουσίας και πάλι του φυσικού Δικαστή η Αγωγή ορίστηκε για οδηγίες στις 28.11.
8. 9) Εν τω μεταξύ στις 21.9.18 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν την υπό κρίση Αίτηση η οποία ορίστηκε στις 30.10.
9. 10) Στις 30.10.18 λόγω απουσίας του φυσικού Δικαστή, η Αγωγή ορίστηκε για οδηγίες στις 13.12.18 11) Στις 28.11.18 το Δικαστήριο επιλήφθηκε της Αίτησης στην οποία οι Ενάγοντες καταχώρισαν ένσταση και έτσι η Αίτηση προχώρησε σε ακρόαση. Ø Αγωγή 2301/17 1) Η έκθεση απαίτησης καταχωρίστηκε την 1.8.17, η υπεράσπιση και ανταπαίτηση στις 13.2.18 και η απάντηση στην υπεράσπιση και υπεράσπιση στην ανταπαίτηση στις 2.3.
10. 2) Στις 2.3.18 οι Ενάγοντες καταχώρισαν Κλήση για Οδηγίες η οποία ορίστηκε στις 6.6.
11. Καταχώρισαν επίσης Παράρτημα αναφορικά με την ανταπαίτηση. Στην Κλήση και στο Παράρτημα οι Ενάγοντες συμπλήρωσαν τα αιτήματα για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων, για ανταλλαγή εγγράφων και για έξοδα. 3) Στις 7.3.18 οι Εναγόμενοι καταχώρισαν Κλήση για Οδηγίες η οποία ορίστηκε στις 11.6.
12. Σε αυτή οι Εναγόμενοι σημείωσαν στο Παράρτημα τα αιτήματα για αποκάλυψη και επιθεώρηση εγγράφων, για συνένωση αγωγών, για έξοδα και για άλλο αίτημα που δεν καλύπτεται από τα ανωτέρω. 4) Στις 6.6.18 το Δικαστήριο (υπό διαφορετική σύνθεση λόγω χαμηλότερης κλίμακας της Αγωγής) επιλήφθηκε και των δύο Κλήσεων για Οδηγίες. Κατ΄ εκείνη τη δικάσιμο και οι δύο πλευρές ζήτησαν όπως δοθούν οδηγίες ως οι αντίστοιχες Κλήσεις και τα Παραρτήματα και όπως η απαίτηση και η ανταπαίτηση συνεκδικαστούν. Το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα συνεκδίκασης της απαίτησης και της ανταπαίτησης και διάταγμα για καταχώριση ενόρκων δηλώσεων αποκάλυψης και ανταλλαγής εγγράφων και από τις δύο πλευρές, καθώς επίσης και έδωσε οδηγίες για τυχόν ανταλλαγή και καταχώριση παραδεκτών γεγονότων, και όρισε την Αγωγή για οδηγίες στις 14.9.
13. 5) Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ένορκη δήλωση αποκάλυψης στις 3.8.
14. 6) Στις 14.9.18 οι Ενάγοντες ζήτησαν παράταση χρόνου για ένορκη αποκάλυψη και οι δύο πλευρές ζήτησαν οδηγίες ως προς την καταχώριση ονομαστικού καταλόγου μαρτύρων και σύνοψης μαρτυρίας. Το Δικαστήριο έδωσε τις ανάλογες οδηγίες και όρισε την Αγωγή για οδηγίες στις 9.11.
15. 7) Οι Ενάγοντες καταχώρισαν ένορκη δήλωση αποκάλυψης, ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας στις 11.10.
16. 8) Οι Εναγόμενοι καταχώρισαν ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας στις 31.10.
17. 9) Το Δικαστήριο επιλήφθηκε ξανά της Αγωγής στις 12.11.18, όταν οι δύο πλευρές δήλωσαν πως συμμορφώθηκαν με τις οδηγίες του Δικαστηρίου και ζήτησαν όπως η Αγωγή οριστεί στις 13.12.
18. Βεβαίως η Αγωγή τέθηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου στις 28.11.18 στα πλαίσια της αίτησης συνένωσης. Στα πλαίσια της Αγωγής 2315/17, παρά το ότι οι Εναγόμενοι κατέγραψαν στο σχετικό Παράρτημα τους ότι θα υποβάλουν αίτημα για συνένωση, εντούτοις κατά τη μέρα κατά την οποία το Δικαστήριο επιλήφθηκε των Κλήσεων για Οδηγίες και των δύο πλευρών, οι Εναγόμενοι περιορίστηκαν σε από κοινού αίτημα για ένορκη αποκάλυψη, επιθεώρηση και ανταλλαγή εγγράφων και δεν ανέφεραν ούτε ζήτησαν να προωθήσουν το αίτημα για συνένωση. Έτσι ούτε και το Δικαστήριο έδωσε οποιεσδήποτε οδηγίες ως προς αυτό το ζήτημα. Για σκοπούς επίλυσης του υπό εξέταση ζητήματος, είναι χρήσιμη η παράθεση των προνοιών της νέας Δ.30 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία τυγχάνει εφαρμογής στην υπό κρίση περίπτωση: «
19. (α) Κατά την πρώτη εμφάνιση της κλήσης για οδηγίες ενώπιον του Δικαστηρίου, όπως προνοείται στην παράγραφο 1(α) ανωτέρω, εκδίδονται οι ανάλογες οδηγίες από το Δικαστήριο στη βάση των αιτημάτων που καταγράφηκαν από τους διαδίκους στο Παράρτημα του Τύπου 25: Νοείται ότι το Δικαστήριο δύναται, ως κρίνει ορθό και δίκαιο υπό τις περιστάσεις, να εκδίδει είτε αυτεπάγγελτα, ή με κοινή δήλωση των διαδίκων, είτε στη βάση προφορικού αιτήματος ενός ή περισσοτέρων των διαδίκων, ανάλογα διατάγματα για τα θέματα που καλύπτονται από το Παράρτημα του Τύπου 25, εκδίδοντας, εάν χρειάζεται, συνοπτική προς τούτο απόφαση. (β) Οι Διαταγές 14, 19 θεσμοί 6-9, 24, 28, 33, 38, 49, 57, 59 και 60 που αναφέρονται στο Παράρτημα του Τύπου 25, θα διαβάζονται υπό το πρίσμα της παρούσας Διαταγής: Νοείται ότι διάδικος ο οποίος δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα, εν όλω ή εν μέρει, δεν δικαιούται να υποβάλει ή να προωθήσει προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου οποιοδήποτε αίτημα που αφορά στην έκδοση σχετικών οδηγιών και θεωρείται ότι δεν επιθυμεί την έκδοση τέτοιων οδηγιών στο βαθμό και στην έκταση που δεν συμπλήρωσε το Παράρτημα.
20. Τηρουμένων των προνοιών του Κανονισμού 3 ανωτέρω, το Δικαστήριο καθορίζει ταυτόχρονα με την έκδοση των οδηγιών ή των διαταγμάτων, το χρόνο εντός του οποίου ο κάθε διάδικος θα συμμορφωθεί με τις οδηγίες ή τα διατάγματα που θα εκδώσει επί των θεμάτων που καθορίζονται στο Παράρτημα, ορίζει δε αμέσως την υπόθεση για έκδοση οδηγιών ως προς τη μαρτυρία που θα προσαχθεί από κάθε διάδικο.
21. .

(3)Το Δικαστήριο για αγωγές το αντικείμενο των οποίων υπερβαίνει τις €3.000 εκδίδει οδηγίες για την περαιτέρω πορεία και εκδίκαση της υπόθεσης..» Δεν χωρεί αμφιβολία πως σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.30 θ.3(α), το στάδιο κατά το οποίο το Δικαστήριο εκδίδει τις ανάλογες οδηγίες με βάση τα αιτήματα που καταγράφηκαν από τους διαδίκους στα Παραρτήματα είναι κατά την πρώτη εμφάνιση της Κλήσης για Οδηγίες. Μάλιστα, κατ΄ εκείνο το στάδιο το Δικαστήριο διατηρεί ευχέρεια να εκδώσει οδηγίες είτε αυτεπάγγελτα, είτε με κοινή δήλωση των διαδίκων, είτε στη βάση προφορικού αιτήματος αυτών «στη βάση των αιτημάτων που καταγράφηκαν». Προκύπτει συναφώς πως κατά την πρώτη εμφάνιση της Κλήσης για οδηγίες, παράλειψη του διαδίκου να αιτηθεί διάταγμα για οποιοδήποτε αίτημα σημειώνει επί του Παραρτήματος ισοδυναμεί με εγκατάλειψη και έλλειψη προώθησης αυτού. Με την τροποποίηση της Δ.30 ο σκοπός ήταν η επιτάχυνση της διαδικασίας με τη σύντομη επίλυση όλων των ενδιάμεσων δικονομικών ζητημάτων ούτως ώστε η υπόθεση να οδηγείται το συντομότερο δυνατό σε ακρόαση και κατ΄ επέκταση η γρηγορότερη ολοκλήρωση της ακρόασης αυτής. Στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. 35/19, ημ. 18.3.19, λέχθηκε πως «Οι Διαδικαστικοί Κανονισμοί διέπουν τον τρόπο άσκησης της διακριτικής αυτής ευχέρειας. Η Δ.30, όπως τροποποιήθηκε, στόχο έχει τη γρηγορότερη και ευχερέστερη διεξαγωγή των ακροάσεων των πολιτικών υποθέσεων και προς τούτο ασκείται η εξουσία του Δικαστηρίου.». Τα ίδια επαναλήφθηκαν στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της . Πετρίδου, Πολ. Έφ. 48/19, ημ. 11.4.19, στην οποία αναφέρθηκε ότι «Πρόκειται για μια διαδικασία βάσει της νέας Δ.30, η οποία σκοπό έχει αφενός, όπως ορθά υπέδειξε ο συνήγορος, την επιτάχυνση των δικαστικών διαδικασιών, αφετέρου όμως αφήνει την ουσιαστική διαχείριση στο Δικαστήριο ώστε η διαδικασία να προχωρά όσο το δυνατό πιο γρήγορα.» Εξ ου και το Παράρτημα Τύπου 25, το οποίο απαιτείται να συμπληρώνεται από τους διαδίκους, περιλαμβάνει ρητώς διάφορα αιτήματα, συμπεριλαμβανομένου και της συνένωσης αγωγών δυνάμει της Δ.14, ούτως ώστε ο κάθε διάδικος να τα συμπληρώνει στο Παράρτημα και αυτά να επιλύονται κατά το στάδιο της Κλήσης για Οδηγίες με την έκδοση των ανάλογων διαταγμάτων από το Δικαστήριο πριν η υπόθεση οδηγηθεί σε ακρόαση. Μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί πως στο Παράρτημα υπάρχει αίτημα υπ΄ αρ. 10 που αφορά «Άλλο αίτημα που δεν καλύπτεται από τα ανωτέρω», ακριβώς για να παρέχει κάθε δικαίωμα στον διάδικο να καταγράψει οποιοδήποτε ζήτημα επιθυμεί και ενδεχομένως δεν καλύπτεται από τα υπόλοιπα περιεχόμενα στο έντυπο, και για να δοθεί η δυνατότητα σε εκείνο το στάδιο αφενός ο κάθε διάδικος να υποβάλει τα αιτήματα του και αφετέρου το Δικαστήριο να δώσει τις σχετικές οδηγίες. Αυτή η διαπίστωση του Δικαστηρίου συνάδει επίσης και με τις πρόνοιες της Δ.30 θ.3(β), όπου αναφέρεται ότι παράλειψη συμπλήρωσης μερικώς η εξ ολοκλήρου του Παραρτήματος εμποδίζει τον διάδικο από του να υποβάλει οποιοδήποτε αίτημα προφορικά ενώπιον του Δικαστηρίου για οδηγίες, επιβεβαιώνοντας έτσι πως ο σκοπός της Δ.30 ήταν η υποβολή και επίλυση οποιουδήποτε αιτήματος του Παραρτήματος, στο στάδιο της Κλήσης για Οδηγίες, χωρίς τη δυνατότητα παράτασης του χρόνου. Και αυτό σε αντιδιαστολή με τη Δ.30 θ.2 η οποία ρητώς προνοεί για τη δυνατότητα παράτασης της προθεσμίας καταχώρισης Κλήσης για Οδηγίες ή Παραρτήματος νοουμένου ότι καταδειχθεί αντικειμενική αδυναμία συμμόρφωσης ή άλλος καλός λόγος προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου. Ως εκ τούτου, από τη στιγμή που στις 23.5.18, όταν το Δικαστήριο επιλήφθηκε των Κλήσεων για Οδηγίες και των δύο πλευρών και οι Εναγόμενοι υπέβαλαν τα αιτήματα τους όμως δεν αιτήθηκαν και συνένωσης, ως είχαν συμπληρωμένο στο Παράρτημα, τότε θεωρείται πως αυτοί το εγκατέλειψαν και δεν το προωθούν περαιτέρω και δεν δύναται να επανέλθουν σε αυτό χωρίς οδηγίες από το Δικαστήριο και κατά το δοκούν. Το αντίθετο συνεπάγεται καταστρατήγηση των προνοιών και του σκοπού της Δ.30. Αξίζει να σημειωθεί πως στην προκειμένη περίπτωση η Αίτηση συνένωσης καταχωρίστηκε 4 μήνες μετά που το Δικαστήριο επιλήφθηκε των Κλήσεων για Οδηγίες και στις δύο Αγωγές, χωρίς καν οδηγίες ή άδεια του Δικαστηρίου. Δεν διαφεύγει την προσοχή πως στα πλαίσια της Αγωγής 2301/17, στις 6.6.18, όταν το Δικαστήριο επιλήφθηκε των Κλήσεων και των δύο πλευρών, οι διάδικοι ζήτησαν οδηγίες ως οι αντίστοιχες Κλήσεις και τα Παραρτήματα τους, και το Παράρτημα των Εναγομένων περιείχε και πάλι αίτημα για συνένωση. Όμως το Δικαστήριο δεν έδωσε οποιεσδήποτε οδηγίες ως προς τυχόν καταχώριση αίτησης για συνένωση και οι Εναγόμενοι δεν ανέφεραν οτιδήποτε επί τούτου. Ούτε και στην επόμενη δικάσιμο των οδηγιών, ήτοι στις 14.9.18, υπέβαλαν αίτημα για συνένωση ούτε ανέφεραν κάτι τέτοιο, αντιθέτως περιορίστηκαν σε αίτημα για ονομαστικό κατάλογο μαρτύρων και σύνοψη μαρτυρίας. Αυτή η συμπεριφορά των Εναγομένων καταδεικνύει σαφώς πως εγκατέλειψαν και δεν προώθησαν αίτημα για συνένωση, αφήνοντας εν γνώσει τους τη διαδικασία να προχωρήσει στα επόμενα στάδια με βάση τη νέα Δ.30. Ως εκ τούτου, θεωρώ πως η υπό κρίση Αίτηση έχει καταχωριστεί αντικανονικά, κατά παράβαση των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, δεν πρόκειται για απλή παρατυπία και έτσι η Αίτηση κακώς έχει καταχωριστεί και δεν δύναται να τύχει εξέτασης. Ανεξαρτήτως της πιο πάνω κατάληξης, για σκοπούς πληρότητας αναφέρω πως η Αίτηση δεν δύναται να πετύχει ούτε και επί της ουσίας. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών διέπεται από τις πρόνοιες της Δ.14 θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, σύμφωνα με την οποία όταν δύο ή περισσότερες αγωγές εκκρεμούν στο ίδιο Δικαστήριο, είτε από τους ίδιους είτε από διαφορετικούς ενάγοντες εναντίον των ιδίων ή διαφορετικών εναγομένων, και οι απαιτήσεις των αγωγών αυτών περιλαμβάνουν κοινό ζήτημα νόμου ή γεγονότος τέτοιας σημασίας εν σχέσει με τα υπόλοιπα ζητήματα τα οποία περιλαμβάνονται σε αυτές τις αγωγές, ούτως ώστε να καθίσταται επιθυμητή η συνένωση των αγωγών, το Δικαστήριο δύναται να διατάξει τη συνένωση τους. Χρήσιμη ανάλυση των σχετικών νομικών αρχών που διέπουν το ζήτημα με αναφορά και σε προγενέστερη σχετική νομολογία περιέχεται στην υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά.

(1999)1(Γ) Α.Α.Δ. 1721. Κρίνω σκόπιμο να παραθέσω αυτούσιο το ακόλουθο απόσπασμα: «Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others

(1975)1 C.L.R. 401 και Healy and Others v. A. Waddington and Sons Ltd. and Others

(1954)1 All E.R. 861.» Οι ίδιες νομικές αρχές επαναλήφθηκαν στην υπόθεση C & S Betton Ltd κ.ά. v. Τράπεζας Κύπρου Δημόσιας Εταιρείας Λτδ, Πολ. Έφ. αρ. 74/11, ημ. 20.3.14. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση των M.T.P. Trading Ltd κ.ά., Πολ. Έφ. αρ. 345/14, ημ. 11.3.15, επαναλήφθηκε η αρχή πως «η Δ.14 που ρυθμίζει τη συνένωση αγωγών δίδει ευρεία διακριτική ευχέρεια στο εκδικάζον δικαστήριο να προβεί σε συνένωση . γνώμονας είναι πάντοτε η ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης με την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων, καθώς και η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών». Σύμφωνα με τη Δ.48 θ.9(e), η οποία περιλαμβάνεται στη νομική βάση της Αίτησης, αίτηση για συνένωση δεν είναι αναγκαίο να συνοδεύεται από ένορκη δήλωση εάν τα γεγονότα στα οποία βασίζεται φαίνονται στον φάκελο της υπόθεσης. Επομένως, δεν είναι απαραίτητο όπως η παρούσα Αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση καθότι είναι προφανές πως οι Αιτητές βασίζονται στα γεγονότα όπως αυτά προκύπτουν από τους φακέλους των Αγωγών οι οποίες βρίσκονται ενώπιον του Δικαστηρίου. Το κατά πόσον αυτά τα γεγονότα δικαιολογούν τη συνένωση των Αγωγών είναι διαφορετικό ερώτημα το οποίο θα τύχει εξέτασης στη συνέχεια. Σύμφωνα με την υπόθεση Samata Enterprises Ltd. v. Σταύρου

(1998)1(Γ) Α.Α.Δ. 1877, το ουσιώδες κριτήριο για τη συνένωση αγωγών είναι η ύπαρξη κοινού πραγματικού ή νομικού ζητήματος όταν αυτά διαπιστώνονται αποκλειστικά από την έκθεση απαίτησης και ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των υπερασπίσεων. Βεβαίως, σύμφωνα και με την υπόθεση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως Λτδ. ν. Apak Agro Industries κ.ά. (ανωτέρω), αυτό δεν συνεπάγεται πως η υπεράσπιση και ή η τυχόν ανταπαίτηση παραγνωρίζονται παντελώς από το Δικαστήριο. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της έκθεσης απαίτησης στις δύο ως άνω Αγωγές, και όπως επιβεβαιώνεται από την κα Δημητρίου στην ένορκη της δήλωση, είναι ξεκάθαρο πως αυτές αφορούν διαφορετικές συμφωνίες για παροχή διαφορετικών τραπεζικών διευκολύνσεων (η μεν πρώτη αφορά δύο συμφωνίες δανείου και μια συμφωνία τρεχούμενου λογαριασμού, η δεύτερη αφορά μια συμφωνία στεγαστικού δανείου), σε διαφορετικά πρόσωπα, σε διαφορετικές ημερομηνίες για διαφορετικά ποσά πίστωσης και με επιμέρους όρους, όπως π.χ. το επιτόκιο, με διαφορετικές ημερομηνίες αλλαγής προγράμματος πληρωμής και όρων, όπως π.χ. το επιτόκιο, το ύψος των δόσεων και η ημερομηνία αποπληρωμής, και με διαφορετικές ημερομηνίες τερματισμού και κατά συνέπεια το ισχυριζόμενο τελικώς διαμορφωμένο οφειλόμενο ποσό για την καθεμιά εξ΄ αυτών. Επίσης οι εγγυήσεις και εξασφαλίσεις, είναι διαφορετικές και δόθηκαν σε διαφορετικές ημερομηνίες. Ενδεικτικά αναφέρω πως η Αγωγή 2315/17 αφορά πιστωτικές διευκολύνσεις οι οποίες δόθηκαν στον Εναγόμενο 1, με εξασφαλίσεις την προσωπική εγγύηση και δύο υποθήκες της Εναγομένης 2, ενώ η Αγωγή 2301/17 αφορά σε στεγαστικό δάνειο που δόθηκε στους Εναγόμενους 1 και 2 με εξασφάλιση άλλη τρίτη υποθήκη και από τους δύο Εναγόμενους. Στην υπεράσπιση και ανταπαίτηση στις δύο Αγωγές εγείρονται και κοινοί ισχυρισμοί, όπως το ότι · οι όροι των συμφωνιών είναι προϊόν οικονομικού εξαναγκασμού, πίεσης, εκμετάλλευσης και ή ανισότητας μεταξύ των διαδίκων · οι όροι περί τόκων υπερημερίας και ή άλλων χρεώσεων είναι παράνομοι και ή αντισυμβατικοί · οποιαδήποτε ρήτρα μονομερούς μεταβολής είναι άκυρη και ή παράνομη · οι Ενάγοντες όφειλαν να αξιολογούν την οικονομική κατάσταση των Εναγομένων και να τους προειδοποιούν έναντι των κινδύνων που υπήρχαν ή δυνατό να επέρχοντο · οι Εναγόμενοι ζητούσαν την αναδιάρθρωση των δανείων τους και λόγω άρνησης συνεργασίας των Εναγόντων κατάγγειλαν τη λειτουργία όλων των λογαριασμών τους · λόγω της οικονομικής κρίσης του 2013 οι συμφωνίες ματαιώθηκαν εξ ου και ζητούν παρόμοιες θεραπείες ήτοι o Δήλωση πως η διαδικασία είναι πρόωρη o Ακύρωση των επίδικων συμφωνιών o Τιμωρητικές και ή Παραδειγματικές Αποζημιώσεις o Διάταγμα ματαίωσης των συμφωνιών. Βεβαίως, υπάρχουν και ξεχωριστοί ισχυρισμοί όπως § Στην Αγωγή 2315/17 ότι οι Ενάγοντες ετοίμαζαν τα έγγραφα και καλούσαν τους Εναγόμενους για υπογραφή ενώ στην Αγωγή 2301/17 ότι οι Ενάγοντες εξανάγκασαν τους Εναγόμενους να υπογράφουν τα σχετικά έγγραφα § Στην Αγωγή 2315/17 οι εγγυήσεις είναι άκυρες λόγω ψευδών παραστάσεων, αθέμιτης ψυχικής πίεσης και έναντι των κανόνων συναλλακτικών ηθών, ισχυρισμός ο οποίος προβάλλεται μόνο στη μια Αγωγή. Παρά την ύπαρξη κοινών ισχυρισμών στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις, πρόκειται ουσιαστικά για Αγωγές με διαφορετικό και ξεχωριστό πλαίσιο της κάθε συμφωνίας, για το οποίο, ενόψει και των υπερασπίσεων και ανταπαιτήσεων, θα πρέπει να παρουσιαστούν τα σχετικά έγγραφα και να γίνει αναφορά τόσο στο πραγματικό όσο και στο νομικό τους υπόβαθρο ξεχωριστά, όπως π.χ. οι συνθήκες υπογραφής, το εκάστοτε νόμιμο επιτόκιο και πώς απορρέει το τελικό ισχυριζόμενο οφειλόμενο ποσό. Με άλλα λόγια, πρόκειται για συμφωνίες χωρίς οποιαδήποτε σύνδεση ή σχέση μεταξύ τους, καθώς επίσης και για ξεχωριστές εξασφαλίσεις. Η θέση της δικηγόρου των Εναγομένων πως πιθανόν οι μάρτυρες των Εναγόντων να είναι κοινοί, δεν σημαίνει αφ΄ εαυτού πως θα αναφερθούν στα ίδια γεγονότα αναφορικά με τις δύο Αγωγές. Αντιθέτως, όπως ισχυρίζεται η κα Δημητρίου, το περιεχόμενο της μαρτυρίας σε καθεμιά των Αγωγών είναι διαφορετικό και αφορά πλειάδα ζητημάτων που αφορούν την κάθε διευκόλυνση, λογαριασμό, εξασφάλιση και εκχώρηση δικαιωμάτων ξεχωριστά. Υπό το φως των πιο πάνω δεδομένων, προκύπτει ξεκάθαρα πως οι Αγωγές δεν αφορούν σε κοινά νομικά ούτε και πραγματικά γεγονότα, ούτως ώστε να κρίνεται επιθυμητή η συνένωση τους. Αντιθέτως, θεωρώ πως τυχόν συνένωση θα προκαλέσει περαιτέρω δυσχέρεια, σύγχυση, πολυπλοκότητα και καθυστέρηση στη διαδικασία εφόσον θα παρουσιαστεί όγκος εγγράφων για τα οποία θα πρέπει να γίνει ξεχωριστή αναφορά και επεξήγηση σε καθεμιά των Αγωγών με μαρτυρία η οποία είναι παντελώς ασύνδετη μεταξύ της όσον αφορά τις υπό κρίση συμφωνίες της καθεμιάς. Για όλους τους πιο πάνω λόγους, επί της ουσίας θα κατέληγα πως δεν έχει διαφανεί ότι θα προκύψει τέτοιο όφελος από την συνεκδίκαση των ως άνω Αγωγών και γενικότερα ότι κάτι τέτοιο θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Επομένως, η Αίτηση δεν θα μπορούσε να πετύχει. Ως εκ τούτου η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων - Καθ΄ ων η Αίτηση και εναντίον των Εναγομένων - Αιτητών, όπως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο συν ΦΠΑ, και θα είναι πληρωτέα στο τέλος της διαδικασίας της παρούσας Αγωγής. (Υπ.) ........ ΄Ε. Εφραίμ, Π.Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής Ε.Ε./Α.Λ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο