ΠΑΝΑΓΗ ν. ΠΑΣΧΑΛΗ, Αρ. Αγωγής: 2668/2016, 31/7/2019

(1996)1 ΑΑΔ 1397 και Kατσουρίδης Zήνωνας και Άλλη ν. Nίκου Θεοχαρίδη

(2001)1 ΑΑΔ 334) είτε σε σχέση με το βάρος απόδειξης, το οποίο είναι κοινώς αποδεκτό ότι παρέμεινε να βαραίνει τον ενάγοντα ως το διάδικο που ισχυρίζεται αμέλεια (βλ Ng Chun Pui v. Lee Chuen Tat [1988] R.T.R. 298 και Henderson v. Henry E. Jenkins & Sons and Evans [1970] A.C. 282, η οποία αναφέρθηκε με επιδοκιμασία σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου βλ. μεταξύ άλλων, Καμέρης ν. Σούλη κ.α.

(1990)1 ΑΑΔ 880 και Σοφοκλέους Κυριάκος ν. Γιώτας Κυριάκου,

(2010)1 Α.Α.Δ. 665). Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως ήδη ανέφερα, αμφότερες οι πλευρές είχαν το δικαίωμα να αντεξετάσουν τους μάρτυρες της άλλης πλευράς σε σχέση με τη μαρτυρία τους αν και τελικά επέλεξαν να μην το πράξουν. Στρεφόμενος τώρα στην προσκομισθείσα μαρτυρία, σημειώνω κατ' αρχή ότι από το σύνολο της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον μου, προκύπτει να συνιστά κοινό έδαφος μεταξύ των μερών ότι το ατύχημα επεσυνέβη στις 15/02/16 περί τις 1820, στην οδό Πάφου στη Λεμεσό και ότι κατά το χρόνο της σύγκρουσης, τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα «έβλεπαν» προς τα δυτικά. Συνιστά επίσης κοινό έδαφος ότι με το που συγκρούστηκαν τα δύο οχήματα, αυτά ακινητοποιήθηκαν στο σημείο σύγκρουσης όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που αμφότεροι οι διάδικοι παρουσίασαν κατά τη μαρτυρία τους, οι οποίες στην πλειοψηφία τους είναι οι ίδιες (βλ. Τεκ. 2 Ε/Δ ενάγοντα και Τεκ. Α Ε/Δ Πούρου) και ότι αυτά έφεραν ζημιές, το μεν όχημα του ενάγοντα στο μπροστινό αριστερό μέρος, ήτοι στο αριστερό μπροστινό φανάρι, στον προφυλακτήρα μπροστά αριστερά και στο αριστερό μπροστινό φτερό, το δε όχημα του εναγόμενου στα δεξιά, από το μέσο της πόρτας του οδηγού μέχρι μπροστά (βλ. φωτογραφίες Τεκ. 2 Ε/Δ ενάγοντα και Τεκ. Α Ε/Δ Πούρου καθώς επίσης και εκτίμηση που διενεργήθη για λογαριασμό της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου η οποία είναι αποδεκτή από πλευράς ενάγοντα - Τεκ. 19 και παρ. 19 Ε/Δ ενάγοντα και Τεκ. Β και παρ. 6, 7 και 8 Ε/Δ Πούρου). Είναι τέλος κοινώς αποδεκτό ότι ο απαιτούμενος για επιδιόρθωση του οχήματος του ενάγοντα χρόνος ήταν 4 μέρες και ότι το κόστος της επιδιόρθωσης ανέρχεται στο ποσό των €1125 (εξαιρ. ΦΠΑ) (βλ. Τεκ. 18, 19 και παρ. 18 και 19 Ε/Δ ενάγοντα και Τεκ.Β). Πρόσθετα των πιο πάνω, από την ιατρική μαρτυρία την οποία αμφότερες οι πλευρές προσκόμισαν, ήτοι την Ε/Δ του ΜΕ3 και το ιατρικό πιστοποιητικό που αυτός ετοίμασε ως θεράπων ιατρός του ενάγοντα μετά που τον εξέτασε στις 17/02/16 (Τεκ.1 Ε/Δ Παναγή) και το ιατρικό πιστοποιητικό του Ορθοπεδικού Δρ. Γεωργίου ο οποίος εξέτασε τον ενάγοντα στις 23/05/17 για λογαριασμό της ασφάλειας του εναγόμενου και ο οποίος εξέδωσε σχετικό πιστοποιητικό στις 06/06/17 το οποίο παρουσιάστηκε ως Τεκ. Γ στην Ε/Δ Πούρου, προκύπτει ως μη αμφισβητούμενο γεγονός ότι μετά το ατύχημα ο ενάγοντας διαπιστώθηκε να υπέστη ευθειασμό αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης (βλ. πιστοποιητικό Παναγή), με το εν λόγω εύρημα να «συνάδει με .τραυματισμό μαλακών μορίων του αυχένα χωρίς νευρολογική σημειολογία χωρίς οποιοδήποτε κάταγμα και χωρίς βαθμό σοβαρότητας.» (βλ. πιστοποιητικό Δρ. Γεωργίου σελ.4 παρ.4), ήτοι διάστρεμμα αυχένα τύπου whiplash καθώς και ελαφρά θλάση οσφύος (βλ. σελ.1 πιστοποιητικού Δρ. Παναγή, σελ 5 παρ. 5 πιστοποιητικού Δρ. Γεωργίου και παρ. 14 Ε/Δ ενάγοντα). Πρόσθετα τούτου, οι δύο γιατροί παρουσιάζονται να συμφωνούν ως προς τη θεραπεία που συστήθηκε και που ακολούθησε ο ενάγοντας, ήτοι συντηρητική θεραπεία η οποία συνίστατο σε χρήση κολάρου, λήψη αναλγητικού, χρήση τοπικής κρέμας και φυσιοθεραπεία περί τις 15 συνεδρίες (βλ. σελ.4 παρ 3 πιστοποιητικού Δρ. Γεωργίου και σελ.2 πιστοποιητικού Δρ. Παναγή και παρ. 4 Ε/Δ Παναγή). Οι δύο γιατροί επίσης συμφωνούν και ως προς το ότι η άδεια ασθενείας των 20 ημερών που χορηγήθηκε στον ενάγοντα «ευρίσκεται σε λογικά πλαίσια» (βλ. σελ. 5 παρ. 6 πιστοποιητικού Δρ. Γεωργίου). Αν και ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι μέχρι σήμερα, μετά από κόπωση ή αλλαγή του καιρού, αισθάνεται κάποιες ενοχλήσεις στον αυχένα, θέμα για το οποίο θα αναφερθώ πιο κάτω, δεν αμφισβητείται ότι τρεις μήνες μετά το ατύχημα υπήρξε σημαντική βελτίωση των τραυματισμών του, με τον τραυματισμό στον οσφύ να έχει αποκατασταθεί πλήρως και τον τραυματισμό στον αυχένα να μην παρουσιάζει, στις 23/05/17, οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο (βλ. παρ.15 Ε/Δ ενάγοντα, σελ.2 πιστοποιητικού Δρ. Παναγή και σελ.5 παρ.4 πιστοποιητικού Δρ. Γεωργίου). Γι' όλα τα πιο πάνω κάμνω ανάλογα ευρήματα. Ενόψει των πιο πάνω γεγονότων που συνιστούν κοινό και μη αμφισβητούμενο έδαφος μεταξύ των μερών, δεν κρίνεται σκόπιμη παράθεση και αξιολόγηση όλης ανεξαιρέτως της τεθείσας μαρτυρίας αλλά μόνο αυτής που αφορά στα όσα συνιστούν επίδικα και αμφισβητούμενα θέματα στην υπόθεση, ήτοι το πώς έγινε το ατύχημα και ποιος ευθύνεται γι' αυτό καθώς και κάποιες εναπομείναντες πτυχές των ζημιών που ισχυρίζεται ο ενάγοντας ότι υπέστη (βλ. σχ. Οδυσσέα ν. Αστυνοµίας

(1999)2 ΑΑΔ 490 και Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας ν. Βοηθού Γενικού Εισαγγελέως της Δημοκρατίας, Αίτηση αρ. 1/2015, 24/9/2015, σελ. 27, 28). ΜΕ1 - Ενάγοντας Η εκδοχή του ενάγοντα είναι ότι πριν τη σύγκρουση, αυτός οδηγούσε το όχημα του σε ευθεία πορεία στην οδό Πάφου με δυτική κατεύθυνση, ήτοι προς τη φωτοελεγχόμενη διασταύρωση της οδού Πάφου με τη λεωφόρο Ομονοίας, η οποία διασταύρωση, κατά τον ενάγοντα, βρίσκεται σε απόσταση πέραν των 300μ. από το σημείο σύγκρουσης προς τα δυτικά. Στο δρόμο υπήρχε πυκνή τροχαία κίνηση λόγω του ότι ήταν ώρα αιχμής και σε κάποια στιγμή, σύμφωνα πάντα με τον ενάγοντα, ο εναγόμενος, ο οποίος «ευρισκόταν εκτός του δρόμου πάνω στο αριστερό πεζοδρόμιο», πραγματοποίησε ξαφνικά και απροειδοποίητα και χωρίς πρώτα να βεβαιωθεί ότι ήταν ασφαλές, είσοδο προς το δρόμο, ήτοι προς τα δεξιά στην οδό Πάφου, με αποτέλεσμα να ανακόψει την πορεία του ενάγοντα και να συγκρουστούν. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο ενάγοντας ότι επειδή η είσοδος του εναγόμενου προς τα δεξιά, στη λωρίδα του, έγινε εντελώς ξαφνικά και απροειδοποίητα και σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτόν, ο ίδιος δεν είχε κανένα περιθώριο ν' αντιδράσει παρά μόνο πρόλαβε ενστικτωδώς να κάνει ελιγμό προς τα δεξιά χωρίς όμως αποτέλεσμα, εφόσον η μπροστινή αριστερή και πλαϊνή πλευρά του οχήματος του συγκρούστηκε με το δεξιό πλαϊνό μέρος του οχήματος του εναγόμενου και συγκεκριμένα στο μέσο της πόρτας του οδηγού και μπροστά. Προς επίρρωση των πιο πάνω ισχυρισμών του, ο ενάγοντας παρέπεμψε στις φωτογραφίες της σκηνής (Τεκ.2), οι οποίες λήφθηκαν μετά τη σύγκρουση και προτού μετακινηθούν τα δύο οχήματα και οι οποίες δείχνουν το πίσω αριστερό μέρος του οχήματος του εναγόμενου να βρίσκεται επί του πεζοδρομίου που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του δρόμου και το μπροστινό του μέρος να βρίσκεται εντός του δρόμου με κλίση λοξώς δεξιά και σχεδόν να εφάπτεται του αριστερού πλαϊνού μέρους του οχήματος του ενάγοντα, το μπροστινό μέρος του οποίου φαίνεται να έχει εισέλθει εντός της διπλανής λωρίδας που βρίσκεται στα δεξιά και να έχει κλίση λοξώς δεξιά. Λόγω του ότι στην σκηνή δεν κλήθηκε αστυνομία και συνεπώς δεν ετοιμάστηκε οποιοδήποτε σχεδιάγραμμα και λόγω του ότι ο εναγόμενος στο δικόγραφο αλλά και στη μαρτυρία του, ισχυρίστηκε ότι το ατύχημα επεσυνέβη όταν ο ενάγοντας εισήλθε στην οδό Πάφου από τη Λεωφόρο Ομονοίας με δυτική κατεύθυνση, παραβιάζοντας προηγουμένως και τα φώτα τροχαίας της συμβολής των δύο αυτών δρόμων οπόταν και συγκρούστηκε με το πίσω μέρος του οχήματος του το οποίο οδηγείτο κατά μήκος της οδού Πάφου, ο ενάγοντας έδωσε οδηγίες στον τοπογράφο ΜΕ2 να ετοιμάσει τοπογραφική αποτύπωση του δρόμου (Τεκ.3) και του υπέδειξε τόσο την πορεία και τελικές θέσεις των δύο οχημάτων όσο και το σημείο σύγκρουσης. Σύμφωνα με την εν λόγω αποτύπωση, ισχυρίζεται ο ενάγοντας, καταδεικνύεται αφ' ενός, ότι η φωτοελεγχόμενη συμβολή της οδού Πάφου με την οδό Ομονοίας καμία σχέση έχει με το σημείο που συγκρούστηκαν τα δύο οχήματα, ως ισχυρίζεται ο εναγόμενος και αφ' ετέρου ότι είναι αδύνατο αυτός να εισήλθε στην οδό Πάφου από τη Λεωφόρο Ομονοίας πριν τη σύγκρουση, ως ισχυρίζεται ο εναγόμενος, εφόσον η λεωφόρος βρίσκεται στα δυτικά της οδού και είσοδος από τη λεωφόρο στην οδό θα σήμαινε ότι η κατεύθυνση του ήταν προς τα ανατολικά και στην αντίθετη λωρίδα από αυτή που επιχείρησε να εισέλθει ο εναγόμενος, γεγονός που δεν συνάδει ούτε με την κατεύθυνση που φαίνονται στις φωτογραφίες να έχουν τα δύο οχήματα, ήτοι προς τα δυτικά και συγκεκριμένα προς και όχι από τη λεωφόρο Ομονοίας, ούτε και με τις ζημιές ή τον ισχυρισμό του εναγόμενου για χτύπημα στο πίσω μέρος του οχήματος του. Για την ετοιμασία αυτής της αποτύπωσης, ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι κατέβαλε στο ΜΕ2, κατόπι έκδοσης τιμολογίου, το ποσό των €416,50 (Τεκ.4 και 5). Ως προς τις σωματικές του βλάβες και τη θεραπεία που του συστήθηκε και που ακολούθησε, στοιχεία τα οποία αναφέρθηκαν ανωτέρω, ο ενάγοντας παρουσίασε δέσμη πιστοποιητικών και αποδείξεων ως Τεκ.6 - 13, στα οποία περιλαμβάνονται μία απόδειξη πληρωμής €60 του ακτινολόγου στον οποίο τον παρέπεμψε ο Δρ. Παναγή μαζί με τη σχετική έκθεση του εν λόγω ακτινολόγου, μία απόδειξη πληρωμής €22,93 για αγορά φαρμάκων και μία απόδειξη πληρωμής της ΜΕ4 για το ποσό των €525 σε σχέση με τη διενέργεια 15 φυσιοθεραπειών. Περαιτέρω επισύναψε ως Τεκ. 14-16 το πιστοποιητικό του Δρ. Παναγή, στο οποίο ο τελευταίος αναφέρει ότι η αμοιβή του για τις υπηρεσίες που παρείχε στον ενάγοντα ανέρχεται στο συνολικό ποσό των €300, την απόδειξη πληρωμής του εν λόγω ποσού και τις άδειες ασθενείας που του χορηγήθηκαν για συνολική περίοδο 20 ημερών ήτοι μέχρι 11/03/

1. Παρουσίασε επίσης ο ενάγοντας ως Τεκ.17 και βεβαίωση από τις Κοινωνικές Ασφαλίσεις, σύμφωνα με την οποία οι απολαβές του πριν το ατύχημα, ως υπάλληλος ιδιωτικής εταιρείας, ανέρχονταν στα €1000 μηνιαίως, ενώ κατά τους μήνες Φεβρουάριο και Μάρτιο 2016, ήτοι την περίοδο που ήταν με άδεια ασθενείας λόγω του ατυχήματος, αυτές ανήλθαν στο ποσό των €591 για κάθε μήνα. Απώλεσε δηλαδή ο ενάγοντας, ως ισχυρίζεται, μισθούς συνολικού ύψους €
2. Τέλος, ο ενάγοντας ισχυρίζεται ότι πρόσθετα των ανωτέρω, έχει ήδη προβεί σε επιδιόρθωση του οχήματος του σε συγκεκριμένο συνεργείο το οποίο τον χρέωσε όσα ήταν και η εκτίμηση που είχε λάβει η ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου, ήτοι €1338,75 (€1125 πλέον ΦΠΑ) - Τεκ.18 πλην όμως δεν έχει ακόμη πληρώσει το εν λόγω ποσό, ότι η απώλεια χρήσης του οχήματος του για την κοινώς αποδεκτή περίοδο επιδιόρθωσης των τεσσάρων ημερών εκτιμάται χρηματικά στο ποσό των €100 και ότι δεν έχει πλήρως αποκατασταθεί από τον τραυματισμό στον αυχένα του αφού μέχρι σήμερα επανεμφανίζονται ενοχλήσεις και δυσκαμψία μετά από κόπωση ή όταν αλλάζει ο καιρός. ΜΕ2 - xxx Περικλέους Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι είναι πτυχιούχος Αγρονόμος Τοπογράφος Μηχανικός, εγγεγραμμένος στο ΕΤΕΚ (Τεκ.1) και ότι μετά που έλαβε οδηγίες από τον ενάγοντα, ο οποίος του υπέδειξε την πορεία, το σημείο σύγκρουσης και τις τελικές θέσεις των δύο εμπλεκόμενων οχημάτων, ετοίμασε, με τη χρήση GPS και με επί τόπου μετρήσεις την τοπογραφική αποτύπωση του δρόμου που έγινε η σύγκρουση (Τεκ.2). Ισχυρίστηκε επίσης ο μάρτυρας ότι πρόσθετα της αποτύπωσης του, έχει μετρήσει με GPS την απόσταση από το σημείο σύγκρουσης μέχρι τη φωτοελεγχόμενη συμβολή της οδού Πάφου με την λεωφόρο Ομονοίας, η οποία συμβολή βρίσκεται προς τα δυτικά του σημείου σύγκρουσης και έχει διαπιστώσει ότι η εν λόγω απόσταση είναι 315μ. Για όλη την εργασία του ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι εξέδωσε τιμολόγιο και πληρώθηκε από τον ενάγοντα το ποσό των €416, πληρωμή για την οποία εξέδωσε σχετική απόδειξη με αρ. 0472 (Τεκ.3). ΜΕ3 - Δρ. Παναγή Ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι εξέτασε τον ενάγοντα πρώτα στις 17/02/16 και ακολούθως άλλες δύο φορές και ετοίμασε σχετικό πιστοποιητικό με τις διαπιστώσεις και συμπεράσματα του, το οποίο υιοθέτησε κατά τη μαρτυρία του και το οποίο παρέδωσε στον ενάγοντα (Τεκ.1). Ισχυρίστηκε επίσης ο μάρτυρας ότι για τις υπηρεσίες του χρέωσε τον ενάγοντα συνολικά €300, ποσό το οποίο ο τελευταίος του κατέβαλε πλήρως. ΜΕ4 - xxx Χαραλάμπους Η μάρτυς ισχυρίστηκε ότι ως αδειούχος φυσιοθεραπεύτρια υπέβαλε τον ενάγοντα σε 15 φυσιοθεραπείες κατόπιν παραπεμπτικού του Δρ. Παναγή για αποκατάσταση τραυματισμών του αυχένα τύπου whiplash και ότι για τις εν λόγω φυσιοθεραπείες χρέωσε και πληρώθηκε από τον ενάγοντα το συνολικό ποσό των €525 εκδίδοντας προς τούτο σχετική απόδειξη πληρωμής. ΜΥ1 - Εναγόμενος Η μαρτυρία του εναγόμενου περιορίστηκε ουσιαστικά στο πώς επισυνέβη το ατύχημα και η εκδοχή του ήταν εκ διαμέτρου αντίθετη από αυτή του ενάγοντα. Παραθέτω αυτούσια την εν λόγω εκδοχή: «Κατά πάντα ουσιώδη χρόνο οδηγούσα το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX10 με απόλυτη προσοχή και παρατηρητικότητα στην οδό Πάφου στην Λεμεσό. Στο όχημα ήμουν μόνος μου και ήμουν προσδεδεμένος με την ζώνη ασφαλείας. Καθώς οδηγούσα το όχημα μου νόμιμα και κανονικά επί της οδού Πάφου το όχημα με αρ. εγγραφής XXXXX59 εισήλθε εντελώς ξαφνικά στην οδό Πάφου από την οδό Ομονοίας, με δυτική κατεύθυνση παραβιάζοντας το φως τροχαίας της πορείας του με αποτέλεσμα να συγκρουστεί και να κτυπήσει στο πίσω μέρος του οχήματος που οδηγούσα επί της οδού Πάφου. Ο οδηγός του οχήματος με αρ εγγραφής XXXXX59 παράνομα και αντικανονικά εισήλθε από την Λεωφόρο Ομονοίας στην οδό Πάφου από σημείο ελεγχόμενο με φώτα τροχαίας, όπου το φως τροχαίας υποδείκνυε υποχρεωτική πορεία αριστερά σύμφωνα με την πορεία του ο οποίος όμως κινήθηκε προς τα δεξιά.ο ενάγοντας κατά τον ουσιώδη χρόνο εισήλθε από πάροδο εντός κύριου δρόμου και εντός διασταύρωσης οδών χωρίς καμία προσοχή για τα οχήματα που βρίσκονταν ήδη στον κύριο δρόμο παραβιάζοντας σήμα τροχαίας με αποτέλεσμα να προσκρούσει στο πίσω μέρος του οχήματος που οδηγούσα.Συνεπεία της πιο πάνω σύγκρουσης οι ζημιές που είχε υποστεί το όχημα που οδηγούσα ξεκινούσαν από το πίσω μέρος του οχήματος μέχρι και την δεξιά πόρτα του οχήματος και στον μπροστινό αριστερό προφυλακτήρα αφού ουσιαστικά το όχημα του Ενάγοντα ερχόταν από πίσω και τρίφτηκε σε όλη την δεξιά πλευρά του οχήματος μου, ενώ το όχημα του Ενάγοντα είχε ζημιές στο μπροστινό αριστερό γωνιακό μέρος του οχήματος του. Οι ζημιές των δύο οχημάτων αποδεικνύουν τον τρόπο που επήλθε η σύγκρουση και τα όσα αναφέρω ανωτέρω έχω περιγράψει και ότι παράνομα και ξαφνικά το όχημα του Ενάγοντα εισήλθε στην οδό Πάφου και απέκοψε την ελεύθερη πορεία του οχήματος που οδηγούσα νόμιμα στην οδό Πάφου.» ΜΥ2 - xxx Πούρου Η μάρτυς ισχυρίστηκε ότι η ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου ενημερώθηκε για το πώς επεσυνέβη το ατύχημα από τον τελευταίο, την εκδοχή του οποίου η ίδια επανέλαβε και υιοθέτησε κατά τη μαρτυρία της. Προς επίρρωση αυτής της εκδοχής, η μάρτυς επεσύναψε στην Ε/Δ της και παρέπεμψε σε φωτογραφίες της σκηνής του ατυχήματος, ενώ απέρριψε ως αναρμόδιο ειδικό να καταθέσει αναφορικά με το ατύχημα τον τοπογράφο που διόρισε ο ενάγοντας. Ήταν η θέση της μάρτυρος ότι ο εν λόγω τοπογράφος ενήργησε εν τη απουσία του εναγόμενου και καθαρά καθ' υπόδειξη του ενάγοντα και συνεπώς δεν είναι αμερόληπτος αλλά ούτε και σε θέση να γνωρίζει την πορεία ή το σημείο σύγκρουσης των δύο οχημάτων. Η μάρτυς κατέθεσε επίσης την εκτίμηση που η ασφαλιστική εταιρεία του εναγόμενου ζήτησε και έγινε σε σχέση με τις ζημιές του οχήματος του ενάγοντα (Τεκ. Β) καθώς και το πιστοποιητικό του Δρ. Γεωργίου ο οποίος εξέτασε τον ενάγοντα για λογαριασμό της εν λόγω ασφαλιστικής εταιρείας (Τεκ.Γ) Ενόψει του ότι ουδείς εκ των διαδίκων επεχείρησε να αντεξετάσει οποιονδήποτε εκ των ενόρκως δηλούντων, η ακρόαση της υπόθεσης ολοκληρώθηκε με την κατάθεση εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων από τους ευπαίδευτους συνηγόρους. Αμφότεροι οι συνήγοροι ασχολήθηκαν τόσο με την ποιότητα της προσκομισθείσας μαρτυρίας, όσο και με τη νομική πτυχή των όσων διέπουν τον καταμερισμό ευθύνης και την επιδίκαση αποζημιώσεων σε υποθέσεις αυτής της φύσης. Ο κ. Τσαγκάρης υποστήριξε ότι η αξιόπιστη μαρτυρία που προσκόμισε ο ενάγοντας και οι μάρτυρες του, δικαιολογούν συμπέρασμα αποκλειστικής αμέλειας του εναγόμενου και τραυματισμού του ενάγοντα συνεπεία του ατυχήματος. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο συνήγορος στη θέση του εναγόμενου περί παράνομης εισόδου του ενάγοντα στην οδό Πάφου από τη λεωφόρο Ομονοίας και σύγκρουσης του με το πίσω μέρος του οχήματος του εναγόμενου το οποίο οδηγείτο, ως ισχυρίζεται ο τελευταίος, κατά μήκος της οδού Πάφου. Κατά το συνήγορο, τέτοια θέση είναι παντελώς αβάσιμη αφού δεν ανταποκρίνεται ούτε στη γεωγραφία του χώρου, ενόψει του ότι η Λεωφόρος Ομονοίας είναι στα δυτικά της οδού Πάφου και του σημείου σύγκρουσης, ούτε και στις κοινώς αποδεκτές φωτογραφίες, οι οποίες δείχνουν αμφότερα τα οχήματα να έχουν δυτική κατεύθυνση, ήτοι να είναι και τα δύο στραμμένα προς την κατεύθυνση της λεωφόρου και όχι το ένα αντίθετο με το άλλο όπως θα αναμενόταν να ήταν αν ο ενάγοντας ερχόταν, όπως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, από τη λεωφόρο. Παραπέμποντας σε σχετική νομολογία ως προς το θέμα των αποζημιώσεων, ο συνήγορος υποστήριξε ότι στον ενάγοντα θα πρέπει να επιδικασθούν, πέραν από τις ειδικές ζημιές και γενικές αποζημιώσεις ύψους €5.
3. Στην αντίπερα όχθη, ο κ. Πολυδώρου, παραπέμποντας στις κοινώς αποδεκτές φωτογραφίες της σκηνής και υποδεικνύοντας την κατ' εκείνον ελλιπή μαρτυρία που προσκόμισε ο ενάγοντας, κάμνοντας ιδιαίτερη αναφορά στο ότι ο δήθεν εμπειρογνώμονας του τελευταίου, ήτοι ο ΜΕ2, θα πρέπει να αγνοηθεί εφόσον, ως και ο ίδιος ο μάρτυρας ανέφερε, ενήργησε αποκλειστικά καθ' υπόδειξη του ενάγοντα, υποστήριξε ότι ως θέμα πραγματικό, νομικό αλλά και λογικό, ο ενάγοντας απέτυχε να αποδείξει την οποιαδήποτε ευθύνη του εναγόμενου για αμέλεια. Οι όποιες δε γενικές αποζημιώσεις τυχόν δικαιούται ο ενάγοντας, υποστήριξε ο συνήγορος, αν αποδείξει ότι τραυματίστηκε, δεν μπορούν να ξεπερνούν το ποσό των €2000 - €2500 επί πλήρους ευθύνης. Διεξήλθα με προσοχή την προσκομισθείσα μαρτυρία, μη παραβλέποντας ότι, παρά την προβολή αντίθετων ισχυρισμών από τις δύο πλευρές, ουδείς εκ των μαρτύρων που κατέθεσαν αντεξετάστηκε και ότι ως είναι πάγια νομολογημένο, «στις περιπτώσεις όπου είναι η θέση του αντίδικου ότι τα γεγονότα που ισχυρίζεται η άλλη πλευρά δεν έγιναν, απαιτείται αντεξέταση και μάλιστα σφοδρή, μόνο και μόνο για να αποδειχθεί η έλλειψη υπόβαθρου..., να επισημανθούν αντιφάσεις και ανακρίβειες» και η παράλειψη αντεξέτασης μαρτύρων σε ουσιώδες μέρος της μαρτυρίας τους ισοδυναμεί με αποδοχή της (βλ. Κ. Λ. ν. Δημοκρατίας

(2011)2 Α.Α.Δ. 547, Frederickou Schools Co Ltd v. Acuac Inc

(2002)1(Γ) A.A.Δ.1527, Αdidas v. Jonitexo Ltd

(1987)1 C.L.R. 383) και ΛΕΟΝΤΙΟΥ ΚΩΣΤΡΙΚΗ ν. 4 ΜΟΤΙΟN AUTOMOTIVES LTD κ.α., Ποινική Έφεση Αρ. 226/2014, 10/7/2015). Προχωρώ πρώτα να αξιολογήσω τις δύο εκδοχές ως προς το πώς έγινε το ατύχημα με την άμεση μαρτυρία σε σχέση με το θέμα αυτό να προέρχεται αποκλειστικά από τους δύο εμπλεκόμενους οδηγούς, ήτοι τον ενάγοντα και τον εναγόμενο, εφόσον τόσο η μαρτυρία που προσκομίστηκε από πλευράς ΜΕ2 όσο και η μαρτυρία της ΜΥ2 σε σχέση με το συγκεκριμένο θέμα, προέρχεται, σύμφωνα με τους ίδιους τους εν λόγω μάρτυρες, από τα όσα τους ανέφεραν και τους υπέδειξαν οι πρώτοι. Ευνόητο είναι συνεπώς ότι προέχει η αξιολόγηση των ενάγοντα και εναγόμενου. Υπενθυμίζω ότι οι ενάγοντας και εναγόμενος προέβαλαν δύο εκ διαμέτρου αντίθετες εκδοχές. Ο μεν ενάγοντας ισχυρίστηκε ότι ενώ οδηγούσε κανονικά στην οδό Πάφου με δυτική κατεύθυνση, ήτοι προς λεωφόρο Ομονοίας, ξαφνικά ο εναγόμενος εισήλθε στην οδό από τα αριστερά και ενώ βρισκόταν σταθμευμένος επί του πεζοδρομίου ανακόπτοντας έτσι την πορεία του και αναγκάζοντας τον να επιχειρήσει ελιγμό αποφυγής προς τα δεξιά χωρίς όμως επιτυχή αποτέλεσμα. Ο δε εναγόμενος ισχυρίζεται ότι αυτός ήταν που οδηγούσε κανονικά επί της οδού Πάφου όταν ο ενάγοντας εισήλθε στην οδό από την λεωφόρο Ομονοίας με παράνομη δεξιά στροφή και παραβιάζοντας τα φώτα τροχαίας και «.ουσιαστικά το όχημα του Ενάγοντα ερχόταν από πίσω και τρίφτηκε σε όλη την δεξιά πλευρά του οχήματος μου.». Ως έχω ήδη αναφέρει, συνιστά κοινό έδαφος και εύρημα μου το πού ακριβώς είναι που τα δύο οχήματα έχουν υποστεί ζημιά. Πρόσθετα όμως των ζημιών των δύο οχημάτων, αμφότεροι ενάγοντας και εναγόμενος παρέπεμψαν και σε φωτογραφίες της σκηνής, οι οποίες, ως ήδη ανέφερα ανωτέρω είναι στην πλειοψηφία τους οι ίδιες και οι οποίες είναι κοινώς αποδεκτό ότι δείχνουν τα δύο οχήματα στην τελική τους θέση μετά τη σύγκρουση (βλ. Τεκ. 2 Ε/Δ ενάγοντα και Τεκ. Α Ε/Δ Πούρου). Ως πραγματική μαρτυρία συνεπώς, οι ζημιές των δύο οχημάτων καθώς και οι φωτογραφίες της σκηνής, συνιστούν χρήσιμο και ανεξάρτητο οδηγό για τον καθορισμό των επίδικων γεγονότων που προκάλεσαν το δυστύχημα και την κρίση της αξιοπιστίας και της ακρίβειας της μαρτυρίας που διαφωτίζει ως προς τις συνθήκες του δυστυχήματος (βλ. μεταξύ άλλων Γιαννάκης Σοφοκλέους ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 218 και Κονναρή ν. Κυριάκου

(1996)1 ΑΑΔ 267). Για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, σε αντίθεση με τον ενάγοντα, η εκδοχή του εναγόμενου στερείται κάθε ερείσματος και δεν μπορεί να γίνει αποδεχτή. Κατά πρώτο, λαμβάνοντας υπόψη τον ισχυρισμό του εναγόμενου ότι ο ενάγοντας οδηγούσε με δυτική κατεύθυνση όταν τον κτύπησε στο πίσω μέρος του οχήματος του, αυτό συνεπάγεται ότι και ο εναγόμενος οδηγούσε στην ίδια κατεύθυνση με τον ενάγοντα, ήτοι προς τα δυτικά. Ενόψει όμως του ότι δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η λεωφόρος Ομονοίας βρίσκεται δυτικά του σημείου σύγκρουσης, ήτοι προς την κατεύθυνση που και τα δύο οχήματα οδηγούνταν και που φαίνονται στις κοινές φωτογραφίες της σκηνής να είναι στραμμένα κατά την ακινητοποίηση τους, το όλο υπόβαθρο της εκδοχής του εναγόμενου ότι ο ενάγοντας ερχόταν από τη λεωφόρο Ομονοίας πριν τη σύγκρουση καταρρέει. Αν ίσχυε, τότε κατά λογική αλληλουχία, το όχημα του ενάγοντα έπρεπε να ήταν στραμμένο προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του εναγόμενου, και το χτύπημα έπρεπε να ήταν στο μπροστινό μέρος του οχήματος του τελευταίου και όχι πίσω. Κατά δεύτερο, πουθενά στις φωτογραφίες που παρέπεμψε η πλευρά του εναγόμενου (Τεκ. Α Ε/Δ Πούρου), οι οποίες είναι αποδεκτό ότι δείχνουν το συγκεκριμένο σημείο του δρόμου που έγινε η σύγκρουση, δεν διαπιστώνεται να υπάρχει η κατ' ισχυρισμό του τελευταίου φωτοελεγχόμενη συμβολή δρόμων ώστε να παρέχεται κάποιο έρεισμα στον ισχυρισμό ότι ο ενάγοντας «.εισήλθε από την Λεωφόρο Ομονοίας στην οδό Πάφου από σημείο ελεγχόμενο με φώτα τροχαίας, όπου το φως τροχαίας υποδείκνυε υποχρεωτική πορεία αριστερά.». Σύμφωνα με όλες τις φωτογραφίες που παρουσιάστηκαν, τα μόνα φώτα τροχαίας που υπάρχουν πλησίον του σημείου σύγκρουσης είναι κάποια φώτα διασταύρωσης πεζών, τα οποία όμως δεν υποδεικνύουν υποχρεωτική πορεία για τους οδηγούς ως ισχυρίστηκε ο εναγόμενος. Πρόσθετα όμως τούτου, στις φωτογραφίες που παρέπεμψε ο εναγόμενος για να υποστηρίξει την εκδοχή του ότι ο ενάγοντας παράνομα και αντικανονικά εισήλθε από την Λεωφόρο Ομονοίας στην οδό Πάφου, κάθε τι άλλο παρά συμβολή της οδού Πάφου με κύρια οδική αρτηρία και δη λεωφόρο φαίνεται. Αντιθέτως, στις εν λόγω φωτογραφίες (Τεκ. Α Ε/Δ Πούρου) όπου γίνεται υπόδειξη με πράσινα βέλη στο κατ' ισχυρισμό σημείο από το οποίο εξήλθε ο ενάγοντας, δίδεται έμφαση σε μια απλή πάροδο της οδού Πάφου, η οποία στο σημείο που ενώνεται με την εν λόγω οδό, δεν έχει φώτα τροχαίας αλλά απλά ένα σήμα υποχρεωτικής στροφής αριστερά, ήτοι προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που αμφότεροι ενάγοντας και εναγόμενος βρέθηκαν. Με άλλα λόγια, αν και ο εναγόμενος επικαλείται ο ίδιος φωτογραφίες του σημείου σύγκρουσης για να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του, εντούτοις ούτε η περιγραφή του δρόμου στην οποία προβαίνει αλλά ούτε και αυτή η πραγματική μαρτυρία που παρουσίασε συνάδουν με τους επί του προκειμένου ισχυρισμούς του. Κατά τρίτο, το γεγονός ότι στις κοινώς αποδεκτές φωτογραφίες που λήφθηκαν στη σκηνή μετά τη σύγκρουση φαίνεται το όχημα του εναγόμενου να είναι εν μέρει επί του αριστερού πεζοδρομίου της οδού Πάφου, χωρίς να δίδεται οποιαδήποτε εξήγηση περί τούτου από τον εναγόμενο, καταρρίπτει τον ισχυρισμό του τελευταίου ότι «.κατά πάντα ουσιώδη χρόνο οδηγούσα το όχημα . στην οδό Πάφου.», ενώ ταυτόχρονα δίνει έρεισμα στον ισχυρισμό του ενάγοντα περί εισόδου του εναγόμενου στην οδό από το εν λόγω πεζοδρόμιο. Ομοίως, η τελική θέση που τα δύο οχήματα φαίνονται στις εν λόγω φωτογραφίες να έχουν, ήτοι δίπλα και σχεδόν παράλληλα το ένα από το άλλο καθώς επίσης και οι κλίσεις τους, ήτοι αμφότερων το μπροστινό μέρος με κλίση προς τα δεξιά, αφ' ενός συνάδουν με τον ισχυρισμό του ενάγοντα περί απότομου ελιγμού του πριν τη σύγκρουση προς τα δεξιά ώστε να αποφύγει τον εναγόμενο ο οποίος επιχειρούσε να εισέλθει προς τα δεξιά από το αριστερό πεζοδρόμιο και αφ' ετέρου καθιστούν παράλογο και αβάσιμο τον ισχυρισμό του εναγόμενου περί χτυπήματος στο πίσω μέρος του οχήματος του ενώ οδηγούσε κανονικά «.επί της οδού Πάφου.». Άλλωστε, οι υποδείξεις που γίνονται στις φωτογραφίες που παρέπεμψε η ίδια πλευρά του εναγόμενου (Τεκ.Α Ε/Δ Πούρου) ως προς το σημείο εκκίνησης και κατεύθυνσης των δύο οχημάτων, φέρουν το όχημα του ίδιου του εναγόμενου να εισέρχεται στην οδό Πάφου από το πεζοδρόμιο που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά, ακριβώς δηλαδή όπως ισχυρίστηκε ο ενάγοντας ότι έγινε. Σε κάθε περίπτωση όμως, εν τη απουσία οποιουδήποτε ισχυρισμού ή ένδειξης περί προσπάθειας του ενάγοντα να προσπεράσει τον εναγόμενο από τα δεξιά, το γεγονός ότι από τις φωτογραφίες που αμφότεροι επικαλέστηκαν φαίνεται ότι η τελική θέση του οχήματος του ενάγοντα είναι πιο μπροστά από το όχημα του εναγόμενου και η τελική θέση του εναγόμενου είναι στο μέσο περίπου του οχήματος του ενάγοντα, σε συνδυασμό με την αποδοχή του τελευταίου ότι «το όχημα του Ενάγοντα είχε ζημιές στο μπροστινό αριστερό γωνιακό μέρος του οχήματος του.», συνιστούν πρόσθετους λόγους για μη αποδοχή της όλης εκδοχής του εναγόμενου ως στερούμενης κάθε ερείσματος και ταυτόχρονα λόγους για αποδοχή της εκδοχής του ενάγοντα, η οποία συνάδει και με τις παραδεχτές ζημιές που τα δύο οχήματα έφεραν. Τέλος θα πρέπει να αναφέρω ότι δεν έχω παραγνωρίσει ότι ούτε ο ενάγοντας αλλά ούτε και ο εναγόμενος έτυχαν αντεξέτασης σε σχέση με τους ισχυρισμούς τους και ότι ο προαναφερόμενος βασικός κανόνας απόδειξης σε σχέση με το θέμα αυτό δεν ατονεί επειδή η δίκη διεξήχθη στη βάση έγγραφης μαρτυρίας. Το μόνο που άλλαξε η «νέα Δ.30», είναι την διαδικασία και όχι το ουσιαστικό δίκαιο απόδειξης. Ούτε βέβαια πρόκειται για εκδίκαση ενδιάμεσης αίτησης, όπου εφαρμόζονται οι πρόνοιες της Δ.48 και το Δικαστήριο, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία της διαφοράς και χωρίς να προβαίνει σε ενδελεχή αξιολόγηση της μαρτυρίας για να καταλήξει σε ευρήματα, περιορίζεται σε μια αντικειμενική θεώρηση της μαρτυρίας για να διαπιστώσει κατά πόσο, από αντιπαραβολή της έγγραφης μαρτυρίας, αποδεικνύεται στην όψη της και μόνο, «on the face of it», η αντίστοιχη υπόθεση που προωθείται. Εδώ πρόκειται για την ακρόαση της ουσίας της διαφοράς και η αποδεικτική αξία της προσκομισθείσας μαρτυρίας, εξετάζεται υπό τους συνήθεις κανόνες απόδειξης, με γνώμονα το σχετικό βάρος απόδειξης που ο κάθε διάδικος φέρει στους ώμους του και καμία σημασία έχει το γεγονός ότι η μαρτυρία προσκομίστηκε εγγράφως αντί προφορικά. Η μη αντεξέταση ενός μάρτυρα συνεπώς, δεν συνεπάγεται και άνευ ετέρου ότι η εκδοχή του δεν αμφισβητείται ή ότι είναι αξιόπιστη, ιδιαίτερα όταν αυτή αντικρούεται ή δεν συνάδει με την υπόλοιπη αξιόπιστη μαρτυρία. Στην παρούσα περίπτωση, η όλη εκδοχή του εναγόμενου, η οποία τέθηκε ρητά υπό αμφισβήτηση από πλευράς ενάγοντα, για τους λόγους που εξήγησα ανωτέρω καταρρίπτεται και δεν συνάδει καθόλου με την κοινώς αποδεχτή πραγματική μαρτυρία της υπόθεσης και δη την πραγματική μαρτυρία που και ο ίδιος επικαλέστηκε. Σε αντίθεση λοιπόν με την περίπτωση του ενάγοντα, η εκδοχή του οποίου βρίσκει έρεισμα στην κοινώς αποδεχτή πραγματική μαρτυρία και επομένως έπρεπε να αντεξεταστεί από πλευράς εναγόμενου ώστε να «.αποδειχθεί η έλλειψη υπόβαθρου.να επισημανθούν αντιφάσεις και ανακρίβειες.», καμία ανάγκη υπήρχε να αντεξεταστεί ο εναγόμενος εφόσον η δική του εκδοχή, κρίνεται από μόνη της και στη βάση της μαρτυρίας που ο ίδιος επικαλέστηκε, να είναι αβάσιμη. Στη βάση όλων των πιο πάνω, η εκδοχή του εναγόμενου απορρίπτεται στο σύνολο της ως αναληθής ενώ η εκδοχή του ενάγοντα ότι ο εναγόμενος εισήλθε ξαφνικά στο δρόμο από το αριστερό πεζοδρόμιο σε πολύ κοντινή απόσταση από αυτόν, ανακόπτοντας την πορεία του και αναγκάζοντας τον να ελιχθεί προς τα δεξιά σε μια προσπάθεια να αποφύγει τη σύγκρουση χωρίς όμως να τα καταφέρει λόγω του κοντινού της απόστασης και του ξαφνικού της εισόδου στο δρόμο, κρίνεται καθ' όλα αξιόπιστη και καθίσταται περαιτέρω εύρημα μου. Όσον αφορά τώρα τη μαρτυρία του τοπογράφου του ενάγοντα, ήτοι του ΜΕ2, όπως ανέφερα ανωτέρω, η δική του μαρτυρία δεν προσέφερε οτιδήποτε ουσιαστικό στην υπόθεση πλην της ετοιμασίας του τοπογραφικού του δρόμου. Με εξαίρεση όμως την αποτύπωση των οδών, θέμα για το οποίο κρίνω ότι ο μάρτυρας, με βάση τα πτυχία που έχει παρουσιάσει, είναι αρμόδιος ειδικός να το πράξει, τα όσα άλλα στοιχεία καταγράφονται στο εν λόγω σχεδιάγραμμα σε σχέση με τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα, την πορεία τους ή το σημείο σύγκρουσης, αυτά δεν συνιστούν αντικείμενο επιστημονικής έρευνας του μάρτυρα αλλά απλά αποτύπωση των θέσεων του ενάγοντα, η αξιολόγηση των οποίων έγινε πιο πάνω. Σημειώνω εδώ ότι, αρκετά από τα σημεία που αποτυπώνονται στο σχεδιάγραμμα του μάρτυρα, όπως για παράδειγμα η οδός Πάφου, ο δρόμος από τον οποίο εξήλθε κατά τον ισχυρισμό του εναγόμενου ο ενάγοντας, η φωτοελεγχόμενη διαστάυρωση πεζών που βρίσκεται πλησίον του σημείου σύγκρουσης και διάφορες νησίδες που είναι αποτυπωμένες με μπογιά στο δρόμο, επιβεβαιώνονται και από τις φωτογραφίες που παρουσίασε η πλευρά του εναγόμενου. Στο βαθμό επομένως που η μαρτυρία του ΜΕ2 αφορά στην αποτύπωση της εικόνας του συγκεκριμένου σημείου του οδικού δικτύου στο σχεδιάγραμμα του μάρτυρα και στην αμοιβή του (€416), η οποία μαρτυρία δεν έχει αμφισβητηθεί ή αντικρουσθεί με μαρτυρία ανάλογης εμπειρογνωμοσύνης, την αποδέχομαι ως αξιόπιστη μόνο σε σχέση με τα θέματα αυτά και προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Ως προς την αποτύπωση στο σχεδιάγραμμα των όσων αφορούν τα δύο εμπλεκόμενα οχήματα, την πορεία τους ή το σημείο σύγκρουσης, για τα θέματα αυτά σχετική είναι η αξιολόγηση της μαρτυρίας του ενάγοντα και του εναγόμενου στην οποία έχω ήδη προβεί ανωτέρω. Κατά παρόμοιο τρόπο αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία της ΜΥ2, δηλαδή της λειτουργού της ασφαλιστικής εταιρείας του εναγόμενου, μόνο ως προς το ότι υπό την ιδιότητα της ως λειτουργός της εν λόγω ασφαλιστικής, έλαβε στην κατοχή της τις φωτογραφίες της σκηνής, την εκτίμηση των ζημιών στο όχημα του ενάγοντα και το ιατρικό πιστοποιητικό του Δρ. Γεωργίου. Τα όσα όμως η μάρτυς ισχυρίστηκε ως προς το πώς έγινε το ατύχημα, για τα οποία η ίδια ανέφερε ότι τα πληροφορήθηκε αποκλειστικά από τον εναγόμενο, για τους λόγους που έχω εξηγήσει πιο πάνω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του τελευταίου, δεν γίνονται αποδεκτά και απορρίπτονται. Όσον αφορά τη μαρτυρία του ΜΕ3, του γιατρού του ενάγοντα δηλαδή, όπως ανέφερα πιο πάνω, ο γιατρός που ενήργησε για λογαριασμό της ασφαλιστικής του εναγόμενου, ο Δρ. Γεωργίου δηλαδή, δεν φαίνεται να διαφωνεί με τα ευρήματα ή τις βασικές πτυχές της διάγνωσης του, ήτοι ότι ο ενάγοντας υπέστη διάστρεμμα αυχένα τύπου whiplash και ελαφρά θλάση οσφύος, ούτε όμως και διαφωνεί με τη συντηρητική θεραπεία που συστήθηκε, τις φυσιοθεραπείες και την αναρρωτική άδεια. Σημειώνω εδώ ότι ο εν λόγω μάρτυρας δεν εξέτασε πρόσφατα τον ενάγοντα και συνεπώς δεν προσέφερε οποιαδήποτε μαρτυρία σε σχέση με τον ισχυρισμό του τελευταίου ότι μέχρι και σήμερα αντιμετωπίζει κατά διαστήματα ενοχλήσεις που οφείλονται στους τραυματισμούς του, ισχυρισμός ο οποίος υποστηρίχθηκε μόνο μέσω της μαρτυρίας του ενάγοντα. Το μόνο συνεπώς που παρέμεινε να συνιστά επίδικο θέμα σε σχέση με τον ΜΕ3 ήταν η αμοιβή που χρέωσε και πληρώθηκε από τον ενάγοντα, ήτοι €300, θέμα όμως για το οποίο ο μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε και ούτε αμφισβητήθηκε με οποιοδήποτε τρόπο. Αποδέχομαι συνεπώς ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του εν λόγω μάρτυρα στο σύνολο της και στη βάση της προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Αναφορικά με τη μαρτυρία της ΜΕ4, ήτοι της φυσιοθεραπεύτριας, λαμβάνοντας υπόψη τη συμφωνία των δύο γιατρών ως προς το εύλογο του αριθμού των 15 φυσιοθεραπειών που συστήθηκαν και της απόδειξης πληρωμής προς την εν λόγω μάρτυρα του ποσού των €525 ως τη σχετική αμοιβή της, η οποία απόδειξη σημειώνω, όπως και η ίδια η ΜΕ4, δεν αμφισβητήθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο, αποδέχομαι ως αξιόπιστη την εν λόγω μάρτυρα στο σύνολο της και στη βάση της μαρτυρίας της προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Στρέφομαι τέλος στις πτυχές της μαρτυρίας του ενάγοντα που αφορούν στο κόστος επιδιόρθωσης των ζημιών του οχήματος του (€1338,75), στην κατ' ισχυρισμό απώλεια χρήσης του εν λόγω οχήματος για 4 μέρες (€100), στα έξοδα του ακτινολόγου (€60), στα φαρμακευτικά έξοδα (€22,93), στην απώλεια απολαβών (€665) και στην συνέχιση των ενοχλημάτων από τους τραυματισμούς του. Παρατηρώ τα εξής. Κατά πρώτο, όλα τα πιο πάνω έξοδα, πλην του κόστους για την απώλεια χρήσης του οχήματος του, επιβεβαιώνονται από τις σχετικές αποδείξεις και πιστοποιητικά που προσκόμισε ως τεκμήρια ο ενάγοντας και η οποία μαρτυρία δεν αμφισβητήθηκε. Κατά δεύτερο, το κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος του ενάγοντα συμφωνεί με την εκτίμηση της ασφάλειας του εναγόμενου, η λήψη των ακτινογραφιών και των φαρμάκων επιβεβαιώνεται από τον Δρ. Γεωργίου στο πιστοποιητικό του, οι χορηγηθείσες άδειες ασθενείας, οι οποίες τεκμηριώθηκαν με παρουσίαση των σχετικών πιστοποιητικών, κρίθηκαν εύλογες από το γιατρό τις ασφάλειας και οι απολαβές του ενάγοντα ως μισθωτού για την επίδικη περίοδο, επιβεβαιώνονται από πρωτότυπη βεβαίωση των Κοινωνικών Ασφαλίσεων, η οποία, όπως και ο ενάγοντας, δεν αμφισβητήθηκαν σε σχέση με το θέμα αυτό. Κατά τρίτο, ούτε ο ενάγοντας αντεξετάστηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό του ότι εξακολουθεί κατά διαστήματα να νιώθει ενοχλήσεις στον αυχένα μετά από κόπωση ή αλλαγή του καιρού αλλά ούτε και η πλευρά του εναγόμενου προσέφερε οποιαδήποτε μαρτυρία προς αντίκρουση του ισχυρισμού αυτού. Ο γιατρός της ασφάλειας που εξέτασε τον ενάγοντα δεν κατέθεσε ως μάρτυρας ώστε να δώσει τη δική του θέση περί του θέματος αυτού, ενώ το μόνο σχετικό που αναφέρεται στο πιστοποιητικό του είναι ότι δεν εντόπισε οποιοδήποτε λειτουργικό κατάλοιπο. Ενόψει όμως της μη παρουσίασης του Δρ. Γεωργίου ως μάρτυρα για να εξηγήσει το πιστοποιητικό του ή να τοποθετηθεί ως προς το ιατρικά εύλογο ή βάσιμο των επί του προκειμένου ισχυρισμών του ενάγοντα, σε συνδυασμό με την παράλειψη αντεξέτασης του τελευταίου, οδηγεί στην αποδοχή και αυτής της πτυχής της μαρτυρίας ου ενάγοντα ως αξιόπιστης. Στη βάση των πιο πάνω συνεπώς, αποδέχομαι ως αξιόπιστη τη μαρτυρία του ενάγοντα ως προς το κόστος επιδιόρθωσης των ζημιών του οχήματος του (€1338,75), τα έξοδα του ακτινολόγου (€60), τα φαρμακευτικά έξοδα (€22,93), την απώλεια απολαβών (€665) και την μέχρι σήμερα ενόχληση που νιώθει κατά διαστήματα από τους τραυματισμούς του και προβαίνω σε περαιτέρω ανάλογα ευρήματα. Δεν αποδέχομαι όμως τη θέση του ως προς το ότι η απώλεια χρήσης του οχήματος του για 4 μέρες του κόστισε €100, εφόσον καμία μαρτυρία έχει προσκομιστεί που να επιβεβαιώνει ή τεκμηριώνει αυτή τη θέση, η οποία άλλωστε αφορά σε ειδική ζημιά η οποία και θα πρέπει να αποδειχτεί αυστηρά. Στο στάδιο αυτό, υπενθυμίζω την πάγια νομολογιακή αρχή ότι εφόσον πρόκειται για αστική υπόθεση και δη αγωγή στη βάση αμέλειας, το βάρος απόδειξης της αμέλειας το φέρει κατά τη διάρκεια όλης της δίκης ο ενάγων, ο οποίος και θα πρέπει να αποδείξει την υπόθεση του στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. σχετική νομολογία που αναφέρεται ανωτέρω). Το νομικό ερώτημα επομένως στην παρούσα υπόθεση, είναι αν ο ενάγοντας παρουσίασε τέτοια αποδεκτή μαρτυρία, που στη βάση της απλής πιθανολόγησης, αρκεί για να αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης (burden of proof) αμέλειας του εναγόμενου. Αν το έχει καταφέρει αυτό ο ενάγοντας, τότε το ερώτημα είναι αν ο εναγόμενος, ο οποίος έχει ειδικό βάρος απόδειξης (evidential burden), παρουσίασε με τη σειρά του, τέτοια ικανοποιητική μαρτυρία προς υποστήριξη των θεμάτων που κατέστησε επίδικα με τη δική του εκδοχή ώστε το βάρος να μετατοπιστεί πίσω στον ενάγοντα να απαντήσει ικανοποιητικά και να αποσείσει το εκ πρώτης όψεως, περί αντιθέτου συμπέρασμα που δημιουργήθηκε από τον εναγόμενο. Εκεί βέβαια που το δίκαιο της απόδειξης επιβάλλει όπως το βάρος απόδειξης συγκεκριμένων ισχυρισμών και υπερασπίσεων, είναι στους ώμους του εναγόμενου να το αποσείσει, οι ρόλοι αντιστρέφονται, νοουμένου βέβαια ότι ο ενάγοντας έχει πρωτίστως αποσείσει το γενικό βάρος απόδειξης της δικής του υπόθεσης. Στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου και της αξιολόγησης της μαρτυρίας, κρίνω ότι ο ενάγοντας και οι μάρτυρες του, απέδειξαν στον απαιτούμενο βαθμό, αμέλεια εκ μέρους του εναγόμενου κατά την οδήγηση του οχήματός του. Τούτο συνίσταται στο γεγονός ότι ο εναγόμενος, χωρίς να επιδείξει τη δέουσα επιμέλεια και προσοχή, ενώ βρισκόταν επί του αριστερού πεζοδρομίου της οδού Πάφου, εισήλθε ξαφνικά δεξιά προς την οδό και σε πολύ κοντινή απόσταση από το όχημα του ενάγοντα το οποίο οδηγείτο κανονικά κατά μήκος της εν λόγω οδού με δυτική κατεύθυνση και μη αφήνοντας στον τελευταίο επαρκή χρονικό περιθώριο για να αντιδράσει παρά μόνο να επιχειρήσει να ελιχθεί απότομα προς τα δεξιά, προκάλεσε τη σύγκρουση των δύο οχημάτων και συγκεκριμένα προκάλεσε τον ενάγοντα να χτυπήσει με το μπροστινό αριστερό γωνιακό μέρος του οχήματος του, στο μέσο της πόρτας του οδηγού και ακολούθως το μπροστινό μέρος, του δικού του οχήματος. Κατά συνέπεια και λαμβανομένου υπόψη ότι η εκδοχή του εναγόμενου αναφορικά με «αναπόφευκτη σύγκρουση εξ' υπαιτιότητας του ενάγοντα», εκδοχή την όποια ο εναγόμενος όφειλε να υποστηρίξει με επαρκή αποδεκτή μαρτυρία, έχει απορριφθεί ως αναξιόπιστη, κρίνω ότι αποκλειστική ευθύνη για το επίδικο ατύχημα φέρει ο εναγόμενος. (βλ. Πανταζής Σάββας και Άλλη ν. Ευαγόρα Θεμιστοκλέους,

(2006)1 Α.Α.Δ. 898 και Σούλη ανωτέρω). Η απόρριψη της εκδοχής του εναγόμενου άλλωστε, συμπαρασύρει και το οποιοδήποτε ενδεχόμενο περί συντρέχουσας αμέλειας από πλευράς ενάγοντα. Στη βάση της κατάληξης μου αυτής, ο ενάγοντας δικαιούται σε απόφαση εναντίον του εναγόμενου για ειδικές και γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά τις ειδικές ζημιές που δικαιούται ο ενάγοντας, στη βάση των πιο πάνω ευρημάτων μου, κρίνω ότι αυτές ανέρχονται στο συνολικό ποσό των €3.328,18 ως αναφέρεται ανωτέρω. Ως προς τις γενικές αποζημιώσεις που δικαιούται ο ενάγοντας για τους προαναφερόμενους τραυματισμούς, πόνο και ταλαιπωρία που υπέστη, ως αυτά καταγράφονται στα σχετικά ευρήματα μου ανωτέρω, έλαβα υπόψη μου τις σχετικές αρχές ως προς το σκοπό των γενικών αποζημιώσεων, το μέτρο υπολογισμού τους και το βοηθητικό αλλά όχι δεσμευτικό των ποσών που διαχρονικά επιδικάσθηκαν από τη νομολογία, ως οι εν λόγω αρχές διατυπώθηκαν μεταξύ άλλων στις Μαυροπετρή ν. Λουκά

(1995)1 Α.Α.Δ. 66, Ταμπούρας ν. Κολάνη

(2008)1(Α) Α.Α.Δ. 384, Σπύρου v. Χαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298 και Daria Novichkova ν. Θέμη Βλάβη,

(2012)1 Α.Α.Δ. 1111. Σε κάθε υπόθεση βέβαια, είναι ανάγκη να γίνονται οι αναγκαίες προσαρμογές έχοντας υπόψη τα ιδιαίτερα περιστατικά της υπόθεσης και να συνυπολογίζεται η μείωση, με την πάροδο του χρόνου, της αξίας του χρήματος (βλ. Φοινικαρίδης άλλη ν. Γεωργίου άλλων

(1991)1 ΑΑΔ 475) Με γνώμονα τις πιο πάνω αρχές, για τον καθορισμό του ύψους των γενικών αποζημιώσεων του ενάγοντα, άντλησα καθοδήγηση από αριθμό αποφάσεων οι οποίες αφορούσαν παρόμοιους τραυματισμούς, είτε σοβαρότερης είτε ελαφρότερης φύσης, περιλαμβανομένων και αυτών στις οποίες με παρέπεμψαν οι συνήγοροι, έχοντας κατά νου ότι κάθε υπόθεση έχει τις ιδιαιτερότητες της και ότι είναι σχεδόν αδύνατο να βρεθούν υποθέσεις με τα ίδια ακριβώς στοιχεία (βλ. Σπύρου v. Χαραλάμπους

(1989)1(Ε) Α.Α.Δ. 298). Ειδικότερα, άντλησα καθοδήγηση από την υπόθεση ΑΛΕΞΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΙΝΗΣ ν. ΣΤΕΛΛΑΣ ΦΡΑΝΤΖΗ, ECLI:CY:AD:2017:A202, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΣΗ ΑΡ. 328/2011, 31/5/2017 στην οποία γίνεται περαιτέρω ανασκόπηση των προηγούμενων σχετικών αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην Φραντζή κρίθηκε κατ' έφεση ότι ποσό €7000 ήταν δίκαιο και εύλογο σε σχέση με σοβαρότερους τραυματισμούς, ήτοι διάστρεμμα αυχενικής μοίρας, αιμωδίες, θλάση θωρακικού τοιχώματος και μώλωπες, για την θεραπεία των οποίων χρειάστηκε να τοποθετηθεί κολάρο για 15 ημέρες, φαρμακευτική αγωγή και φυσιοθεραπεία ενώ παρέμειναν ως κατάλοιπα περί τα εφτά χρόνια αργότερα, άλγος, δυσκαμψία και αιμωδίες (σ.σ το εκεί επίδικο ατύχημα ήταν του 2004, η αγωγή του 2006, η πρωτόδικη απόφαση του 2011 και η κατ' έφεση απόφαση του 2017). Στην Κεζαρίδης Γρηγόρης ν. Κώστα Κωνσταντίνου,

(2007)1 Α.Α.Δ. 1373 στην οποία παραπέμπει η Φραντζή, ποσό ΛΚ6000 (€10.250 περίπου) κρίθηκε να πλησιάζει το ανώτατο όριο για σοβαρό διάστρεμμα της αυχενικής μοίρας, κακώσεις στην κεφαλή και εγκεφαλική διάσειση. Στην Κωνσταντινίδης v. Ζαχαρίου

(2007)1(Β) Α.Α.Δ. 733 επιδικάσθηκαν αποζημιώσεις ΛΚ1000 (€1700) για ελαφρότερους τραυματισμούς ήτοι πόνος στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη για τα οποία λαμβάνονταν φάρμακα για αρκετό καιρό. Στην ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ν. ΤΑΣΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, ECLI:CY:AD:2017:A288, Πολιτική Έφεση Αρ. 15/2011, 11/9/2017 τα τραύματα συνίσταντο σε κάκωση θωρακοοσφυϊκής μοίρας σπονδυλικής στήλης, η οποία προκάλεσε άλγος και περιορισμό των κινήσεων της συγκεκριμένης μοίρας. Ο ενάγοντας χρειάστηκε να μείνει δύο μέρες στο Νοσοκομείο και όταν εξήλθε, έφερε ειδική ζώνη, υποβλήθηκε σε φυσιοθεραπεία και αξονική τομογραφία και του δόθηκαν αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά. Δεν διαπιστώθηκε να του είχε μείνει κατάλοιπο. Επικυρώθηκε από το Εφετείο το πρωτόδικα επιδικασθέν ποσό των €5.500 ως γενικές αποζημιώσεις, ποσό όμως το οποίο χαρακτηρίστηκε, «...γενναιόδωρο και υψηλό, όμως όχι έκδηλα υπερβολικό...» Στην παρούσα περίπτωση, ο τραυματισμός του ενάγοντα, αν και παρόμοιας φύσης, δεν είναι τόσο σοβαρός όσο στη Φραντζή, Ιωαννίδου και Κεζαρίδη ούτε όμως και τόσο ελαφρύς όσο στη Ζαχαρίου. Υπενθυμίζω ότι κατά τη θεραπεία του ο ενάγοντα φορούσε κολάρο για 20 τουλάχιστο μέρες, υπεβλήθη σε 15 φυσιοθεραπείες και μέχρι σήμερα εξακολουθεί, κατά διαστήματα να νιώθει ενοχλήσεις κατά την αλλαγή του καιρού ή μετά από κόπωση. Στη βάση των πιο πάνω, κρίνω ως κατάλληλο ποσό γενικών αποζημιώσεων για την παρούσα το ποσό των €3000. Επιδικάζονται συνεπώς υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου, €3.328,18 ως ειδικές αποζημιώσεις και €3000 ως γενικές αποζημιώσεις. Όσον αφορά το θέμα του τόκου που θα φέρουν τα πιο πάνω ποσά, λαμβάνοντας υπόψη τις πρόνοιες του αρ. 58Α του Κεφ. 148 και τη σχετική νομολογία (βλ.Φοινικαρίδης κ.α. ν. Γεωργίου κ.α.

(1991)1 ΑΑΔ 475 και Λεριός ν. Αλεξίου κ.α.

(2000)1 ΑΑΔ 1195) καθώς και το ότι η αγωγή και έκθεση απαίτησης στην παρούσα υπόθεση καταχωρήθηκαν σχετικά σύντομα μετά το επίδικο ατύχημα, επιδικάζεται νόμιμος τόκος επί του ποσού των γενικών αποζημιώσεων ήτοι του ποσού των €3000, από την 15/02/16 που επεσυνέβη το ατύχημα και νόμιμος τόκος επί του ποσού των ειδικών αποζημιώσεων, ήτοι του ποσού των €3.328,18, από την 15/02/16 που επεσυνέβη το ατύχημα μέχρι σήμερα, μειωμένου όμως κατά το μισό και νόμιμος τόκος από σήμερα μέχρι εξόφλησης. Σε σχέση με τα έξοδα της υπόθεσης, εκτός αν υπάρχει οποιαδήποτε πληρωμή στο Δικαστήριο, θέμα για το οποίο θα προχωρήσω να ακούσω τους συνηγόρους, αυτά επιδικάζονται υπέρ του ενάγοντα και εναντίον του εναγόμενου, όπως θα υπολογισθούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο. (Υπ.) .............. Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής Γραμματέας ΛΠ/ΜΚ Subject: Civil/Final Αναφορά: Τροχαίο Ατύχημα - Δ.30 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο