ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ ν. ΠΡΑΣΤΙΤΗ, Αρ. Αγωγής: 3576/2012, 31/7/2019

ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ ν. ΠΡΑΣΤΙΤΗ, Αρ. Αγωγής: 3576/2012, 31/7/2019 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2019:A425 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ Ενώπιον: Λ. Πασχαλίδη, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 3576/2012 ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΡΟΟΔΙΤΙΣΣΗΣ Ενάγουσας και xxxxx ΠΡΑΣΤΙΤΗ Εναγόμενου --------------------------------------------- Ημερομηνία: 31 Ιουλίου 2019 Εμφανίσεις: Για Ενάγουσα: κα. Φ. Θεοχάρους για Κούσιο, Κορφιώτη Παπαχαραλάμπους ΔΕΠΕ Για Εναγόμενο: κ. Α. Ευσταθίου για Α. Αργυρού & Συνεργάτες ΔΕΠΕ ΑΠΟΦΑΣΗ Στις 06/06/1969 υπεγράφη μεταξύ ενάγουσας, εναγόμενου και ενός τρίτου προσώπου, σύμβαση ενοικίασης συγκεκριμένων χωραφιών στο χωριό Αυδήμου στη Λεμεσό, ιδιοκτησίας της πρώτης, με σκοπό την καλλιέργεια τους από τους τελευταίους. Η χρονική διάρκεια της σύμβασης συμφωνήθηκε να είναι για περίοδο 40 ετών από τις 06/06/1969, ήτοι μέχρι την 30/10/2009 και το ενοίκιο, το οποίο συμφωνήθηκε τότε στο ποσό των «£280.000 μιλς» ετησίως, συμφωνήθηκε όπως μην καταβληθεί από τον πρώτο χρόνο ενοικίασης αλλά να αρχίσει να καταβάλλεται από τις 30/10/

1. Μετά που υπεγράφη η συμφωνία και παραδόθηκε η κατοχή των χωραφιών που «αναλογούσαν» στον εναγόμενο συνολικού εμβαδού 14.048 τ.μ., ο τελευταίος φύτεψε αμπελώνες και μέχρι το 2005 απολάμβανε πλήρως την οικονομική εκμετάλλευση της εν λόγω καλλιέργειας. Περί τον Δεκέμβριο του 2004, το Συμβούλιο Αμπελοοινικών Προϊόντων (ΣΑΠ), εξέδωσε το Μέτρο Οριστικής Εγκατάλειψης Αμπελώνων 2004-2005 - Μέτρο ΣΑΠ 1α (το Μέτρο), το οποίο αφορούσε σε πριμοδότηση για την οριστική εγκατάλειψη αμπελιών με στόχο τον περιορισμό της συνολικής ετήσιας παραγωγής σταφυλιών, ώστε να μειωθεί το ετήσιο πλεόνασμα προβληματικής παραγωγής. Σύμφωνα με το Μέτρο, ένταξη στο οποίο δικαιούνταν κατόπιν υποβολής σχετικής γραπτής αίτησης/εντύπου, «φυσικά ή νομικά πρόσωπα, ιδιοκτήτες ή νόμιμοι διαχειριστές αμπελιών», βασική προϋπόθεση για να επιτευχθεί «οριστική εγκατάλειψη» ώστε να πληρωθεί η προβλεπόμενη πριμοδότηση στον αιτητή, ήταν η «αποτελεσματική εκρίζωση του αμπελιού». Το 2005 ο εναγόμενος εκρίζωσε τους αμπελώνες από τα χωράφια που κατείχε δυνάμει της συμφωνίας του με την ενάγουσα και υπέβαλε γραπτή αίτηση/έντυπο στο ΣΑΠ για πριμοδότηση του μέσω του προαναφερόμενου Μέτρου. Με την εν λόγω αίτηση, ο εναγόμενος ειδοποίησε το ΣΑΠ ότι είχε υλοποιήσει τις προϋποθέσεις του Μέτρου εκριζώνοντας αποτελεσματικά όλους τους αμπελώνες που βρίσκονταν στα τεμάχια που κατείχε και ζήτησε όπως το ΣΑΠ προβεί στις αναγκαίες ενέργειες για έγκριση της αίτησης του και πληρωμή σε αυτόν της ενίσχυσης που προνοείτο στο Μέτρο. Το ΣΑΠ ενέκρινε το αίτημα του εναγόμενου και κατέβαλε σε αυτόν το ποσό των £8.629,60 ή €14.744,
2. Τα ενοικιαζόμενα χωράφια παραδόθηκαν στην ενάγουσα κατά την ημερομηνία που συμφωνήθηκε ότι η ενοικίαση θα έληγε, ήτοι το
3. Τα πιο πάνω συνιστούν παραδεκτά και μη αμφισβητούμενα γεγονότα μεταξύ των διαδίκων και στη βάση τους προβαίνω σε ανάλογα ευρήματα. Με την παρούσα αγωγή η ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η εκρίζωση των αμπελώνων από τον εναγόμενο έγινε παράνομα και αντισυμβατικά και χωρίς την συγκατάθεση της, με αποτέλεσμα αυτή να υποστεί ζημιά και ο εναγόμενος να πλουτίσει αδικαιολόγητα σε βάρος της με το ποσό που έλαβε από το ΣΑΠ. Συνεπεία τούτων, η ενάγουσα ζητά δήλωση του Δικαστηρίου ότι η σύμβαση ενοικίασης με τον εναγόμενο ημερ.06/06/1969 είναι άκυρη και/ή τερματισθείσα ενώ αξιώνει και αποζημιώσεις από τον εναγόμενο, τόσο στη βάση των κατ' ισχυρισμό παράνομων και αντισυμβατικών του πράξεων και παραλείψεων όσο και στη βάση του ποσού που αυτός επωφελήθηκε εις βάρος της και αδικαιολόγητα από τις εν λόγω πράξεις και παραλείψεις του. Σημειώνω εδώ ότι μεταξύ των αποζημιώσεων που αξιώνει η ενάγουσα από τον εναγόμενο είναι και το ποσό που αυτός έλαβε από το ΣΑΠ, ως ποσό που η πρώτη απαιτεί προς αποκατάσταση της. Στην αντίπερα όχθη ο εναγόμενος ισχυρίζεται με την υπεράσπιση του ότι σε καμία αντισυμβατική ή παράνομη ενέργεια προέβη και αρνείται ότι προκάλεσε οποιαδήποτε ζημιά στα ενοικιαζόμενα χωράφια με την εκρίζωση των αμπελώνων, εκρίζωση η οποία, κατά τον εναγόμενο, ούτως ή άλλως δεν συνιστούσε παράβαση της σύμβασης ενοικίασης. Αντιθέτως, ισχυρίζεται ο εναγόμενος, εφόσον η υποχρέωση του κατά τη λήξη της ενοικίασης ήταν να παραδώσει τα επίδικα χωράφια στην κατάσταση που τα παρέλαβε στις 06/06/1969, ήτοι απλά ως ακαλλιέργητα χωράφια, δεν υποχρεούτο να παραδώσει στην ενάγουσα οποιουσδήποτε αμπελώνες ή καλλιεργημένα χωράφια. Ισχυρίζεται περαιτέρω ο εναγόμενος ότι επειδή με δικά του έξοδα φύτεψε και καλλιέργησε τα χωράφια μετά την ενοικίαση, αυτά ουσιαστικά ήταν, όταν τα επέστρεψε στην ενάγουσα, σε καλύτερη κατάσταση από αυτήν που τα παρέλαβε όταν τα ενοικίασε και συνεπώς κανένα παράπονο μπορεί να έχει η τελευταία εναντίον του. Κατά την ακρόαση, κατέθεσαν για μεν την ενάγουσα ο Πρωτοσύγκελλος της, πατήρ Δαμασκηνός ως ΜΕ1, για δε τον εναγόμενο, ο ίδιος ως ΜΥ
4. Κατά τη μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων κατατέθηκαν ως Τεκμήρια η παραδεκτή σύμβαση ενοικίασης της 06/06/1969 ως Τεκ.1 και το επίσης παραδεκτό «Εγχειρίδιο Αιτητών» του Μέτρου ΣΑΠ 1α ως Τεκ.Α, για το οποίο εγχειρίδιο να σημειωθεί ότι δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός ότι δεν αναφέρει ότι συνιστούσε προϋπόθεση για την πριμοδότηση ενός αιτητή η λήψη συγκατάθεσης από τον ιδιοκτήτη της γης στην οποία βρίσκονταν οι αμπελώνες που προτίθεντο να εκριζωθούν. Πρόσθετα των εν λόγω εγγράφων ως Τεκμήρια κατατέθηκαν επίσης η συστημένη επιστολή τερματισμού της ενοικίασης που απέστειλε η ενάγουσα προς τον εναγόμενο στις 03/12/07 (Τεκ.2) και η γραπτή απάντηση του τελευταίου ημερ. 26/05/08 (Τεκ.3). Συνοψίζω τη μαρτυρία των ΜΕ1 και ΜΥ
5. Σύμφωνα με τον ΜΕ1, ο οποίος κατά τη μαρτυρία του παρέπεμπε προς επίρρωση των θέσεων του στους διάφορους όρους της επίδικης σύμβασης αναφορά στους οποίους κάνω σε κατοπινό στάδιο της απόφασης μου, σκοπός της ενοικίασης ήταν ουσιαστικά, η καλλιέργεια αποκλειστικά αμπελώνων και ότι μόνο με τη γραπτή συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας Μονής θα μπορούσε να φυτευτεί οποιαδήποτε άλλη καλλιέργεια ή το ακίνητο να χρησιμοποιηθεί για άλλο σκοπό. Ο λόγος, ανέφερε ο μάρτυρας, που συμφωνήθηκε όπως το ενοίκιο αρχίσει να καταβάλλεται έξι περίπου χρόνια μετά την υπογραφή της συμφωνίας και της παράδοσης των χωραφιών, ήταν λόγω της συνεννόησης των μερών όπως τα έξοδα που θα κατέβαλλε ο εναγόμενος για την φύτευση των αμπελώνων θα τα επωμίζετο η Μονή δια της αποκοπής των ενοικίων των πέντε πρώτων χρόνων της ενοικίασης. Όσον αφορά τους αμπελώνες που θα φυτεύονταν, είχε συμφωνηθεί, σύμφωνα με το μάρτυρα ο οποίος παρέπεμψε στον όρο 3 της συμφωνίας, ότι αυτοί θα τύγχαναν μεν της αποκλειστικής εκμετάλλευσης του εναγόμενου ενοικιαστή, όμως θα παρέμεναν πάντοτε αποκλειστική περιουσία της Μονής όπως και το όλο χωράφι «ως τούτο ήθελε αξιοποιηθεί υπό του ενοικιαστού». Ήταν η θέση του μάρτυρα ότι μέχρι τον Ιούλιο 2004, ο εναγόμενος και ο συνενοικιαστής του καλλιεργούσαν κανονικά τους αμπελώνες που είχαν φυτευτεί στα ακίνητα και πλήρωναν κανονικά το ενοίκιο τους χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα. Περί τον Αύγουστο 2004, η Μονή ειδοποιήθηκε γραπτώς από άλλους ενοικιαστές χωραφιών της ίδιας κοινότητας με τον εναγόμενο ότι επιθυμούσαν όπως εκριζώσουν τους αμπελώνες ώστε να αιτηθούν πριμοδότηση από το Μέτρο του ΣΑΠ και ως εκ τούτου ζητούσαν τη σχετική συγκατάθεση της Μονής ως ιδιοκτήτριας. Παρόμοια ειδοποίηση και αίτημα δεν υπεβλήθη από πλευράς εναγόμενου σε σχέση με τα χωράφια και αμπελώνες που αυτός καλλιεργούσε. Στο αίτημα των άλλων ενοικιαστών η Μονή απάντησε γραπτώς προτείνοντας στους πρώτους κάποιες επιλογές προκειμένου να συνάψει μαζί τους σχετική συμφωνία. Επειδή όμως οι εν λόγω ενοικιαστές ουδέποτε απάντησαν στη Μονή, καμία σχετική συμφωνία επετεύχθη και καμία συγκατάθεση δόθηκε από τη Μονή για την εκρίζωση των αμπελώνων και το θέμα παρέμεινε στάσιμο. Περί τον Απρίλιο του 2005 όμως, ως ο μάρτυρας ισχυρίστηκε, αυτός ειδοποιήθηκε από κάτοικο της Αυδήμου ότι κάποιοι από τους ενοικιαστές είχαν προχωρήσει σε εκρίζωση των αμπελώνων και αφού μετέβηκε ο ίδιος επί τόπου, διαπίστωσε ότι οι αμπελώνες ήταν πλέον χέρσοι και κατάξεροι και ότι και ο εναγόμενος είχε προβεί σε αυθαίρετη εκρίζωση των αμπελώνων που βρίσκονταν στα χωράφια που αυτός κατείχε. Πληροφορήθηκε στη συνέχεια, ανέφερε ο μάρτυρας, ότι αφού εκρίζωσε τους αμπελώνες, ο εναγόμενος αιτήθηκε και έλαβε τη σχετική πριμοδότηση από το Μέτρο του ΣΑΠ, παράνομα και αδικαιολόγητα όμως και εις βάρος της Μονής κατά το μάρτυρα, αφού αφ' ενός ουδέποτε εξασφάλισε την προηγούμενη συγκατάθεση της τελευταίας ως ιδιοκτήτριας των αμπελώνων και αφ' ετέρου διότι αν δικαιούτο κάποιος στην πριμοδότηση του ΣΑΠ, αυτός ήταν η Μονή ως ιδιοκτήτρια των αμπελώνων και όχι ο εναγόμενος. Ισχυρίστηκε επίσης ο μάρτυρας ότι συνεπεία της εκρίζωσης των αμπελώνων, η Μονή υπέστη ζημιά τόσο λόγω αυτής καθ' αυτής της καταστροφής της περιουσίας της, ήτοι των αμπελώνων, ζημιά το κόστος της οποίας ο μάρτυρας υπολόγισε στη βάση του τρόπου με τον οποίο το ΣΑΠ υπολόγισε την πριμοδότηση των αμπελώνων, ήτοι ΛΚ644 ανά δεκάριο, όσο και λόγω της μείωσης της ενοικιαστικής αξίας των χωραφιών. Σύμφωνα με το μάρτυρα, η χέρσα κατάσταση στην οποία περιήλθαν τα χωράφια μετά την εκρίζωση σε συνδυασμό με την απώλεια των δικαιωμάτων της Μονής για φύτευση αμπελώνων λόγω ένταξης των χωραφιών στο Μέτρο ΣΑΠ, επηρέασε δραματικά τόσο τη δυνατότητα πλήρους αξιοποίησης των χωραφιών όσο και τη δυνατότητα ενοικίασης τους, αφού πλέον δεν μπορούσαν να ενοικιαστούν ως χέρσα που ήταν. Όταν δε η Μονή κατάφερε τελικά να τα ενοικιάσει σε τρίτα πρόσωπα, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, η ενοικιαστική τους αξία ήταν πλέον εξευτελιστικά χαμηλότερη σε σχέση με την αξία που είχαν πριν την εκρίζωση των αμπελώνων καθώς και την αξία που έχουν άλλα χωράφια στα οποία οι αμπελώνες δεν εκριζώθηκαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να ενοικιάζονται σε καλλιεργητές. Επικαλούμενη τα πιο πάνω η Μονή, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, έστειλε στον εναγόμενο την επιστολή Τεκ.2 με την οποία τερμάτισε την ενοικίαση στις 03/12/07, όμως ο τελευταίος, με την απαντητική επιστολή Τεκ.3, απέρριψε τα όσα του καταλογίζονταν και συνέχισε να κατέχει τα χωράφια μέχρι το 2009 που έληξε η συμφωνία και τα επέστρεψε στη Μονή, χωρίς όμως να φυτέψει νέους αμπελώνες. Σημειώνω εδώ ότι ο μάρτυρας διευκρίνησε ότι η Μονή δεν εγείρει οποιαδήποτε αξίωση ή παράπονο σε σχέση με το ότι δεν της επιστράφηκαν τα χωράφια όταν αυτά απαιτήθηκαν με την επιστολή της 03/12/
6. Ο λόγος όμως που η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε πέντε χρόνια αργότερα, ήτοι το 2012, είναι, σύμφωνα με το μάρτυρα, διότι το 2007 που τερματίστηκε η συμφωνία, η Μονή, στη βάση νομικής συμβουλής που είχε λάβει από το δικηγόρο που την εκπροσωπούσε τότε, αποφάσισε να καταχωρήσει προσφυγή εναντίον του ΣΑΠ στο Ανώτατο Δικαστήριο αντί αγωγές εναντίον των ενοικιαστών της. Όταν όμως η εν λόγω προσφυγή απερρίφθη περί το 2008 με υπόδειξη του Δικαστηρίου ότι πρόκειται για θέματα ιδιωτικού και όχι δημοσίου δικαίου, η Μονή καταχώρησε παρόμοια αγωγή εναντίον του εναγόμενου και του συνενοικιαστή του, η οποία αγωγή όμως στην πορεία απεσύρθη χωρίς να έχει επιδοθεί στον εναγόμενο, εφόσον η Μονή πληροφορήθηκε ότι ο συνενοικιαστής και συνεναγόμενος του τελευταίου σε εκείνη την αγωγή, είχε αποβιώσει. Στη συνέχεια καταχωρήθηκε η παρούσα αγωγή εναντίον του εναγόμενου μόνο, εξ' ου και οι αξιώσεις της ενάγουσας περιορίζονται στα ακίνητα που ενοικίασε ο τελευταίος και στο ποσό που αυτός έλαβε από το ΣΑΠ. Σημειώνω εδώ ότι δεν προβλήθηκε ούτε και προωθήθηκε από πλευράς εναγόμενου οποιοσδήποτε ισχυρισμός περί δημιουργίας κωλύματος ή δεδικασμένου συνεπεία των πιο πάνω προηγηθέντων δικαστικών διαδικασιών και συνεπώς το θέμα αυτό δεν θα με απασχολήσει. Κατά την μαρτυρία του ο εναγόμενος ουσιαστικά επανέλαβε τις θέσεις που πρόβαλλε με το δικόγραφο του. Ήταν συγκεκριμένα η θέση του ότι με βάση την επίδικη συμφωνία, η εκμετάλλευση και διαχείριση των αμπελώνων που φυτεύτηκαν συνιστούσε απόλυτο και αποκλειστικό δικαίωμα του ιδίου το οποίο μπορούσε να ασκήσει όπως αυτός ήθελε και το οποίο περιλάμβανε και την εκρίζωση τους - «εγώ σε έστησα φούρνε μου, εγώ θα σε χαλάσω. Εγώ τα εφύτεψα, δεν εσυμφέραν, τα έβγαλα». Επομένως, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, όταν πληροφορήθηκε από άλλους καλλιεργητές αμπελώνων για το μέτρο του ΣΑΠ, αποφάσισε ότι τον σύμφερε περισσότερο να ενταχθεί στο Μέτρο παρά να συνεχίσει την καλλιέργεια των αμπελώνων οπόταν και προέβη στην εκρίζωση τους. Δεν αναζήτησε την προηγούμενη συγκατάθεση της ενάγουσας, ούτε και ειδοποίησε την τελευταία για την πρόθεση του να εκριζώσει τους αμπελώνες και να ενταχθεί στο Μέτρο, διότι, ως ισχυρίστηκε, δεν αντιλήφθηκε ότι χρειαζόταν να εξασφαλίσει τέτοια συγκατάθεση ή να στείλει κάποια ειδοποίηση. Σε κάθε περίπτωση όμως, ισχυρίστηκε ότι προτού προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια ζήτησε τη συμβουλή του δικηγόρου του ΣΑΠ ο οποίος, αφού μελέτησε την επίδικη σύμβαση που του έδωσε ο εναγόμενος, του είπε, ως ισχυρίστηκε ότι θυμάται χαρακτηριστικά, «go on και δικαιούσαι να τα εκριζώσεις» όπως και έκαμε. Θέση του εναγόμενου είναι ότι, ο ίδιος, ως απλός αγρότης δεν ήταν ικανός να αντιληφθεί τα νομικά θέματα που περιβάλλουν τη σύμβαση και εφόσον ο ίδιος είχε φυτέψει τους αμπελώνες και του ανήκαν, σε αυτόν ανήκε και η αποζημίωση του ΣΑΠ. Ως προς το ποιος είναι που κατέβαλε τα έξοδα φύτευσης των αμπελώνων, ο εναγόμενος ισχυρίστηκε ότι η συμφωνία των μερών για έναρξη πληρωμής του ενοικίου μετά από έξι χρόνια, ήταν ώστε να επιτραπεί στα αμπέλια να ξεκινήσουν να παράγουν εισόδημα και με αυτόν τον τρόπο να καλυφθούν τα έξοδα που αυτός δαπάνησε για την φύτευση τους, έξοδα τα οποία σε κάθε περίπτωση, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ήταν πολύ περισσότερα από τα ενοίκια πέντε χρόνων. Τέλος ο εναγόμενος προώθησε και τη θέση ότι επειδή το συμβόλαιο προνοούσε για επιστροφή των χωραφιών στην κατάσταση που αυτά ήταν τρία χρόνια πριν την παράδοση τους, όταν τα παρέδωσε το 2009 στη Μονή, αυτά ήταν όντως στην ίδια κατάσταση με το 2006, ήτοι εκριζωμένα. Σε κάθε περίπτωση, ισχυρίστηκε ο εναγόμενος, ακόμη και αυτή η κατάσταση στην οποία παραδόθηκαν το 2009 τα χωράφια, ήταν καλύτερη από την κατάσταση που τα παρέλαβε το 1969 εφόσον στο μεσοδιάστημα αυτά είχαν βελτιωθεί λόγω της καλλιέργειας τους. Τη νομική τους επιχειρηματολογία, διότι τα ουσιώδη επίδικα θέματα περιστρέφονται κυρίως γύρω από τη νομική ερμηνεία των όρων της επίδικης σύμβασης, οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των μερών την ανέπτυξαν μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, αναφορά στο περιεχόμενο των οποίων κάμνω πιο κάτω όπου κρίνεται αναγκαίο. Σημειώνω εδώ ότι όπως αμφότερες οι πλευρές συμφωνούν, επίδικα θέματα στην υπόθεση συνιστούν ουσιαστικά τα εξής: Α) Το κατά πόσο η εκρίζωση των αμπελώνων από τον εναγόμενο και η συνακόλουθη είσπραξη της πριμοδότησης του ΣΑΠ χωρίς τη συγκατάθεση της ενάγουσας συνιστά παράβαση της επίδικης σύμβασης. Β) Κατά πόσο η εκρίζωση των αμπελώνων προκάλεσε ζημιά στην ενάγουσα. Γ) Κατά πόσο η ενάγουσα δικαιούται το ποσό που εισέπραξε ο εναγόμενος από το ΣΑΠ είτε ως αποζημίωση στη βάση παράνομης σύμβασης είτε στη βάση των αρχών του αδικαιολόγητου πλουτισμού. Εξέτασα με προσοχή τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου, παρακολουθώντας παράλληλα τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν, έχοντας κατά νου τις νομολογιακές αρχές που διέπουν την αξιολόγηση της μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας