← Κύπρος

Αναφορικά με την Έφεση του ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α. ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 850/2014, 31/7/2019

Αναφορικά με την Έφεση του ΚΥΡΙΑΚΟΥ κ.α. ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ, Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 850/2014, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A423 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 850/2014 Αναφορικά με τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο (Νόμοι 1985-2011) και τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς -και- Αναφορικά με την Έφεση του **** ΚΥΡΙΑΚΟΥ από Λεμεσό κατά της Διαιτητικής Απόφασης του Διαιτητή κ. **** Παπαλεξάνδρου, με ημερομηνία 13/05/2014, που εκδόθηκε υπέρ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ και εναντίον του **** Κυριάκου από Λεμεσό ............. Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 849/2014 Αναφορικά με τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο (Νόμοι 1985-2011) και τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς -και- Αναφορικά με την Έφεση των ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ & ΥΙΟΣ (ΝΑΥΤΟΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΛΤΔ) από Λεμεσό κατά της Διαιτητικής Απόφασης του Διαιτητή κ. **** Παπαλεξάνδρου, με ημερομηνία 13/05/2014, που εκδόθηκε υπέρ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ και εναντίον των

  1. ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ & ΥΙΟΣ (ΝΑΥΤΟΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ) ΛΤΔ,
  2. **** Κωνσταντίνου,
  3. **** Κυριάκου και
  4. **** Χαπέσιη, από Λεμεσό ............ Αρ. Αίτησης/Έφεσης: 851/2014 Αναφορικά με τον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο (Νόμοι 1985-2011) και τους Περί Συνεργατικών Εταιρειών Θεσμούς -και- Αναφορικά με την Έφεση των
  5. **** Κωνσταντίνου,
  6. **** Κυριάκου και
  7. **** Χαπέσιη από Λεμεσό κατά της Διαιτητικής Απόφασης του Διαιτητή κ. **** Παπαλεξάνδρου, με ημερομηνία 13/05/2014, που εκδόθηκε υπέρ του Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Λεμεσού Λτδ και εναντίον των
  8. ΗΡΑΚΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ & ΥΙΟΣ (ΝΑΥΤΟΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ) ΛΤΔ,
  9. **** Κωνσταντίνου,
  10. **** Κυριάκου και
  11. **** Χαπέσιη από Λεμεσό 31 Ιουλίου 2019 Για Εφεσείοντες: κα Βαρνάβα για Ανδρέα Χαραλάμπους Για Εφεσίβλητη: κ. Μιχαήλ για Δ. Μιχαήλ & Συνεργάτες ΑΠΟΦΑΣΗ Με τις ως άνω τρεις συνενωμένες εφέσεις τους οι Εφεσείοντες αιτούνται την ακύρωση τριών διαιτητικών αποφάσεων ημερ. 13.5.14, τις οποίες εξέδωσε ο διορισθείς από το (τότε) Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού κ. Παπαλεξάνδρου. Με εξαίρεση τον λόγο έφεσης υπ' αρ. 16 στην Έφεση υπ' αρ. 850/14 και στις τρεις εφέσεις προβάλλονται 23 όμοιοι λόγοι προς ακύρωση των αποφάσεων, στους οποίους θα γίνει ειδικότερη αναφορά κατωτέρω όπου αυτό κρίνεται αναγκαίο. Άλλωστε επαναλαμβάνονται κατά βάσιν στην ένορκη δήλωση ως κατωτέρω. Οι Εφέσεις συνοδεύονται όλες από ένορκες δηλώσεις του κ. Κυριάκου, ο οποίος είναι διευθυντής της εφεσείουσας στην πρώτη έφεση, αιτητής προσωπικά στη δεύτερη και ένας εκ των Εφεσειόντων στην τρίτη κατά σειράν καταχώρισης. Στην κάθε ένορκη δήλωση του επισυνάπτει την εκκαλούμενη διαιτητική απόφαση ως Τεκμήριο 1, υιοθετεί τα αναφερόμενα στις εφέσεις, προσθέτοντας, καθ' όσον δύναται να συνοψιστούν, μεταξύ άλλων τα ακόλουθα:
  12. Ο διαιτητής ενήργησε καθ' υπέρβαση δικαιοδοσίας (§5).
  13. Οι επίδικες συμβάσεις είναι άκυρες και ακυρώσιμες καθότι έχουν υπογραφεί υπό συνθήκες ψυχικής πίεσης και δεν παράγουν έννομα αποτελέσματα διότι σε αυτές εμπεριέχονται καταχρηστικοί, εικονικοί, επαχθείς, παράνομοι και ετεροβαρείς όροι (§6,7). Ενδεικτικά παρατίθενται δώδεκα τέτοιοι όροι (§11).
  14. Οι δανειακές συμβάσεις ήταν εικονικές και έχουν συναφθεί κατόπιν δόλου, απάτης, ψευδών παραστάσεων και ψυχικών πιέσεων, χωρίς επίστηση της προσοχής σε ουσιώδεις όρους και ή επεξήγηση αυτών (§8, 9, 10).
  15. Η Εφεσίβλητη κωλύεται να διεκδικήσει τα συμβατικά δικαιώματα λόγω των υποσχέσεων και ή παραστάσεων της (§12 και 14), ενώ μετέβαλαν μονομερώς τους συμβατικούς όρους (§15).
  16. Οι Εφεσείοντες ποτέ δεν παρέλαβαν οποιαδήποτε επιστολή για πληρωμή ή για τόκο 9% ή για τερματισμό (§13).
  17. Τα ποσά είναι εσφαλμένα και περιέχουν παράνομες χρεώσεις (§16).
  18. Κατά τη διαιτησία ήταν παρόντες όλοι και παρότι δήλωσαν την άρνηση χρέους εντούτοις ο διαιτητής τούς είπε ότι μπορούσαν να φύγουν και ότι δεν χρειαζόταν να αναφέρουν κάτι άλλο. Χωρίς να τους λεχθεί ότι θα εκδίδετο απόφαση και ενώ δεν είχαν αντιληφθεί κάτι τέτοιο (§19, 20) και παρότι είχαν εγείρει θέματα δόλου και απάτης, ο διαιτητής προχώρησε και εκδίκασε την υπόθεση (§21),παρότι δεν υπάρχει συμφωνία παραπομπής (§22) και έπρεπε να οδηγηθεί για εκδίκαση από Δικαστήριο (§23). Αντί τούτου ο διαιτητής επέδειξε κακή συμπεριφορά και η διαδικασία ήταν παράτυπη (§26), χωρίς να τηρηθούν πρακτικά (§29). Ενστάσεις Κατ' ανάλογον τρόπο η Εφεσίβλητη καταχώρισε τρεις όμοιες ενστάσεις προβάλλοντας 12 λόγους προς απόρριψη των εφέσεων οι οποίοι συνοψίζονται στο ότι οι εφέσεις είναι αβάσιμες, οι αποφάσεις για τα οφειλόμενα είναι ορθές, ότι υπάρχει ορθή αξιολόγηση γεγονότων σε συμφωνία με τον Νόμο και με επαρκή αιτιολογία, ότι οι εφεσείοντες προβάλλουν τώρα θέσεις που δεν έθεσαν στον διαιτητή και στο ότι οι αποφάσεις είναι πλήρως νόμιμες. Στις συνοδεύουσες τις ενστάσεις ένορκες δηλώσεις της η υπάλληλος της Εφεσίβλητης κα Μιλτιάδους ανέφερε μεταξύ άλλων ότι οι Εφεσείοντες είχαν ενημερωθεί για τη διαιτησία (Τεκμήριο 1), ότι η διαδικασία ήταν νομότυπη, ότι δεν ευσταθούν τα περί πίεσης ή δόλου κατά τη σύναψη των συμβάσεων (Τεκμήρια 2, 3), ότι οι Εφεσείοντες δεν προσκόμισαν μαρτυρία στη διαιτησία, ότι εκεί αναγνώρισαν το χρέος, ότι είχαν λάβει επιστολή για τα θέματα τόκου (Τεκμήριο 5), ότι δεν επέδειξαν ποτέ κάποιο ενδιαφέρον, ότι δεν υπήρξαν προφορικές συμφωνίες και ότι παραπομπή σε διαιτησία προβλέπετο στις συμβάσεις. Επίδοση στον Διαιτητή Να σημειωθεί ότι μετά από οδηγίες του Δικαστηρίου οι αιτήσεις επιδόθηκαν και στον διαιτητή, ο οποίος όμως δήλωσε πως δεν θα ασκούσε το δικαίωμα καταχώρισης δικής του ένστασης (βλ. Συμεωνίδη ν. Μενελάου, Πολ. Έφ. 6/12, ημερ. 22.12.16). ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Όσον αφορά τη νομική πτυχή της υπόθεσης θα πρέπει κατ' αρχάς να σημειωθεί πως οι Εφεσείοντες στην αγόρευση τους αναγνώρισαν τη συνταγματικότητα του περί Συνεργατικών Εταιρειών Ν.22/85 και της δυνατότητας υπαγωγής των διαφορών σε διαιτησία, αναγνωρίζοντας ρητώς την εξουσία του διαιτητή να τις εκδικάσει. Οι υπό κρίσιν αιτήσεις συνιστούν εφέσεις εναντίον τριών διαιτητικών αποφάσεων ημερ. 13.5.14, δυνάμει του άρθρου 52

(4)του περί Συνεργατικών Εταιρειών Ν.22/85, όπως αυτός ίσχυε κατά τον επίδικο χρόνο. Στην Κλεοβούλου ν. Συνεργατικού Ταμιευτηρίου Επαγγελματικού Κλάδου και Επιχειρηματιών Κύπρου (ΣΤΕΚΕΚ) Λτδ, Πολ. Έφ. 304/10, ημερ. 10.7.15, αναφέρθηκαν σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής της διαιτησίας τα εξής: Η παραπομπή διαφοράς σε διαιτησία και η όλη φιλοσοφία του μηχανισμού επίλυσης διαφορών στα πλαίσια διαδικασίας διαιτητικής μορφής, συνίσταται ακριβώς στην ανάγκη για ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της διαφοράς. Τα Δικαστήρια είναι κατά κανόνα απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου νομοθετικά παρέχεται ειδικά τέτοια δυνατότητα. Οι αποφάσεις των διαιτητών ανατρέπονται δικαστικά στις περιπτώσεις όπου ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά τρόπο εμφανώς ενάντια στις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης. Όπως εντοπίζεται στην απόφαση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd,
(2010)1 ΑΑΔ 687 ο διαιτητής βαρύνεται με την υποχρέωση να ενεργήσει στα πλαίσια των όρων εντολής του και το ζητούμενο είναι η συμμόρφωσή του με τους κανόνες της φυσικής δικαιοσύνης σε όλη την πορεία της οιονεί δικαστικής αποστολής του. Πέραν της υποχρέωσης αυτής ο διαιτητής είναι δεσμευμένος να συμμορφώνεται και με τις βασικές αρχές του δικαίου. Άλλωστε η διαιτησία διεξάγεται πάντοτε σύμφωνα με τις καθιερωμένες νομικές αρχές και ο κάθε διαιτητής είναι υποχρεωμένος να τηρεί τους δικονομικούς κανόνες που εφαρμόζονται στις δικαστικές διαδικασίες, προκειμένου να εξασφαλίζεται η ισονομία, βασική αρχή του δικαίου. Η πλημμελής εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή συνιστά λόγο ακύρωσης του τελικού πορίσματός του και η κατάλληλη θεραπεία εξαρτάται από τη φύση της πλημμέλειας και τις περιστάσεις της υπόθεσης (Halsbury's Laws of England, 4η έκδοση, τόμος 2, παράγραφοι 670, 692, 693). Στην υπόθεση Τσιμεντοποιϊα Βασιλικού Λτδ ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου
(2001)1(Α) Α.Α.Δ. 23 αναφέρθηκε πως ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της διαιτησίας είναι ο περιορισμός των ενδίκων μέσων κατά της διαιτητικής απόφασης και πως ο σχετικός περί Διαιτησίας Νόμος, Κεφ. 4, επιτρέπει την ακύρωση τέτοιας απόφασης για τους περιορισμένους λόγους οι οποίοι εκτίθενται στο άρθρο 20
(2)του εν λόγω Νόμου. Οι λόγοι αυτοί είναι: i. Επίδειξη ανάρμοστης συμπεριφοράς από διαιτητή (misconduct). ii. Ανάρμοστος χειρισμός της υπόθεσης από διαιτητή (misconduct). iii. Παράτυπη διεξαγωγή της διαιτησίας (improperly). iv. Παράτυπη έκδοση της διαιτητικής απόφασης (improperly). Όπως αναφέρεται στην Τράπεζα Κύπρου Λτδ ν. Dynacon Ltd κ.α.
(1999)1(Β) Α.Α.Δ. 717 στον όρο «ανάρμοστη συμπεριφορά» (misconduct) αποδίδεται ευρεία ερμηνεία και περιλαμβάνει κάθε μορφή συμπεριφοράς η οποία τείνει να διασαλεύσει και να καταστρέψει την εμπιστοσύνη την οποία οι διάδικοι ή εκάτερος εξ αυτών πρέπει να έχει στους διαιτητές, ότι θα καταλήξουν σε δίκαιη απόφαση. Στο σύγγραμμα Russel on Arbitration 19η έκδοση, σελ. 428 αναφέρεται ότι: «The court has further an inherent power to set aside an award which is bad on its face: either as involving an apparent error in fact or law, or as not complying with the requirements of finality and certainty. The inherent power to set aside also extends to an award which exceeds the arbitrator's jurisdiction, and possibly to cases where fresh evidence has become available». Στη Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd
(2010)1(Α) Α.Α.Δ. 687 προστίθεται πως, πέραν των θεμάτων δωροδοκίας ή συμφέροντος, η έννοια ανάρμοστη συμπεριφορά καλύπτει και τις περιπτώσεις λανθασμένης λήψης ή αποκλεισμού μαρτυρίας, την αποδοχή εξωγενούς μαρτυρίας για την ερμηνεία συμβολαίου, την έκδοση απόφασης επί παρανόμου συμφωνίας, την πλημμελή εκτέλεση των καθηκόντων του διαιτητή, καθώς και την παράβαση βασικού δικονομικού κανόνα (βλ. A.N. Stasis Estates Co. Ltd v. G.M.P. Katsambas Ltd
(2001)1 Α.Α.Δ. 2006). Όπως περαιτέρω τονίζεται στη Σολωμού (ανωτέρω): «Πουθενά, όμως, η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του άρθρου 20
(2), δεν έχει συμπεριλάβει, (στην απουσία βεβαίως παραβιάσεων των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης), και, την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία ενός εγγράφου. Η παραδοσιακή αντίληψη περί του σκοπού της παραπομπής μιας διαφοράς σε διαιτησία, είναι ακριβώς η ταχεία και τελεσίδικη επίλυση της. ....................». Σχετικά με την πιο πάνω απόφαση και το επίδικο θέμα λέχθηκαν αργότερα στην P.N.P. Constructions Ltd v. Μακάριου Χαραλαμπίδη κ.α.
(2012)1(Β) Α.Α.Δ. 1395 τα εξής: «Όπως όμως επισημαίνεται στην υπόθεση Σολωμού ν. Laiki Cyprialife Ltd, ανωτέρω, ουδέποτε η μέχρι τούδε νομική θεώρηση των προνοιών του άρθρου 20
(2)δεν έχει συμπεριλάβει και την ενδεχομένως λανθασμένη νομική ερμηνεία εγγράφου. Τα δικαστήρια ήταν πάντοτε απρόθυμα να επεμβαίνουν στις διαιτητικές διαδικασίες, εκτός όπου η νομοθεσία ειδικά παρείχε τέτοια δυνατότητα, οι δε αποφάσεις των διαιτητών γενικά δεν ήταν δεκτικές αναθεώρησης από το δικαστήριο, εκτός στο βαθμό που ο διαιτητής υπερέβη τη δικαιοδοσία του ή ενήργησε κατά πασιφανή τρόπο εναντίον των αρχών της φυσικής δικαιοσύνης (Russel on Arbitration, 2007, σελ. 375, παρ. 7-056)». Οι Εφεσείοντες στην παρούσα στηριζόμενοι σε σχετική με το άρθρο 20 του Κεφ.4 νομολογία έδωσαν έμφαση στην εξουσία του Δικαστηρίου να ακυρώσει κάποια διαιτητική απόφαση για συγκεκριμένους λόγους. Εστίασαν δε την προσοχή τους στη συμπεριφορά του διαιτητή κατά τη διαδικασία, προβάλλοντας ότι δεν έδωσε τη δυνατότητα στους ίδιους να προβάλουν πιο άμεσα και συγκεκριμένα την υπεράσπιση τους (για δόλο και απάτη). Κατά την εισήγηση τους, η δική τους μαρτυρία για τα διαδραματισθέντα στη διαιτησία παρέμεινε αναντίλεκτη. Εκτός αυτού του θέματος, με την αγόρευση τους προώθησαν μόνο ένα αριθμητικό ζήτημα στη μια απόφαση, καθώς και το ότι παρουσιάστηκε αντίγραφο πρακτικού της διαδικασίας. Από τα έγγραφα τα οποία έχει παρουσιάσει η Εφεσίβλητη προκύπτει πως οι Εφεσείοντες έλαβαν κλήσεις από τον διαιτητή όπως παρουσιαστούν σε διαιτησίες στις 13.5.
  1. Οι κλήσεις περιέχουν στον τίτλο τους αναφορά στον περί Συνεργατικών Εταιρειών Νόμο και στους σχετικούς Θεσμούς (78 και 79). Στην αγόρευση τους παραδέχονται ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπήρχαν σε όλα τα κανάλια παροτρύνσεις (Βουλευτών) οι οποίες παρότρυναν τον κόσμο να είναι προσεκτικός όταν πηγαίνει σε διαιτησίες και να συνοδεύεται από δικηγόρο διότι υπήρχε παραπλάνηση από τους διαιτητές και έκδοση αποφάσεων. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω όμως οι Εφεσείοντες δεν έχουν δίκαιο στην εισήγηση ότι τα όσα ανέφεραν οι ίδιοι παρέμειναν αναντίλεκτα και ότι θα πρέπει να γίνουν δεκτά για ένα τέτοιο λόγο. Οι ισχυρισμοί τους αντικρούονται από την κα Μιλτιάδους η οποία τα χαρακτηρίζει μάλιστα ως «προϊόν μυθοπλασίας και εκ των υστέρων σκέψεις». Η θέση της ενόρκως δηλούσας έχει αυτόνομη δική της σημασία (ανεξαρτήτως πρακτικού) επειδή ήταν παρούσα κατά τη διαιτησία. Δεν λαμβάνει γνώση από το πρακτικό αλλά αντιθέτως ως έχουσα τη δική της άμεση προσωπική γνώση για τα διαδραματισθέντα επιβεβαιώνει τα όσα έχουν καταγραφεί στο πρακτικό και με αυτό τον τρόπο και τη γνησιότητα του περιεχομένου του. Αυτή την έννοια έχει η σχετική αναφορά της (στην §16) όπου καταγράφει ότι «[Α]υτό φαίνεται άλλωστε από το πρακτικό της διαιτησίας .» και στο οποίο οι παρόντες εφεσείοντες δήλωσαν ότι αναγνωρίζουν το χρέος, ότι είχαν οικονομικές δυσκολίες και ότι θα το διευθετούσαν με μηνιαίες δόσεις, διαφορετικού ύψους μάλιστα σε κάθε υπόθεση. Εξάλλου αν ήταν διαφορετικά τα πράγματα θα σήμαινε - πέραν της ψευδορκίας της ίδιας της ενόρκως δηλούσας - και κατασκευή ψευδούς πρακτικού από τον διαιτητή και σε τέτοια περίπτωση θα ανέμενε κάποιος και διαφορετική αντίδραση από τους Εφεσείοντες όταν τους επιδόθηκε η απόφαση (π.χ. καταγγελία στην Αστυνομία). Η τήρηση πρακτικού διακρίνει την παρούσα από την Μιχαήλ κ.α. ν. Σ.Π.Ε Στρουμπιού, Πολ. Έφ. 190/
  2. Η ουσία βέβαια είναι πως το βάρος απόδειξης το είχαν οι Εφεσείοντες και ενόψει της σαφούς άρνησης από την Εφεσίβλητη, όφειλαν οι ίδιοι στα πλαίσια της παρούσας να προβούν στα ενδεδειγμένα μέτρα ή κινήσεις απόσεισης του, πράγμα το οποίο δεν έπραξαν. Βασικά μέσα από την γραπτή ένορκη μαρτυρία της κας Μιλτιάδους συνάγεται ότι η διαδικασία ήταν όπως έχει καταγραφεί στο πρακτικό. Οι Εφεσείοντες εισηγούνται πως η Εφεσίβλητη όφειλε να αντεξετάσει τον ενόρκως δηλούντα εκ μέρους τους. Με όλον τον σεβασμό θεωρώ πως το βάρος είχε μετακινηθεί και ήταν δική τους υποχρέωση να αντικρούσουν την κα Μιλτιάδους. Όσον αφορά την κατ' ισχυρισμόν αριθμητική αναντιστοιχία (στα ποσά στην ειδοποίηση που επιδόθηκε στις 8.12.14) είναι προφανές πως στο πάνω μέρος αναφέρεται το υπόλοιπο εξ €180.744 αλλά με τόκο από 1.1.14 ενώ στο διατακτικό μέρος φαίνεται να έχουν ενσωματωθεί τόκοι και γι' αυτό εκδόθηκε απόφαση για €186.086 αλλά με τόκο από 13.5.14 (ημέρα απόφασης). Δεν τίθεται οποιοδήποτε ζήτημα και δεν ευσταθεί λόγος ακύρωσης για αυτό το θέμα. Κατάληξη Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνεται ότι δεν ευσταθεί οποιοσδήποτε λόγος έφεσης και οι αιτήσεις υπόκεινται σε απόρριψη. Ως εκ τούτου οι εφέσεις αποσυνενώνονται και η κάθε μία απορρίπτεται με έξοδα ως θα υπολογιστούν συν Φ.Π.Α. προς όφελος της Εφεσίβλητης και εις βάρος των Εφεσειόντων αλληλεγγύως και ή κεχωρισμένως. Νοείται πως για όσα κονδύλια αφορούν εμφανίσεις ή διαβήματα που έγιναν ενόσω οι αιτήσεις ήταν συνενωμένες (στη βάση οποιουδήποτε από τα δύο διατάγματα συνένωσης) θα υπολογίζεται ένα ποσό εξόδων για όλες τις αιτήσεις. (Υπ.) Χ. Β. Χαραλάμπους, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής ./ΙΜ Subject: Civil/General Applications/Final Αναφορά: Ακύρωση Διαιτητικών Αποφάσεων cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.