R. CHRISTOFIDOU LIMITED κ.α. ν. PALACEBAY HOLDINGS LIMITED κ.α., Αρ. Αγωγής: 228/19, 31/7/2019

(1)στις 13/02/19 Μεταξύ:

1. R. CHRISTOFIDOU LIMITED
2. OLOHUB LTD Ενάγοντες -και-
3. PALACEBAY HOLDINGS LIMITED
4. xxxx SOLOZHENTSEVA
5. ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ THERA COMPLEX Εναγόμενοι ------------------------------------------- (Αίτηση εναγόντων ημερ. 05/02/19 για προσωρινά διατάγματα) Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για τον Ενάγοντες: κα Λ. Κωνσταντίνου Για Εναγόμενους 1 και 2: κ. Φ. Ζωμενής Για Εναγόμενους 3: κα Χ. Πέτρου ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Αντικείμενο της διαφωνίας των μερών στην παρούσα υπόθεση συνιστά η χρήση ή καλύτερα η απαγόρευση χρήσης ενός ανελκυστήρα που έχει εγκατασταθεί στην κοινόκτητη οικοδομή - συγκρότημα με το όνομα «XXXXX COMPLEX» στη Λεμεσό και συγκεκριμένα σε ένα από τα επίσης κοινόκτητα κτήρια του συγκροτήματος, ήτοι στο κτήριο BLOCK D (εφ' εξής το συγκρότημα). Ενάγοντες 1 και εναγόμενοι 1 είναι συγκύριοι στο προαναφερόμενο κτήριο, το οποίο αποτελείται από ισόγειο και δύο ορόφους με δύο διαμερίσματα ανά όροφο, με τους πρώτους να είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος υπ.αρ. 2X2 και τους δεύτερους εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος υπ. αρ. 2X
6. Υφιστάμενοι κάτοχοι των εν λόγω διαμερισμάτων είναι αντίστοιχα οι ενάγοντες 2 και η εναγόμενη 2 και αυτό διότι οι μεν ενάγοντες 2 έχουν ενοικιάσει το διαμέρισμα 2X2 από τους ενάγοντες 1 με συμφωνία ημερ. 02/06/17, η δε εναγόμενη 2 είναι η τελική δικαιούχος των εναγομένων 1 και κατ' επέκταση και του διαμερίσματος 2X
7. Οι Ενάγοντες 2 και η εναγόμενη 2 δηλαδή, είναι οι μόνοι ένοικοι του 2ου ορόφου του επίμαχου κτηρίου. Η εναγόμενη 3 τέλος, είναι η διαχειριστική επιτροπή του όλου συγκροτήματος «XXXXX COMPLEX» και είναι υπό αυτή της την ιδιότητα που ενάγεται στην παρούσα αγωγή. Με την παρούσα αγωγή που καταχώρησαν στις 05/02/19 και που τροποποίησαν στις 13/02/19 χωρίς άδεια του Δικαστηρίου δυνάμει της «νέας» Δ.25, οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι μετά την ανέγερση και κατοίκηση του κτηρίου και συγκεκριμένα στις 23/05/16, οι αντιπρόσωποι των εναγομένων 1 και 2 ζήτησαν γραπτώς την συγκατάθεση και άδεια των εναγόντων 1, ως συγκύριοι στο κτήριο, για να εγκατασταθεί ο επίδικος ανελκυστήρας. Η κοινή αντίληψη, συνεννόηση και συμφωνία όμως ήταν, σύμφωνα με τους ενάγοντες οι οποίοι έδωσαν την ζητηθείσα άδεια και συγκατάθεση τους, ότι αν και τα έξοδα εγκατάστασης του ανελκυστήρα θα τα επωμίζονταν εξ' ολοκλήρου οι εναγόμενοι 1 και 2, εντούτοις ο ανελκυστήρας θα χρησιμοποιείτο ελεύθερα από όλους τους ενοίκους του κτηρίου. Αφού εξασφαλίστηκαν οι απαιτούμενες άδειες από την Πολεοδομία, ο ανελκυστήρας εγκαταστάθηκε σε κοινόχρηστο χώρο του συγκροτήματος τον Αύγουστο 2017 οπόταν και τέθηκε σε λειτουργία. Εν τω μεταξύ οι ενάγοντες 1 είχαν ενοικιάσει το διαμέρισμα τους στους ενάγοντες 2, οι οποίοι ανέλαβαν κατοχή του διαμερίσματος καθώς επίσης και το δικαίωμα πρόσβασης και χρήσης όλων των κοινόχρηστων χώρων του συγκροτήματος περιλαμβανομένου και του τότε υπό ανέγερση ανελκυστήρα. Μετά την εγκατάσταση του, ο ανελκυστήρας χρησιμοποιείτο από όλους τους ενοίκους, περιλαμβανομένων και των εναγόντων μέχρι που μια μέρα διαπιστώθηκε ότι οι εναγόμενοι 1 και 2, χωρίς νόμιμη αιτία και παράνομα, είχαν κλειδώσει τον ανελκυστήρα αποκόπτοντας έτσι από τους ενάγοντες την πρόσβαση σε αυτόν και τη χρήση του. Αν και οι τελευταίοι διαμαρτυρήθηκαν για την εξέλιξη αυτή προς όλους τους εναγόμενους, δεν υπήρξε καμία θετική ανταπόκριση. Οι μεν εναγόμενοι 1 και 2 ισχυρίστηκαν ότι εφόσον η εγκατάσταση του ανελκυστήρα έγινε αποκλειστικά με δική τους πρωτοβουλία και έξοδα αυτό συνεπάγετο και δικαίωμα τους σε αποκλειστική ιδιοκτησία και χρήση του ανελκυστήρα και ότι αν και χαριστικά επέτρεπαν στους άλλους ενοίκους να τον χρησιμοποιούν, εντούτοις διαπίστωσαν ότι είχαν προκληθεί ζημιές σε αυτόν λόγω κακής χρήσης του από τους ενάγοντες 2 οπόταν και τον κλείδωσαν. Οι δε εναγόμενοι 3 ισχυρίστηκαν ότι το όλο θέμα δεν τους αφορούσε εφόσον ο ανελκυστήρας εγκαταστάθηκε κατόπιν ιδιωτικής συμφωνίας που συνήφθη μεταξύ των κυρίων του συγκροτήματος χωρίς τη δική τους εμπλοκή ή συμμετοχή και ήταν επομένως εκτός της διαχείρισης και εξουσιών τους. Αν και οι ενάγοντες στη συνέχεια προσπάθησαν να έλθουν σε μια φιλική διευθέτηση με τους εναγόμενους 1 και 2 στα πλαίσια της οποίας προσέφεραν, ως καθαρά ένδειξη καλής θέλησης, να τους καταβάλουν κάποιο μέρος των εξόδων εγκατάστασης του ανελκυστήρα, οι τελευταίοι έδειξαν απροθυμία να δεχτούν τέτοια διευθέτηση και επέμειναν να εμποδίζουν την πρόσβαση και τη χρήση του. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ισχυρίζονται οι ενάγοντες και εφόσον με τις πράξεις των εναγομένων 1 και 2 και την ανοχή των εναγομένων 3 πλήττεται το συνταγματικό τους δικαίωμα στην πλήρη και ελεύθερη απόλαυση της ιδιοκτησίας τους, αναγκάστηκαν να καταχωρήσουν την παρούσα αγωγή και να ζητήσουν διατάγματα του Δικαστηρίου που να διατάσσουν τους εναγόμενους στο διηνεκές, όπως άρουν κάθε παράνομη επέμβαση στον ανελκυστήρα, όπως επιτρέψουν τη χρήση του από τους ενάγοντες και όπως μην ξανα-επέμβουν σε αυτόν στο μέλλον. Περαιτέρω οι ενάγοντες αξιώνουν από τους εναγόμενους και αποζημιώσεις για τις ζημιές που τους έχουν προκαλέσει και που τους προκαλούν καθ' όλη τη διάρκεια που υφίσταται αυτή η κατάσταση. Με την υπό κρίση ενδιάμεση αίτηση που καταχώρησαν ταυτόχρονα με την καταχώρηση της αγωγής στις 05/02/19, οι ενάγοντες επεχείρησαν να εξασφαλίσουν μονομερώς, ως προσωρινά τα προαναφερόμενα διατάγματα. Το αίτημα όμως για μονομερή έκδοση των διαταγμάτων δεν εγκρίθηκε και δόθηκαν οδηγίες όπως η αίτηση επιδοθεί στους εναγόμενους, οι οποίοι στη συνέχεια καταχώρησαν ένσταση, μία εκ μέρους των εναγομένων 1 και 2 και μία εκ μέρους των εναγομένων
8. Αμφότερες οι ενστάσεις των εναγομένων περιστρέφονται ουσιαστικά γύρω από ¨την κατ' εκείνους μη ικανοποίηση των προϋποθέσεων του αρ.32 Ν.14/60ενώ στην ένσταση των εναγομένων 1 και 2 προβάλλονται ως λόγοι ένστασης και ότι η αιτούμενη θεραπεία δεν μπορεί να αποδοθεί διότι συνιστά ουσιαστικά ανεπίτρεπτη ειδική εκτέλεση προφορικής συμφωνίας καθώς και ότι η αγωγή δεν αποκαλύπτει αγώγιμο δικαίωμα εναντίον των εν λόγω εναγομένων. Η αίτηση υποστηρίζεται από Ε/Δ ενός εκ των διευθυντών των εναγόντων 1 ο οποίος δηλώνει ότι είναι εξουσιοδοτημένος και από τους ενάγοντες 2 να υποστηρίξει την αίτηση, η ένσταση των εναγομένων 1 και 2 υποστηρίζεται από Ε/Δ της εναγόμενης 2 και η ένσταση των εναγομένων 3 από Ε/Δ του Προέδρου τους. Ενόψει του ότι τα πλείστα γεγονότα που περιβάλλουν τη διαφωνία των μερών και που είναι αναγκαία για σκοπούς εξέτασης της υπό κρίση αίτησης προκύπτουν να είναι κοινώς αποδεχτά και μη αμφισβητούμενα, δεν κρίνω σκόπιμο να παραθέσω χωριστά τις εκατέρωθεν εκδοχές. ΘΑ παραθέσω συνοπτικά τα κοινώς αποδεχτά γεγονότα και εκεί όπου διαφωνούν οι διάδικοι ως προς τα γεγονότα θα κάνω ξεχωριστή αναφορά στις θέσεις τους. Ως ανέφερα ανωτέρω, από τις 10/12/08 οι ενάγοντες 1 είναι εγγεγραμμένοι ιδιοκτήτες του διαμερίσματος υπ.αρ. 2X2 το οποίο έχει ξεχωριστό τίτλο ιδιοκτησίας (Τεκ.1 Ε/Δ εναγόντων) και το οποίο, από τις 02/06/17, κατέχεται από τους ενάγοντες 2 ως ενοικιαστές των πρώτων δυνάμει σχετικής συμφωνίας ενοικίασης (Τεκ.2 Ε/Δ εναγόντων). Οι εναγόμενοι 1 είναι συγκύριοι των εναγόντων 1 στο κτήριο ως ιδιοκτήτες του διαμερίσματος υπ. αρ. 2X1, το οποίο κατέχει και χρησιμοποιεί ως κατοικία της η τελική δικαιούχος των τελευταίων, ήτοι η εναγόμενη
9. Το όλο συγκρότημα, στο οποίο εντάσσεται το επίμαχο κτήριο, τυγχάνει διαχείρισης από τους εναγόμενους
10. Όταν ανεγέρθη το κτήριο δεν υπήρχε εγκατεστημένος οποιοσδήποτε ανελκυστήρας, ούτε και είχαν γίνει οποιεσδήποτε πρόνοιες για τέτοια εγκατάσταση στο μέλλον. Περί τις 18/05/16, η εναγόμενη 1 σύναψε γραπτή συμφωνία με τον αρχιτεκτονικό οίκο «NMA Nicos Mavronicolas Architects» στα πλαίσια της οποίας οι τελευταίοι ανάλαβαν να προβούν σε όλες τις αναγκαίες εργασίες για την εγκατάσταση ανελκυστήρα στο χώρο που βρίσκονται οι κοινόχρηστες σκάλες του επίμαχου κτηρίου. Εκ μέρους του εν λόγω αρχιτεκτονικού οίκου το όλο έργο ανέλαβε ο αρχιτέκτονας xxxx Παλληκαρίδης (εφ' εξής Παλληκαρίδης) (Τεκ.1 Ε/Δ εναγόμενης 2). Στις 23/05/16, ο Παλληκαρίδης, έστειλε email προς τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες του κτηρίου, περιλαμβανομένων και των εναγόντων 1, με το οποίο τους ανέφερε τα εξής (σε ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά): «.η PALACEBAY HOLDINGS LTD, ιδιοκτήτρια του Διαμ. D2X1 προτίθεται να εγκαταστήσει ένα υδραυλικό ανελκυστήρα στις κοινόχρηστες σκάλες του Block D. Ξεκαθαρίζουμε ότι η PALACEBAY HOLDINGS LTD θα πληρώσει πλήρως το συνολικό κόστος για την προμήθεια και εγκατάσταση του ανελκυστήρα. ΜΕ την ολοκλήρωση, ο ανελκυστήρας θα μπορεί να χρησιμοποιείται από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D. Ο ανελκυστήρας θα εγκατασταθεί σε κενό χώρο μεταξύ των σκάλων και θα εξυπηρετεί το Ισόγειο, τον 1ο και το 2ο Όροφο. Οι προδιαγραφές του ανελκυστήρα και η περιγραφή των εργασιών εγκατάστασης είναι γραμμένα στην επισυνημμένη επιστολή. Οι εργασίες εγκατάστασης θα ξεκινήσουν μόλις εκδοθούν οι απαιτούμενες άδειες από τις Αρχές. Το γραφείο μας θα ολοκληρώσει όλα τα αναγκαία σχέδια για την εγκατάσταση του ανελκυστήρα και στη συνέχεια θα υποβάλει αίτηση στις αρχές για την έκδοση των αντίστοιχης Πολεοδομικής άδειας και άδειας Οικοδομής. Οι αιτήσεις για τις άδεις καθώς και τα σχέδια που θα υποβληθούν στην Πολεοδομία Λεμεσού πρέπει να είναι υπογραμμένα από όλους τους ιδιοκτήτες του Block D.. Εκ μέρους του πελάτη μας PALACEBAY HOLDINGS LTD, σας παρακαλούμε όπως υπογράψετε την επισυνημμένη επιστολή και στείλετε την σε εμάς μέχρι την 31 Μαίου 2016 το αργότερο ώστε να προχωρήσουμε με τις εργασίες. Παρακαλώ σημειώστε ότι όλα τα σχέδια που θα ετοιμάσουμε θα πρέπει να υπογραφούν από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D προτού αυτά υποβληθούν στην Πολεοδομία. Παρακαλώ σημειώστε επίσης ότι θα χρειαστούμε τους πρωτότυπους τίτλους ιδιοκτησίας από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D ώστε να τους παρουσιάσουμε στην Πολεοδομία κατά την υποβολή της αίτησης και στη συνέχεια θα τους επιστρέψουμε.». (Τεκ. 4 Ε/Δ εναγόντων) Μετά που τα πιο πάνω έγιναν αποδεκτά από όλους τους ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων του κτηρίου, ο Παλληκαρίδης απέστειλε στους τελευταίους νέο email στις 16/06/16 με το με το οποίο τους ανέφερε τα εξής (σε ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά): «.παρακαλώ σημειώστε ότι έχουμε τις επιβεβαιώσεις (confirmations) από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D για την εγκατάσταση υδραυλικού ανελκυστήρα στις κοινόχρηστες σκάλες του Block D. Παρακαλώ σημειώστε ότι ετοιμάζουμε όλα τα σχέδια που πρέπει να υπογραφούν από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D προτού αυτά υποβληθούν στην Πολεοδομία. Αναμένουμε να ολοκληρώσουμε όλα τα απαιτούμενα σχέδια και έγγραφα για την υποβολή τους στην Πολεοδομία μέχρι το τέλος της επόμενης εβδομάδας το αργότερο. Παρακαλώ σημειώστε επίσης ότι θα χρειαστούμε τους πρωτότυπους τίτλους ιδιοκτησίας από όλους τους Ιδιοκτήτες του Block D ώστε να τους παρουσιάσουμε στην Πολεοδομία κατά την υποβολή της αίτησης και στη συνέχεια θα τους επιστρέψουμε». (Τεκ.3 Ε/Δ εναγόντων). Στη συνέχεια ο Παλλικαρίδης υπέβαλε στην Πολεοδομία τα σχέδια καθώς επίσης και τη σχετική αίτηση για την εγκατάσταση του ανελκυστήρα, η οποία αίτηση εγκρίθηκε στις 30/11/
11. Ειδικότερα, σύμφωνα με την Γνωστοποίηση Χορηγήσεως Πολεοδομικής Άδειας που εκδόθηκε, εγκρίθηκε η αίτηση που υπέβαλαν στις 3/10/2016 οι «PALACEBAY HOLDINGS LTD & ΑΛΛΟΙ» για «ΠΡΟΣΘΗΚΟΜΕΤΑΤΡΟΠΕΣ ΣΕ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ» και συγκεκριμένα «.αποκλειστικά και μόνο (για) την προσθήκη ανελκυστήρα» (Τεκ.5, 6 και 7 Ε/Δ ενάγοντα). Όπως ανέφερα ανωτέρω, μετά την έκδοση των απαιτούμενων αδειών ο ανελκυστήρας εγκαταστάθηκε στον κοινόχρηστο χώρο των σκαλών του κτηρίου (βλ. παρ. 8 Ε/Δ εναγόντων, παρ.8 Ε/Δ εναγομένων 1 και 2 ) και η ηλεκτροδότηση του συνδέθηκε με τον ηλεκτρικό μετρητή των κοινόχρηστων χώρων του συγκροτήματος. Σημειώνω εδώ ότι το γεγονός ότι η τροφοδότηση του ανελκυστήρα με ηλεκτρικό ρεύμα γίνεται από τον ηλεκτρικό μετρητή των κοινόχρηστων χώρων, προκύπτει από τον σχετικό ισχυρισμό των εναγόντων στην παρ.21 Ε/Δ ενάγοντα και επιβεβαιώνεται εμμέσως πλην σαφώς από την παρ.16 της Ε/Δ εναγομένων 3, ήτοι της διαχειριστικής επιτροπής του συγκροτήματος, οι οποίοι ισχυρίζονται, για το θέμα αυτό ότι «από την στιγμή που κλειδώθηκε ο ανελκυστήρας . δεν γινόταν οποιαδήποτε κατανάλωση ρεύματος . (και) . από την ημέρα που κλειδώθηκε ο ανελκυστήρας, η καθ' ης η αίτηση 3 ούτε χρεώνει ούτε και εισπράττει οποιαδήποτε επιπλέον χρήματα από τους ιδιοκτήτες». Με άλλα λόγια δεν αμφισβητείται ο τρόπος τροφοδότησης του ανελκυστήρα, ήτοι από το κοινόχρηστο ηλεκτρικό ρεύμα, αλλά μόνο το κατά πόσο συνεχίζεται η δαπάνη σε σχέση με τη λειτουργία του. Αφού ο ανελκυστήρας τέθηκε σε λειτουργία, η χρήση του ήταν ανοικτή για όλους τους ιδιοκτήτες και ενοίκους του κτηρίου, περιλαμβανομένων και των εναγόντων 2 και προς το κοινό και παρέμεινε έτσι μέχρι που οι εναγόμενοι 1 και 2 τον κλείδωσαν, αποκλείοντας έτσι την όποια χρήση του από τον οποιοδήποτε (παρ.12 και 14 Ε/Δ ενάγοντα, παρ.13, 14 και 16 Ε/Δ εναγομένων 1 και 2 και παρ.14 και 15 Ε/Δ εναγομένων 3). Μέχρι σήμερα δεν έχει επιτραπεί, τουλάχιστον στους ενάγοντες, η πρόσβαση και χρήση του ανελκυστήρα Μεταξύ 13/06/2018 και 19/04/2019 όλοι οι διάδικοι προέβαιναν σε συζητήσεις και αντάλλασσαν προτάσεις ώστε να βρεθεί κάποια κοινώς αποδεκτή διευθέτηση του όλου θέματος, χωρίς όμως, να βρεθεί τέτοια λύση μέχρι και τις 09/07/2019 που έγινε η ακρόαση της παρούσας αίτησης. Μάλιστα δε, τα μέρη έφτασαν και στο σημείο να καταρτίσουν ειδικές γραπτές συμφωνίες διευθέτησης οι οποίες όμως εντέλει δεν υπογράφηκαν είτε από τη μια είτε από την άλλη πλευρά (βλ. τεκ 8 - 11 Ε/Δ εναγόντων και τεκ.4 Ε/Δ εναγομένων 1 και 2). Έχω ήδη αναφέρει ανωτέρω ότι τα όσα αναγράφονται πιο πάνω συνιστούν κοινά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα μεταξύ όλων των διαδίκων. Εκεί που οι διάδικοι διαφωνούν είναι στα εξής: Α) Οι ενάγοντες θεωρούν ότι εφόσον η εγκατάσταση του ανελκυστήρα έγινε με τη συγκατάθεση τους ως συγκύριοι του κτιρίου, σε κοινόχρηστο χώρο, έναντι της υπόσχεσης ότι θα χρησιμοποιείτο ελεύθερα και απρόσκοπτα από όλους τους ιδιοκτήτες και ενοίκους του κτηρίου και εφόσον ο ανελκυστήρας χρησιμοποιήθηκε κατ' αυτό τον ελεύθερο τρόπο μετά την εγκατάσταση του, κανένας εκ των εναγομένων 1 και 2 δεν δικαιούτο να εμποδίσει την πρόσβαση και χρήση του από τους υπόλοιπους ενοίκους και οι εναγόμενοι 3, ως διαχειριστική επιτροπή, οφείλουν να διασφαλίσουν ότι ο κοινόχρηστος ουσιαστικά ανελκυστήρας θα είναι προσβάσιμος σε όλους τους ιδιοκτήτες και ενοίκους του κτηρίου ανά πάσα στιγμή. Οι εναγόμενοι 1 και 2 από την άλλη, ενώ δέχονται ότι ο Παλληκαρίδης ανέφερε στους άλλους ιδιοκτήτες του κτηρίου, όταν ζήτησε στις 23/05/2016 και 16/06/2016 τη συγκατάθεση τους, ότι ο ανελκυστήρας θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους τους ιδιοκτήτες μετά την εγκατάσταση του, εντούτοις θεωρούν ότι αυτή η δήλωση του Παλληκαρίδη ήταν και εσφαλμένη αλλά και καθ' υπέρβαση της εξουσιοδότησης που του είχαν δώσει. Παραπέμπουν οι εναγόμενοι 1 και 2 σε ενυπόγραφη δήλωση του Παλληκαρίδη ημερ. 2/10/2018 στην οποία ο τελευταίος φέρεται να παραδέχεται ότι δεν είχε εξουσιοδοτηθεί να προβεί στην προαναφερόμενη δήλωση προς τους ενοίκους του κτηρίου και ισχυρίζονται ότι εφόσον αυτοί ήταν που αποφάσισαν να εγκαταστήσουν τον ανελκυστήρα όταν οι υπόλοιποι ένοικοι δεν το επιθυμούσαν και εφόσον αυτοί επωμίστηκαν όλα τα σχετικά έξοδα, ο ανελκυστήρας τους ανήκει και το ότι επέτρεψαν τη χρήση του από τους υπόλοιπους ενοίκους του κτηρίου αυτό ήταν απλά μια χειρονομία καλής θέλησης και καλής γειτονίας και όχι υποχρέωση τους. Β) Ισχυρίζονται οι εναγόμενοι 1 και 2 ότι ο λόγος που αποφάσισαν το κλείδωμα του ανελκυστήρα ήταν διότι διαπίστωσαν ότι οι ενάγοντες 2 έκαμαν κακή χρήση του ανελκυστήρα και του προκάλεσαν ζημιές όταν μετέφεραν βαριά αντικείμενα και οικοδομικά υλικά κατά την ανακαίνιση του διαμερίσματος
12. Προς επίρρωση του ισχυρισμού τους αυτού παραπέμπουν σε γραπτή δήλωση του προέδρου των εναγομένων 3 ημερ. 2/10/2018, στην οποία ο τελευταίος αναφέρει ότι ο «ιδιοκτήτης» του ανελκυστήρα διέκοψε τη χρήση του όταν διαπιστώθηκε ότι «κατά παράβαση της κανονικής χρήσης τέτοιων ανελκυστήρων και των κανονισμών του συγκροτήματος Thera», οι ενάγοντες 2 κακομεταχειρίστηκαν τον ανελκυστήρα προκαλώντας του ζημιές. Αυτόν τον ισχυρισμό τον προβάλλουν και οι εναγόμενοι 3 στην ένσταση τους μέσω της Ε/Δ του προέδρου τους. Όλοι οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η πρόσβαση και χρήση του ανελκυστήρα αποκλείστηκε σε σχέση με όλους τους ενοίκους και συνεπώς, έκτοτε, δεν χρησιμοποιείται από κανένα, ούτε από τους εναγόμενους 1 και
13. Οι ενάγοντες απορρίπτουν τη θέση αυτή ισχυριζόμενοι ότι ζήτησαν επανειλημμένα να τους υποδειχθούν αυτές οι κατ' ισχυρισμό ζημιές που προκάλεσαν οι ενάγοντες 2 πλην όμως ουδέποτε έγινε κάτι τέτοιο, στοιχείο που καταδεικνύει κατ' εκείνους ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για αβάσιμες προφάσεις των εναγομένων 1 και 2 να περιορίσουν τη χρήση του ανελκυστήρα αποκλειστικά για τους ιδίους. Γ) Οι εναγόμενοι 1 και 2 ισχυρίζονται ότι ουδέποτε ο ανελκυστήρας κατέστη αναπόσπαστο μέρος του κτηρίου (fixture) εφόσον μπορεί να μετακινηθεί από τη θέση του και να εγκατασταθεί αλλού και συνεπώς παρέμεινε πάντοτε αντικείμενο (chattel) της απόλυτης ιδιοκτησίας τους επί του οποίου κανένας άλλος δεν έχει αποκτήσει ή μπορεί να εξασκήσει οποιαδήποτε δικαιώματα. Δ) Οι εναγόμενοι 3 θεωρούν ότι εφόσον η εγκατάσταση και χρήση του ανελκυστήρα αποτέλεσε αντικείμενο ιδιωτικής συμφωνίας των κυρίων του κτιρίου και δεν ενεπλάκηκαν οι ίδιοι, ως διαχειριστική επιτροπή σε οποιαδήποτε πτυχή του θέματος αυτού, δεν έχουν καμία υποχρέωση ούτε και μπορούν να διαταχθούν να επέμβουν στο όλο θέμα. Τη θέση αυτή βεβαίως οι ενάγοντες την απορρίπτουν παραπέμποντας σε εξουσίες και υποχρεώσεις που μια διαχειριστική επιτροπή έχει απέναντι στους ενοίκους μιας κοινόκτητης οικοδομής και στους κοινόχρηστους χώρους αυτής. Την εκατέρωθεν νομική επιχειρηματολογία τους οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών ανέπτυξαν μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, για τις οποίες περιορίζομαι να αναφέρω ότι παραπέμποντας σε σχετική νομολογία όλοι οι συνήγοροι επανέλαβαν και υποστήριξαν ουσιαστικά τις θέσεις που προβάλλονται στα σημεία Α - Δ ανωτέρω. Κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι στην αγόρευση του, ο κ. Ζωμενής, επικαλέστηκε, μεταξύ άλλων απόφαση του Εφετείου της Φλώριδας στην υπόθεση WHITE v. COUNTY MORTGAGEE CORP. 211 So.2d 254

(1968)η οποία αφορούσε, όπως και εδώ ανελκυστήρα ενός κτηρίου και στην οποία, αφού επαναλήφθηκε η αρχή του κοινοδικαίου που διαχωρίζει τη νομική προσέγγιση σε σχέση με αντικείμενα που καθίστανται αναπόσπαστο μέρος ενός κτηρίου (fixture) από αντικείμενα που απλά τοποθετήθηκαν σε ένα κτήριο και τα οποία μπορούν ανά πάσα στιγμή να αφαιρεθούν και να μετακινηθούν (fittings)και ότι η εν λόγω αρχή δύναται να εφαρμοστεί και σε σχέση με ανελκυστήρες που υπάρχουν σε ένα κτήριο, κρίθηκε ότι με βάση τα στοιχεία που είχαν παρουσιαστεί σε εκείνη την υπόθεση ο εκεί επίδικος ανελκυστήρας ουδέποτε κατέστη αναπόσπαστο μέρος του κτηρίου αλλά παρέμεινε, κατά πάντα ουσιώδη για εκείνη την υπόθεση χρόνο, αντικείμενο της απόλυτης ιδιοκτησίας του αγοραστή του. Εξέτασα με προσοχή όλα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, συμπεριλαμβανομένων και των ικανών αγορεύσεων των συνηγόρων. Οι αρχές που διέπουν την έκδοση προσωρινών διαταγμάτων βάση του αρ.32 Ν.14/60είναι καλά γνωστές. Συνοψίσθηκαν δε πολύ πρόσφατα στις υποθέσεις ΚΟΖΑΚΟΥ κ.α. ν. ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Πολιτική Έφεση Αρ. E127/2013, 13/6/2019 και Εκδόσεις Αρκτίνος Λτδ κ.ά. ν. xxx Λοϊζίδου, Π.Ε. Ε7/2018, ημερ. 21.3.2019. Παραθέτω το αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα της Λοϊζίδου που υιοθετήθηκε στη Νικολάου: «Στο άρθρο 32

(1)αποτυπώνονται οι τρεις προϋποθέσεις, οι οποίες θα πρέπει να ικανοποιούνται σωρευτικά, προκειμένου να θεμελιώνεται η εξουσία προς έκδοση προσωρινού διατάγματος. Η πρώτη αφορά το ποιοτικό κριτήριο της ύπαρξης σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση και συνδέθηκε, αρχικά από την καθοριστική επί του ζητήματος υπόθεση Odysseos v. A. Pieris Estates Ltd and Others

(1982)1 CLR 557, με τις δικογραφημένες θέσεις του Ενάγοντα. Θεωρήθηκε ότι ο όρος στα πλαίσια του άρθρου 32 δεν πρέπει να ερμηνεύεται ότι απαιτεί ο,τιδήποτε πέραν της αποκάλυψης «συζητήσιμης υπόθεσης με βάση τη δύναμη των δικογράφων». Εν τέλει, η εξέταση στο στάδιο αναζήτησης προσωρινού διατάγματος της πρώτης προϋπόθεσης του άρθρου 32 περιορίζεται στη δύναμη των δικογράφων και στα όσα αντικειμενικά προκύπτουν από αυτά. Το επίπεδο απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό, καθώς αναμένεται από τον Ενάγοντα μέσα από τα δικόγραφά του να εγείρει το αγώγιμο δικαίωμά του το οποίο, ως ισχυρίζεται, παραβιάζει η αντίδικη πλευρά. Η πιθανότητα επιτυχίας, η δεύτερη δηλαδή προϋπόθεση του άρθρου 32, χαρακτηρίζεται ως το «πρωταρχικό κριτήριο» και το Δικαστήριο προχωρά στην εξέτασή του στην περίπτωση και μόνο όπου έχει ικανοποιηθεί ότι συντρέχει το πρώτο κριτήριο του εν λόγω άρθρου. Η υπόθεση Odysseos (ανωτέρω), ερμηνεύοντας το υπό αναφορά κριτήριο, καθόρισε ότι στο πλαίσιο της νομοθετικής διάταξης του άρθρου 32, δεν θα μπορούσε να είναι ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την αποδεικτική ισχύ της υπόθεσης του Ενάγοντα. Το επίπεδο του αποδεικτικού εμποδίου το οποίο απαιτείται να υπερπηδήσει ο Ενάγοντας συνίσταται στην τεκμηρίωση «μιας πιθανότητας» επιτυχίας. Κάτι δηλαδή περισσότερο από μια απλή δυνατότητα, αλλά και πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων, το επίπεδο δηλαδή απόδειξης που απαιτείται για πολιτική αγωγή. Υπό το πρίσμα αυτό, δεν είναι επιθυμητό το Δικαστήριο να υπεισέρχεται σε βάθος στα επίδικα θέματα σε αυτό το πρόωρο στάδιο. Όπως κατ΄ επανάληψη λέχθηκε, η άσκηση κρίσης επί σοβαρών και περίπλοκων ζητημάτων στα πλαίσια αίτησης για παρεμπίπτον διάταγμα δεν ενδείκνυται, αρχή η οποία θα πρέπει να τηρείται με ευλάβεια. Η τρίτη προϋπόθεση του άρθρου 32

(1)σχετίζεται με τη δυνατότητα απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο. Όπως έχει κατ΄ επανάληψη νομολογηθεί, η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται με την στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με μια πιο ευρεία αντίκρυση της προστασίας των δικαιωμάτων του προσώπου το οποίο επιδιώκει δικαστική θεραπεία. Με δεδομένο ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δεν θα ήταν επαρκής η θεραπεία των αποζημιώσεων για να απονεμηθεί ορθά η δικαιοσύνη, τα Δικαστήρια της επιείκειας προχωρούν στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων. Το τρίτο αυτό κριτήριο εξετάζεται προτού το Δικαστήριο ασκήσει τη διακριτική του εξουσία προκειμένου να αποφασίσει κατά πόσο θα είναι δίκαιο ή πρόσφορο να προχωρήσει στην έκδοση διατάγματος. Εν τέλει, η αδυναμία στην απονομή πλήρους δικαιοσύνης σε κατοπινό στάδιο συναρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν την υπόθεση, υπό την αίρεση πάντα ότι δεν αρκούν γενικοί και αόριστοι ισχυρισμοί προς τεκμηρίωση και ικανοποίηση της τρίτης προϋπόθεσης, αλλά αιτιολόγηση με σαφή και θετική μαρτυρία. Μεταξύ των περιπτώσεων όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εντάσσεται και η περίπτωση όπου γίνεται επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, ιδίως όπου η επικαλούμενη ζημιά ή βλάβη συνεχίζεται, με απρόβλεπτες προεκτάσεις................ ..................................... Με δεδομένη την πλήρωση των τριών κριτηρίων του άρθρου 32

(1), υπεισέρχεται στην όλη εικόνα το ζήτημα της εξέτασης του πιο σημαντικού ίσως παράγοντα στην έκδοση απαγορευτικών διαταγμάτων, ήτοι, η ευρεία διακριτική εξουσία που δίδεται στο Δικαστήριο από το πιο πάνω άρθρο να εκδίδει διατάγματα στις περιπτώσεις όπου κρίνει ότι κάτι τέτοιο είναι «δίκαιον ή πρόσφορον». Το Δικαστήριο ενεργώντας με βάση τους κανόνες του δικαίου της επιείκειας, διατηρεί σε κάθε περίπτωση την ευχέρεια να αρνηθεί την έκδοση απαγορευτικού διατάγματος, έστω και αν τηρούνται οι τυπικές προϋποθέσεις έκδοσής του. Το όλο ζήτημα συνίσταται στον ισοζυγισμό των ιδιαίτερων αναγκών των διαδίκων, υπό το φως πάντοτε των στοιχείων που καλύπτουν την κάθε περίπτωση. Στην όλη πορεία εντοπισμού ενός δίκαιου ισοζυγίου ο κάθε παράγοντας που καλύπτει την κάθε συγκεκριμένη υπόθεση αποκτά τη δική του σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Ζητούμενο είναι η άσκηση από το Δικαστήριο, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, της διακριτικής του εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη και να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκε το παρεμπίπτον διάταγμα. Η εν προκειμένω άσκηση της εξουσίας του Δικαστηρίου δεν λαμβάνει τη μορφή αυθαίρετης απόφασης, αφού ενυπάρχει σε κάθε περίπτωση η υποχρέωση παράθεσης αιτιολογημένης απόφασης και παροχής εξηγήσεων ως προς τους λόγους άσκησης της διακριτικής ευχέρειας κατά συγκεκριμένο τρόπο. Παράγοντες που επιδρούν στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου είναι, μεταξύ άλλων, οι διαβλεπόμενες επιπτώσεις από την έκδοση ή μη του παρεμπίπτοντος διατάγματος στο πρόσωπο των διαδίκων ή ακόμη και σε τρίτα πρόσωπα, η ίδια η συμπεριφορά των διαδίκων, η καθυστέρηση προσφυγής προς αναζήτηση θεραπείας προσωρινού διατάγματος, αλλά και τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, δεδομένου ότι η άσκηση της υπό αναφορά διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εδράζεται στις αρχές του δικαίου της επιείκειας.» Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, το Δικαστήριο θα πρέπει να προσεγγίσει την εκατέρωθεν προσκομισθείσα μαρτυρία με γνώμονα αποκλειστικά το τι είναι αναγκαίο για σκοπούς της υπό κρίση αίτησης και εντός των αυστηρά περιορισμένων πλαισίων που καθορίστηκαν από τη σχετική με το αρ. 32 Ν.14/60νομολογία. Με δεδομένο ότι είναι κοινώς αποδεκτό ότι μέχρι το κλείδωμα του ανελκυστήρα, ο οποίος βρίσκεται εγκατεστημένος σε κοινόχρηστο χώρο του κτηρίου, οι ενάγοντες τον χρησιμοποιούσαν απρόσκοπτα ως συγκύριοι και ενοικιαστές που είναι αντίστοιχα στο επίμαχο κοινόκτητο κτήριο, ιδιότητα τους η οποία είναι επίσης κοινώς αποδεκτή, η ουσία της παρούσας αίτησης έγκειται στο κατά πόσο θα πρέπει να επιτραπεί στους τελευταίους σε προσωρινό στάδιο, να συνεχίσουν να χρησιμοποιούν τον ανελκυστήρα μέχρι να αποφασιστεί επί της ουσίας πλέον, κατά πόσο, λαμβανομένων υπόψη και των συνθηκών κάτω από τις οποίες αυτός εγκαταστάθηκε, όντως έχουν οποιαδήποτε περιουσιακά ή άλλα δικαιώματα επί αυτού. Ως εκ τούτου και για τους λόγους που εξηγώ πιο κάτω, το Δικαστήριο δεν χρειάζεται αλλά ούτε και ενδείκνυται να ασχοληθεί στα πλαίσια της παρούσας αίτησης με τις όποιες οικονομικές διαφορές ή συμφωνίες τυχόν περιβάλλουν τις σχέσεις των άμεσα εμπλεκομένων, ήτοι των εναγόντων και των εναγομένων 1 και 2, εφόσον κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με εξέταση και διατύπωση κρίσης ως προς την ύπαρξη των ουσιαστικών δικαιωμάτων των μερών αναφορικά με τον εν λόγω ανελκυστήρα (Parico Aluminium Designs Ltd ν. Muskita - Aluminium Co Limited και Άλλων

(2002)1 ΑΑΔ 2015). Αντιθέτως, για σκοπούς της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας για προσωρινό διάταγμα, εκείνο που χρειάζεται δεν είναι η απόδειξη του ουσιαστικού δικαιώματος των εναγόντων αλλά σοβαρές ενδείξεις περί της πιθανότητας ύπαρξής του (βλ. T.A. Micrologic Computer Consultants Ltd v. Microsoft Corporation

(2002)1 Α.Α.Δ. 1802). Επισημαίνω συνεπώς τα εξής: Ο ανελκυστήρας εγκαταστάθηκε σε κοινόχρηστο χώρο του κοινόκτητου κτηρίου. Για την εγκατάσταση του υπεβλήθη αίτηση στην Πολεοδομία, όχι μόνο από τους εναγόμενους 1, αλλά, όπως φαίνεται στην ίδια την γνωστοποίηση χορήγησης της άδειας, από όλους τους ιδιοκτήτες του κοινόκτητου κτηρίου - «PALACEBAY HOLDINGS LTD & ΑΛΛΟΙ». Η εν λόγω αίτηση καθώς επίσης και η σχετική άδεια που εκδόθηκε στη βάση της, δεν αφορούσε σε απλή τοποθέτηση ενός αντικειμένου στο κτήριο, τοποθέτηση η οποία άλλωστε δεν θα χρειαζόταν άδεια από την Πολεοδομία, αλλά, όπως αναφέρεται στην ίδια την άδεια που εκδόθηκε, σε «ΠΡΟΣΘΗΚΟΜΕΤΑΤΡΟΠΕΣ ΣΕ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗ ΟΙΚΟΔΟΜΗ». Με άλλα λόγια, ο επίδικος ανελκυστήρας έλαβε άδεια από την αρμόδια αρχή να προστεθεί δια μετατροπής στο υφιστάμενο κτήριο και είναι στη βάση αυτής της άδειας που εγκαταστάθηκε. Μετά την εγκατάσταση του, ο ανελκυστήρας συνδέθηκε με τον κοινόχρηστο μετρητή του ηλεκτρικού ρεύματος, την κατανάλωση του οποίου υποχρεούνται να επωμίζονται όλοι οι κύριοι του κτηρίου, περιλαμβανομένων και των εναγόντων, με την ευθύνη για το θέμα αυτό να την έχουν οι εναγόμενοι 3 ως διαχειριστική επιτροπή. Μέχρι την ημέρα που η εναγόμενη 1 και ουσιαστικά η εναγόμενη 2, εφόσον η τελευταία δηλώνει ότι είναι το πρόσωπο που ελέγχει την πρώτη, αποφάσισε να κλειδώσει τον ανελκυστήρα, αυτός χρησιμοποιείτο απρόσκοπτα από όλους τους ενοίκους του κτηρίου, περιλαμβανομένων και των εναγόντων

1. Οι εναγόμενοι 3 δε, σε γραπτή δήλωση που προέβηκαν προς τους εναγόμενους 1 και 2 για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ισχυρίζονται ότι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποίησαν τον ανελκυστήρα οι ενάγοντες 2, τρόπος που κατά τους πρώτους οδήγησε στο κλείδωμα του από τους εναγόμενους 1 και 2, συνιστούσε, μεταξύ άλλων, «παράβαση . των κανονισμών του συγκροτήματος XXXXX». Η ίδια δηλαδή η διαχειριστική επιτροπή του κτηρίου, τη γραπτή δήλωση του προέδρου της οποίας επικαλούνται και οι εναγόμενοι 1 και 2 στην ένσταση τους, φέρεται να θεωρεί ότι η χρήση και λειτουργία του επίδικου ανελκυστήρα εντάσσεται και διέπεται από τους κανονισμούς που ρυθμίζουν τις σχέσεις των ενοίκων του συγκροτήματος καθώς και τα δικαιώματα και υποχρεώσεις τους σε σχέση με το κτήριο και το συγκρότημα γενικότερα και όχι από κάποια ιδιωτική συμφωνία. Ευνόητο είναι ότι η ιδιότητα των εναγομένων 3, τους καθιστά υπεύθυνους για τη διασφάλιση της τήρησης και συμμόρφωσης με τους εν λόγω κανονισμούς. Τα πιο πάνω στοιχεία είναι αρκετά για να καταδείξουν, αποκλειστικά για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας, ότι οι ενάγοντες ως ένοικοι του κτηρίου, οι μεν ενάγοντες 1 ως συγκύριοι, οι δε ενάγοντες 2 ως ενοικιαστές τους, και καλή συζητήσιμη υπόθεση αποκαλύπτουν αλλά και ορατή πιθανότητα επιτυχίας της αγωγής εναντίον όλων των εναγομένων σε σχέση με τις ενέργειες και παραλείψεις των τελευταίων, οι οποίες αφορούν στην παρεμπόδιση των εναγόντων από του να χρησιμοποιούν τον επίδικο ανελκυστήρα, η οποία παρεμπόδιση συνεχίζεται. Σημειώνω εδώ παρεμφερώς ότι το Κεφ.224 επιτρέπει, κατόπιν συμφωνίας των κυρίων μιας κοινόκτητης οικοδομής, τον περιορισμό στη χρήση διαφόρων κοινόχρηστων χώρων και ειδικότερα τη χορήγηση αποκλειστικής χρήσης τέτοιων χώρων μόνο από κάποιους από τους ενοίκους και μάλιστα παρέχεται την εξουσία στο Διευθυντή του Κτηματολογίου για επιβολή τέτοιου περιορισμού υπό κάποιες προϋποθέσεις (βλ. αρ. 38ΣΤ). Το ίδιο άρθρο όμως, απαγορεύει ρητά τη λήψη τέτοιας απόφασης όταν πρόκειται για ανελκυστήρες ή σκάλες ή τις εγκαταστάσεις που προορίζονται να εξυπηρετούν όλους ή κάποιους από τους κυρίους μιας οικοδομής. Βεβαίως στην παρούσα υπόθεση το αν υπάρχει τέτοια συμφωνία μεταξύ των διαδίκων ή αν μεταξύ τους οικονομικές διευθετήσεις έχουν δημιουργήσει τέτοια συμφωνία, η οποία βέβαια θα πρέπει να τύχει της έγκρισης του Διευθυντή (βλ. αρ 38ΣΤ) είναι θέμα που θα αποφασιστεί κατά την ακρόαση της ουσίας της υπόθεσης όπου και θα εξεταστούν τα ουσιαστικά δικαιώματα των μερών και όχι στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Το ότι οι ενέργειες και παραλείψεις των εναγομένων φέρονται να επηρεάζουν δυσμενώς τα δικαιώματα που οι ενάγοντες έχουν αποκτήσει σε σχέση με τον επίδικο ανελκυστήρα συνεπεία των προαναφερόμενων ιδιοτήτων τους και των συγκεκριμένων περιστάσεων που περιβάλλουν το θέμα αυτό, εντάσσει την παρούσα υπόθεση στις περιπτώσεις όπου η θεραπεία των αποζημιώσεων δεν μπορεί να κριθεί επαρκής εφόσον εδώ πρόκειται για επίκληση παραβίασης δικαιωμάτων, με την επικαλούμενη ζημιά να συνεχίζεται με απρόβλεπτες προεκτάσεις. Πληρείται επομένως και η τρίτη προϋπόθεση του αρ.
2. Τέλος, το κοινώς αποδεκτό γεγονός ότι από της εγκατάστασης του μέχρι και του κλειδώματος του από τους εναγόμενους 1 και 2, ο επίδικος ανελκυστήρας χρησιμοποιείτο απρόσκοπτα από όλους τους ενοίκους του κτηρίου, περιλαμβανομένων και των εναγόντων 2 ως ενοικιαστές των ιδιοκτητών εναγόντων 1 και όχι μόνο από τους συγκύριους, έχει κατά την άποψη μου δημιουργήσει μία κατάσταση πραγμάτων (status quo) προς όφελος των εναγόντων, η οποία έχει ανατραπεί συνεπεία των ενεργειών και παραλείψεων των εναγομένων και η οποία καθιστά εύλογη και δίκαιη την έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων. Σημειώνω εδώ ότι αφ' ης στιγμής οι ενάγοντες δεν αρνούνται να καταβάλλουν τα όποια κοινόχρηστα έξοδα αφορούν στην λειτουργία και χρήση του επίδικου ανελκυστήρα, όπως φαίνεται να τα κατέβαλλαν τουλάχιστον πριν τα επίδικα γεγονότα, η έκδοση των αιτούμενων διαταγμάτων δεν θα προκαλέσει οποιαδήποτε ουσιαστική ή δυσανάλογη ζημιά στους εναγόμενους, οι οποίοι βεβαίως θα έχουν κάθε ευκαιρία να καταδείξουν τα όσα δικαιώματα θεωρούν ότι έχουν οι ίδιοι επί του ανελκυστήρα και να αξιώσουν, αν επιθυμούν, τα οποιαδήποτε χρήματα θεωρούν ότι δικαιούνται συνεπεία της χρήσης του ανελκυστήρα από τους ενάγοντες ή τους υπόλοιπους ενοίκους. Σημειώνω εδώ επίσης ότι δεν έχω παραγνωρίσει ότι οι ενάγοντες φέρεται να έχουν εκφράσει την πρόθεση να καλύψουν μέρος των εξόδων που έχει καταβάλει η εναγόμενη 1 για την εγκατάσταση του ανελκυστήρα, στη βάση βεβαίως των όσων δικαιωμάτων αυτοί ισχυρίζονται ότι έχουν αποκτήσει σε σχέση με αυτόν. Αυτή την πρόθεση των εναγόντων θα την λάβω υπόψη μου για σκοπούς εξέτασης τυχόν όρων που θα πρέπει να επιβληθούν στους ενάγοντες για να εξαλειφθεί, στο μέτρο του δυνατού, ο κίνδυνος αδικίας στην περίπτωση κατά την οποία ήθελε στο τέλος φανεί ότι λανθασμένα χορηγήθηκαν τα αιτούμενα διατάγματα. Προς τούτο λαμβάνω υπόψη μου και το ότι φαίνεται να μην αμφισβητείται από πλευράς εναγόντων ότι το συνολικό ποσό που κατέβαλε η εναγόμενη 1 για την εγκατάσταση του ανελκυστήρα ανέρχεται στο ποσό των €27.900 και ότι στα πλαίσια των τελευταίων προσπαθειών που έγιναν για διευθέτηση, οι ενάγοντες 1, με τους οποίους συμφωνούν και οι ενάγοντες 2, εξέφρασαν την πρόθεση να καταβάλουν προς τους εναγόμενους 1 το ήμισυ των προαναφερόμενων εξόδων ήτοι το ποσό των €13.
3. Στη βάση όλων των πιο πάνω κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του αρ.32 και ότι δικαιολογείται η έκδοση των αιτούμενων προσωρινών διαταγμάτων. Η αίτηση συνεπώς επιτυγχάνει και εκδίδονται διατάγματα ως οι παραγράφοι Α και Β της αίτησης υπό τον όρο ότι οι ενάγοντες 1 και 2 θα καταθέσουν στο Δικαστήριο ως εγγύηση, είτε από κοινού είτε ξεχωριστά, το συνολικό ποσό των €13.
4. Τα εκδοθέντα διατάγματα να μην συνταχθούν μέχρις ώτου παρουσιαστεί στον Πρωτοκολλητή η απόδειξη πληρωμής του εν λόγω ποσού, η οποία να καταχωρηθεί στο φάκελο της υπόθεσης και αντίγραφο της να δοθεί στους εναγόμενους. Όσον αφορά τα έξοδα της αίτησης αυτά επιδικάζονται προς όφελος των εναγόντων και εναντίον των εναγομένων ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, περιορισμένα σε ένα σετ. ΘΑ καταβληθούν στο τέλος της υπόθεσης. (Υπ.) ............ Πιστό Αντίγραφο Λ. Πασχαλίδης, Ε.Δ. Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο